หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 17 : บทที่ ๗ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

ความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ภูมิมาเริ่มห่างเหินในช่วงที่เขาไปเรียนต่างประเทศแล้วอยู่ทำงานต่ออีกหลายปีนี่เอง พอตอนที่เขากลับมาและทำตัวติดกับพี่ชายของเธอแจ ก็ทำให้อินทิราคิดอกุศลว่าเขากับพี่ชายเป็นมากกว่าเพื่อน เลยพลอยทำให้เธอถอยห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ และขัดหูขัดตาทุกครั้งที่เห็นเขาอยู่ใกล้กับพี่ชายของตน

อินทิราหลุดจากภวังค์เมื่อชายหนุ่มพาเธอเดินไปหยุดหน้ารถเข็นขายหมูปิ้ง กลิ่นหมูปิ้งของโปรดหอมตลบอบอวล อินทิราน้ำลายสอแม้จะรับประทานอาหารเช้ามาแล้วก็ตาม ซึ่งดูเหมือนคนที่ยังไม่ได้กินอะไรจะเข้าใจ เขาสั่งหมูปิ้งไม้เล็ก ๆ เหล่านั้นเสียจนนับแทบไม่ถ้วน

“พี่ภูมิ ซื้อทำไมเยอะแยะคะ จะกินกี่คน” อินทิราถามเสียงสูง เขาซื้อราวกับว่าจะกินกันทั้งกองทัพ

“กินกับน้องอินสองคน”

“อินบอกว่ากินข้าวเช้าแล้วไงคะ”

“ข้าวเช้าก็ส่วนข้าวเช้า อันนี้ข้าวเหนียวหมูปิ้ง พี่รู้ว่าน้องอินไม่ปฏิเสธหรอก” ชายหนุ่มบอกพร้อมยักคิ้วให้เธอ

อินทิรายอมรับก็ได้ว่าเขาพูดไม่ผิดหรอก จึงเพียงแต่ค้อนให้เขาโดยไม่ว่าอะไรอีก

เมื่อรับถุงใส่หมูปิ้งและข้าวเหนียวมาจากพ่อค้าแล้ว ภูมิพาอินทิราเดินต่อไปอีก ก่อนจะแวะซื้อผลไม้จากรถเข็นที่พ่อค้าหั่นฉับ ๆ อย่างชำนาญ เรียบร้อยแล้วจึงเดินตรงไปยังร้านสะดวกซื้อเพื่อหาซื้อน้ำดื่มและขนมขบเคี้ยวอื่น ๆ จนเมื่อสองมือของชายหนุ่มพะรุงพะรังไปด้วยถุงพลาสติกใส่ของมากมาย ทั้งสองจึงเดินกลับไปที่รถอีกครั้ง

“หิว” คนที่ทำหน้าที่ขับรถโอดครวญ แต่สำหรับคนฟัง มันดูน่าหมั่นไส้มากกว่าจะน่าสงสาร

“หิวก็กินสิคะ ซื้อมาตั้งเยอะตั้งแยะ”

“กินได้ยังไง ขับรถอยู่” เขาว่าแถมยังเหล่มองอีกแน่ะ อินทิราถอนหายใจ แล้วหยิบหมูปิ้งขึ้นมายื่นใส่ปากเขา ตามด้วยข้าวเหนียวคำเล็ก ๆ แล้วก็ต้องหน้าร้อนวูบเพราะนอกจากจะอ้าปากรับข้าวเหนียวเข้าปากแล้ว เขายังดูดปลายนิ้วของเธอด้วย เมื่อหันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มทำหน้าตาย แต่อินทิราว่าเธอเห็นเขาแอบยิ้มมุมปากนะ!

