หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 10 : บทที่ ๔ (100%) รักมั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ต.ค. 60


ใช้เวลาเกือบชั่วโมงรถยนต์ของชายหนุ่มก็นำคนทั้งสองมาถึงสนามบิน หลังจากจอดรถเรียบร้อย ภูมิก็สะพายกระเป๋าคอมพิวเตอร์พร้อมกับหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าด้วยมือหนึ่ง และจับจูงคนตัวเล็กกว่าอีกมือหนึ่ง พาเดินไปยังอาคารผู้โดยสารแล้วขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นผู้โดยสารขาออกฝั่งผู้โดยสารภายในประเทศ เมื่อมองเห็นว่าเคาน์เตอร์เช็กอินเปิดให้บริการแล้ว ชายหนุ่มจึงหันไปบอก

“พี่เช็กอินไว้ก่อนนะ แล้วไปหาอะไรกินกัน”

“ตามสบายค่ะ” อินทิราตอบแล้วเดินเคียงชายหนุ่มไปยังเคาน์เตอร์เช็กอินที่มีผู้คนต่อแถวอยู่บางตา ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกันเสร็จ ภูมิยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาก่อนจะถอนหายใจ

“พี่ต้องไปแล้วน้องอิน ฝากน้องอินขับรถไปจอดที่คอนโดฯ ให้พี่ด้วยก็แล้วกันนะ”

“พี่ภูมิจะไปหลายวันหรือคะ”

“ยังไม่แน่ใจ อาจจะเป็นอาทิตย์ คุยเรื่องแบบเสร็จแล้วอาจจะต้องตระเวนหาของต่อ เพราะหลายอย่างอาจจะต้องหาแหล่งเฉพาะ พี่อยากไปดูที่ทางไว้ก่อน เวลาตกแต่งภายในเข้าจะได้ไม่ลำบาก”

อินทิรารู้สึกว่าเขาเน้นเสียงที่คำว่า ตกแต่งภายใน พร้อม ๆ กับที่จ้องเธอด้วยตาเป็นประกายแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะระยะหลังพี่ภูมิก็มองเธอแบบนี้อยู่บ่อย ๆ

“พี่ภูมิจะให้อินมารับหรือเปล่าคะ”

“ไม่เป็นไร พี่นั่งแท็กซี่กลับเองดีกว่าน้องอินจะได้ไม่ต้องลำบาก”

“ไม่ลำบาก แค่นี้เองอินมา...” พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องชะงักเมื่ออ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มวาดมาคว้าเอวแล้วดึงเข้าหา

“พี่ไม่มีเวลาแล้ว” ชายหนุ่มว่าเร็ว ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาคนที่อ้าปากค้างด้วยการกระทำอันปุบปับของเขา เปิดทางสู่ความฉ่ำหวานให้ดูดดื่มจนพอใจ ไม่นานก็ถอนริมฝีปากออกอย่างไม่ใคร่เต็มใจนัก

“ขับรถดี ๆ ล่ะ แล้วพี่จะโทรหา”

“เดิน...เอ่อ...เดินทางปลอดภัยนะคะพี่ภูมิ” อินทิราบอกชายหนุ่มตะกุกตะกักหลังจากที่เพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ พี่ภูมิสามารถทำให้เธอสูญเสียความเป็นตัวเองได้เสมอเลย

อินทิราพอรู้ตัวเองอยู่ว่าเธอสงบเสงี่ยมผิดปกตินับแต่รู้ว่าเขากำลังจะเดินทาง ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่อยู่หลายวันก็ทำให้เธอรู้สึกใจหายแปลก ๆ จนไม่มีอารมณ์จะออกฤทธิ์ออกเดชกับเขาอย่างที่ทำเป็นประจำ ยิ่งเมื่อเขาจู่โจมมอบสัมผัสหวาม ยิ่งทำให้อินทิราแทบจะกลายเป็นใบ้ไปเลย

ภูมิเดินไปส่งอินทิราจนถึงทางเชื่อมสู่อาคารจอดรถ ยกมือโบกให้หญิงสาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังตัวอาคารผู้โดยสาร

อินทิรามองตามก่อนจะถอนหายใจยาว

อาทิตย์เดียวเองน่ายายอิน ทำเหมือนจะเป็นจะตายไปได้ หญิงสาวเอ็ดตนเองในใจ ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เธอรู้สึกใจหายเมื่อได้รู้ว่าจะไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้ฟังคำพูดกวน ๆ ของเขาไปเป็นอาทิตย์แบบนี้  

 

