หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 7 : บทที่ ๓ (70%) ไอ้นั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ต.ค. 60

“พี่ไม่ได้หลอก ชวนจริง”

“พี่ภูมิ!” อินทิราเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างเหลืออด ทำไมเขาถึงได้ห่ามและกวนเบื้องล่างได้ขนาดนี้ ยิ่งเขามองเธอด้วยตาเป็นประกายวิบวับอย่างขบขันและถูกใจที่ สะกิดต่อม เธอได้ อินทิรายิ่งอยากจะปล่อยหมัดตรง ๆ ไปยังใบหน้าหล่อเหลานั่นสักหมัด

“พี่ภูมินิสัยไม่ดี อินไม่ไปกับพี่ภูมิแล้ว” หญิงสาวว่า ใบหน้าบึ้งตึง ไม่รู้หลงผิดไปตกลงรับเขาไว้พิจารณาได้อย่างไร คนอย่างพี่ภูมินี่นะที่จะกลายมาเป็นคนรักของเธอได้ หรือต่อให้เป็นขึ้นมาจริง ๆ น่ากลัวว่าแทนที่จะรักกันดูดดื่ม เขาจะทำให้เธอเส้นเลือดในสมองแตกตายวันละหลาย ๆ หนเสียมากกว่า

ดูเหมือนภูมิจะสัมผัสอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ ชายหนุ่มจึงยกมือขึ้นโอบไหล่ของหญิงสาวแล้วดึงเข้าหาตน ไม่นำพาต่ออาการสะบัดสะบิ้งของคนในวงแขน

“น้องอินยั่วขึ้นง่ายแบบนี้สิพี่ถึงชอบยั่ว” เขาว่ากลั้วหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นสำเนียงอ่อนโยนเจือออดอ้อนนิด ๆ

“พี่ล้อเล่น ยังวันอยู่เลย น้องอินกลับบ้านตอนนี้ก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี ไปนั่งเล่นที่คอนโดฯ พี่ก่อนนะ แล้วพี่จะไปส่ง”

“แล้วพี่ภูมิจะ...เอ่อ...จะปล้ำอินหรือเปล่า” หญิงสาวถามเสียงอ่อนลง แม้จะรู้ว่าเขา อาจจะ พูดเล่น แต่กับพี่ภูมิเธอไม่มั่นใจหรอกว่าเขาจะ ทำจริง ขึ้นมาเมื่อไร จึงต้องถามไว้ก่อน เพราะเชื่อว่าเขาจะไม่ผิดคำพูด

“ไม่ปล้ำหรอกน่า” เขาบอกด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่ยังไม่ทันที่คนฟังจะได้สบายใจ เขาก็พูดในสิ่งที่ทำให้อินทิราแทบกรี๊ดขึ้นมาอีก

“ระดับไอ้ภูมิไม่ต้องปล้ำครับ”

“พี่ภูมิ! จริงจังนะคะ ถ้าพี่ภูมิยังพูดแบบนี้อินไม่ไปกับพี่ภูมิจริง ๆ ด้วย”

“โอเค ๆ พี่ล้อเล่น แค่ไปนั่งเล่นเฉย ๆ พี่มีงานเร่งที่ต้องกลับไปดู ได้หรือเปล่า น้องอินก็ดูหนังฟังเพลงอะไรไป พี่ไม่กวนหรอก” ชายหนุ่มว่า อินทิราเหล่ตามอง

“มองแบบนั้นไม่เชื่อใจพี่ภูมิหรือครับ” ชายหนุ่มถาม แสร้งทำหน้าเศร้า

อินทิราไม่ตกหลุม เธอรู้ว่าเขาแกล้งทำ คนอย่างพี่ภูมิไม่มาเศร้าเพราะเธอไม่เชื่อใจหรอก อินทิรารู้ดี

“ไม่เชื่อสิ พี่ภูมิทำอะไรข้ามขั้นไปหมด อินไม่รู้จะทำยังไงกับพี่ภูมิแล้ว” หญิงสาวบ่นอย่างไม่จริงจัง เขาข้ามขั้น เขาไม่ทำตามทฤษฎีทั้งหลายที่เธอเคยอ่านมา และมันทำให้อินทิราไม่รู้จะจัดการกับเขาอย่างไรดี