“ถ้าไม่กินดี ๆ อินจะปล่อยให้อดนะคะ” อินทิราขู่

“ใจร้าย” ภูมิว่าเสียงสลดแต่หน้าบาน ทำให้คนที่จำใจต้องป้อนเขามองอย่างหมั่นไส้แต่ยังคงไม่หยุดมือ เพราะเขาทำตัวดี อ้าปากรับข้าวเหนียวและหมูปิ้งจากมือเธอเงียบ ๆ โดยไม่พยายามประทุษร้ายนิ้วมือเธออีก

ข้าวเหนียวหมูปิ้งที่อินทิราคิดว่าซื้อมามากมายเกินกว่าจะกินกันสองคนหมดลงโดยแทบไม่รู้ตัว แต่กระนั้นเธอยังต้องปรนนิบัติเขาตลอดการเดินทาง เพราะเดี๋ยวชายหนุ่มก็หิวน้ำ อยากกาแฟ และสารพัดอย่างที่จะสรรหามาเรียกร้องความสนใจจากอินทิรา ทำให้เมื่อเดินทางถึงพัทยาในชั่วโมงกว่า ๆ ให้หลัง อินทิราก็ถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

อินทิราคิดว่าภูมิคงจะขับรถตรงไปยังท่าเรือเพื่อต่อเรือไปเกาะล้านในทันที หากเขากลับพาเธอขับรถตรงไปยังหน้าชายหาดพัทยาใต้ ซึ่งไม่ไกลจากท่าเรือสักเท่าไรนัก

“นี่ไม่ใช่ท่าเรือนี่คะพี่ภูมิ” อินทิราท้วง

“กว่าเรือจะออกอีกตั้งชั่วโมงกว่า เดินเล่นกันก่อนดีกว่า”

“ป่านนี้สองคนนั้นคงถึงท่าเรือแล้ว เรายังไม่ถึงจะเป็นห่วงหรือเปล่าคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยท่าทางสบาย ๆ ก่อนที่จะล้วงมือหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมากดรับ เพราะมีเสียงเรียกเข้าพอดี

“ว่าไงอิฐ” ภูมิส่งเสียงไปตามสายเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทร. เข้ามา จากนั้นนิ่งฟังสักพักก่อนจะตอบน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน

“หาอะไรกินอยู่พัทยา”

“ไอ้ภูมิ! เอ็งบอกข้าให้มาเจอกันที่ท่าเรือ แล้วเอ็งหาอะไรกินอยู่พัทยาสบายใจเฉิบนี่นะ” อิศราเอ็ดตะโรมาตามสาย ภูมิต้องยกโทรศัพท์ออกจากหูแล้วค่อยตอบ 

“ก็กว่าเรือจะออกก็สิบโมง นายจะรีบไปท่าเรือทำไมเล่า”

“ก็นัดกันท่าเรือ ก็มาท่าเรือสิวะ” เพื่อนเขายังคงตอบกลับมาอย่างมีอารมณ์

“เออ พาน้องพลอยไปหาอะไรกินก่อนไป เหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงกว่า พอใกล้สิบโมงค่อยเจอกัน แค่นี้นะเว้ย ขัดความสุขจริง ๆ” เขาพูดแค่นั้นแล้วกดวางสายในทันที

อินทิราที่ยืนฟังอยู่พอเดาบทสนทนาได้ แต่ก็สายเกินไปที่จะท้วงอะไรแล้ว เขาว่าไงก็ว่าตามกันก็แล้วกัน

ภูมิพาอินทิราไปเดินเล่นบนชายหาดซึ่งยังคงไร้ร้างผู้คนเนื่องจากยังเป็นเวลาเช้าอยู่ หาดทรายไม่ได้ขาวสะอาดนักหากก็เงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นกระทบหาด ซึ่งสร้างความเพลิดเพลินให้ไม่น้อย สองหนุ่มสาวใช้เวลาที่ชายหาดเกือบชั่วโมง เมื่อเห็นว่าอีกราว ๆ สามสิบนาทีเรือจะออก จึงได้กลับไปยังรถแล้วขับตรงไปยังท่าเรือที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก

เมื่อมาถึงท่าเรือ ภูมินำรถไปจอดยังลานจอดรถหน้าท่าเรือแล้วพาอินทิราเดินเข้าไปยังบริเวณขายตั๋ว เมื่อไม่เห็นอิศรากับบุษราคัมรออยู่ ชายหนุ่มจึงจัดการซื้อตั๋วสำหรับสี่คนก่อนที่จะพากันไปนั่งรอ ซึ่งไม่นานก็เห็นอิศรากับบุษราคัมเดินตามกันมา

หลังจากทักทายกัน ภูมิต้องวิ่งไปย้ายที่จอดรถเนื่องจากอิศราท้วงว่าที่ที่เขาจอดซึ่งเป็นลานจอดรถกลางแจ้งอาจจะไม่ปลอดภัย เพราะต้องทิ้งรถไว้ถึงสองคืน

“สมน้ำหน้า”

ภูมิได้ยินเสียงอินทิราลอยลมตามหลังจึงหันกลับไปมองอย่างคาดโทษ รอให้อยู่กันตามลำพังก่อนเถอะ!

