หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 31 : บทที่ ๑๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 พ.ย. 60

“พี่อิฐ ให้อินไปเรียนต่อนะคะ” เมื่อสบโอกาส อินทิราก็ขอพี่ชายทันที ในเมื่อการไปเรียนต่อต่างประเทศ เป็นทางเดียวที่จะหนีไปให้ไกลจากภูมิ เพราะหากเธอไม่ไปเรียน ก็ต้องไปทำงานกับเขา ซึ่งอินทิราไม่อยากจะทำงานกับเขาแล้ว เธอจะไปร่วมงานกับเขาได้อย่างไร ในเมื่ออะไร ๆ ระหว่างกันเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่มีวันย้อนกลับมาได้เช่นนี้

“ตอนจบใหม่ ๆ พี่จะส่งไปเรียนแล้ว แต่อินบอกอยากทำงานก่อน จำได้หรือเปล่า” พี่ชายถามกลับมาเสียงเรียบ

และนั่นทำให้อินทิราตระหนักว่า สิ่งที่หวังอาจจะไม่ได้มาง่าย ๆ

“ตอนนี้อินอยากไปแล้ว”

“ขอเหตุผล”

“เหตุผลคืออินอยากไปเรียนแล้วค่ะ” เหตุผลคือเธออยากหนีไปให้ไกลจากภูมิ แต่จะบอกพี่ชายตรง ๆ อย่างนั้นได้อย่างไรเล่า

“แต่อินบอกพี่ว่าจะทำงาน ภูมิก็จัดการหางานมาให้อินแล้ว งานนี้เป็นความรับผิดชอบของอิน จะทิ้งไปได้ยังไง”

“ตอนนี้อินไม่อยากทำงาน อินอยากไปเรียน นะคะพี่อิฐ ให้อินไปนะ” อินทิราอ้อนวอน แม้จะมองเห็นความสมหวังอยู่ไกลลิบ แต่เธอก็ไม่ย่อท้อ บางทีคำว่า ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก อาจจะใช้ได้กับพี่ชายในคราวนี้ก็ได้ เพราะที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยปฏิเสธความต้องการของเธอสักครั้งนี่นา

“ไม่ได้หรอกอิน อินยังมีหน้าที่รับผิดชอบ จะทิ้งงานไปได้ยังไง คิดถึงคนอื่น ๆ ด้วย โลกไม่ได้หมุนรอบอินคนเดียว”

คำพูดของพี่ชายทำเอาอินทิราถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เธอเข้าใจความคิดของเขา เขาพูดไม่ผิดเลย เธอจะทิ้งงานที่ตกลงว่าจะทำแล้วไปได้อย่างไร แต่แม้จะรู้ว่าเธอไม่ควรทำเช่นนั้น แต่อินทิราก็ไปทำงานกับภูมิไม่ได้อยู่ดี ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไปไม่ได้ และความคิดที่ว่าเธอกำลังจนตรอก หาทางออกไม่เจอ ก็ทำให้น้ำตาหลั่งไหลราวกับทำนบแตก

“ไม่ต้องบีบน้ำตา ร้องไห้ยังไงพี่ก็ไม่ใจอ่อน อินต้องเตรียมตัวทำงานได้แล้ว มะรืนก็ต้องไปเชียงรายกับภูมิแล้วนี่”

ดูเหมือนว่าใบหน้าเศร้าที่นองน้ำตาของเธอจะทำให้พี่ชายรู้สึกสงสาร เขาจึงเดินมาโอบไหล่เธอแล้วบอกด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ นะ ถ้าอินอยากไปจริง ๆ จบงานนี้ก่อนแล้วพี่จะไม่ห้าม”

แต่อินรอจนจบงานนี้ไม่ได้นี่คะพี่อิฐ...

 

ภูมิรีบขับรถมารับอินทิราถึงบ้านเมื่อหญิงสาวโทรศัพท์หาเขา หลังกลับจากเกาะล้าน ดูเหมือนอินทิราจะหลบหน้าหลบตา เพราะไม่ว่าเขาจะเพียรโทร. หาเธอเท่าไร แต่อินทิราก็ไม่ยอมรับสาย มาหาถึงบ้าน เธอก็ไม่เคยอยู่ จนจะต้องออกเดินทางไปเชียงรายกันในวันมะรืนอยู่แล้วก็ยังไม่ได้คุยกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เมื่อเธอโทร. มาหาเพื่อนัดพบ เขาจึงรีบมารับเธออย่างยินดี

“น้องอินอยากกินอะไร” ชายหนุ่มถามอย่างกระตือรือร้น หัวใจกระตุกแปลก ๆ เมื่อเห็นหน้าที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเศร้าหมองของเธอ

อินทิราเป็นอะไรกันแน่...

