สามีเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 8 : บทที่ 2: ผมไม่รู้จักเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    26 ส.ค. 59

สิบปีช่างยาวนาน แต่เรื่องระหว่างเธอกับเขายังคงชัดเจนอยู่ในความรู้สึกเหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี่เอง

วราลีลงจากรถสองแถว เดินตรงสู่โรงแรมห้าดาวที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกล ป้ายใหญ่โตงดงามเด่นหราภายใต้ไม้ใหญ่ร่มรื่น เธอชะงักฝีเท้าชั่วครู่เพราะหัวใจที่เต้นรัว พยายามหายใจเข้าออกลึกๆ เธอซับเหงื่อที่ไรผมและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เกิดมาจนอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว เธอยังไม่เคยเข้าไปในโรงแรมหรูที่ไหนเลย

พนักงานรักษาความปลอดภัยที่สวมชุดเครื่องแบบเรียบร้อยบอกทางไปยังล็อบบี้ด้วยกิริยานอบน้อม วราลีไม่ควรจะประหม่ามากเกินไปเพราะเธออาจจะทำให้ตัวเองขายหน้า เคาเตอร์ต้อนรับตั้งชิดผนังทางซ้ายมือ พนักงานสาวคนหนึ่งกำลังพูดคุยกับแขกต่างชาติ ส่วนอีกสองคนว่างอยู่

“สวัสดีค่ะ จองห้องพักเอาไว้รึเปล่าคะ” พนักงานสาววัยสามสิบต้นๆ เอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เอ่อ...” วราลีเกาะขอบเคาเตอร์ หินอ่อนเย็นๆ ให้ความรู้สึกที่ดี “ฉันมาหาคนรู้จักค่ะ เขาน่าจะ...เขาพักอยู่ที่นี่ค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าห้องไหน คุณช่วยโทรบอกเขาได้ไหมคะ เขาชื่อลุคค่ะ...ลุค แซนฟอร์ด”

“ลุค แซนฟอร์ด?” พนักงานคนเดิมทวน

พนักงานสาววัยยี่สิบต้นๆ หันมองเพื่อนพนักงาน ก่อนจะมองวราลี ไล่จากทรงผมไปจนถึงทรวงอกที่โผล่พ้นเคาเตอร์ แล้วเธอก็ยิ้ม เป็นยิ้มที่ไม่น่ามอง วราลีรู้สึกไม่ดีเลย

“ค่ะ ลุค แซนฟอร์ด รบกวนบอกเขาว่าฟาง วราลีมาหา”

คู่สนทนายิ้มรับ เดินไปยังโทรศัพท์ที่ห่างออกไปจนไม่ได้ยินเสียง เธอใช้มือป้องปากจนกระทั่งวางหู

“ขอโทษด้วยค่ะ คุณลุค แซนฟอร์ด ไม่ได้เข้าพักที่โรงแรมของเรา” พนักงานสาววัยสามสิบบอกด้วยท่าทีสงบ เป็นพนักงานอีกคนที่ยืนข้างๆ นั่นล่ะที่คราวนี้ยิ้มเหยียดเปิดเผย

“หรือว่าเขาจะเป็นพนักงานใหม่คะ” มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว “คุณพอจะรู้จักใครที่ชื่อลุครึเปล่า”

“รู้จักสิคะ ตอนนี้ใครไม่รู้จักลุค แซนฟอร์ดคงเชยน่าดูเลย” พนักงานสาววัยยี่สิบยักไหล่

“แล้วคุณจะติดต่อเขาให้ฉันได้ไหมคะ” วราลีหันไปหาอย่างมีความหวัง

พนักงานวัยสามสิบดึงความสนใจกลับ “ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง ไม่มีแขกหรือพนักงานคนใดในโรงแรมของเราชื่อลุค แซนฟอร์ดค่ะ”

พูดจบพนักงานคนนั้นก็ผายมือไปด้านข้าง ส่งสัญญาณอย่างสุภาพบอกให้วราลีเปิดทางสำหรับแขกที่กำลังเข้ามาเช็คอิน หญิงสาวขยับตัวอย่างเงอะงะ เธอถอยห่างจากเคาเตอร์ พนักงานวัยยี่สิบพูดขึ้นลอยๆ

“เรารู้จักเขาแต่เขาจะรู้จักเรารึเปล่านั่นก็อีกเรื่อง”

