หัวใจอ้อนรัก (พิมพ์ใหม่)

ตอนที่ 8 : บทที่ ๗

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 ม.ค. 61

 

“จะดื่มอะไร” อิศราถามหญิงสาวที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้าง ๆ ท่าทางหล่อนดูมีความสุขเหลือเกินจนเขาอดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ แค่เขาตกลงจะลองมองหล่อนอย่างผู้หญิงคนหนึ่งก็ทำให้หล่อนมีความสุขได้ขนาดนี้ หากครบหนึ่งเดือนแล้วเขาตกลงเป็นคนรักของหล่อน หญิงสาวจะมีความสุขแค่ไหนนะ

เฮ้ย! ไอ้อิฐ หยุดเลย แกจะตอบปฏิเสธเมื่อครบกำหนดหนึ่งเดือนจำไม่ได้หรือไง ชายหนุ่มเอ็ดตนเองในใจ จะไปคิดทำไมว่าหล่อนจะมีความสุขแค่ไหน เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจจะตกลงตอบรับความรักจากหล่อนอยู่แล้ว เขาไม่คิดว่าเวลาแค่เดือนเดียวจะทำให้เขาเปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อหล่อนจากน้องสาวเป็นคนรักได้หรอก

แล้วทำไมน้องชายเอ็งตื่น เสียงเล็ก ๆ ในหัวถามขึ้น

มันเป็นแค่ปฏิกิริยาทางกาย ไม่มีความหมายอะไร เสียงที่พยายามจะใหญ่กว่าตอบ เสียงที่ชายหนุ่มบอกตนเอง เขาไม่เคยคิดอะไรกับหล่อน และจะไม่มีวันคิดอะไร

“พี่อิฐ...พี่อิฐคะ!” บุษราคัมต้องเรียกซ้ำพร้อมขึ้นเสียงดัง เพราะดูเหมือนคนที่กำลังจะสั่งเครื่องดื่มจะหลุดเข้าไปในเมนูตรงหน้า เรียกก็ไม่หันจนต้องตะโกน

อิศราสะดุ้งก่อนจะหันมาถามคนนั่งข้าง ๆ หน้าเหลอหลา

“เอ่อ...พลอยว่าอะไรนะ”

“พลอยบอกว่าพลอยเอาพันช์ก็ได้ค่ะ”

“อ้าว ไหนก่อนหน้านี้โวยวายจะกินเหล้า”

“ยายอินต่างหากล่ะคะ” ก็ตอนนี้ไม่ต้องทำตามแผนของยายอินแล้วเพราะพี่อิฐตกเป็นของหล่อนในเบื้องต้นแล้ว หญิงสาวจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องดื่มเพื่อแกล้งเมาแล้วเลื้อยชายหนุ่ม แต่เอ๊ะ! หล่อนยังต้องเลื้อยเขาอยู่หรือเปล่านะ ชักจะไม่แน่ใจ คนติวก็ไม่อยู่ หญิงสาวจึงตัดสินใจเอาไว้ก่อน คืนนี้แค่มีเขานั่งดื่มอยู่ข้าง ๆ หล่อนก็มีความสุขแล้ว หล่อนมีเวลาตั้งเดือนนี่นะ ไว้ปรึกษากับยายอินก่อนแล้วค่อยปฏิบัติการในคราวหน้าก็ยังไม่สาย

เมื่อพนักงานนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ และวงดนตรีแสดงสดก็เริ่มบรรเลงเพลงรักจังหวะอ่อนหวาน คลอไปกับบรรยากาศอันน่ารื่นรมย์ บุษราคัมตัดสินใจถามในสิ่งที่คาใจ

“ทำไมพี่อิฐถึงยอมเดตกับพลอยล่ะคะ”

“ไม่ดีหรือไง” ชายหนุ่มถามด้วยท่าทางสบาย ๆ

“ก็ดี แต่พลอยก็สงสัย พลอยตามพี่อิฐมาตั้งหลายปีพี่อิฐไม่เคยหันมามองพลอย แต่ทำไมวันนี้ถึงตกลงให้โอกาสพลอยง่าย ๆ” ก็แค่สงสัยว่าเป็นเพราะชุดสุดโป๊ของยายอินหรือเปล่าเท่านั้นเอง แฮ่...