“อะไรก็ได้ค่ะ จริง ๆ อินแค่มีเรื่องจะขอร้องพี่ภูมิ ไม่ต้องกินอะไรก็ได้นะคะ” อินทิราบอกเขาอย่างเนือย ๆ เธอไม่ได้มองหน้าเขา เพราะหลังจากวันนั้น เธอไม่รู้ว่าจะมองหน้าเขาได้อย่างเดิมอยู่หรือเปล่า

ภูมิมองอินทิราอย่างหนักใจ หญิงสาวช่างดูเศร้าสร้อยและอมทุกข์ ไม่เหมือนอินทิราที่เขาเคยรู้จักเอาเสียเลย ชายหนุ่มไม่สบายใจที่เธอมีอาการเช่นนี้ เป็นเพราะการที่เขากับเธอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างนั้นหรือ เขาไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอแนบแน่นขึ้นมาอีกขั้น จะทำให้อินทิราถอยห่างออกไปจากเขาอย่างที่เขาก็ทำได้เพียงแค่มองตาปริบ ๆ เช่นนี้

ภูมิพาอินทิราไปยังร้านอาหารกึ่งผับเพื่อหาอาหารเย็นรับประทานและพูดคุยธุระกันหลังจากนั้น ซึ่งอินทิราก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด

จนเมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จแล้วมีเครื่องดื่มตั้งอยู่ตรงหน้าคนละแก้ว อินทิราก็เข้าเรื่อง

“พี่ภูมิ อินขอถอนตัวจากโพรเจกต์ที่เชียงรายนะคะ”

“อะไรนะ!” ภูมิถามน้ำเสียงตกอกตกใจเพราะคาดไม่ถึง

“อินจะไม่ไปเชียงรายกับพี่ภูมิค่ะ” อินทิราตอบโดยไม่มองหน้า

“ได้ยังไง เราต้องออกเดินทางกันในวันมะรืนนี่แล้ว น้องอินจะไม่ไปได้ยังไง” ภูมิถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในเรื่องที่เกี่ยวกับงานเขาจริงจังเสมอ และอินทิรากำลังทำให้เขารู้สึกผิดหวังกับความไม่รับผิดชอบของเธอ

“อินรู้... แต่อิน...” อินทิราพูดไม่ออก เธอรู้ว่าการกระทำของเธอตอนนี้ช่างไร้ความรับผิดชอบ และอินทิราไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ในตอนนี้ ในตอนที่เธอจำเป็นต้องอยู่ให้ห่างจากเขา แล้วจะไปทำงานอยู่ด้วยกันได้อย่างไร

“น้องอินมีปัญหาอะไรก็บอกพี่สิ แต่น้องอินจะไม่รับผิดชอบงานไม่ได้ ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ต้องไป เพราะหากน้องอินไม่ไป มันจะกระทบกับคนอื่น ๆ ไปหมด”

น้ำเสียงจริงจังเจือแววตำหนิของภูมิทำให้อินทิราน้ำตาไหลอย่างอัดอั้นตันใจ หญิงสาวอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงระโหย

“ได้โปรดเถอะนะคะพี่ภูมิ อย่าบังคับอินเลยนะคะ อินไม่อยากไป อินไปไม่ได้”

สิ้นคำอินทิรา ภูมิถอนหายใจ แล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กอย่างที่อิศราชอบใช้

“น้องอินอย่าทำตัวเป็นเด็ก ๆ ได้ไหม น้องอินโตแล้ว มีหน้าที่รับผิดชอบแล้วนะ จะมาพอไม่อยากทำก็ไม่ทำได้ยังไง”

คงไม่เป็นอะไรหากคนพูดประโยคนี้เป็นพี่อิฐ แต่ในเมื่อนี่เป็นพี่ภูมิ และเขาก็ไม่ได้อยากเป็นพี่ชายเธอไม่ใช่หรือ เขาทำอะไร ๆ อย่างที่พี่ชายจะไม่มีวันทำกับน้องสาว แล้วเขาจะมาพูดกับเธอเหมือนเธอเป็นน้องสาวเขาได้อย่างไร เขาไม่มีสิทธิ์! คิดได้ดังนั้นอินทิราจึงเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

“อย่ามาพูดเหมือนอินเป็นเด็ก ๆ พี่ภูมิไม่ใช่พี่ชายอิน”

“พี่เป็นมากกว่านั้น” ภูมิพูดเสียงเรียบ ไม่มีแววล้อเล่นในน้ำเสียงเขา

“อย่ามาอ้างนะ!” อินทิราแหวเสียงสูง

“ไม่ได้อ้าง พี่พูดความจริง เราเป็นอะไรกันน้องอินก็รู้อยู่แก่ใจ”

“อินไม่รู้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น!