แล้วพนักงานที่อายุมากกว่าก็ส่งสายตาปรามพนักงานรุ่นน้อง

วราลีลากเท้าออกจากล็อบบี้ด้วยความรู้สึกอันสับสน เธอทั้งผิดหวัง เสียใจ และสงสัย ลุคไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ หรือ วันนั้นเธอไม่ได้ตาฟาด เธอเห็นเขา แล้วที่พนักงานคนนั้นพูดหมายความว่ายังไงกัน

วราลีรอลุคมานาน ใช่...นานเกินกว่าที่จะยอมแพ้หรือสิ้นหวัง ถ้าคนที่ช่วยเธอเอาไว้เมื่อวานคือลุคจริงๆ ก็ได้โปรดเถอะ ขอให้โชคอยู่ข้างเธออีกครั้ง เธออยากเจอเขาเหลือเกิน

หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไปในโรงแรม ต้นไม้ใหญ่เขียวสดช่างเข้ากันได้ดีกับอาคารที่มีกลิ่นไอของศิลปะไทยประยุกต์ เธอหยุดมองดอกโมกข์สีขาวสะอาด สูดเอากลิ่นหอมเข้าปอด ทำตัวราวกับเป็นแขกต่างถิ่นที่มาพักเมื่อพนักงานคนหนึ่งเดินผ่านไป

เธอเดินตามทางปูอิฐในสวน สุดปลายทางคือถนนภายในโรงแรม วราลีถอยหลบหลังต้นไม้เมื่อรถหรูสองคันแล่นผ่าน เธอมองตามและเห็นว่าพวกมันจอดต่อหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สามคนที่ยืนคุยกันอยู่

 หนึ่งในนั้น...

หัวใจของวราลีเต้นรัว ความอิ่มเอมมากมายพวกพุ่งอยู่ในร่างกายที่ชะงักค้าง และแม้ว่าน้ำตาแห่งความยินดีจะเอ่อขึ้นคลอจนภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน แต่เธอก็มั่นใจว่าหนึ่งในนั้นคือลุค แซนฟอร์ด!

พี่ลุคของเธอกลับมาตามสัญญาแล้วจริงๆ!

วราลีค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตา เธอต้องระวังไม่ให้มาสคาร่าเลอะเทอะหรือบรัชออนลบเลือน วันนี้เธอโตเป็นสาวแล้ว เธออยากจะดูดีให้เขาประทับใจ

มือเรียวทาบลงกับต้นไม้ ในขณะที่เจ้าตัวลอบมองไปยังชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของหัวใจ ลุค แซนฟอร์ดในวัยสามสิบช่างหล่อเหลาดึงดูดสายตา ดูเหมือนเขาจะสูงขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่เคยผอมเก้งก้างกลับเต็มแน่นด้วยมัดกล้าม ผิวของเขาเปลี่ยนเป็นสีแทน เขาสวมเสื้อยืดคอวีสีดำเผยให้เห็นต้นแขนล่ำๆ ใหญ่โต กางเกงยีนส์สีเข้มโอบกระชับสะโพกสอบและต้นขาแกร่ง ผมสีน้ำตาลเข้มได้รับการตัดและจัดแต่งทรงเอาไว้อย่างดี ใบหน้าของเขาดูคมเข้มขึ้นตามวัย ซึ่งไรหนวดครึ้มเขียวที่ปกคลุมทั่วกรามก็ทำให้เขาดูเป็นผู้ชายเต็มตัว  เสน่ห์ของเขาฟุ้งกระจายยิ่งกว่าเมื่อสิบปีก่อนเสียอีก เป็นเสน่ห์แบบดิบๆ เสน่ห์ของความร้ายกาจที่น่าท้าทายยิ่งกว่าเก่า เสน่ห์ที่เร้าใจและกระตุ้นสัญชาตญาณในตัวผู้หญิง มอมเมาให้พวกเธออยากจะลองเสี่ยงไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไรก็ตาม

ลุคดูต่างไปจากเมื่อก่อนมากจริงๆ บุคลิกเป็นผู้ใหญ่ มีความจริงจัง มุ่นมั่นอยู่ในท่าทางและการมองของเขา เขาต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นมากแน่ๆ คงเดินทางมาแล้วหลายที่ ได้เห็นอะไรมากมายที่คนอย่างวราลีไม่มีโอกาสได้เห็น เธอดีใจเหลือเกินที่เขาก้าวหน้า เขารักเทคโนโลยี และแน่นอนว่าวันนี้เขาคงได้อยู่ในจุดที่เขาฝัน

