หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 25 : บทที่ ๙ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 ต.ค. 60

“อยู่แบบนี้ดีแล้ว” เขาพูดเสียงเบาชิดใบหู ลมหายใจอุ่น ๆ รินรดชิดใกล้

อินทิราขนลุกเกรียว ส่ายสายตามองคนอื่น ๆ บนเรือเพราะเกรงว่าใครจะเห็นว่าเขาและเธอยืนอยู่ในสภาพใด ก่อนที่จะลอบผ่อนลมหายใจเมื่อเห็นว่าคนอื่นจดจ่ออยู่กับการตกหมึกจนไม่มีใครสนใจใคร

หญิงสาวหลุบสายตาลงมองมือใหญ่ตรงหน้าซึ่งกำลังกุมมือเธอ สาวเชือกเอ็นขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างที่พนักงานของเรือสาธิตให้ดูเมื่อสักครู่

“ไม่เห็นมีอะไรเลยค่ะ” อินทิราบ่นแก้เก้อเมื่อชายหนุ่มไม่ยอมคลายอ้อมแขนหรือขยับห่างจากเธอ จึงต้องปล่อยเลยตามเลย

“ใจเย็นสิ เดี๋ยวก็ได้” ชายหนุ่มบอกท่าทางไม่ทุกข์ร้อน

จริง ๆ เขาไม่ได้เดือดร้อนเลยว่าจะตกหมึกได้หรือไม่ได้ เพราะแค่มีเธอในอ้อมแขน แก้มใสอยู่ใกล้ปลายจมูกให้เขาก้มลงหาเศษหาเลยได้ทุกเมื่อที่ต้องการ แค่นี้ก็คุ้มแสนคุ้มกับการออกเรือมาตกหมึกแล้ว

เสียงเฮที่ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของเรือบ่งบอกว่าเริ่มมีผู้คนจับหมึกได้แล้ว

อินทิราหันมองตามเสียง เห็นชายวัยกลางคนโชว์หมึกตัวใส ๆ ที่ยังติดอยู่ที่ปลายเส้นเอ็นให้คนในกลุ่มดู ทุกคนตบมือและเป่าปากท่าทางสนุกสนาน จึงหันกลับมาตั้งใจกับการสาวเส้นเชือกของตนเองอีกครั้ง

แต่ไม่ว่าจะตั้งใจอย่างไร ก็ไม่เห็นจะมีหมึกที่ไหนมาติดเหยื่อสักตัว!  

เสียงเฮเมื่อจับหมึกได้ดังขึ้นเป็นระยะ กลิ่นหอมของปลาหมึกย่างที่พนักงานของเรือจัดการให้สำหรับคนที่ตกหมึกได้เริ่มกดดันคนที่พยายามเท่าไรก็ยังไม่ประสบความสำเร็จสักที จนในที่สุดก็เริ่มโวยวาย

“พี่ภูมิทำถูกหรือเปล่าเนี่ย ทำไมเราจับไม่ได้สักตัวเลย”

คำพูดของอินทิราทำให้ภูมิอดหัวเราะไม่ได้ ทำไมพอจับหมึกไม่ได้ถึงกลายมาเป็นความผิดของเขาคนเดียวเล่า

“ใจเย็นสิ ยิ่งน้องอินอยากได้มันยิ่งไม่ได้ รู้หรือเปล่า”

“ไม่รู้ละ พี่ภูมิถอยไปเลย” อินทิราบอกอย่างเริ่มพาล

ภูมิเห็นท่าทางกดดันของคนอยากจับปลาหมึกให้ได้สักครั้งในชีวิตแล้วนึกสงสาร จึงไม่ดึงดันจะโอบเธอไว้อย่างที่ต้องการ

ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนแล้วถอยห่าง ก่อนจะยื่นชุดตกหมึกในมือให้เธอ แล้วจึงหันไปหยิบอีกชุดที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาถือ แล้วบอกอย่างอารมณ์ดี

“แข่งกันป้ะ ใครจับหมึกได้ก่อนชนะ”

“จัดไป!” อินทิราตอบรับอย่างอารมณ์ดีขึ้น

“ใครชนะมีรางวัลนะ” เขาว่าเสียงเรื่อย ๆ หากตาเป็นประกายวิบวับ

ประกายที่ทำให้อินทิราหนาว ๆ ร้อน ๆ จนต้องถาม น้ำเสียงไม่แน่ใจ

“รางวัลอะไรคะ”

“ถึงเวลาแล้วจะบอก” เขาว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจกับชุดตกหมึกในมือ

“ไม่ได้หมายความว่าพี่ภูมิจะชนะเสียหน่อย” อินทิราว่าลอย ๆ ขณะที่มือผ่อนเส้นเอ็นลงน้ำช้า ๆ ในใจภาวนาให้ตนจับหมึกได้ก่อนเขาเถิด เธอไม่กล้าคิดเลยว่าหากพี่ภูมิชนะ เขาจะเรียกร้องเอาอะไรจากเธอ

น้ำหนักที่ปลายเส้นเอ็นทำให้อินทิรายิ้มกว้าง เธอจับหมึกได้ก่อนพี่ภูมิแน่! แต่ยังไม่ทันที่จะดึงเส้นเอ็นขึ้นมาเหนือผิวน้ำ รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของหญิงสาวก็เลือนหาย เมื่อรู้สึกว่าหมึกที่เข้ามาติดเหยื่อของเธอหลุดไปอีกแล้ว

ทำไมมันยากเย็นงี้เนี่ย คืนนี้จะได้สักตัวไหม อินทิราบ่นอยู่ในใจ สายตาแอบเหล่มองคนข้าง ๆ เมื่อไม่เห็นเขาทำท่าสาวเชือกขึ้นมาเร็ว ๆ จึงแอบยิ้มย่อง

เธออาจจะจับหมึกได้ก่อนเขาก็ได้!