“ก็พลอยบอกว่าพี่ไม่เคยให้โอกาสพลอยนี่”

“ก็จริงนี่นา” หญิงสาวว่าพร้อมขว้างค้อนวงใหญ่ เขาปฏิเสธโดยไม่คิดจริง ๆ นี่

          “พี่ก็เลยตกลงเดตกับพลอยไง พลอยจะได้ว่าไม่ได้ ว่าพี่ปฏิเสธทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลอง”

“พี่อิฐตั้งใจจะปฏิเสธพลอยหรือคะ” ถามเสียงสูง ตาเบิกกว้าง ก่อนที่จะน้ำตาคลอ ในอกในใจปวดหนึบ จะมีประโยชน์อะไรถ้าเขาตั้งธงไว้แล้วว่าจะปฏิเสธหล่อนเมื่อครบหนึ่งเดือน

“ไม่ได้ว่างั้นเสียหน่อย” ชายหนุ่มว่า แต่อดสะดุ้งในใจไม่ได้ เพราะเขาก็ตั้งใจไว้แบบนั้นจริง ๆ

“ถ้างั้น ระหว่างนี้พี่อิฐสัญญาได้ไหมคะว่าจะมองพลอยอย่างผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่น้องสาว ไม่ใช่เพื่อนยายอิน”

“พลอยคิดว่าพลอยจะเปลี่ยนใจพี่ได้หรือ”

ชายหนุ่มไม่ได้ให้สัญญา หากถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนคนถูกถามรู้สึกหนาวเยือก นั่นสินะ หล่อนจะเปลี่ยนใจเขาได้หรือเปล่า ถ้าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง ต่อให้ใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

“พี่อิฐ...ไม่ชอบผู้หญิงหรือคะ” นั่น! คนปากตรงกับใจถามคำถามที่อยู่ในใจออกไปอย่างแทบไม่รู้ตัว ตอนแรกก็ตกใจกับสิ่งที่พูดออกไป แต่เมื่อเห็นคนถูกถามหัวเราะราวกับขบขันเสียเต็มประดาจึงพอใจชื้นขึ้นบ้าง เขาไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็แสดงว่าอย่างน้อยหล่อนคงไม่ได้สะกิดปมอะไรของเขา

“ไปเอาความคิดบ้า ๆ นี่มาจากไหน” เขาถามทั้ง ๆ ที่ยังหัวเราะไม่หยุด ยิ่งมองหน้าซื่อ ๆ ตาใส ๆ นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเอ็นดูกับความคิดบ้า ๆ ของหล่อน คิดได้อย่างไรว่าเขาไม่ชอบผู้หญิง

“ก็...พี่อิฐไม่เคยสนใจพลอย แล้วก็...พลอยไม่เคยเห็นพี่อิฐมีแฟน”

“พี่มีเหตุผลของพี่...แต่จริง ๆ แล้วจะเรียกว่าไม่ชอบผู้หญิงก็ได้แหละ” เขาตอบยิ้ม ๆ หากการที่เขาเข็ดขยาดกับผู้หญิงจนไม่อยากมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ไหนอีกเรียกว่าไม่ชอบผู้หญิง เขาก็คงเป็นคนที่ไม่ชอบผู้หญิงกระมัง

ชายหนุ่มไม่ได้รู้ว่าคำพูดของเขาช่วยตอกย้ำสิ่งที่อินทิราบอกกับหล่อน พี่อิฐอาจจะเป็นเกย์ แง...

