หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 29 : บทที่ ๑๑ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 ต.ค. 60

“เฮ้ย อิน แกเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม แค่พี่อิฐยังไม่เสร็จฉัน แกไม่ต้องเสียใจขนาดนั้นก็ได้”

บุษราคัมถามท่าทางตกใจเมื่อเห็นเธอร้องไห้ กระนั้นก็ยังพูดให้เธอรู้สึกขำได้ แม้ในใจจะหม่นหมองแค่ไหนก็ตาม

“บ้า ไม่ใช่ ฉันดีใจกับแกต่างหาก”

“ดีใจแล้วร้องไห้ทำไม”

“ร้องไห้ปลาบปลื้ม ฉันดีใจกับแกจริง ๆ นะที่เจอพี่ชายฉัน พี่อิฐเป็นสุภาพบุรุษมาก ปล่อยแกกลับมาโดยไม่ทำอะไร ทั้ง ๆ ที่แกอยู่กับพี่อิฐทั้งคืน” บอกพร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาป้อย

 “อิน...แกเป็นอะไรหรือเปล่า บอกฉันได้นะ”

บุษราคัมถามน้ำเสียงจริงจัง คงเพราะไม่ค่อยเห็นเธอร้องไห้กระมัง 

“เฮ้ย เปล่า ไม่ได้เป็นไร ร้องไห้ดีใจกับแกจริง ๆ แล้วนี่พี่อิฐไปไหน” ถามอย่างพยายามเปลี่ยนเรื่อง

“พี่อิฐนัดเจอที่ห้องอาหาร ฉันกลับมาอาบน้ำแต่งตัว แล้วแกกินอะไรหรือยัง”

“ยังเลย”

“อ้าว สายแล้วทำไมไม่ไปหาอะไรกิน รอฉันอยู่หรือ ขอโทษนะ งั้นเดี๋ยวฉันอาบน้ำแป๊บเดียว” บุษราคัมว่าแล้วรีบเร่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

อินทิราซึ่งนั่งรออยู่บนเตียงยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหลพรากออกมาอีก ซึ่งคงมีแต่เจ้าตัว...กับใครอีกคน...เท่านั้น ที่รู้ว่าทำไมเธอจึงกลายมาเป็นดาราเจ้าน้ำตาไปได้

 

ไม่นานบุษราคัมก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อผ้าที่พร้อมออกไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหาร เมื่อเห็นอินทิรานั่งอยู่บนเตียงจึงเดินมาคว้ามือเพื่อนสนิทให้เดินไปด้วยกัน

ทันทีที่เปิดประตูห้องออกมาสองสาวก็ชะงัก เมื่อเห็นว่ามีใครบางคนยืนอยู่ มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นคล้ายกับกำลังจะเคาะประตู

พี่ภูมิ...

“พี่ภูมิ สวัสดีค่ะ” บุษราคัมเป็นฝ่ายทักทายขึ้นก่อน

อินทิราได้ยินเสียงเขาพึมพำตอบ แต่สายตากลับมองเลยมายังเธอ จึงขยับถอยไปยืนด้านหลังบุษราคัมโดยอัตโนมัติ

“จะไปไหนกัน” ภูมิถามโดยไม่เจาะจงว่าถามใคร แต่สายตาไม่คลาดไปจากคนที่แอบอยู่เบื้องหลังของบุษราคัมแม้เพียงวินาทีเดียว

“ไปกินข้าวค่ะ พี่อิฐรออยู่ พี่ภูมิกินหรือยังคะ” ยังคงเป็นบุษราคัมที่พูดคุยกับชายหนุ่ม

“ยัง กำลังจะมาชวนเราสองคนพอดี”

“งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ” บุษราคัมว่าแล้วหันไปปิดล็อกประตูห้อง ก่อนจะเดินเคียงกันไปกับชายหนุ่ม

อินทิราปล่อยให้สองคนเดินนำไปก่อน แล้วจึงค่อยเดินตามอย่างเงียบ ๆ

ภูมิปรายสายตามองคนที่เดินอยู่ด้านหลังซึ่งยังไม่เอ่ยอะไรกับเขาสักคำ ไม่มีแม้แต่คำทักทาย ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนนี้อินทิราก็ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจ หรือไม่ยินยอมพร้อมใจไปกับเขา แต่เธอกลับหนีเขาไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ชายหนุ่มยอมรับว่าใจหายเมื่อไม่เห็นหญิงสาวอยู่บนเตียงกับเขา จึงรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วตามมาหาที่ห้องพักของเธอ และอินทิราก็ไม่ยอมพูดกับเขา ไม่สบสายตา และเพียงแวบเดียวที่สายตาสบกันอย่างบังเอิญ เธอก็ทำให้เขาวาบลึกในอก และมั่นใจว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ เพราะแววตาเธอที่มองมา ไม่ได้มีความขัดเขินอย่างที่เขาหวังว่าจะได้เห็นหลังจากที่ลึกซึ้งกันไปแล้วเลย

