หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 12 : บทที่ ๕ (100%) คิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 ต.ค. 60


ชายหนุ่มขับรถพาหญิงสาวมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวง ซึ่งคนที่นั่งอยู่บนเบาะที่นั่งผู้โดยสารก็คิดว่าเขาจะพาเธอไปรับประทานอาหารยังร้านไหนสักแห่ง แต่เมื่อเขาเลี้ยวรถเข้าสู่คอนโดมิเนียมของเขา อินทิราก็หันไปมองชายหนุ่มเลิ่กลั่ก

“ไหนบอกจะพาอินไปหาอะไรกินไงคะ”

“คิดถึงน้องอินน่ะ ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน กินข้าวกับพี่ที่นี่นะ” ชายหนุ่มว่าน้ำเสียงออดอ้อน คำพูดคล้ายจะขอร้อง แต่กลับไม่รอฟังคำตอบ หากเดินอ้อมมาคว้าแขนเธอแล้วพาเดินตรงไปยังลิฟต์ในทันทีที่เธอก้าวออกมายืนข้างรถ

ทันทีที่เข้ามาภายในห้องชุดของชายหนุ่มได้ อ้อมแขนแข็งแรงของเจ้าของห้องก็วาดมาคว้าเอวหญิงสาวแล้วดึงเข้าไปสู่อกแกร่งอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว!

“พี่ภูมิ!” อินทิราอุทาน ตกอกตกใจกับการจู่โจมของเขา สองมือยกขึ้นดันตนเองออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ

“อย่าดิ้นสิ คิดถึงมากรู้หรือเปล่า” เสียงทุ้มบอก สองมือจับมือเธอให้หยุดประทุษร้ายเขา ใบหน้าโน้มลงไปหาใบหน้าที่แหงนเงยมองเขาด้วยท่าทางตกใจนั้น ดวงตาคมจ้องมองดวงตาเรียวที่เบิกโตกว่าปกติด้วยประกายอ่อนโยน เขาบอกเธออีกครั้งด้วยเสียงนุ่มทุ้มชวนฟัง

“คิดถึง...”

แล้วริมฝีปากที่เอ่ยถ้อยคำแสนหวานนั้นก็ค่อย ๆ จรดลงไปบนริมฝีปากอิ่ม คลึงเคล้าปากอุ่นของเขาเข้ากับกลีบปากเธอ ดูดดื่มความหอมหวานของสัมผัสลึกล้ำ จุมพิตช่ำชองที่ทำให้คนที่เก่งแต่ทฤษฎีแต่เพิ่งเคยได้ลองปฏิบัติเมื่อไม่นานนี้ถึงกับเข่าอ่อน ระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของเขา

“คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า...หืม...น้องอิน” ชายหนุ่มถามชิดริมฝีปาก ที่แม้จะถอนจุมพิตแสนหวานนั่นออกไปแล้วหากไม่ยอมผละใบหน้าไปไหน มือใหญ่ยกประคองใบหน้าหมดจดให้แหงนเงยเพื่อมองให้เต็มตา มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบผมคนในอ้อมแขนอ่อนโยน

อินทิราหลุบสายตามองเพียงปลายคางของเขา ขัดเขินกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น ไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าเธอคิดถึงเขาหรือเปล่า

ดูเหมือนภูมิจะไม่ได้ต้องการคำตอบ หากเพียงต้องการบอกความรู้สึกที่ล้นอกของตนออกไปเท่านั้น ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนแล้วโน้มใบหน้าลงฝังจูบหนัก ๆ บนหน้าผากกลมกลึงของหญิงสาว ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแล้วบอก

“น้องอินไปดูเครื่องดื่มในตู้เย็นนะ พี่จะทำกับข้าว”

อินทิราเดินไปทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ไม่แปลกใจที่ชายหนุ่มจะลงมือทำอาหารเอง เพราะปกติเวลาไปที่บ้านเธอเขาก็เข้าครัวอยู่บ่อย ๆ หญิงสาวจัดการชงเครื่องดื่มแล้วถือแก้วใบหนึ่งไปวางให้คนที่ง่วนอยู่หน้าเตา ก่อนจะถือแก้วของตนไปวางลงบนโต๊ะรับประทานอาหาร แล้วหันไปบอกเจ้าของบ้านเชิงขออนุญาต

“อินจัดโต๊ะนะคะ”

“ขอบคุณครับ” ภูมิหันมายิ้มให้พร้อมกล่าวขอบคุณ ก่อนที่จะหันกลับไปให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้า

อินทิราจึงเดินไปหยิบจานชามในตู้มาวางเตรียมบนโต๊ะสำหรับมื้ออาหารเย็น ซึ่งรอไม่นาน อาหารเย็นง่าย ๆ ที่ชายหนุ่มลงมือทำก็เสร็จเรียบร้อย พร้อมขึ้นโต๊ะ

“มีข้าวเหนียวด้วยหรือคะ” อินทิราถามอย่างตื่นเต้น ตอนที่ชายหนุ่มเอาของฝากจากเชียงรายไปให้ที่บ้าน เธอเห็นแคบหมูกับน้ำพริกหนุ่มแล้วยังอยากจิ้มข้าวเหนียวและนึกเสียดายอยู่เลยที่ต้องออกไปรับประทานอาหารข้างนอกกับเขา ซึ่งไม่คิดเลยว่าจะมีสิ่งที่เธออยากกินด้วย

“พี่ซื้อเข้ามา รู้ว่าน้องอินชอบ” ชายหนุ่มตอบยิ้ม ๆ

อินทิรายิ้มตอบจนตาหยี เวลาพี่ภูมิไม่กวนและทำตัวดี ๆ กับเธอก็น่ารักดีเหมือนกัน

หลังรับประทานอาหารเย็น ทั้งสองช่วยกันเก็บล้างก่อนที่จะย้ายไปยังห้องนั่งเล่น ภูมิไม่ได้เปิดโทรทัศน์แต่เลือกเปิดเพลงเบา ๆ เพื่อไม่ให้ห้องเงียบจนเกินไป

“พี่ภูมิกลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” อินทิราถาม เห็นกระเป๋าเดินทางของเขายังวางอยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่เลย

“เพิ่งกลับมาถึงแล้วไอ้อิฐก็โทร. มาชวนไปกินกลางวัน”

“งานเรียบร้อยดีหรือคะ”

“ก็ดี ทางเจ้าของพอใจกับแบบแล้ว ตอนนี้มีเวลาเร่งเขียนแบบเดือนหนึ่ง”

“เดือนเดียวเองหรือคะ” อินทิราถามตาโต หนึ่งเดือนสำหรับการเขียนแบบงานปรับปรุงตึกที่แม้จะไม่ใช่การสร้างขึ้นใหม่ แต่หนึ่งเดือนก็สั้นเหลือเกิน คนเขียนจะได้หลับได้นอนไหมนั่น

“อืม เจ้าของเขาอยากเร่งให้เสร็จเร็ว ๆ แต่น้องอินไม่ต้องห่วงหรอก พี่มีทีมเขียนแบบ พวกนั้นชินกับงานเร่ง ๆ ดี อีกอย่างพี่ดูแล้วรู้ว่าเสร็จทัน ไม่งั้นไม่ตกลงหรอก ว่าแต่น้องอินเถอะ ตกลงไปทำงานกับพี่นะ” เขาว่ารวบรัด

อินทิราหันมองเขา จำได้ว่าเธอไม่เคยบอกว่าจะไปทำงานกับเขาเลยสักครั้ง

“อินไม่เคยบอกว่าขอคิดก่อนเลยนะคะ” เธอหมายถึงเธอปฏิเสธเขาไปแล้วต่างหาก

“พี่รู้ แต่อยากให้น้องอินทำด้วยจริง ๆ น้องอินก็เห็นว่ามันเป็นโอกาสที่ดีแค่ไหน แล้วจะปฏิเสธทำไม”