“พี่ข้ามขั้นอะไรตรงไหนบ้าง ไหนว่ามาซิ” ชายหนุ่มถามอย่างนึกสนุก

อินทิราค้อนให้แต่ก็ตอบแต่โดยดี

“พี่ภูมิไม่ได้จีบอินตามสเต็ป ข้ามไปจูบก่อน แล้วบังคับให้อินรับพี่ภูมิไว้พิจารณา แล้วเพิ่งมาเดต” อินทิราตอบไปอย่างอึดอัดขัดข้อง เธออยากจะมีเดตอย่างมนุษย์ปกติธรรมดาเขาบ้าง แต่หลวมตัวตกลงให้โอกาสเขาไปแล้ว เดตธรรมดาคงไม่อยู่ในสารบบชีวิตของเธอแน่

“แล้วน้องอินอยากให้พี่ทำยังไง บอกมาสิ”

“พี่ภูมิจะทำให้อินหรือคะ” อินทิราถามอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไร แต่น้ำเสียงก็เจือสำเนียงตื่นเต้นยินดี ดวงตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง

“ทำให้สิ พี่รักน้องอินนะ” ชายหนุ่มว่าพลางเปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปนั่งเมื่อเดินมาถึงรถ จากนั้นจึงเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วก้าวเข้าไปนั่งประจำที่หากยังไม่ออกรถ เพราะรอฟังคำตอบจากคนนั่งเคียงอยู่

“ก็อินอยากให้เราค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป”

“แล้ว...”

“แล้วนี่เพิ่งเป็นเดตแรก ก็ควรที่จะแค่กินข้าวกันเฉย ๆ ห้ามแตะเนื้อต้องตัว ห้าม...เอ่อ...จูบ” บอกแล้วก็หน้าร้อนวูบเมื่อคิดถึงจูบของเขา

ภูมิปรายสายตามองคนที่ตั้งข้อกำหนดกับเขาแต่หน้าแดงปลั่งแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยี้ศีรษะหญิงสาวเบา ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปเข้าเกียร์แล้วถอยรถออกจากช่องจอด

อินทิราหันมองคนที่ยังไม่มีคำตอบใด ๆ ให้เธออยู่สักพัก เมื่อแน่ใจว่าเขาคงไม่พูดอะไรแน่แล้ว จึงทวงถาม

“ว่าไงคะ พี่ภูมิจะทำให้อินได้หรือเปล่า”

“อืม...ค่อยเป็นค่อยไป ไม่บุ่มบ่าม...” เขาพูดแล้วนิ่งไปราวกับครุ่นคิด นานจนคนรอฟังเกือบหมดความอดทนจึงพูดต่อ

“โอเค”

“โอเค... พี่ภูมิไม่มีปัญหาหรือคะ” อินทิราถามอย่างประหลาดใจที่ชายหนุ่มทำตามง่ายดาย ทำไมพี่ภูมิไม่โวยวาย อินทิรายอมรับว่าแปลกใจมากกับท่าทางว่าง่ายของเขา

“หรือน้องอินอยากให้พี่มีปัญหา” ชายหนุ่มถาม ละสายตาจากถนนตรงหน้าหันไปมองยังคนนั่งเคียง เห็นเธอส่ายหน้าดิก

“ไม่...ไม่ค่ะ ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว”

“โอเค เข้าใจตรงกัน” เขาว่าแล้วหันกลับไปตั้งใจกับการขับรถ ไม่ได้ชวนหญิงสาวคุยอะไรอีก

อินทิราอดไม่ได้ที่จะแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ใบหน้านิ่ง ๆ อย่างมีสมาธิกับการขับรถนั้นทำให้เธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ใช้เวลาไม่นานนักภูมิก็นำรถเข้าไปจอดยังที่ว่างข้างถนนหน้าอาคารคอนโดมิเนียมที่พักของเขา อินทิราเปิดประตูออกมาทันทีที่รถจอดสนิทโดยไม่รอให้ชายหนุ่มมาเปิดให้

อินทิรายืนรอจนเขาล็อกรถแล้วเดินอ้อมมาหาเธอจึงทำท่าจะเดินตรงไปยังตัวอาคาร แต่แล้วขาที่กำลังก้าวก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยถาม

