หัวใจจำนนรัก

ตอนที่ 8 : บทที่ ๓ (100%) พี่ภูมิกับน้องอิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 ต.ค. 60


พี่ภูมิทำอะไรคะ เสียงเล็ก ๆ จากเด็กหญิงตัวอ้วนป้อมที่ยืนชะเง้อมองข้ามไหล่เขาถาม ภูมิหันไปมองแล้วยิ้มให้ แขนแข็งแรงยื่นไปดึงเด็กหญิงให้นั่งลงบนตัก ก่อนจะอธิบายเสียงอ่อนโยน

พี่ภูมิวาดรูปบ้าน น้องอินชอบไหมคะ

ชอบค่ะ วาดให้น้องอินบ้างสิคะ เด็กหญิงขอ และพี่ชายใจดีก็เก็บงานที่ทำอยู่แล้ววาดรูปให้น้องในทันที

น้องอินอยากได้บ้านแบบไหนคะ ชายหนุ่มถามอย่างอารมณ์ดี คนตัวเล็กดิ้นยุกยิกบนตักเขาอย่างตื่นเต้น ปากก็บอกในสิ่งที่ต้องการเจื้อยแจ้ว

เอาบ้านสามชั้น ให้พ่อกับแม่ชั้นนึง พี่อิฐชั้นนึง แล้วน้องอินชั้นนึง เด็กหญิงว่าก่อนจะนิ่งไปเมื่อนึกอะไรได้

ว้า แล้วพี่ภูมิจะอยู่ชั้นไหนล่ะ พูดกับตนเองมากกว่าจะพูดกับคนที่วาดรูปบ้านให้ ภูมิยิ้มเอ็นดูก่อนจะเสนอทางออก

พี่ภูมิอยู่กับน้องอินได้ไหมคะ

ได้สิคะ ตอบรับอย่างกระตือรือร้นพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงเจ้ากี้เจ้าการ

งั้นพี่ภูมิต้องแต่งงานกับน้องอินจะได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันได้ คำพูดจากเด็กหญิงไร้เดียงสาที่คงจะไม่เข้าใจความหมายของการแต่งงานเสียด้วยซ้ำทำให้ภูมิหัวเราะอย่างขบขันก่อนจะถามอย่างเอ็นดู

แก่แดดนะเรา ไปเอามาจากไหนว่าต้องแต่งงานกันถึงจะอยู่ด้วยกันได้

น้องอินรู้ น้ากรกับน้าไหมแต่งงานกันแล้วก็ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ ๆ ด้วยกัน เด็กน้อยเพิ่งไปงานขึ้นบ้านใหม่มากับพ่อแม่เมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เอง

งั้นพอเราแต่งงานกันแล้ว น้องอินช่วยพี่ภูมิแต่งบ้านได้ไหมคะ ชายหนุ่มถาม

เด็กหญิงนิ่งคิดสักพักก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ

แต่งบ้านทำยังไงคะ

อืม...ก็เอารูปสวย ๆ มาติดให้บ้านดูน่าอยู่ไงคะ’ ชายหนุ่มอธิบายอย่างที่เด็กหกขวบจะเข้าใจได้ เด็กหญิงบนตักเขาพยักหน้าหงึกหงัก รับปากรับคำหนักแน่น

ค่ะ น้องอินจะช่วยพี่ภูมิแต่งบ้านให้สวย ๆ เลย น้องอินจะวาดรูปเองด้วย

เก่งมาก แล้วพอน้องอินเรียนมหาลัยเหมือนพี่ภูมิก็เรียนตกแต่งภายในดีไหมคะ จะได้มาช่วยพี่ภูมิแต่งบ้าน

โอเคเล้ย เด็กหญิงว่าแล้วนั่งรออย่างใจเย็น มองดูพี่ภูมิวาดรูปบ้านสามชั้นอย่างที่ต้องการให้ ใช้เวลาไม่นานชายหนุ่มก็จัดการพิมพ์ภาพนั้นออกมาแล้วยื่นให้คนรอ