“ไปกันเถอะ” ผู้เป็นพี่ชายชวนพร้อม ๆ กับก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางของภูมิที่วางอยู่บนพื้นท่าเรือขึ้นสะพาย แล้วเดินตามเธอและบุษราคัมลงเรือ

เมื่อหาที่นั่งได้ บุษราคัมนั่งเป็นคนแรกติดหน้าต่าง อิศรานั่งตรงกลาง ปิดท้ายด้วยอินทิรา โดยมีที่ว่างเหลืออีกที่สำหรับคนที่ยังไม่กลับมา ซึ่งรอไม่นานเขาก็เดินตรงมาแล้วคว้าแขนเธอพร้อมกับก้มลงกระซิบให้ได้ยินกันสองคน

“ไปนั่งกับพี่”

อินทิราเห็นบุษราคัมหันมามองเธอกับชายหนุ่มด้วยหัวคิ้วขมวดมุ่น หญิงสาวหันไปยิ้มแหยให้เพื่อนก่อนจะเดินตามการจับจูงของภูมิไปยังที่นั่งแถวหลัง

“ทำไมต้องมานั่งตรงนี้คะ” อินทิรากระซิบถามเมื่อนั่งลงกันเรียบร้อยแล้ว

“ไม่อยากเป็น ก.ข.ค. ใคร และไม่อยากให้ใครเป็น ก.ข.ค.” เขาตอบแล้วฉีกยิ้ม ตาเป็นประกายวิบวับ “อยากนั่งกับน้องอินสองคน”

อินทิราไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก แต่หลังจากนั่งกันอยู่ไม่นาน พี่ชายที่นั่งอยู่แถวที่นั่งข้างหน้าก็หันมาบอก

“พลอยเมาเรือ เดี๋ยวพี่จะพาออกไปรับลมด้านนอก” บอกเท่านั้นก็หันกลับไปประคองพาบุษราคัมเดินออกไปจากแถวที่นั่ง

สองหนุ่มสาวที่นั่งอยู่มองตามจนทั้งสองคนลับสายตาไป ภูมิจึงเอื้อมมือมาจับมือเล็กของคนนั่งข้าง ๆ ถามเสียงเป็นห่วง

“น้องอินเมาเรือหรือเปล่า”

“ไม่นี่คะ อินไม่รู้สึกอะไรเลย”

“คนเก่ง” ชายหนุ่มว่าพร้อม ๆ กับจับศีรษะหญิงสาวโยกไปมา ก่อนที่จะกดลงซบกับไหล่เขา

“พี่ภูมิ ปล่อยนะ เดี๋ยวพี่อิฐกับพลอยเห็น” อินทิรากระซิบบอก

“เห็นก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน แต่คนที่ทุกข์ร้อนก็ไม่ยอมเหมือนกัน

“ไม่เอา ถ้ายายพลอยเห็นอินต้องโดนซักจนขาวแน่ ปล่อยเลยนะ” ปลายประโยคเสียงแข็งเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยมือ

“ทีเมื่อก่อนนอนซบพี่บ่อยจะตายไป ไม่เห็นจะเป็นไรเลย” ชายหนุ่มว่า

อินทิราค้อนขวับ “ก็ตอนนั้นกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหนล่ะคะ”

“ไม่เหมือนยังไง พี่ก็ยังเหมือนเดิม”

“ก็เมื่อก่อนพี่ภูมิไม่ได้คิดกับอินแบบนี้นี่”

“รู้ได้ยังไงว่าไม่ได้คิด” ชายหนุ่มถามหน้านิ่ง แต่ตาเป็นประกาย 

-----------------------------------

น้ำตาล - ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ


หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

66 ความคิดเห็น