วราลีเองก็ได้ยืนอยู่ในจุดที่ฝันมาตลอดสิบปีเช่นกัน สุดท้ายเธอก็ได้เจอเขาเสียที

“ใช่จริงๆ ด้วยแก! มาครบทีมเลย ลุค แอชเชอร์ วินเซนต์”

หญิงสาวสามคนกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ใกล้ๆ หนึ่งในนั้นชะเง้อคอราวกับว่าจะเห็นชายหนุ่มทั้งสามคนชัดขึ้น

“เข้าไปขอถ่ายรูปกันไหม”

“ไม่กล้า!” คนหนึ่งโอดครวญ “เดี๋ยวเขาให้การ์ดลากออกมาอายแย่”

คนที่กล้าคือวราลี เธอเดินเข้าไปหากลุ่มหญิงสาวที่ดูการแต่งตัวแล้วคงเป็นแขกของโรงแรม

“พวกคุณรู้จักพวกเขาเหรอคะ”

ทั้งสามคนพยักหน้า คนกลางบอกว่า “ผู้ก่อตั้งแฟลชแชทไงคะ”

“แฟลชแชท...” วราลีเหมือนจะเคยได้ยิน เธอไม่แน่ใจ “คืออะไรเหรอคะ”

“แอพพริเคชั่นมือถือค่ะ ฮิตมากที่อเมริกากับยุโรป คนไทยอาจจะยังไม่ค่อยรู้จัก”

“คนที่ใส่เสื้อสีดำนั่นลูกครึ่งไทยนะคะ เพลย์บอยบิลเลี่ยนแนร์ของแท้ คู่ควงมีทั้งนางแบบ เซเลบดังๆ แต่แป๊บๆ ก็เปลี่ยนคนแล้ว ล่าสุดปาปารัซซี่ถ่ายรูปตอนที่เขาควงอยู่กับมิลาน่า รีดได้”

“ก็หล่อซะขนาดนั้น ได้ลูบคลำซักทีนะจะตั้งใจทำงานตลอดปีเลย”

“ว๊าย! เขาขึ้นรถไปกันแล้วแก” คนที่คอยเฝ้าดูอยู่ตลอดร้องออกมาด้วยความเสียดาย

วราลีหันตามอย่างฉับพลัน สองหนุ่มต่างชาติที่หล่อเหลาไม่แพ้กันเข้าไปนั่งที่เบาะหลังรถคันหนึ่ง มันแล่นมาตามถนนช้าๆ ส่วนลุคแตะด้านบนประตูรถที่มีพนักงานเปิดให้ เขากำลังจะก้าวขาเข้าไปข้างในแล้ว!

“พี่ลุค!

วราลีวิ่งเลียบริมถนน พุ่งตรงเข้าไปหาเขา พนักงานรักษาความปลอดภัยในชุดซาฟารีสีดำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกรูกันเข้าขวางเธอ ชายไทยรูปร่างใหญ่ สวมสูทกลัดป้ายชื่อก้าวมายืนข้างลุค

“ขอประทานโทษครับ เราจะรักษาความปลอดภัยให้ดีขึ้น” เขาบอกหนุ่มลูกครึ่งเป็นภาษาอังกฤษ ด้วยท่าทีนอบน้อมให้เกียรติ

“พี่ลุค! นี่ฟางเอง” วราลีดันแขนพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ให้บังหน้า “เรารู้จักกันค่ะ! ขอแค่ให้เขาเห็นฉัน ขอร้องเถอะค่ะ!”  

พนักงานสาววัยยี่สิบกว่าๆ ที่เคาเตอร์ต้อนรับวิ่งเข้ามา เธอพยักหน้าให้พนักงานรักษาความปลอดภัย

“คิดไว้ไม่ผิดว่าต้องแอบเข้ามา!

จังหวะหนึ่งโอกาสก็มาถึง ลุคกับวราลีมองเห็นกันและกันได้อย่างถนัดถนี่ ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยเหมือนเป็นเพียงรูปถ่ายนายแบบบนปกนิตยสาร ดวงตาสีน้ำผึ้งคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและเย็นชาจนเธอสัมผัสได้

เขายังยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าตั้งตรงยามที่เอ่ยภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน ด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่วราลีโหยหามาตลอดสิบปี

“ผมไม่รู้จักเธอ”

ไม่รู้จักเหรอ...ไม่จริงหรอก! ร่างกายวราลีหนักอึ้งเหมือนกลายเป็นหิน พี่ลุคไม่มีวันลืมเธอ! ต้องมีเรื่องผิดพลาดบางอย่างเกิดขึ้น หรือเขาจะความจำเสื่อมเหมือนพระเอกในละครทีวี