"จับมือก็ไม่ได้หรือ”

“เอ่อ...ได้...ได้อยู่มั้งคะ” ตอบพร้อมยื่นมือไปให้มือใหญ่ และเพราะมัวแต่ก้มหน้าเลยไม่รู้ว่าเจ้าของมือนั้นมองเธอด้วยสายตาเอื้อเอ็นดูเพียงใด

ระหว่างเดินเข้าสู่ตัวอาคาร อินทิราอดบริภาษตนเองในใจไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่แตะเนื้อต้องตัว แต่เมื่อเขาถามเพียงแค่นั้นเธอก็ยื่นมือให้เขาทันทีราวกับกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ

เป็นบ้าอะไรไปแล้วยายอิน!  

เมื่อเข้ามาภายในห้องชุดของชายหนุ่ม ภูมิเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาเครื่องดื่ม เขาหันมาถามคนที่เดินอยู่ด้านหลัง

“น้องอินดื่มอะไร”

“พี่ภูมิดื่มอะไรอินก็ดื่มอันนั้นล่ะค่ะ” หญิงสาวตอบ

ภูมิจึงหยิบขวดไวน์ขาวที่แช่เย็นจัดอยู่ในตู้เย็นออกมาเปิดแล้วรินใส่แก้วสองใบ ก่อนจะถือเดินตามอินทิราไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่น

ชายหนุ่มยื่นแก้วไวน์ในมือใบหนึ่งให้หญิงสาว แล้วเดินอ้อมไปนั่งบนโซฟา เขาวางแก้วในมือลงบนโต๊ะแล้วตบมือลงบนโซฟาข้างตัวเป็นเชิงเชิญชวนให้อินทิราไปนั่งด้วย

คนถูกชวนเดินไปวางแก้วในมือลงบนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วหย่อนกายลงนั่ง ซึ่งตอนนั้นเองที่ได้รู้ว่าเธอพลาดเสียแล้ว

ยังไม่ทันที่ก้นจะได้สัมผัสเบาะโซฟาเสียด้วยซ้ำในตอนที่รู้สึกถึงอ้อมแขนแข็งแรงที่ยื่นมาคว้าเอวเธอแล้วดึงให้นั่งลงบนตักเขา สองแขนแข็งแรงโอบกอดเธอแนบแน่นอย่างจะบอกให้รู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปไหน ก่อนที่จะรู้สึกถึงใบหน้าสากระคายด้วยเคราที่เริ่มผุดตอที่ซุกไซ้ลงมาบริเวณซอกคอและใบหู พลางกระซิบ

“พี่เปลี่ยนใจแล้ว”

อินทิราย่นคอหนีสัมผัสของเขา ริมฝีปากนุ่ม ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เคลียคลออยู่ระหว่างซอกคอและใบหูทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก แม้แต่คำพูดของเขาเธอก็คล้าย ๆ จะไม่เข้าใจ

“พี่ภูมิ...” อินทิราเรียกชายหนุ่มเสียงสั่น เรียกทำไมก็ตอบตนเองไม่ได้

“ครับ” ภูมิขานรับโดยไม่หยุดสัมผัส สองแขนกอดรัดแน่นขึ้น

อินทิราหายใจไม่ออก แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงกอดรัดของเขา หรือผลของสัมผัสหวามไหวที่ทำเอาเธอตัวอ่อนราวขี้ผึ้งที่ถูกลนไฟกันแน่

“ปล่อย...ปล่อยก่อน อินคิดอะไรไม่ออก”

“ไม่เห็นต้องคิดอะไรนี่” ชายหนุ่มว่า ยอมถอนริมฝีปากหากไม่คลายอ้อมกอด

แต่แค่นั้นก็ช่วยอินทิราได้มาก เพราะสัมผัสอุ่น ๆ จากริมฝีปากของเขาทรงพลังเสียจนรู้สึกราวกับมีกลุ่มหมอกลอยล่องอยู่เต็มหัว เมื่อเขาหยุดสัมผัส ก็ทำให้หมอกสลายไปบ้างพอให้สมองเริ่มทำงาน แม้จะอย่างช้า ๆ ก็ดีกว่าไม่ทำงานเลยอย่างเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา

“เราตกลงกันว่าจะไม่แตะเนื้อต้องตัวไงคะ” อินทิราทวงถามข้อตกลงที่เขายอมรับก่อนที่จะขึ้นมายังที่พักของเขา ได้ยินเสียงชายหนุ่มหัวเราะเบาในลำคอ แต่ไม่เห็นจะปล่อยมือจากเธอ

“พี่บอกว่าเปลี่ยนใจแล้วไงครับ”

“พี่ภูมิจะมาเปลี่ยนใจง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ใครกำหนดหรือว่าเราต้องห้ามแตะเนื้อต้องตัวในเดตแรก” ชายหนุ่มว่าน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน แต่คนที่ร้อนดูจะเป็นคนที่ยังถูกกักอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงมากกว่า

“ใคร ๆ ก็บอก ผู้รู้ทุกสำนัก ไม่มีใครสั่งสอนให้...เอ่อ...ให้จูบกันตั้งแต่ครั้งแรก” อินทิราว่า เสียงขึงขังตอนต้นประโยคหากแผ่วลงในตอนปลายด้วยรู้สึกขัดเขิน ยิ่งตอนนี้ที่เขาผลักเธอให้เอนลงไปบนโซฟาโดยมีตัวเขาคร่อมอยู่ยิ่งทำให้อินทิราไม่กล้าแม้จะมองหน้าเขา จึงตรึงสายตาอยู่เพียงแผงอกกว้างของเขาเท่านั้น

“เราผ่านช่วงเวลานั้นกันมาแล้ว พี่ว่าเรามาเริ่มต้นหลังจากที่เราจูบกันแล้วดีกว่า ไหนบอกมาซิว่าผู้รู้ของน้องอินบอกว่าต้องรอกี่เดตถึงจะทำไอ้นั่นได้”

“ไอ้นั่น... ไอ้ไหนคะ” อินทิราถามหน้าตาตื่น ไอ้นั่นของพี่ภูมิคือไอ้นั่นเดียวกันกับที่เธอกำลังคิดอยู่หรือเปล่า ถ้าใช่ เขากล้าถามเธอแบบนี้ได้ยังไง!

“ไอ้ที่น้องอินคิดอยู่นั่นแหละ” ชายหนุ่มตอบราวกับรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

“พี่ภูมิ! น่าเกลียด พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า”

“รู้สิ ว่าไง พี่ต้องรออีกกี่เดต”

“อินไม่รู้ ไม่เคยสนใจ” อินทิราตอบโดยไม่สบตาเพราะโกหกเขาเต็ม ๆ ทำไมเธอจะไม่รู้เล่า ระดับนี้เคยพลาดที่ไหน

“แต่พี่รู้ เขาบอกว่าต้องรอ 3.53 เดตถึงจะมีอะไรกันได้” ชายหนุ่มสวนเร็ว

อินทิราถึงกับอ้าปากค้าง พี่ภูมิไปเอามาจากไหน นั่นคือผลการสำรวจที่เธอเพิ่งอ่านจากนิตยสารหัวนอกฉบับหนึ่งเมื่อต้นปีนี่เองเลยนะ พี่ภูมิอ่านนิตยสารพวกนี้ด้วยหรือไง

ยังไม่ทันที่อินทิราจะได้ว่าอะไรต่อ ชายหนุ่มก็บอก ขณะที่จ้องตาเธออย่างมีความหมาย

“นี่เดตแรก รออีกแค่สอง พอครั้งต่อไปก็...” ภูมิพูดไม่จบเพราะสองมือเล็กของอินทิรายกขึ้นปิดปากเขาเสียก่อน

“พี่ภูมิอย่าพูดนะ อินไม่ตกลงนะคะ” บอกเขาแล้วก็ร้อนวูบวาบเมื่อรู้สึกว่าชายหนุ่มขยับริมฝีปากจูบมือเธอ ซึ่งการกระทำของเขาทำให้ความตั้งใจที่จะขัดขืนไม่ยอมให้เขาทำอะไรมากไปกว่านี้หนีหายไปจากสมองจนหมดสิ้น

