蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 51 : พระชายาเหลียนเหมย::ที่38::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    9 พ.ค. 61

วันรุ่งขึ้น
 “ฮ่ายยยยยย.”เหลียนเหมยตื่นขึ้นมาเเล้วบิดขี้เกียจ 
“หวังเฟย ตื่นเเล้วหรือเพคะ”
หลินเดินมาช่วยพยุงเหลียนเหมยลงจากเตียง หลังจากที่นางได้จัดเครื่องทำความสะอาด เเละสำรับไว้ให้หวังเฟยเรียบร้อยเเล้ว 
“อื้อ…สำรับ?”เหลียนเหมยเดินตรงมาที่โต๊ะไม้กลางห้องอย่างงงวย
 “เพค่ะ คนจากห้องเครื่องเพิ่งนำมาส่งให้เมื่อครู่” 
‘เหอะ เจอฤทธิ์ข้าไปเมื่อวาน ไม่กล้าชวนไปกินข้าวอีกเลยนะเนี่ย’ 
“อืมๆ ช่างเหอะๆ”
เหลียนเหมยรีบล้างหน้าล้างตา เเละรับประทานสำรับอย่างละเมียดละไม 
ก็อกๆ
 “หือ! ใครมาอ่ะ หลินไปดูให้หน่อยสิ”หวังเฟยกล่าวขณะที่เคี้ยวข้าวจนเเก้มน้อยๆป่อง 
“เจ้าค่ะ” 
ครืด
 หลินเปิดประตูมาพบสาวใช้ มานั่งคุกเข่าอยู่หน้าเรือน 
“หวาย!เจ้ามาคุกเข่าต่อหน้าเรือนหวังเฟยเพราะเหตุใดกัน!”หลินลนลานรีบลงไปพยุงสาวใช้ขึ้นมา “อิ้งซื่อทั้งสามสั่งพวกนู๋ปี้ว่าหากมีอันใดจะทูลหรือส่งข่าวให้หวังเฟย จะต้องคุกเข่าหน้าเรือน มิเช่นนั้นหวังเฟยจะจับสังหาร.”สาวใช้เริ่มกล่าวเสียงเบาตรงท้ายประโยค
 “มิใช่เช่นนั้นเเม้เเต่น้อย! เอาเป็นว่าให้ทำตนให้มีมารยาทตามปกติเถิดนา ว่าเเต่มีอันใดหรือ”
 “นู๋ปี้รับการถ่ายทอดคำสั่งมาจากท่านอ๋องเจ้าค่ะ” 
“เข้ามาก่อน”
หลินดึงมือสาวใช้ที่ยังมีท่าทีเกรงกลัวอำนาจของเหลียนเหมย เข้ามายังเรือน 
“มีอันใด”เหลียนเหมยกล่าวเสียงมีน้ำโหเล็กน้อย ที่นางรู้สึกโกรธาครานี้ มิใช่เพราะรำคาญพวกสาวใช้ เเต่จะดีเสียยิ่งกว่านี้หากสาวใช้นางนี้มิมาทูลอันใดตอนนางกำลังทานสำรับอย่างเอร็ดอร่อย หรือกล่าวตามตรงก็คือขัดจังหวะการลิ้มรสความเลิศรสของสำรับเช้าของนาง
 “ทะ..ทูลหวังเฟย ทะ..ท่านอ๋องให้ท่าน ปะ..ไปเฝ้าที่ห้องอักษร..”สาวใช้สติเเตก ทูลความเเก่หวังเฟยจบประโยคก็รีบเเจ้นกลับไป
 “หลิน..ข้ามันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”เหลียนเหมยหันไปถามหลินด้วยใบหน้าที่งงงวย “ปะ..เปล่าเลยเพคะ บ่าวว่าเรารีบไปดีกว่าเพคะ เกรงว่าท่านอ๋องจะโกรธาได้หากไปช้า”หลินพยุงเหลียนเหมยขึ้น เร่งให้รีบไปที่ห้องอักษร
 ‘ชิ หากไอ้อ๋องสี่มันกล้าโกรธโมโหใส่อีกละก็เเม่จะบีบคอให้ตายคามือเลย’
 ครืด 
เหลียนเหมยเปิดประตูเข้ามาเจอนางกำนัลรับใช้ซ้ายขวาข้างละสองนาง เเละมีหมิงเทียนนั่งเขียนพู่กันโดยมีเซี่ยจื่ออยู่ข้างกาย 
“คำนับอ๋องสี่เพคะ”หวังเฟยน้อยทำท่าทีคำนับเจ้าของจวนส่งๆ 
“หวังเฟยมาช่วยฝนหมึกให้เปิ่นหวาง”หมิงเทียนกล่าวขณะเขียนพู่กันด้วยเสียงเรียบๆ คล้ายมิมีเรื่องใดๆเกิดขึ้น ซึ่งมันก็ดีเเล้วสำหรับทั้งสองฝ่าย 
เหลียนเหมยจึงเดินไปนั่งคุกเข่าข้างกายหมิงเทียนเเล้วฝนหมึกให้
 “ต่อจากนี้ เปิ่นหวางทำหรือถามอันใด โปรดตอบให้ไปในทางเดียวกัน”หมิงเทียนกล่าวเสียงเบา “อะไร—“ 
ครืด 
“องค์หญิงหมิงหยุนเเละคุณหนูฉีขอพบขอรับ”บุรุษผู้หนึ่งเข้ามารายงาน เเทรกคำกล่าวของเหลียนเหมย 