เด็กหญิงอินทิรายื่นมือไปรับก่อนจะถือกระดาษแผ่นนั้นวิ่งไปหามารดาของชายหนุ่ม

คุณป้าขา พี่ภูมิวาดรูปบ้านให้น้องอิน ซ้วยสวยล่ะ

 

“คิดอะไรอยู่” เสียงทุ้มของคนที่นั่งทำงานอยู่หน้าจอเรียกอินทิราให้หลุดจากภวังค์ หญิงสาวหันไปยิ้มแหยให้เขา ตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ให้เขารู้เด็ดขาดว่าเธอคิดถึงอะไรอยู่ แต่ทำไมเขาถึงได้มองเธอยิ้ม ๆ แบบนั้นล่ะ!

“รู้ไหมพี่คิดถึงอะไร” ชายหนุ่มถามเมื่ออินทิราไม่ยอมตอบ

“คิดถึงอะไรคะ” หญิงสาวถามโดยไม่สบตา เพราะไม่อาจสู้ประกายวิบวับในดวงตาทั้งสองตรงหน้าได้ มันดูเต็มไปด้วยเลศนัยจนเธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ๆ อย่างไรก็ไม่รู้

“พี่คิดถึงตอนที่วาดรูปบ้านให้เด็กคนหนึ่ง เด็กที่ใจดีจะให้พี่อยู่บ้านด้วยแต่ต้องแต่งงานกันก่อน” เขาว่าพร้อมกับยิ้มใส่ตาเธอ อินทิราหลบตาแล้วพูดอุบอิบ

“พี่ภูมิจะไปถือสาอะไรกับคำพูดของเด็กหกขวบคะ”

“งั้นเด็กยี่สิบสองขวบจะพูดให้ชื่นใจอีกทีได้หรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้ค่ะ” อินทิราตอบทันควัน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “พี่ภูมิทำอะไรอยู่คะ”

“มานั่งนี่มา” ภูมิเรียกพร้อมยื่นมือมาคว้าแขนหญิงสาวแล้วดึงเข้าหาตัว

อินทิราตกใจนิด ๆ เขาคงไม่ดึงเธอไปนั่งตักเหมือนตอนเป็นเด็กหรอกนะ! แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะคิดมากไปเอง เพราะภูมิเพียงแต่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่แล้วเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งแทน ส่วนตัวเขาเดินอ้อมมายืนโน้มตัวอยู่ด้านหลังเธอ มือหนึ่งวางบนไหล่ของหญิงสาว ส่วนอีกมือจับเมาส์เพื่อโชว์ภาพสเก็ตช์ที่หน้าจอ

“โพรเจกต์ใหม่พี่ที่เชียงราย”

“เชียงรายเลยหรือคะ”

“อืม เจ้าของเขาติดต่อมา พี่เห็นงานแล้วตกลงทันที” ชายหนุ่มบอกอย่างอารมณ์ดี มือคลิกเมาส์เลื่อนภาพให้หญิงสาวดูหลาย ๆ มุมพลางเล่าถึงโครงการ

“ตึกนี้เป็นคุ้มเก่าของเจ้าทางเหนือ เจ้าของเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก เขาได้รับมรดกมาแล้วอยากทำเป็นบูติกโฮเทล กับแกลเลอรี่ภาพวาดของเขาเอง”

“เจ้าชายเมืองเหนือหรือคะ” อินทิราถามน้ำเสียงตื่นเต้นนิด ๆ ภูมิเหล่มองเมื่อเห็นว่าคนฟังดูจะตื่นเต้นมากผิดปกติ

“เป็นคนธรรมดาแล้ว ไม่ใช่เจ้าชาย ไม่ต้องทำเสียงตื่นเต้นขนาดนั้น”

“ว้า...” อินทิราแกล้งอุทานเสียดาย ภูมิส่ายหน้าระอา ก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน

“พี่รับงานออกแบบกับตกแต่งภายใน” เขาว่าแล้วหยุดไปนิด ลอบมองสีหน้าของคนฟัง เห็นอินทิราตาโตเมื่อได้ยินว่าเขาทำตกแต่งภายในด้วย

