หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 20 : บทที่ ๘ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

"ขี่กันระวัง ๆ ด้วยล่ะ”

ดูเหมือนพี่ชายจะไม่ได้เป็นกังวลกับการที่น้องสาวอย่างเธอจะไปขี่มอเตอร์ไซค์กับเพื่อนของเขา เพราะเพียงแต่เตือนให้ขับขี่กันอย่างระมัดระวังเท่านั้น แต่ไม่ห้ามปรามสักนิด และไม่ถามสักคำว่าเธอรู้เห็นเป็นใจอยากจะไปกับเพื่อนเขาหรือเปล่า

“คร้าบคุณพี่...”

เสียงระรื่นอีกทั้งคำว่า คุณพี่ ของภูมิทำให้อินทิรามองไปทางพี่ชายแล้วแอบสะดุ้งเมื่อเห็นเขามองภูมิตาเขียวปัด

พี่อิฐรู้อะไรหรือเปล่านะ...

“ไปละเว้ย ไม่รบกวนแล้ว” ภูมิบอกอิศราแล้วหันมาคว้ามือเธอ พาเดินตรงไปยังประตู

อินทิราหันไปยิ้มแหยให้พี่ชายพลางแกะมือที่จับมือเธออยู่ออก แต่เจ้าของมือกาวก็ไม่สะทกสะท้าน จับมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย

เมื่อประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มก็วาดแขนมาเกี่ยวเอวเธอพาเดินไปตามทางเดินตรงไปยังล็อบบี้อีกครั้ง

“ปล่อยนะพี่ภูมิ ทำอะไรประเจิดประเจ้อ” อินทิราเอ็ดพร้อม ๆ กับแกะมือเขาออก แต่ชายหนุ่มกลับรัดแน่นแถมจุ๊ปาก ท่าทางรำคาญใจเสียอีก

“ดิ้นจริง ดิ้นทำไมเนี่ย”

“เอ๊า ก็จะกอดอินทำไม เดินเฉย ๆ ไม่ได้หรือไงคะ”

“ถ้าไม่รักไม่กอด บอกเลย” ชายหนุ่มว่าหน้าตาเฉย

อินทิราทำได้เพียงกลอกตาและปล่อยให้เขาเดินโอบไปอยู่อย่างนั้น เพราะไม่ว่าเธอจะพูดหรือทำอะไรก็ไม่มีผลกับเขาเอาเสียเลย

“ถามอินหรือเปล่าว่าอินอยากจะไปขี่มอเตอร์ไซค์กับพี่ภูมิไหม” อินทิราเปรยลอย ๆ

“แล้วอยากไปหรือเปล่าล่ะ” ชายหนุ่มถาม

“ไม่รู้สิคะ มันต้องไปหรือเปล่า อินยังไงก็ได้”

“ถ้าอยากจะดูรอบ ๆ เกาะ พี่ว่าเช่ามอเตอร์ไซค์ก็ดี แต่ถ้าน้องอินไม่อยากไปไหน จะเล่นน้ำอยู่หาดหน้ารีอสร์ต หรือนั่งดื่มกินอะไรที่รีสอร์ตนี่ก็ไม่ต้องไปก็ได้ แล้วแต่น้องอิน พี่ยังไงก็ได้” ชายหนุ่มบอกด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อน แถมยังโยนการตัดสินใจมาให้อินทิราเสียอีก

หญิงสาวนิ่งคิดสักพักแล้วจึงตัดสินใจ

“เช่ามอเตอร์ไซค์ก็ได้ค่ะ”

และภูมิก็ลอบยิ้มสมใจ...

 

สองหนุ่มสาวใช้เวลาไม่นานก็จัดการเช่ารถจักรยานยนต์ที่รีสอร์ตมีให้บริการเสร็จ ภูมิหยิบหมวกกันน็อคมาสวมให้อินทิรา เสร็จแล้วก็จัดการตนเอง เรียบร้อยจึงก้าวขึ้นคร่อมรถโดยอินทิราก้าวขึ้นซ้อนท้าย

“เราจะไปไหนกันหรือคะ” คนที่ขึ้นนั่งเตรียมพร้อมแล้วแต่ยังไม่รู้จุดหมายถาม

“ขี่เล่นไปเรื่อย ๆ ชมวิว” ชายหนุ่มตอบก่อนจะค่อย ๆ ออกรถ “เกาะแน่น ๆ ล่ะ ตกไม่รู้ด้วยนะ”

“พี่ภูมิก็ขี่ดี ๆ สิคะ”

“ขี่ดีอยู่แล้วน่า”

ไม่ทันขาดคำ มอเตอร์ไซค์ที่ขี่กันอยู่ก็กระตุกแรงจนคนซ้อนท้ายถึงกับร้องเสียงหลง สองมือเกี่ยวเอวชายหนุ่มแน่น

“พี่ภูมิ! ขี่เป็นหรือเปล่าเนี่ย” อินทิราโวยวาย ชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าการขี่รถจักรยานยนต์ชมวิวกับเขาเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง โดยเฉพาะเส้นทางที่มองเห็นอยู่ข้างหน้าซึ่งขึ้น ๆ ลง ๆ สูง ๆ ต่ำ ๆ ไปตามสภาพภูมิประเทศที่เป็นเนินเขา มีชายฝั่งโอบล้อมอยู่โดยรอบ น่ากลัวจะพุ่งลงทะเลหากคนขับขี่ไม่ชำนาญ

ภูมิไม่ตอบแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม พอใจกับอ้อมแขนที่โอบเอวเขาแน่น ต้องให้แกล้งทำรถกระตุกถึงจะยอมกอดดี ๆ ชายหนุ่มคิดอย่างเจ้าเล่ห์