กว่าอินทิราจะขับรถมาถึงคอนโดมิเนียมของภูมิก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เพราะหลังจากลงจากทวงด่วนก็มาติดแหง็กอยู่ท่ามกลางการจราจรที่คับคั่งกลางกรุง กว่าจะขยับไปได้แต่ละเมตรช่างแสนเข็ญ

หญิงสาวกำลังจอดรถในตอนที่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เมื่อเห็นว่าใครกำลังโทร. เข้ามาจึงกดรับ

“น้องอิน ถึงบ้านหรือยัง” ภูมิทักมาตามสาย

“พี่ภูมิถึงเชียงรายแล้วหรือคะ”

“ใช่ ลงจากเครื่องก็โทร. หาน้องอินเลย อยู่ไหนนี่” อินทิราถอนหายใจก่อนจะตอบแกมบ่นอย่างหงุดหงิด

“พี่ภูมิไปตั้งเชียงรายแต่ถึงพร้อม ๆ อินเลย อินเพิ่งถึงค่ะ เพิ่งจอดรถเสร็จเนี่ย”

ภูมิหัวเราะเบา นึกภาพใบหน้างอง้ำของคนปลายสายได้ทันที หากอยู่ด้วยกันเขาคงจะโคลงศีรษะเธออย่างเอ็นดูอย่างที่ชอบทำ

“จะกลับบ้านเลยหรือเปล่า” ชายหนุ่มถาม ได้ยินปลายสายถอนหายใจแล้วค่อยตอบ

“ยังไม่รู้เลยค่ะ กลับบ้านก็คงเบื่อ เพราะไม่มีใครอยู่ ยายพลอยก็อยู่กับพี่อิฐ”

“งั้นก็ขึ้นไปดูหนังบนห้องพี่ก่อนสิ ค่ำ ๆ ค่อยกลับ คีย์การ์ดห้อยอยู่กับกุญแจรถนั่นละ” ภูมิบอกอย่างใจดี ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่งราวกับกำลังตัดสินใจ ก่อนจะตกลง

“ดีเหมือนกันค่ะ อินนัดจะไปหายายพลอยที่คอนโดฯ พี่อิฐตอนดึก ๆ นู่น ไม่อยากกลับไปกลับมา”

“โอเค ดูหนังให้สนุกนะ พี่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวคืนนี้พี่จะโทร. หาอีกที”

“ค่ะพี่ภูมิ บ๋ายบายค่ะ” หลังกดวางสาย อินทิราเดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นสูงสุดซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องชุดของชายหนุ่ม

เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง ทุกอย่างในนั้นอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างที่เธอจำได้ ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าห้องเรียบร้อยเกินกว่าจะเป็นผู้ชายเต็มตัว ความคิดที่ทำให้เขาจูบเธอเพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด

“คนบ้า...” อินทิราพึมพำอยู่คนเดียวเมื่อคิดถึงคนที่ทำให้หน้าร้อนอยู่ในตอนนี้

หญิงสาวเดินไปกดเปิดทีวีในห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา หยิบรีโมตคอนโทรลมาเปิดหาช่องภาพยนตร์ เมื่อไม่เห็นว่ามีหนังเรื่องไหนน่าสนใจ จึงมองหาแผ่นดีวีดีหนังในตู้ที่มีแผ่นจัดเรียงอยู่เต็ม ก่อนที่สายตาจะสบเข้ากับอัลบั้มรูปที่วางเรียงอยู่บนชั้น

“ดูรูปเล่นดีกว่า” หญิงสาวพึมพำกับตนเองพลางยื่นมือไปหยิบอัลบั้มที่อยู่ใกล้มือที่สุด

อินทิราคิดว่ารูปที่อยู่ในอัลบั้มคงเป็นรูปของเจ้าของห้อง ในใจนึกสนุกคิดว่าอาจจะได้เห็นรูปตลก ๆ ของเขาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อเปิดอัลบั้มขึ้นมา สายตาสบกับรูปหลาย ๆ ใบที่อยู่ในนั้นก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นรูปของคนที่เธอรู้จักดี

ดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ...

อินทิรามองภาพของตนเองที่ยืนยิ้มแฉ่งให้กล้องโดยมีร่างสูงของเจ้าของห้องยืนโอบไหล่เธออยู่หลวม ๆ ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ จำได้ว่าเป็นภาพในวันรับปริญญาของเธอ พี่ภูมิไปร่วมแสดงความยินดีพร้อมดอกไม้ช่อโต และเธอก็ถ่ายรูปกับเขาโดยที่ไม่ได้คิดอะไร การถ่ายรูปกับพี่ภูมิก็เหมือนถ่ายกับพี่ชายหรือบิดามารดา แต่นั่นมันก่อนที่เธอจะรู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ ในตอนนี้ที่รู้แล้ว และถูกเขาสอนให้รู้จักรสสัมผัสจากริมฝีปากร้าย ๆ นั่น ทำให้เธอมองคนในภาพด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม แต่เปลี่ยนไปอย่างไรนั้นหญิงสาวยังบอกตนเองไม่ได้ รู้แต่ว่าเธอไม่สามารถมองพี่ภูมิเป็นพี่ชายได้อย่างเดิมอีกแล้ว