“ทำอะไรกินดีนะ” เสียงทุ้มจากคนข้าง ๆ เรียกให้อินทิราละสายตาจากชุดตกหมึกของตนแล้วหันไปมองเขา ดวงตาเรียวเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าที่ปลายเส้นเอ็นของเขามีปลาหมึกตัวใส ๆ ติดอยู่

“พี่ภูมิจับได้แล้วหรือคะ” เสียงหวานถามละห้อย ผิดหวังที่ยังจับหมึกไม่ได้สักตัว หากที่หนักใจยิ่งกว่าคือตอนนี้เธอติดรางวัลเขาอยู่

รางวัลที่อินทิราไม่กล้าคาดเดา...

“ได้แล้วสิ” ชายหนุ่มว่าพลางยิ้มใส่ตาเธอ

อินทิรากลั้นหายใจรอฟังชายหนุ่มทวงรางวัล แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ไม่พูดถึง ยังคงตั้งใจกับชุดตกหมึกในมือ หลังจากที่ปลดหมึกตัวแรกที่จับได้ใส่ในถังเล็ก ๆ แล้ว จึงหันกลับไปตั้งใจกับการตกหมึกของตน แอบโล่งใจเล็กน้อยว่าชายหนุ่มอาจจะลืมเรื่องรางวัลไปแล้ว หรืออีกทีเขาอาจจะเพียงพูดเล่นเท่านั้นก็ได้

หลังจากตกหมึกตัวแรกได้แล้วภูมิก็ตกอะไรไม่ได้อีกเลย กลับกลายเป็นอินทิราที่หลังจากนั้นสามารถตกหมึกได้เพิ่มอีกตั้งห้าหกตัว ก่อนจะขันอาสานำหมึกที่ตกได้สด ๆ ไปให้พนักงานของเรือจัดการย่างให้

สองหนุ่มสาวนั่งรับประทานปลาหมึกย่างจิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดรสชาติดีที่ทางเรือมีให้บริการ ขณะดูการลงอวนของพนักงานเมื่อถึงเวลาตามกำหนดการของทัวร์

การลงอวนทำให้จับหมึกได้ปริมาณมาก ซึ่งพนักงานจะนำไปย่างรับประทานกับน้ำจิ้มและแล่สด ๆ เป็นซาชิมิหมึกรับประทานกับวาซาบิ

“หวาน...อร่อยมาก เอาหน่อยไหม” ภูมิว่าหลังจากหยิบซาชิมิใส่ปากแล้วยื่นอีกชิ้นให้อินทิรา

หญิงสาวส่ายศีรษะพร้อมทำหน้าปูเลี่ยนก่อนบอก “ตะกี๊มันยังดิ้นอยู่เลย”

คำพูดของอินทิราทำให้ภูมิหัวเราะเสียงดังอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มปลาหมึกย่างในจานซึ่งเทน้ำจิ้มราดไว้แล้วป้อนให้คนที่ปฏิเสธจะรับประทานปลาหมึกสด

“กินเองก็ได้ค่ะ” อินทิราบอกอ้อมแอ้ม แต่เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมลดมือลงจนกว่าเธอจะอ้าปากรับ จึงต้องยอมให้เขาป้อนอย่างเสียไม่ได้

 

หลังอิ่มหนำสำราญกันแล้ว เรือตกหมึกก็พาทุกคนกลับมายังท่าหน้าบ้านในเวลาราวสี่ทุ่มครึ่ง ซึ่งเรือสปีดโบตเทียบท่ารอรับแขกของรีสอร์ตกลับที่พักอยู่แล้ว

เมื่อเดินมาถึงห้องพักของภูมิ อินทิราเห็นชายหนุ่มหยิบกุญแจมาไขประตูห้องพักของเขา จึงถาม

“พี่ภูมิเดินไปส่งอินที่ห้องได้ไหมคะ”

“ได้” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ แต่ไม่หยุดไขกุญแจ จนเมื่อประตูเปิดออก เขาก็ผายมือทำท่าเชื้อเชิญให้อินทิราก้าวเข้าไปในห้อง

“อินไม่เข้าไปนะคะ จะกลับห้อง ถ้าพี่ภูมิไม่ไปส่ง อินเดินไปเองก็ได้”

“น้องอินจะโกงพี่หรือ” ภูมิถามน้ำเสียงกล่าวหา

“โกงอะไรคะ”

“พี่ยังไม่ได้รางวัลเลย” เขาตอบ น้ำเสียงเรื่อย ๆ ด้วยท่าทางสบาย ๆ

หากทำเอาหัวใจคนฟังตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม!

--------------------------

อินเนี่ยน้า จะทันพี่ภูมิเขาไหม เอาใจช่วยอินให้รอดพ้นปากเหยี่ยวปากกาด้วยนะคะ

 หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #33 ตุ่น (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 15:39
    หือ เพ่ สงสารน้องบ้าง อย่าแกล้งน้อง
    #33
    0