เมื่อเดินมาถึงห้องอาหารซึ่งอิศรารออยู่ ภูมิเห็นเพื่อนสนิทเดินไปคว้ามือบุษราคัมแล้วพากันเดินไปตักอาหารยังไลน์บุฟเฟต์ เขาจึงหันมาหาอินทิรา

“น้องอินจะไปตักอาหารกับพี่หรือจะนั่งรอที่โต๊ะ”

“นั่งรอค่ะ” อินทิราตอบเร็วแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะที่อิศราเพิ่งจะลุกออกไปทันที

ภูมิมองตามแล้วเม้มปากอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เพราะเป็นเวลารับประทานอาหารเขาจึงไม่ได้เซ้าซี้ หากปล่อยให้เธอนั่งอยู่คนเดียวอย่างที่ต้องการ ส่วนตนเองก็ไปตักอาหารทั้งของตนเองและของหญิงสาว ในใจตั้งมั่นแน่วแน่ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เขาจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง!

เมื่อทุกคนกลับมาที่โต๊ะและรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย อิศราจึงหันไปถามภูมิ

“วันนี้มีแพลนจะทำอะไรกันหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ วันนี้อินขอเที่ยวกับพี่อิฐกับพลอยนะคะ” อินทิรารีบตอบพี่ชายโดยไม่หันไปมองคนนั่งข้าง

“พลอยอยากทำอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าวันนี้” เมื่อน้องสาวบอกเช่นนั้น อิศราจึงหันไปถามบุษราคัม

“พลอยยังไงก็ได้ค่ะ เมื่อวานก็ขี่มอเตอร์ไซค์จนรอบเกาะแล้ว วันนี้เล่นน้ำหน้ารีสอร์ตก็ได้”

“เอางั้นก็ได้ พักผ่อนสบาย ๆ ละกัน” อิศราตัดสินใจก่อนจะลุกขึ้น คนอื่น ๆ เห็นเช่นนั้นจึงลุกตามแล้วพากันเดินออกมาจากห้องอาหาร เมื่อออกมายืนกันด้านนอก อิศราก็หันไปกล่าวกับน้องสาวซึ่งเกาะติดอยู่กับบุษราคัมไม่ห่าง

“ขอยืมตัวพลอยแป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา เจอกันที่ชายหาดเลย”

อินทิราทำหน้าราวกับจะร้องไห้ขณะมองพี่ชายที่พูดเสร็จก็คว้าแขนเพื่อนสนิทที่เธอตั้งใจจะใช้เป็นกำแพงขวางระหว่างเธอและภูมิในวันนี้เดินลิ่ว โดยไม่หันมาถามความเห็นน้องสาวอย่างเธอสักคำ

พี่อิฐทำกับน้องแบบนี้ได้ยังไง!

“เหลือแค่เราสองคนแล้วสินะ”

เสียงของภูมิเรียกให้อินทิราหันหน้าไปทางที่เขายืนอยู่ หากไม่สบตาตรง ๆ

“วันนี้อินขอตัวนะคะ”

“เราจำเป็นต้องคุยกันครับน้องอิน”

“อินไม่มีอะไรจะพูดกับพี่ภูมิค่ะ” อินทิราบอก เบือนหน้าไปอีกทาง

“แต่พี่มี เยอะด้วย มานี่เถอะ” ภูมิว่าพร้อมทั้งคว้าข้อมือของอินทิราหวังจะจับจูงไปหาที่นั่งคุยกัน หากอินทิรากลับสะบัดจนหลุด

“อย่ามาโดนตัวอิน” บอกเสียงแข็ง

ภูมิมองอย่างไม่เข้าใจ เธอโกรธเขาเรื่องอะไร หรือเรื่องเมื่อคืน...

“น้องอินโกรธพี่เรื่องอะไร” ไม่ยอมให้เสียเวลา ชายหนุ่มถามตรงประเด็น

“พี่ภูมิยังต้องถามอีกหรือคะ” อินทิราถาม คราวนี้ไม่ยอมหลบตา

“ถ้าเรื่องเมื่อคืน พี่พร้อมรับผิดชอบ”

“อินไม่ได้อยากให้พี่ภูมิรับผิดชอบ” อินทิราสวนทันควัน

“ยังไงพี่ก็ต้องรับผิดชอบ” ภูมิบอกเสียงจริงจัง จ้องตาคนที่ยืนเชิดหน้าอยู่หน้าเขาตาไม่กะพริบ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่ครั้งเดียว มันไม่ได้สึกหรออะไรเท่าไรหรอก”

คำพูดของอินทิราทำให้ภูมิกัดฟันกรอด พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลย...

“ใครสั่งใครสอนให้พูดแบบนี้ สึกไม่สึกพี่ไม่รู้หรอก แต่เรามีอะไรกันไปแล้ว ต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้อง”

 “พี่ภูมิลืมมันไปเถอะค่ะ อินไม่ต้องการ”

“แล้วถ้าน้องอินท้อง...”

