หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 34 : บทที่ ๑๓ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ย. 60

หลังยกกาแฟถ้วยใหม่ไปให้เจนจิตรี อินทิราก็กลับมายังห้องทำงานของภูมิ หญิงสาวถอนหายใจยืดยาวเพื่อระบายความรู้สึกหนักอึ้งภายใน เริ่มไม่แน่ใจว่าการมาทำงานที่นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง แต่เพราะตกลงใจที่จะทำแล้วอินทิราจึงถอยไม่ได้ และตั้งใจว่าหากเจนจิตรีไม่ชอบขี้หน้าเธอ เธอก็จะพยายามอยู่ให้ห่างผู้หญิงคนนั้นก็แล้วกัน

เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไร อินทิราจึงเช็กอีเมลซึ่งเห็นว่าภูมิส่งอีเมลมาหาเธอตั้งแต่เมื่อเช้านี้หญิงสาวจึงเปิดอ่าน ก่อนที่จะยิ้มอย่างแทบไม่รู้ตัวเมื่อเห็นสิ่งที่เขาส่งมา

ภูมิส่งภาพร่างของงานที่เชียงรายมาให้เธอ รวมทั้งพิมพ์เขียว และรายละเอียดการก่อสร้างทั้งหมดที่เขามี พร้อมกับข้อความสั้น ๆ

ทำการบ้านก่อนจะไปเจอของจริง

หลังข้อความเป็นรูปหน้ายิ้ม และหัวใจ กับคำว่า รัก อินทิราต้องเอ็ดตนเองเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าเธอจะยิ้มอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่

อีเมลจากภูมิทำให้อินทิรามีงานทำในช่วงเช้า หญิงสาวหาข้อมูลของสถาปัตยกรรมที่เห็นในภาพเพื่อเป็นข้อมูลในการจัดการตกแต่งภายใน แม้จะยังไม่ได้พูดคุยกับเจ้าของงาน แต่การที่เธอมีความรู้ในสิ่งที่ทำก็ทำให้หญิงสาวสบายใจขึ้น เจนจิตรีไม่เชื่อว่าเธอจะทำงานได้ แต่อินทิราจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าแม้เธอจะเป็นเด็กจบใหม่ แต่เธอก็มีความสามารถไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน

อินทิรานั่งหาข้อมูลเพลินจนลืมเวลา หญิงสาวสะดุ้งเมื่อมีเสียงเคาะประตู เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นวุฒิชัยยืนเกาะขอบประตูยิ้มอยู่

“พี่วู้ดดี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ” อินทิราถาม

“เที่ยงแล้วน้องอิน ไปกินข้าวกัน” หัวหน้าทีมเขียนแบบชวน

“อ้าว เที่ยงแล้วหรือคะ” อินทิราว่าพลางเหลือบสายตาดูเวลาที่มุมด้านล่างของจอคอมพิวเตอร์แล้วก็ถึงกับเบิกตากว้าง แล้วหันไปพูดกับชายหนุ่มที่ตอนนี้เดินมายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ

“อินเพลินไปหน่อย ลืมเวลาเลย ไปสิคะ...ขอบคุณที่มาชวนอินนะคะ”

“ไม่ได้หรอก ดูแลน้องอินไม่ดีพี่ภูมิเอาตายเลย” วุฒิชัยว่ายิ้ม ๆ ล้อเล่นมากกว่าจะกลัวจริงจัง

“งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ” อินทิราว่าพลางลุกขึ้นแล้วหันไปหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมา แล้วเดินตามหัวหน้าทีมเขียนแบบออกไปจากห้อง

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นในกระเป๋าทำให้อินทิราต้องควานหาแล้วหยิบออกมากดรับสาย อดจะรู้สึกยินดีไม่ได้เมื่อเห็นชื่อคนเรียกเข้าที่แสดงอยู่หน้าจอ

“ค่ะพี่ภูมิ”

“น้องอินทำไรอยู่” ภูมิถามมาตามสาย

“กำลังจะไปกินข้าวค่ะ พี่วู้ดดี้มาชวน”

“งั้นหรือ ดีแล้วล่ะ พี่เป็นห่วงอยู่ว่าน้องอินจะไปกินข้าวกับใคร”

“อินไปกินกับพี่วู้ดดี้แล้วก็พี่ ๆ ในทีมเขียนแบบน่ะค่ะ ว่าแต่พี่ภูมิถึงไหนแล้วคะ” เขาบอกเธอว่าจะโทร. หาเธอเมื่อถึงเชียงรายแล้ว แต่นี่แค่ไม่กี่ชั่วโมงหลังออกเดินทาง เขาไม่น่าจะถึงเชียงรายอย่างที่ว่า

“พี่แวะหาอะไรกินที่นครสวรรค์ แต่จากนี้คงขับรถยาว จะโทร. หาน้องอินอีกทีตอนถึงเชียงรายแล้วนะครับ”

“ได้ค่ะ เอ่อ...ขอบคุณนะคะสำหรับอีเมลที่ส่งมา”

“อ้อ ไม่เป็นไรครับ พี่คิดว่าน้องอินน่าจะอยากมีข้อมูลก่อนที่จะไปคุยกับเจ้าของงาน ว่าแต่...น้องอินโอเคหรือเปล่า มีปัญหาอะไรไหม”