ภาพคู่ระหว่างเขาและเธอมีอยู่เพียงเท่านั้น นอกจากนั้นมีภาพเธอกับครอบครัวอีกสองสามภาพ ส่วนที่เหลือเป็นภาพของเธอทั้งหมด และทุกภาพก็อยู่ในอิริยาบถที่เรียกว่า แอบถ่าย ทั้งสิ้น เพราะเธอไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนแอบเก็บภาพเธอไว้แทบจะทุกท่วงท่าขนาดนี้

“คนโรคจิต...” อินทิราพึมพำกับลมกับแล้ง ก้มมองภาพของตนในอิริยาบถแบบไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนแอบเก็บภาพไว้ หญิงสาวระบายยิ้ม ภาพแต่ละภาพที่เห็นนี้ ให้ความรู้สึกนุ่มนวลชวนฝัน ดูเหมือนเป็นรูปของผู้หญิงที่แสนอ่อนหวานคนหนึ่ง ไม่ใช่อินทิราอย่างที่เธอรู้จักตัวเองมาแต่ไหนแต่ไรเลย

พี่ภูมิช่างเก็บภาพ...

 อินทิราจมอยู่กับการเปิดดูรูปในอัลบั้ม เธอไม่เคยรู้ว่าในเวลาที่ไม่รู้ตัว ตัวเธอเองก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน ต้องขอบคุณคนแอบเก็บภาพใช่ไหมนี่

เมื่อเสร็จจากอัลบั้มแรก อินทิราเปิดอัลบั้มต่อไป ซึ่งภาพในอัลบั้มก็ยังเป็นเธอในท่าทางที่ไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบถ่ายอยู่เช่นเดิม ดูเหมือนพี่ภูมิจะแอบเก็บภาพเธอในทุกโอกาส ตลอดเวลาที่เขาทำตัวติดกันกับพี่ชายเธอ ครอบครัวเธอไปเที่ยวเขาก็ติดสอยห้อยตามไปด้วย ไม่ว่าจะในโอกาสไหน ๆ พี่ภูมิจะเก็บภาพเธอไว้เสมอ ซึ่งหากไม่แอบเปิดอัลบั้มรูปที่เขาเก็บไว้ที่บ้าน เธอคงไม่เคยรู้

หลังจากที่เปิดดูรูปจนหมดทุกอัลบั้ม หญิงสาวพบว่า รูปของเธอที่ถูกแอบถ่าย เริ่มต้นตั้งแต่พี่ภูมิกลับมาจากต่างประเทศ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาแอบมองเธอมานานขนาดนั้น

อินทิราเก็บอัลบั้มรูปเข้าที่ก่อนที่จะดูเวลา เมื่อพบว่าเธอนั่งดูรูปเป็นเวลานานกว่าที่คิด จึงรีบลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปหาพี่ชายและเพื่อนสนิท หญิงสาวตัดสินใจทิ้งรถของภูมิไว้ที่นี่ เพราะใช้รถไฟฟ้าสะดวกกว่า อีกทั้งบุษราคัมก็ขับรถไปที่คอนโดมิเนียมของพี่ชายเธอ จึงคิดว่ากลับบ้านกับเพื่อนน่าจะดีกว่าขับรถแยกกันไปคนละคัน

ใช้เวลาไม่นานอินทิราก็มาถึงคอนโดมิเนียมของพี่ชาย แต่ก่อนที่จะได้ขึ้นไปข้างบน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นเสียก่อน เมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอมาก็อดรู้สึกวูบวาบไม่ได้ เมื่อคิดถึงภาพจำนวนมากมายที่เขาแอบถ่ายเธอ

“สวัสดีค่ะพี่ภูมิ” อินทิราทักทายไปตามสาย

“น้องอินอยู่ไหนแล้ว โทษทีที่เพิ่งโทร. มา พี่ไปกินข้าวกับเจ้าของงานเพิ่งเสร็จ”

“อยู่คอนโดฯ พี่อิฐค่ะ อินจอดรถไว้ที่คอนโดฯ พี่ภูมินะคะ”

“อ้าว แล้วน้องอินไปคอนโดฯ ไอ้อิฐยังไง”

“บีทีเอสค่ะ เร็วด้วย ตอนนี้ถึงแล้ว อินต้องไปแล้วนะคะ”

“ครับ...น้องอินครับ...” ภูมิเรียกโดยไม่พูดอะไร ทำให้คนที่รอฟังต้องถามอย่างอดไม่ได้

“คะ...”