“อินไม่รู้...” หญิงสาวพูดเสียงแผ่ว แต่จริง ๆ รู้ดี เธอไม่อยากทำงานกับพี่ภูมิเพราะไม่อยากจะอยู่ใกล้เขามากเกินไป เพราะนับตั้งแต่เขาประกาศว่าจะรุกหนักและก็ทำจริง เธอก็หวั่นไหวจะแย่แล้ว หากต้องทำงานด้วยกัน เจอกันทุกวัน เจออาการปากว่ามือถึงของเขาบ่อย ๆ เธอจะไม่เสร็จเขาหรือไง

“ไม่รู้ล่ะ พี่คุยกับไอ้อิฐกับคุณแม่แล้ว ทุกคนสนับสนุน พี่ใส่ชื่อน้องอินทำตกแต่งภายในแล้วด้วย”

“หืม!?” จะบ้าหรือไง“พี่ภูมิ นี่มัดมือชกอินหรือคะ”

“ใช่ มีปัญหาหรือเปล่า” ชายหนุ่มตอบหน้าตาย

ส่วนคนฟังนั้นอยากตายจริง ๆ

“พี่ภูมิไม่มีสิทธิ์จะมาจัดการอะไร ๆ แทนอินนะคะ ถ้าอินไม่ตกลง พี่ภูมิก็ไม่มีสิทธิ์จะใส่ชื่ออินลงไป!” อินทิราบอกแทบเป็นตะโกน

แต่คนถูกตะโกนใส่หน้ากลับเพียงแต่มองเธอยิ้ม ๆ ราวกับถูกใจกับอาการเป็นฟืนเป็นไฟของเธอ

“น้องอิน พี่ทำเพื่อน้องอินนะ แค่เห็นสายตาน้องอินตอนมองภาพร่างตึกพี่ก็รู้แล้วว่าน้องอินอยากทำแค่ไหน พี่คุยกับไอ้อิฐ มันก็เห็นด้วยที่น้องอินจะทำงานนี้ เพราะน้องอินจะได้ใช้ความสามารถของตัวเองเต็มที่ มีพี่เป็นพี่เลี้ยง น้องอินก็รู้ว่าพี่ต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้น้องอินเสมอ ทุกคนต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้น้องอิน รู้ใช่ไหม”

“ก็รู้...” ปฏิเสธไม่ได้หรอก ในฐานะน้องน้อยที่มีพี่ชายที่มีอายุห่างกันถึงสิบสี่ปีที่ดูแลเอาใจใส่เธอราวกับลูก แถมยังพ่วงเพื่อนสนิทอย่างพี่ภูมิมาช่วยดูแลเธออีกคนหนึ่งด้วย ตั้งแต่เล็กจนโตอินทิรามีหลายมือที่ยื่นเข้ามาโอบอุ้มเธอ จนตอนนี้เรียนจบแล้ว มือเหล่านั้นก็ดูจะไม่ยอมวางเธอลงเสียที ชีวิตนี้จะต้องถูกคนที่รักเธอเหล่านี้ดูแลตลอดไปหรืออย่างไรกันนะ หญิงสาวคิดอย่างอ่อนใจ

“รู้ก็ดีแล้ว ทำตัวเป็นเด็กดี เชื่อฟังผู้ใหญ่ กลับจากเกาะล้านก็ไปเริ่มงานที่บริษัทพี่” ชายหนุ่มว่า ก่อนที่จะรั้งเธอเข้าสู่อ้อมอก มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้นให้มองสบกับดวงตาคมของเขาที่มองเธออยู่อย่างลึกซึ้ง

“เลิกคุยเรื่องงานดีกว่า” เขาว่าแล้วโน้มใบหน้าลงฝังจุมพิตบนริมฝีปากอิ่มของเธอ อินทิราตัวแข็งอย่างทำอะไรไม่ถูกกับการเปลี่ยนเรื่องปุบปับของเขา แต่เมื่อรู้สึกถึงจุมพิตเรียกร้องเธอก็ตอบสนองอย่างแทบไม่รู้ตัว