คำถามของภูมิทำให้ภาพใบหน้าไม่เป็นมิตรของเจนจิตรีปรากฏขึ้นในหัว แต่อินทิราเลือกที่จะไม่บอกชายหนุ่มออกไป เพราะคิดว่าเธอสามารถรับมือด้วยตัวเองได้ แค่นี้เจนจิตรีก็คิดว่าเธอเป็นเด็กเส้นอยู่แล้ว หากเธอบอกภูมิไปว่าหญิงสาวมีปัญหากับเธอ คงได้ตำแหน่งเด็กเส้นขี้ฟ้องเพิ่มมาอีกตำแหน่งเป็นแน่ คิดดังนั้นจึงตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“ไม่มีหรอกค่ะ อินเพิ่งเข้ามาทำงานวันแรกเองนะ จะให้มีปัญหาแล้วหรือ”

อินทิราไม่รู้ว่าคำพูดของเธอทำให้คนปลายสายยิ้มได้ ตั้งแต่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันที่เกาะล้าน ภูมิก็รู้สึกถึงกำแพงบาง ๆ ที่กั้นระหว่างเขาและเธอ และนี่เป็นครั้งแรกที่อินทิราพูดกับเขาอย่างผ่อนคลาย ชายหนุ่มจึงรู้สึกสบายใจขึ้น คิดว่าเขาคงตัดสินใจไม่ผิดที่ยอมให้เวลาและระยะห่างกับอินทิราตามที่เธอร้องขอ

“ไม่มีก็ดี พี่ไม่กวนแล้ว ไปกินข้าวเถอะ แต่ถ้ามีอะไรต้องโทร. หาพี่ทันที เข้าใจไหม”

“ค่า...อินไปแล้วนะคะ พี่ ๆ รออยู่”

“ครับผม แล้วคุยกันใหม่นะ”

“บายค่ะ”

“บายครับ”

อินทิรากำลังจะวางสายแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ “เอ่อ...พี่ภูมิ...”

“ครับน้องอิน” ภูมิขานรับพร้อมรอฟัง

“ขับรถดี ๆ นะคะ”

อินทิราไม่ได้เห็นว่าถ้อยคำของเธอทำให้อีกคนยิ้มกว้างเพียงใด...

 

หลังกลับจากรับประทานอาหารกลางวัน คนอื่น ๆ ในทีมเขียนแบบกลับไปทำงานของตน เนื่องจากมีงานที่ต้องเร่งให้เสร็จรออยู่ ในขณะที่อินทิราแยกกลับมาที่ห้องทำงานของภูมิเพียงลำพัง

หญิงสาวชั่งใจว่าจะเข้าไปพยายามของานเจนจิตรีอีกครั้งดีหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงการพบกันเมื่อเช้าแล้วก็ทำให้เปลี่ยนใจ วันนี้เธอขอใช้เวลาหาข้อมูลเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมของงานที่ต้องทำอยู่อย่างสงบเงียบเพียงลำพังดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยลองผูกมิตรกับเจนจิตรีอีกครั้งก็แล้วกัน

เมื่อจมอยู่กับงาน อินทิราก็แทบจะลืมเวลา รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อมีพนักงานบางคนเริ่มทยอยกลับกันแล้ว อินทิราจึงมองนาฬิกา เมื่อเห็นว่าเลยเวลาเลิกงานมาพอสมควร จึงงานบนโต๊ะ ปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ และจัดการตนเองจนเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกจากห้องเพื่อกลับบ้านบ้างเช่นกัน

----------------------------------------

เนื่องจากมีคนถามหานิยายเรื่องนี้กับหัวใจอ้อนรักเรื่อย ๆ แต่หนังสือที่โรสหมดไปนานแล้ว ก็เลยจะเปิดให้แสดงความจำนงว่าต้องการหนังสือ ซึ่งใครอยากได้เล่มไหน สามารถลงชื่อไว้ได้ค่ะ ถ้ามีจำนวนมากพอ โรสจะจัดพิมพ์อีกครั้ง แต่หากมีจำนวนน้อย ขออนุญาตไม่จัดพิมพ์ (น้อยแล้วต้นทุนเยอะ จะทำให้หนังสือแพงโดยใช่เหตุค่ะ) เมื่อได้จำนวนแล้ว โรสจะแจ้งให้ทราบทางอีเมลอีกครั้งว่าจะจัดพิมพ์หรือไม่นะคะ กดที่ลิงก์เลยค่ะ

https://goo.gl/forms/4jn2pLHHSLT9nOOm2

ขอบคุณค่า 

 หัวใจอ้อนรัก <-------- เรื่องของพี่อิฐกับพลอยค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ

Praewwa94 - เดี๋ยวมาค่า เยอะด้วย อิอิ

2182518 - เอ นั่นน่ะสิ หรือเปล่านะ

ตุ่น - นางหวังงาน อินมาคว้าตัดหน้า ฮา ๆ 

Jvar J. - เจนทำกับอินของพี่ภูมิแบบนี้ จะเจอดีไหม อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #53 IAMW (@iamba999) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 11:29
    ติดตามเลยจร้า แต่อย่าให้มีดราม่าเลยสงสารพี่ภูมิ รักมั่นคงจริง 
    #53
    0
  2. #52 ตุ่น (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 21:47
    อินทำดีแล้ว ยืนด้วยขาสองข้างของตัวเองแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
    #52
    0