 

อากาศบนเกาะในตอนใกล้เที่ยงสดใส แดดแม้จะแรงแต่มีสายลมอ่อน ๆ ช่วยคลายความร้อน เพิ่มความเพลิดเพลินให้กับคนที่นั่งมองความงดงามของทัศนียภาพอยู่ด้านหลังรถจักรยานยนต์

“สวยจังเลยเนอะพี่ภูมิ” อินทิราชวนคุยน้ำเสียงสดใส

คนฟังอดยิ้มไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขของเธอ

“ได้รูปดี ๆ บ้างหรือเปล่า” ชายหนุ่มถาม เขารู้ว่าอินทิราใช้โทรศัพท์มือถือกดถ่ายภาพขณะที่เขาขี่รถไปช้า ๆ ไม่แน่ใจว่ารูปที่ถ่ายได้ใช้ได้มากน้อยแค่ไหน 

“ดีบ้าง เบลอบ้าง เดี๋ยวขึ้นไปสุดเนินตรงนี้พี่ภูมิจอดให้อินถ่ายรูปหน่อยนะคะ”

ภูมิเร่งเครื่องเพื่อไต่เนินที่ค่อนข้างสูงชัน และถึงกับอ้าปากค้างกับความงดงามของโค้งอ่าวเบื้องล่างเมื่อรถขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของเนิน ชายหนุ่มค่อย ๆ ชะลอรถจนกระทั่งจอดสนิทในที่สุด

“โอ้โฮ พี่ภูมิดูสิคะ น้ำเป็นสีมรกตเลย ทรายก็ค้าวขาว” อินทิราว่าพลางชี้มือชี้ไม้ไปยังชายหาดเบื้องล่าง

ภูมิมองตามอย่างทึ่งไม่แพ้กัน เมื่อสังเกตว่าผู้คนข้างล่างไม่ได้หนาตามาก จึงถามคนที่กำลังถ่ายรูปมือเป็นระวิง

“หิวยัง ลงไปหาอะไรกินที่หาดนี่ดีหรือเปล่าน้องอิน”

“ก็ได้ค่ะ อินถ่ายรูปเสร็จละ งั้นไปกันเถอะ” หญิงสาวว่า แล้วเดินกลับไปยังรถจักรยานยนต์ แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่อแขนถูกรั้งไว้ อินทิราหันไปมองคนที่ดึงแขนเธอไว้พร้อมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“มาถ่ายรูปกับพี่ก่อน”

อินทิราไม่แน่ใจว่านั่นคือประโยคคำสั่งไหม แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ประโยคคำถามอย่างแน่นอน เพราะเขาไม่ได้รอคำตอบ แต่เดินมาโอบเธอเข้าไปแนบอกเขา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือไปจากมือเธอ

“อุ๊ย” อินทิราอุทานเมื่อรู้สึกถึงตอหนวดสากระคายที่ฝังลงมาที่ข้างแก้มพร้อม ๆ กับเสียงกดชัตเตอร์ 

ภูมิหัวเราะอย่างขบขันเมื่อกดดูรูปที่เพิ่งถ่ายไปและเห็นหน้าของคนที่ถูกเขาหอมแก้ม อินทิราอ้าปากหวอ ดวงตาเรียวเบิกโต อีกทั้งสีหน้าตกอกตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ต้องสืบ อินหน้าตาตลกแน่ ๆ” อินทิราบ่นเง้างอด

“ตลกก็น่ารักน่า” ภูมิตอบพร้อมกับยื่นหน้าจอให้หญิงสาวดู

อินทิรากรีดร้องราวกับสัตว์ถูกเชือด “กรี๊ด น่าเกลียดมาก ลบเลยนะ”

“ไม่เอา พี่ชอบ ไม่ต้องลบ” ชายหนุ่มว่าพลางชูโทรศัพท์ในมือขึ้นสูงให้พ้นจากมือคนตัวเล็กกว่าที่พยายามจะคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเขา

“เอามานะพี่ภูมิ อินน่าเกลียด จะเก็บไว้ทำไมคะ”

“น่ารัก พี่ชอบ” ชายหนุ่มว่า เขากดส่งรูปเข้าโทรศัพท์ของตนทั้ง ๆ ที่มือยังชูสูง เมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง จึงยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องในมือคืนให้อินทิรา

หญิงสาวรีบรับโทรศัพท์มาจากมือของชายหนุ่มแล้วกดลบรูปเจ้าปัญหานั้นทิ้งทันที แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นเขายืนมองยิ้ม ๆ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ก็ได้รู้ว่าเธอช้าไปเสียแล้ว

“พี่ภูมิอย่าให้ใครเห็นรูปนั้นนะคะ” อินทิราอ้อนวอนเสียงอ่อน เมื่อรู้ว่าคงไม่สามารถบังคับให้เขาลบได้แน่

“เห็นพี่เป็นอะไร ไม่ให้ใครดูหรอกน่า จะเก็บไว้ดูคนเดียว” ชายหนุ่มว่าพลางยื่นมือไปดึงหญิงสาวเข้าหาตัวอีกครั้ง “มาถ่ายใหม่ คราวนี้หอมแก้มพี่ก็ได้ รับรองว่าจะทำหน้าหล่อ ๆ”

“ตลกละ” อินทิราว่า แต่ก็ยอมถ่ายรูปใหม่กับเขาโดยดี

สองหนุ่มสาวถ่ายรูปคู่กันต่ออีกสักพัก พอใจแล้วจึงออกเดินทางต่อ โดยมีจุดหมายอยู่ที่ชายหาดที่เห็นอยู่เบื้องล่าง

-------------------------------

หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

66 ความคิดเห็น