“คิดถึงนะ” เสียงทุ้มที่ส่งมาทำให้คนฟังกลอกตา ไม่แน่ใจว่าระหว่างความรู้สึกอ่อนใจกับเขิน เธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่มากว่ากัน เมื่อยังจับความรู้สึกตนเองไม่ได้ จึงตัดบทเร็ว

“ไปแหละ” ว่าแล้วก็กดตัดสายในทันที ก่อนจะยกมือขึ้นจับข้างแก้มของตนเพราะรู้สึกว่ามันชักจะร้อนผ่าว ๆ

“คนบ้า...” อย่ามาพูดให้เขินแบบนี้นะ!

 

เพราะภูมิไม่อยู่ทั้งสัปดาห์และไม่รู้ว่าจะกลับมาวันไหน อีกทั้งความสัมพันธ์ของเพื่อนรักและพี่ชายที่แม้จะค่อย ๆ ก้าวหน้าแต่ก็ยังช้ากว่าที่อินทิราต้องการ หญิงสาวจึงมีความคิดบรรเจิด ชวนสองคนนั้นไปเที่ยวดีกว่า!

หญิงสาวรบเร้าพี่ชายให้พาไปเที่ยว ซึ่งเมื่อเขาไม่ยอมโอนอ่อน เธอก็เข้าทางมารดา ซึ่งในที่สุดก็ใช้กำลังภายในบังคับพี่อิฐให้พาเธอไปเที่ยวจนได้

อินทิราหวังว่าทริปกระชับความสัมพันธ์ครั้งนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายและเพื่อนสนิทลึกซึ้งขึ้นไปอีกระดับ เมื่อทั้งสองคนไม่ยอมเร่งสปีด อินทิราจึงจัดการเอง ก็เธออยากมีหลานแล้วนี่นา

เมื่อพี่ชายตกลงจะพาไปเที่ยว เช้าวันต่อมาอินทิรารีบตื่นแต่เช้าแล้วมุดรั้วไปยังบ้านติดกัน บุกขึ้นไปถึงห้องนอนเพื่อนรัก ที่แม้ตอนแรกจะงอแงเพราะอยากนอนมากกว่าตื่นมาคุยกับเธอ แต่เมื่อรู้ว่าจะได้ไปเที่ยวกับพี่อิฐ บุษราคัมก็ตาสว่างอย่างไม่ต้องใช้เวลาเลย

อินทิรารับประทานอาหารเช้ากับเพื่อนรักก่อนที่จะพากันออกไปหาซื้อชุดว่ายน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจกระชับความสัมพันธ์

แม้เพื่อนรักจะโอดครวญว่าชุดว่ายน้ำที่เธอเลือกให้นั้นเปิดเผยเกินไป แต่อินทิราก็ยืนยันว่าหากอยากให้มันได้ผล ก็ต้องใส่ชุดแบบนี้ แต่ไม่ได้รู้ว่าแม่เพื่อนรักจะตลบหลังด้วยการบังคับให้เธอซื้อชุดแบบเดียวกัน ด้วยการขู่ว่าหากเธอไม่ยอมใส่ บุษราคัมก็จะไม่ใส่เช่นกัน อินทิราจึงจำต้องซื้อชุดว่ายน้ำ โคตรโป๊ มาอย่างเสียไม่ได้ และหวังว่าจะไม่ต้องใส่ให้ใครเห็น

แต่ใครเลยจะรู้อนาคต!  

หลังชอปปิ้งเสร็จซึ่งเป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี อินทิราจึงชวนบุษราคัมไปรับประทานอาหารกลางวันกับพี่ชาย ซึ่งแม่เพื่อนรักก็ไม่ปฏิเสธ หญิงสาวจึงโทรศัพท์เข้าไปบอกพี่ชายไว้แล้วขึ้นรถไฟฟ้าตรงไปยังที่ทำงานของเขาทันที

เมื่อไปถึงตึกที่ทำงานของพี่ชายก็พบว่าเขาลงมายืนรออยู่หน้าตึกตามที่ตกลงกันไว้ แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่นอกเหนือจากที่คุยกัน เขาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว แต่มีใครบางคนยืนอยู่ด้วยและยิ้มกว้างทันทีที่เห็นเธอและบุษราคัมเดินตรงเข้าไปหา

พี่ภูมิ...

-----------------------------

ฝากพี่อิฐกับพลอยด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

66 ความคิดเห็น