ลุคเข้าไปนั่งในรถ พอปิดประตูรถคันนั้นก็แล่นผ่านวราลีไป เธอเฝ้ารอเขามาสิบปี เขาคือความฝัน คือความหวัง คือจุดหมายเดียวในชีวิต เธอจะไม่มีวันยอมปล่อยให้เขาหายไปอีกครั้ง! ร่างเพรียวบางสะบัดตัวสุดแรงจนหลุดจากการยึดจับ เธอวิ่งตาม ทว่าเพียงไม่กี่ก้าวรองเท้าส้นสูงราคาถูกก็ทำให้เธอล้มลง เข่าและแขนข้างหนึ่งกระแทกพื้น ปลายจมูกอยู่ห่างจากถนนไม่ถึงคืบ

ผู้คนมากมายวิ่งกรูเข้ามา เสียงเรียกคุ้นหูที่เธอโหยหาจะได้ยินดังชัด

“ฟาง!

วราลีเงยหน้า มองไล่จากกางเกงยีนส์สีเข้มขึ้นไปถึงใบหน้าหล่อเหลาตื่นตระหนก เขาวิ่งมาไวมากจากรถที่จอดห่างตั้งไกล เธอคว้าจับข้อเท้าของเขา

จำได้แล้ว...พี่ลุคจำเธอได้เสียที

 


ช่วงนี้ไม่ได้คุยอะไรกับสาวๆ เลย ฝนเร่งปั่นเรื่องใหม่อยู่

ส่วนเรื่องนี้ตีพิมพ์กับสนพ.ไลต์ออฟเลิฟนะคะ น่าจะวางแผงปลายเดือนนี้ค่ะ ^^

เจอกันใหม่กับพี่ลุค ในตอนหน้านะคะสาวๆ จุ๊บๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #65 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 14:59
    ลุ้นมันมากมายเลยค่ะตอนที่ฟางเจอกับพี่ลุคของเธอ  ขอบอกเลยว่าลุ้นยิ่งกว่าตอนลุ้นลอดเตอรี่อีกค่ะ
    #65
    0
  2. #53 valika (@valika28970) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:33
    ไม่รู้จัก แต่เดินมาหาคืออะไรอะ บักลุคคคคค
    #53
    0
  3. #52 oiva (@oivaarpoe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:15
    "ผมไม่รู้จักเธอ" สะท้อนอยู่ในอก ลืมได้ยังไงคุณลืมสัญญาของเราได้ยังไงคะลุคT_T
    #52
    0
  4. #51 เลดี้ มาเฟีย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:00
    มีเหตุผลอะไรที่ทำแบบนี้ มีเหตุผลอะไรที่ตั้งตัวได้แล้วไม่กลับมาหากัน มีเหตุผลอะไรที่ไม่มาดูแลกัน มีเหตุผลอะไรที่เธอใจร้ายทิ้งให้รอคอยเป็นสิบปี
    #51
    0
  5. #50 o_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 22:30

    ทำไมถึงทำกับฟางแบบนั้นละ

    #50
    0
  6. #49 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:49
    ตกลงรู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่พี่ลุค
    #49
    0
  7. #48 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:48
    ตกลงรู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่พี่ลุค
    #48
    0
  8. #47 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:48
    ตกลงรู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่พี่ลุค
    #47
    0
  9. #46 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:48
    ตกลงรู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่พี่ลุค
    #46
    0
  10. #45 LookNum (@Riena) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:37
    น้อยจุงบุย ใจจะขาดดด
    #45
    0
  11. #44 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:28
    สงสารนางเอกจัง
    #44
    0
  12. #43 ออย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:22
    เจอแล้ว เหอๆๆ
    #43
    0
  13. #42 tong-wilailuck (@tong-wilailuck) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:51
    พี่ลุคใจร้าย
    #42
    0
  14. #41 TKh888 (@TKh888) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:38
    รอออออออ ค้างงงงงงง
    #41
    0
  15. #40 nannonv (@nnnon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:37
    งือออออ ต่ออีกนิดได้ไหมอะไรท์ กระตุ้นต่อมอย่างแรงงง
    #40
    0
  16. #39 JuF_PeR (@juf-tom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 10:18
    ครือ... อย่าบอกนะ ว่าพี่ลุคคือผู้ชายคนนั้น!!!
    #39
    0