“ต้องให้พี่บรรยายไหมว่าเราทำอะไรกันไปบ้าง”

“พี่ภูมิอย่ามาพูดทุเรศนะ” อินทิราขู่ฟ่อ

“พี่ว่าเรามาพูดกันอย่างผู้ใหญ่ดีไหมน้องอิน น้องอินไม่พอใจอะไร บอกพี่มาสิ”

“ก็ได้ค่ะ อินไม่พอใจที่พี่ภูมิยังอยู่ใกล้ ๆ อิน อินอยากให้เราไม่ต้องเจอกันอีก”

“ไม่ได้” ชายหนุ่มตอบทันควัน

“ทำไมคะ”

“เพราะพี่ไม่ยอม”

“นั่นไง ไม่ว่ายังไงพี่ภูมิก็เอาแต่ใจ เอาแต่ได้ สนแต่ความรู้สึกของตัวเอง ไหนบอกว่ารักอินไงคะ รักภาษาอะไรถึงได้ไม่เคยสนใจเลยว่าอินจะรู้สึกยังไง รักอินแต่สนใจแต่ความต้องการของตัวเอง อินจะเป็นยังไงพี่ภูมิไม่เคยสนใจเลย” อินทิราพูดเป็นตะโกน น้ำหูน้ำตาไหลพรากจนคนที่นั่งตรงข้ามต้องลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะไปโอบเธอเข้ามาในอ้อมอกเขา

“น้องอิน...เป็นอะไรไป” เขาถามอย่างงงวย ไม่เคยรู้ว่าการกระทำของเขาจะทำให้หญิงสาวรู้สึกเช่นนั้น เขาคิดว่าเขาชัดเจนต่อความรู้สึกที่มีต่อเธอ เขาบอกเธอ ทั้งคำพูดและการแสดงออก ที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะรักเธอ แต่เธอเห็นว่าเป็นการกระทำที่เอาแต่ได้โดยไม่สนใจความรู้สึกของเธออย่างนั้นหรือ

อินทิราพยายามสะบัดตัวออกจากการโอบกอดของเขา แต่อ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มก็รัดแน่นจนเธอไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้

“ปล่อยอินนะ!

“ไม่ จนกว่าเราจะเข้าใจกัน น้องอินต้องการอะไร น้องอินอยากให้พี่ทำยังไง บอกพี่มาสิ”

“ก็อินขอแล้วไงคะ อินขอให้เราไม่ต้องเจอกันอีก ได้ไหมคะ ทำให้อินได้หรือเปล่า”

“ทำไม...” ภูมิถามเสียงเบาหวิว

“อิน...อินต้องการเวลา ทุกอย่างระหว่างเรามันเกิดขึ้นเร็วจนอินตามไม่ทัน อินไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าอินรู้สึกยังไงกับพี่ภูมิ วันหนึ่งพี่ภูมิมาบอกว่ารักอิน แป๊บเดียวอินก็นอนกับพี่ภูมิไปแล้ว อินรู้สึกเป็นผู้หญิงง่าย ๆ ไม่มีค่า นอนกับผู้ชายทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกยังไง คนอื่นเขายังมีอะไรกันเพราะรัก ส่วนอิน...อินเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย...”

ภูมิยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากของหญิงสาวก่อนจะบอกเสียงเข้ม

“อย่าพูดแบบนี้ น้องอินไม่เห็นค่าตัวเองแล้วใครจะเห็น”

“อินยังเหลือค่าอะไรให้เห็นอีกหรือคะ”

“คุณค่าของผู้หญิงไม่ได้อยู่ที่เยื่อนั่น ต่อให้พี่ไม่ใช่คนแรกของน้องอิน พี่ก็ยังรักน้องอิน และแม้ว่าตอนนี้เราจะมีอะไรกันไปแล้ว พี่ก็ยังรักน้องอินเหมือนเดิม ไม่ได้มากขึ้นหรือน้อยลงแค่เพราะเรามีอะไรกัน หรือเพราะพี่เป็นคนแรกของน้องอิน”

“แต่อิน...อินไม่รู้...อินไม่รู้ว่าอินรู้สึกยังไง อินไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงกับพี่ภูมิด้วยซ้ำ”

“ถ้าน้องอินต้องการเวลา...พี่จะให้เวลาอิน”

“คะ” อินทิราถาม มองหน้าชายหนุ่มด้วยดวงตาเบิกกว้างนิด ๆ เขาว่าจะให้เวลาเธออย่างนั้นหรือ

“มะรืนนี้พี่ต้องเดินทางแล้ว น้องอินยังไม่ต้องไปเชียงรายกับพี่ก็ได้ แต่ต้องเข้าไปทำงานที่ออฟฟิศ แล้วพองานพร้อมสำหรับตกแต่ง น้องอินต้องไปเชียงราย ตกลงไหม”

“อิน...”

“พี่ขอร้อง พี่ให้เวลาน้องอินอย่างที่ต้องการ แต่ขอให้น้องอินรับผิดชอบงานที่รอน้องอินอยู่ นะครับคนดี”

“ก็...ก็ได้ค่ะ” เมื่อเขาเอาความรับผิดชอบในเรื่องงานมาอ้าง อินทิราก็จำต้องยอมทำตามที่เขาขอ เพราะอย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่ต้องไปเชียงรายกับเขา และหญิงสาวหวังว่าเวลาที่อยู่ห่างกัน จะทำให้เธอจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้อย่างชัดเจนเสียที

-------------------------------------

 หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

66 ความคิดเห็น