หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 19 : บทที่ ๘

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ต.ค. 60

 

 

“ครับน้องอิน” ภูมิขานรับขณะพลิกตัวส่งให้อินทิรานอนหงายไปบนที่นอนโดยมีตัวเขาคร่อมอยู่ด้านบน ใบหน้าที่โน้มอยู่เหนือใบหน้านวลใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“ปล่อย...ปล่อยอินนะ” อินทิราบอกตะกุกตะกักแทบไม่ได้ยินเสียง

ภูมิยิ้มพึงใจ ชอบนักเวลายายตัวดีสิ้นพยศอยู่ในอ้อมกอดของเขาแบบนี้

“ไม่อยากปล่อย” เขาตอบพร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ

สายตาที่มีพลังมากเสียจนอินทิราต้องหลับตาลง เจอมองด้วยสายตาแบบนี้ อินทิรายอม!

ดูเหมือนภูมิจะไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เมื่อหญิงสาวไม่ขัดขืนอีกทั้งยังหลับตาลงราวกับยินยอมพร้อมใจ จึงโน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากบนริมฝีปากอิ่มที่เผยอรับสัมผัสของเขาในทันที ชายหนุ่มครางอย่างพอใจกับสัมผัสตอบรับนั้น ไม่เสียแรงที่พร่ำสอน ตอนนี้จูบของเธอกำลังทำให้เขาหมดความยับยั้งชั่งใจ

มือใหญ่สอดเข้าใต้เสื้อยืดของคนในอ้อมกอด ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนเรียบ ระเรื่อยขึ้นลงตามแผ่นหลัง ก่อนที่จะใช้ปลายนิ้วสะกิดเพียงนิด ตะขอเสื้อชั้นในด้านหลังก็หลุดออกจากกัน ปลดปล่อยทรวงสองข้างให้เป็นอิสระ และเปิดทางให้มือใหญ่เข้าไปกอบกุม ภูมิเพิ่มสัมผัสบีบเคล้นหนักหน่วงจนเจ้าของทรวงครางแผ่ว ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เป็นเพราะหวามไหวเสียจนต้องระบายออกมา

สัมผัสรัญจวนไม่ได้หยุดอยู่เพียงนั้น ริมฝีปากอุ่นถอนจุมพิตลึกซึ้งเมื่อสักครู่แล้วลากผ่านไปตามปลายคาง ปลายลิ้นละเลียดความฉ่ำหวานไปตามลำคอระหงซึ่งผู้เป็นเจ้าของแหงนเงยเปิดทางให้ตามสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งเลิกชายเสื้อขึ้นเปิดเผยโนมเนื้อขนาดเหมาะมือที่ตอนนี้อุ้งปากอุ่นลงไปทำหน้าที่ครอบครองแทนฝ่ามือใหญ่ ปลายลิ้นตวัดพันเกี่ยว ดื่มด่ำลึกซึ้งส่งความกระสันซ่านไปถึงจิตวิญญาณของผู้เป็นเจ้าของ

มือข้างที่ผละจากหน้าอกลูบไล้ลงไปตามหน้าท้องเนียน ตะขอกางเกงคือจุดหมายต่อไปที่ต้องจัดการให้สิ้นซาก หากจะไม่มีเสียงผะแผ่วราวกำลังจะขาดใจของหญิงสาวดังขึ้นเสียก่อน

“อย่าค่ะ...” แม้สัมผัสหวามไหวที่กำลังได้รับจากเขาจะทำให้เธอเพริดไป ความทรงจำถึงครั้งแรกที่เคยได้รับการปรนเปรอจากเขาจะผุดพรายทำให้ร่างกายระริกรี้รอรับความสุขสมที่เคยรู้จักนั้น แต่สติที่ยังเหลืออยู่น้อยนิดทำให้อินทิราพยายามจะหยุดสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

พี่ชายกับเพื่อนรักกำลังรออยู่อีกห้อง...

เมื่อภูมิชะงักไปนิด เปิดโอกาสให้อินทิรารวบรวมกำลังใจเพื่อดึงตัวเองออกมาจากมนตร์กามาที่เขาเป่าร่าย ดึงความยับยั้งชั่งใจที่เริ่มปลิวหายให้กลับคืนมา และดันชายหนุ่มออกจากร่างกายตนได้ในที่สุด

“พี่อิฐกับพลอยรออยู่นะคะ” เสียงที่คิดว่าบอกเขาอย่างหนักแน่นกลับเบาหวิว แต่ถึงเสียงจะเบาแต่ความตั้งใจนั้นแรงกล้า หญิงสาวดิ้นหลุดจากอ้อมกอดที่ยังทิ้งอารมณ์เสน่หาแล้วดึงชายเสื้อที่ถูกเลิกขึ้นให้กลับลงมาปกปิดร่างกาย ก่อนจะเด้งตัวลงจากเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย และปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ หรืออย่างน้อยก็ใกล้ปกติให้มากที่สุด

ภูมิถอนหายใจยาวพยายามหักห้ามความต้องการที่พลุ่งพล่าน สาบานได้ว่าเขาไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าจูบเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะเอากระเป๋าเดินทางของอินทิราไปเก็บที่ห้องพักซึ่งพักด้วยกันกับบุษราคัม แต่พอได้สัมผัส ได้รับการตอบรับที่สุดแสนจะน่ารักน่าใคร่ เขากลับลืมสิ่งที่ตั้งใจและเกือบจะปล่อยตัวปล่อยใจไปจนสุดทาง ขอบคุณอินทิราที่ใจแข็งกว่าเขา

ว่าแต่น้องอินทำอะไรอยู่ในห้องน้ำเป็นนานสองนาน...