ภูมิครางเบา ๆ กับสัมผัสตอบรับไม่เดียงสาจากคนในอ้อมแขน เขาเพิ่มสัมผัสจุมพิตให้หนักหน่วงขึ้น ลึกซึ้งขึ้น ปลุกอารมณ์คนถูกจูบและอะไร ๆ ในตัวเขาให้ตื่นเพริด ยิ่งหญิงสาวไม่ปัดป้องหากโอนอ่อนไปกับทุกสัมผัสของเขา ยิ่งทำให้ชายหนุ่มย่ามใจ จากที่ตั้งใจแค่จูบอย่างที่เคยทำ แต่ความน่ารักน่าใคร่ของคนที่จับจองพื้นที่ในหัวใจของเขามานานก็ทำให้อารมณ์ของเขาเริ่มจะเตลิดออกนอกลู่นอกทาง ยิ่งเสียงครวญครางด้วยอารมณ์รัญจวนของคนด้อยประสบการณ์ที่แว่วมาเข้าหู ยิ่งกระตุ้นไฟปรารถนาในกายเขาให้ลุกโชติ

มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มสอดเข้าใต้เสื้อของหญิงสาว ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียนอย่างช้า ๆ ก่อนจะสะกิดเบา ๆ ที่ตะขอเสื้อชั้นใน ซึ่งก็หลุดออกจากกันอย่างง่ายดาย จากนั้นมือใหญ่ที่เพิ่งปลดเปลื้องพันธนาการรัดรึงให้ทรวงคู่งามก็เลื่อนมาด้านหน้า เพื่อโอบอุ้มเนินเนื้ออวบอิ่มแทนผ้าลูกไม้ชิ้นน้อยที่ปลูกปลดออกไป

มืออุ่นที่คลึงเคล้นหน้าอกเธออยู่ทำให้อินทิราหายใจขัด หญิงสาวหลับตาพริ้มกับสัมผัสเร้าอารมณ์นั่น รู้สึกทั้งหวาดหวั่นและอยากรู้อยากลอง พี่ภูมิไม่เคยเข้าถึงเนื้อถึงตัวเธอขนาดนี้มาก่อน สัญชาตญาณบอกว่าเขาจะไม่ยอมหยุดแค่นี้ อินทิราไม่แน่ใจว่าเธออยากจะให้เขาหยุดหรือไปต่อ แต่ความรู้สึกที่เขาจุดขึ้นด้วยสัมผัสอ่อนโยนแต่หนักแน่นร้อนแรงอยู่ในทีทั้งปากและมือนี้ ก็ทำให้อินทิราอยากไปต่อ

อ่านมาตั้งมาก ไม่เคยรู้เลยว่าพอได้สัมผัสด้วยตัวเอง  มันจะรู้สึกดีกว่าที่เคยคิดเป็นร้อยเท่า!

ด้วยอารมณ์ความต้องการที่เตลิดไปไกล อีกทั้งคนในอ้อมแขนที่ทำท่าว่าจะเตลิดไปด้วยกัน ทำให้ภูมิตัดสินใจลุกขึ้นแล้วช้อนอุ้มคนที่ตัวอ่อนอยู่บนโซฟาพาเดินเข้าห้องนอนไปในที่สุด

-------------------------------------------

กรี๊ดดดด พี่ภูมิจะพาน้องอินไปไหน!!!


ฝากพี่อิฐกับพลอยด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #19 idakha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 16:08
    แหม ตอนฟินพอดี อย่าให้รอนาน ลงแดงแน่ๆ คริๆอาการหนักว่าปะไร้ท์ขาาาาาาาาาา
    #19
    0
  2. #18 Chaiyanonth (@Chaiyanonth) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:40
    รอนะคะไรท์
    #18
    0
  3. #16 072298833 (@072298833) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 20:09
    ขอบคุณคะ
    #16
    0
  4. #14 bigpig (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 06:40
    มาต่อเหอะค่ะไรท์ น๊า~~~~
    #14
    0