“อินไม่ท้อง!” อินทิราสวนเสียงแหลมก่อนที่ภูมิจะพูดจบเสียด้วยซ้ำ

“น้องอินจะแน่ใจได้ยังไง ครั้งเดียวท้องก็มีถมไป”

“อินไม่ใช่นางเอกนิยาย พี่ภูมิอย่ามาน้ำเน่าหน่อยเลยค่ะ” อินทิราว่าก่อนจะเริ่มก้าวเดิน

ภูมิเดินตามไปติด ๆ พลางร้องถาม

“น้องอินจะไปไหน คุยกันให้รู้เรื่องก่อน”

“รู้เรื่องแล้วค่ะ พี่ภูมิอย่าตามได้ไหม อินไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ภูมิแล้ว” อินทิราบอกเขาน้ำเสียงสงบราวกับเธอไม่ได้สะทกสะท้านกับอะไร แต่คงมีแต่เธอเองเท่านั้นที่รู้ว่าหากเขายังไม่ยอมไปไหน ความเข้มแข็งที่เธอแสร้งแสดงออกคงจะพังลงในไม่ช้า

เหลือไว้เพียงหญิงสาวที่มีแต่ความสับสนและอ่อนแอจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว...

ภูมิเดินตามจนทันแล้วคว้าแขนอินทิราให้หยุดเดิน ก่อนจะจับไหล่หญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในตาคู่ที่ดูสับสนแล้วบอกเสียงหนักแน่น

“น้องอิน...พี่รักน้องอิน ไม่ว่าเรื่องเมื่อคืนจะเกิดขึ้นหรือไม่ พี่ก็รักน้องอิน และเราจะแต่งงานกัน”

“แต่อินไม่ได้รักพี่ภูมิ ไม่เคยรัก และตอนนี้อินจะไม่พยายามรักพี่ภูมิแล้ว” อินทิราบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่แพ้กัน ดวงตาคู่เรียวจ้องตอบเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน มือเล็กบิดออกจากการเกาะกุมของเขาแล้วบอกเสียงเรียบ

“อินขอตัวนะคะ เดี๋ยวค่อยเจอกันที่ชายหาด อินไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ พี่ภูมิไม่ต้องตาม” บอกแล้วจึงหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง

ภูมิยืนนิ่งมองแผ่นหลังตั้งตรงที่เดินห่างออกไป ใจจริงเขาอยากตามเธอไป แต่ก็เจ็บปวดเหลือเกินกับคำพูดของเธอ

...แต่อินไม่ได้รักพี่ภูมิ ไม่เคยรัก และตอนนี้อินจะไม่พยายามรักพี่ภูมิแล้ว...

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียวหนึบลงคอ คำว่าไม่รักของอินทิรามีผลต่อความรู้สึกของเขาอย่างที่เขาเองก็คาดไม่ถึง ไม่น่าเชื่อว่าแค่อินทิราบอกไม่รัก หัวใจเขาจะปวดหนึบจนทำให้ร่างกายแทบไม่มีแรงก้าวเดินขนาดนี้

ภูมิเดินตรงไปยังชายหาด อิศรากับบุษราคัมยังไม่กลับมา เขาจึงเดินไปนั่งลงบนผืนทรายเพียงลำพัง รออินทิรากลับมา

เขาหวังว่าเธอจะกลับมาที่ชายหาดอย่างที่บอกเอาไว้...

----------------------------------

ใครสั่งใครสอนให้คิดว่าจับรวบหัวรวบหางแล้วเขาจะตกกระไดพลอยโจนด้วย ไปคิดมาใหม่ค่ะอิพี่ภูมิ! น้องอินไม่ใช่นางเอกนิยายที่พอเสียตัวให้เขาแล้วก็รักเขาทันทีนะ แค่เสียจิ้น มันก็แค่เยื่อบาง ๆ ค่ะ ไม่ได้สำคัญขนาดจะต้องบูชาและยอมรับผู้ชายสักคนมาเป็นปั๋วเมื่อ 'พลาด' เสียเยื่อนั่นให้มันค่ะ เชอะ!!! 


คนเขียนอินจัด ก๊าก เกลียดพวกบูชาพรหมจรรย์แล้วต้องยอมรับทุกอย่างที่เป็นผลมาจากการเสียจิ้นนั้น เช่น ไหน ๆ ก็เสียให้เขาแล้ว ก็ต้องแต่งงานกับเขา จะได้มีผัวคนเดียว บอกเลยค่ะว่า นางเอกของเค้าจะมีผัวกี่คนก็ได้ ถ้าผัวคนแรกมันห่วยก็ไม่เอาค่ะ (ที่พูดนี่ไม่ได้แปลว่าพี่ภูมิห่วยนะ พี่ภูมิมันน่ารัก แค่คิดไรตื้น ๆ เอง ไว้คอยดูการแก้ตัวเพื่อเรียกร้องความเชื่อมั่นจากน้องอินของพี่ภูมินะคะ) 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #40 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 07:55
    อิอิ รอไรเตอร์มาต่อนะครับ^^
    #40
    0