“น้องอิน ออกมาได้แล้ว จะเอากระเป๋าไปเก็บไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มเดินไปเคาะประตูห้องน้ำหลังจากที่ร่างกายและความรู้สึกเริ่มสงบลง แม้จะไม่ราบคาบ แต่ก็ถือว่าอยู่ในระยะไม่อันตรายอย่างเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

“แป๊บค่ะ พี่ภูมิอย่าเข้ามานะ!” คนในห้องน้ำร้องบอกเสียงหลง

ภูมิอดหัวเราะขำไม่ได้ เขาจะเข้าไปได้อย่างไร

“น้องอินล็อกประตูนี่” ชายหนุ่มบอก

“อ้อ” เสียงคนในห้องน้ำทำเสียงเหมือนเพิ่งนึกได้

ชายหนุ่มรออีกไม่นานอินทิราก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวไม่กล้ามองสบตาคนที่รออยู่หน้าประตู แต่เดินเลี่ยงไปหากระเป๋าที่วางอยู่บนพื้น ถามทั้งที่ก้มหน้างุด

“ไปกันหรือยังคะ” ท่าทางของหญิงสาวทำให้ภูมิทั้งขำทั้งเอ็นดู จึงเดินเข้าไปรวบตัวเข้ามากอดซึ่งเรียกเสียงร้องว้ายจากคนถูกกอดได้ทันที

“พี่ภูมิ ปล่อยอินนะ อินจะเอากระเป๋าไปเก็บ” คนถูกกอดอย่างไม่ทันระวังตัวโวยวาย ซึ่งแทนที่คนกอดจะปล่อยตามที่เธอบอก เขากลับรัดเธอแน่นขึ้น

“พี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า ไม่ต้องโวยวายขนาดนี้” ชายหนุ่มบอกกลั้วหัวเราะ

อินทิราหันไปมองค้อน ก็เมื่อสักครู่บนเตียงนั่นมันคืออะไรล่ะ!

ดูเหมือนภูมิจะอ่านสีหน้าของหญิงสาวออก เขารั้งเธอเข้ามาฝังจูบหนัก ๆ ที่หน้าผาก ก่อนจะบอก

“ขอโทษ ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจจะเลยเถิดจริง ๆ นะ”

“ไปกันเถอะค่ะ” อินทิราชวน รีบเปลี่ยนเรื่องไปให้ไกลจากเรื่องนั้น หญิงสาวก้มลงหยิบกระเป๋าขึ้นมาจากพื้นซึ่งชายหนุ่มยื่นมือมาแย่งไปถือเอง

“พี่ถือให้” เขาว่าแล้วคว้ามือเธอพาเดินออกจากห้อง

อินทิราจึงทำหน้าที่ล็อกประตูแล้วเดินตามกันไปยังห้องพักของเธอกับบุษราคัมซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก

 

“เข้ามา ประตูไม่ได้ล็อก”

เสียงพี่ชายที่ร้องบอกออกมาจากในห้องหลังจากเธอเคาะประตู ทำให้อินทิราเปิดประตูเข้าไปทันที โดยมีภูมิเดินตามมาติด ๆ

“พลอย เป็นไงบ้างแก” อินทิราเดินไปชะโงกหน้ามองเพื่อนที่นอนอยู่บนเตียง ถามอย่างเป็นห่วง

“ดีขึ้นแล้ว นอนพักแป๊บนึงคงหาย”

เมื่อคนป่วยบอกเช่นนั้น อินทิราจึงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปหาพี่ชาย

“อินเอากระเป๋ามาเก็บน่ะค่ะ พี่อิฐจะไปห้องตัวเองก่อนไหมคะ” พูดพร้อมกับถือกระเป๋าไปเก็บในตู้เสื้อผ้ามุมห้อง

“ไม่เป็นไร พี่จะอยู่กับพลอยก่อน”

“งั้นอินไม่กวนแล้วค่ะ ตามสบาย”

“อินจะไปไหน” ผู้เป็นพี่ชายถาม

“ไปเช่ามอเตอร์ไซค์” ภูมิซึ่งยืนเงียบ ๆ มาสักพักตอบแทน

อินทิราเหล่มอง คิ้วขมวดมุ่น ไปเช่ามอเตอร์ไซค์งั้นหรือ จะทำอะไรถามอินบ้าง!

---------------------------------------

หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

66 ความคิดเห็น