“สนไหม” เขาถาม เห็นหญิงสาวทำท่าถอนหายใจราวกับเสียดาย

“พี่ภูมิมีทีมตกแต่งภายในนี่คะ”

“มี” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ

“แล้วจะถามอินทำไมว่าสนไหม” หญิงสาวว่าน้ำเสียงติดจะเง้างอด แค่เห็นภาพสเก็ตช์ของตึก แค่ได้ยินประวัติคร่าว ๆ อินทิราก็คิดว่างานตกแต่งภายในตึกหลังนี้คงจะสนุกแน่ แต่จะมีประโยชน์อะไร เธอไม่ได้เป็นคนทำนี่

“สนหรือเปล่าล่ะ”

“อิจฉาคนได้ทำค่ะ” อินทิราตอบตามตรง คงจะดีไม่น้อยหากเธอมีโอกาสได้ทำงานชิ้นนี้ แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ เพราะภูมิมีทีมงานของเขาอยู่แล้ว และจนถึงขนาดเขามานั่งออกแบบอยู่แบบนี้แล้ว ทีมตกแต่งภายในก็คงเริ่มงานไปแล้วเช่นกัน

“ถ้าน้องอินอยากทำก็มาทำกับพี่สิ” ชายหนุ่มชวน

หากคนฟังกลับส่ายหน้า

“ไม่ล่ะค่ะ พี่อิฐมีงานให้อินแล้ว อีกอย่างอยู่ตั้งเชียงราย แม่คงให้อินไปหรอก”

คำตอบจากหญิงสาวทำให้ภูมิเพียงยิ้มแค่มุมปากโดยไม่พูดชักชวนอีก เขาโชว์งานที่ออกแบบเสร็จไปแล้วบางส่วนให้หญิงสาวดูต่อไปอีกสักพัก ก่อนจะกล่าวชวนเมื่อเห็นเวลาบนมุมล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์

“จะห้าทุ่มแล้ว กลับบ้านดีไหม”

“ค่ะ” อินทิราตอบรับเมื่อเห็นว่าได้เวลากลับบ้านตามที่ชายหนุ่มได้บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านเพราะเป็นช่วงเวลาที่รถราบนท้องถนนเบาบาง บ้านที่ปิดไฟเงียบและโรงรถที่ว่างเปล่าทำให้รู้ว่าคนอื่น ๆ ยังไม่กลับ ภูมิจึงถามอย่างเป็นห่วง

“ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนก่อนไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอินจะอาบน้ำนอนแล้ว พี่ภูมิกลับบ้านเถอะ ดึกแล้ว” อินทิราปฏิเสธแล้วยืนรอให้เขากลับไปยังรถ

หากชายหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อน แถมยังจ้องตาเธอเขม็งจนหญิงสาวไม่กล้าสู้สายตาอีก

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ภูมิ” ถามอย่างอดไม่ได้ เห็นเขาหัวเราะหึ ก่อนจะวาดแขนทั้งสองข้างมาโอบเอวเธอแล้วดึงเข้าหาตัว

“น้องอินลืมอะไรหรือเปล่า” เขาถามเสียงนุ่ม ปลายจมูกโด่งเคลียอยู่กับจมูกเธอ หญิงสาวหน้าร้อนวูบกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น ถามอุบอิบ

“ลืม...เอ่อ...ลืมอะไรคะ”

ชายหนุ่มไม่ตอบ หากโน้มใบหน้าลงฝังจุมพิตบนริมฝีปากฉ่ำ ดูดดื่มความหวานล้ำจนคนถูกจูบแทบหายใจหายคอไม่ออก หลังถอนริมฝีปากออกเขาก็บอกคนในอ้อมแขนยิ้ม ๆ

“ขอบคุณสำหรับความชื่นใจครับน้องอิน”

-----------------------

พี่ภูมิ... >.< น่ารักอ่า


ฝากพี่อิฐกับพลอยด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #62 A-Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:38
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #62
    0
  2. #9 กลมบ๊อก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 21:37
    ละมุนนนนน
    #9
    0
  3. #8 กลมบ๊อก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 21:37
    ละมุนนนนน
    #8
    0