‘ฮั่นล้า!ดูท่าจะเป็นผู้หญิงทั้งสองคน คงจะเหมือนเฮียโม่ล่ะสิ..ที่งี้มาขอให้ช่วย เมื่อคืนตบหน้าเเบบจำฝังใจ พ่อเเม่ยังไม่เคยทำเลยเว้ย!’
 “พ่อบ้านอี้ เชิญเข้ามา” 
“ขอรับ”พ่อบ้านอี้เปิดประตูต้อนรับสตรีสองนาง
 “พี่สี่!” 
“พี่หมิงเทียน!!” เสียงเเหลมของสตรีสองนาง ดังเเข่งกันเพื่อจะมาพบหมิงเทียน 
“เอ๊ะ!ฉีหลิวอี้ นังเด็กเมื่อวานซืน!บังอาจเช่นไรมาบังอาจเรียกนามของพี่สี่!เจ้าเป็นเพียงบุตรีของขุนนางฉี!”หมิงหยุนเอ็ดเสียงเเหลม
 “เเต่เล่อไท่โฮ่วอนุญาติเเล้ว!ข้ามีสิทธิเรียก!ข้ามีวัยกำลังปักปิ่น มิเหมือนท่านที่เลยวัย!”หลิวอี้ตอบด้วยเสียงเเหลมมิเเพ้กัน
 “นังเด็กนี่!”หมิงหยุนทำตาโตใส่ พร้อมที่จะถลาไปบีบคอสตรีข้างๆ 
“ท่านหลบไปเสีย หมิงหยุนกงจู่ ข้าจะนำหมั่นโถวไปให้พี่หมิงเทียน!”หลิวอี้หาทางจะเดินผ่านหมิงหยุนที่ยืนกันอยู่ 
“เจ้านำหมั่นโถวชั้นต่ำนั้นกลับไปกินเองเสีย!เวลานี้พี่สี่จะทานเเต่สุราลูกท้อเเละกุ้ยช่ายรสมือข้าเท่านั้น!”หมิงหยุนหมุนตัวกลับไปหาหมิงเทียน เตรียมจะไปหาเจ้าของจวน 
เหลียนเหมยที่นั่งดูงิ้วเเย่งบุรุษมาตั้งเเต่ต้น ก็รู้สึกว่าสตรีสองนางนี้เล่นได้ช่างน่าเบื่อ ชมการเเสดงของจ้าวหวังเฟยให้ดีเสียเเล้วกัน!
 “หลินเอาขนมจีบมานี่” 
เมื่อหลินส่งถาดขนมจีบให้ เหลียนเหมยก็บรรเลงงิ้วในทันใด 
“ท่านอ๋องเพคะ”เหลียนเหมยกล่าวเสียงหวาน 
“ว่าอย่างไร”หมิงเทียนกล่าวขณะเขียนพู่กัน 
“ดูสิเพคะ พระองค์ทรงพู่กันมาหลายยามเเล้วนะเพคะ ร้อนหรือไม่เพคะ”หวังเฟยลุกขึ้นไปบีบไหล่ของหมิงเทียนเเละคลี่พัด พัดให้อย่างเอาใจ
 “ลำบากหวังเฟยเเล้ว”ว่าเเล้วหมิงเทียนยิ้มน้อยๆ เเละก็ใช้ของตนจับมือน้อยของเหลียนเหมยอย่างรักใคร่ 
พราะการกระทำของเหลียนเหมยทำให้สตรีผู้มาเยือนต่างยืนตะลึงในภาพที่เห็น
 ไหนผู้ใดว่าอ๋องสี่เเละเหลียนเหมยสมรสกันเพราะบังคับ มิได้รักกันเเม้เเต่น้อย เเต่นี่อันใดกัน!รักใคร่หวานเสียขนาดนี้!
 “หิวหรือไม่เพคะ.มา.เหลียนเหมยป้อน”หวังเฟยน้อยยิ้มกริ่ม พลางจิ้มขนมจีบป้อนหมิงเทียน
 “เลิศรสเสียจริง” 
“จริงหรือเพคะ เหลียนเหมยทำเองเลยนะเพคะ หากพระองค์พอใจหม่อมฉันจะป้อนอีกนะเพคะ มีอีกเยอะเลย พระองค์จะอิ่มจนทานหมั่นโถวหรือกุ้ยช่ายเเถวนี้มิได้เเน่เพคะ”เหลียนเหมยกล่าวอย่างกระเเหนสตรีสองนาง 
“เจ้า/เจ้า”
 “หือ..เปิ่นหวังเฟยเพิ่งเห็นคุณหนูฉีกับหมิงหยุนกงจู่..น่าอายเสียจริงที่พวกท่านมาเห็นภาพที่ข้าปรนณิบัติท่านอ๋อง”เหลียนเหมยใช้พัดบังหน้าอย่างเหนียมอาย เเต่เเท้จริงนางกำลังสะใจเป็นอย่างมาก



*ขอเม้นอินนิยายให้อัยย์ได้ไหมTT
*อยากได้เเฟนartจัง...(นิยายก็ขก.จะเเต่งเเล้วเรียกร้องเยอะนะอิอัยย์.)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

736 ความคิดเห็น

  1. #484 윤 경산 (@cake025) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:46
    สะใจอ่า~
    #484
    0
  2. #483 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:13
    สนุกค่าาา รอต่อนะะ
    #483
    0