ภูมิจับสองมือของอินทิราให้โอบรอบคอเขาหลังจากจูบมือเธอจนพอใจแล้ว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงแนบริมฝีปากกับปากเธอ บดจูบอยู่เนิ่นนานจนพอใจจึงถอนริมฝีปาก

“ทำไมน้องอินต้องไม่อยากจูบด้วยนะ จูบกันแล้วรู้สึกดีแบบนี้ น้องอินไม่ชอบหรือ” เขาถามชิดริมฝีปาก

ชอบ... อินทิราได้แต่ตอบในใจ แต่ก็เพราะชอบนี่ละที่ทำให้เธอไม่อยากจะจูบกับเขา ก็ดูสิ แค่โดนเขาจูบแค่นี้เธอก็อ่อนระทวยไปถึงไหน ๆ หากถูกเขาจูบบ่อย ๆ ไอ้นั่น ที่ว่า จะมาถึงก่อนเดตที่ 3.53 หรือเปล่าก็ไม่รู้!

“ให้เวลาอินบ้างสิคะ”

เสียงอ่อยของคนในอ้อมแขนเรียกรอยยิ้มอ่อนโยนจากชายหนุ่ม เขาก็พอรู้ตัวอยู่ว่าเขาทั้งมัดมือชกและเอาแต่ใจกับเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็บอกเธอไปอย่างที่คิด

“พี่อายุไม่น้อยแล้ว อยากมีเมียแล้วครับ” บอกแล้วก็ต้องหัวเราะกับสีหน้าขัดเขินของคนฟัง ชายหนุ่มก้มลงจูบหนัก ๆ เร็ว ๆ ที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งก่อนที่จะผละออกแล้วดึงเธอให้ลุกขึ้น แขนข้างหนึ่งโอบไหล่แล้วรั้งให้หญิงสาวนั่งอยู่ด้วยกันบนโซฟา ก่อนจะบอกเสียงไม่ดังนัก

“ทำตัวดี ๆ แล้วพี่จะยืดเวลาให้”

“ทำตัวดี ๆ ยังไงคะ”

“แค่ให้พี่ชื่นใจบ่อย ๆ ก็พอ”

คำตอบของชายหนุ่มทำให้อินทิราหน้าร้อนวูบ ขัดเขินจนทำอะไรไม่ถูก ด้วยรู้ดีว่า ชื่นใจ ของเขานั้นหมายความว่าอย่างไร

“น้องอินดูทีวีไปนะ พี่ขอทำงานเดี๋ยว เดี๋ยวสักห้าทุ่มพี่จะไปส่ง ดึกไปไหม” เขาถามพลางยื่นรีโมตคอนโทรลส่งให้

อินทิรารับมาแล้วตอบเขา

“ไม่หรอกค่ะ กว่าพ่อกับแม่จะกลับคงหลังเที่ยงคืน” อินทิราบอกพลางกดรีโมตหารายการที่น่าสนใจ หางตาเห็นชายหนุ่มเดินหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่งซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นห้องทำงานของเขา

หญิงสาวนั่งดูทีวีอยู่เงียบ ๆ คนเดียวครู่ใหญ่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนที่หายเข้าไปในห้องทำงานจะกลับออกมา คนที่ถูกนำมาปล่อยไว้กับทีวีจึงเริ่มบ่นงึมงำ

“คนบ้า จะทำงานแล้วพาเรามานั่งหง่าวอยู่นี่ทำไมเนี่ย” บ่นแล้วก็ชะเง้อคอมอง แต่ก็ไม่เห็นว่าคนที่อยู่ในห้องจะเดินกลับออกมาสักที ในที่สุดอินทิราก็ทนไม่ไหว เดินตามเข้าไปในห้องที่เห็นเขาหายตัวเข้าไปตั้งนานสองนาน

อินทิราจรดปลายเท้าแผ่วเบาเข้าไปในห้องเพราะไม่อยากรบกวนคนที่กำลังทำงาน ภาพของภูมิที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งมีภาพสเก็ตช์ของตึกหลังหนึ่งปรากฏอยู่ เหมือนกับภาพที่เคยเห็นจนเจนตาในช่วงเวลาหนึ่ง...

-----------------------------


ฝากพี่อิฐกับพลอยด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #7 กลมบ๊อก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:40
    รอออออน้า
    #7
    0