ใบหน้าสวยหวานที่ก่อนหน้านี้ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูสลดลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่รอดสายตาของคนที่จับจ้องอยู่ก่อน

“เป็นอะไรไป”

“บางทีพลอยก็สงสารตัวเอง”

“เรื่องที่พี่ไม่รับรักพลอยหรือ”

“ค่ะ” เรื่องที่พี่อิฐอาจจะเป็นเกย์ด้วย ฮือ...

“เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“ค่ะ พลอยทราบ เหมือนที่พลอยบังคับให้ตัวเองหยุดรักพี่อิฐไม่ได้” ให้รู้ซะบ้างว่า เขาฝืนรักหล่อนไม่ได้ หล่อนก็ฝืนหยุดรักเขาไม่ได้เช่นกัน

“พลอยมาปักใจอะไรกับพี่นักหนานะ” ชายหนุ่มถามอย่างไม่จริงจังนัก แต่ก็เป็นคำถามที่เขาถามตนเองมาตลอด ไหน ๆ ก็ตกลงจะลองศึกษากันแล้ว เริ่มด้วยคำถามนี้เลยก็แล้วกัน

“ความรักมีเหตุผลด้วยหรือคะพี่อิฐ”

ฉึก! คำถามง่าย ๆ ที่ทำเอาเขาแทบพูดไม่ออก ใช่...ความรักไม่มีเหตุผลเลย เขารู้ดี...

“พี่ขอโทษพลอยสำหรับที่ผ่านมานะ หนึ่งเดือนต่อจากนี้พี่สัญญาว่าจะไม่มองความรักของพลอยเป็นเรื่องเล่น ๆ อีก”

คำพูดของชายหนุ่มทำให้คนฟังเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาจึงสบกับดวงตาคมเข้มที่จ้องมองอยู่ก่อน ประกายตาอ่อนโยนที่เขาส่งมาให้ทำให้หญิงสาวอุ่นไปทั้งใจ แม้มันจะเป็นประกายของความเอื้อเอ็นดูอย่างพี่ชายมองน้องสาวเจือความสงสารที่หล่อนเฝ้ารักเขาอยู่ข้างเดียว แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยเกลียดหล่อน บุษราคัมเชื่อว่าถ้าเพียงแค่ชายหนุ่มเปิดใจ ตัวหล่อนเองจะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนความรู้สึกอย่างพี่น้องมาเป็นชายหญิงได้อย่างแน่นอน

สองหนุ่มสาวนั่งฟังเพลงอยู่ด้วยกันจนเลยเที่ยงคืนไปเล็กน้อย เมื่อเปิดใจมองหญิงสาวอย่างผู้หญิงคนหนึ่ง อิศราพบว่าบุษราคัมเป็นเพื่อนคุยที่ทำให้เขาเพลิดเพลินกับค่ำคืนนั้นได้ดีทีเดียว แม้หญิงสาวจะยังอายุไม่มาก เพิ่งเรียนจบ และประสบการณ์ชีวิตยังน้อย แต่หล่อนก็ดูมีความคิดความอ่านที่น่าสนใจและเป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่วัยรุ่นที่ไล่ตามเขาอย่างเด็กที่ต้องการเอาชนะอย่างที่เขาเคยคิดว่าหล่อนเป็น

ดูเหมือนว่าคืนนี้ชายหนุ่มจะได้รู้จักบุษราคัมมากกว่าในเวลาหลายปีที่ผ่านมาด้วยซ้ำ เพราะเมื่อหล่อนพยายามจะเปลี่ยนเขาจากพี่ชายให้เป็นคนรัก ก็ทำให้เขาตีตัวออกห่างและไม่เคยให้ความสนใจหล่อนมากไปกว่าเด็กข้างบ้าน เพื่อนของน้องสาว ที่ไล่ตามบอกรักเขาอย่างน่ารำคาญ

“พลอยมีความสุขจังเลยค่ะพี่อิฐ”

“หืม”

“เราไม่ได้นั่งคุยกันแบบนี้มาหลายปีเลยนะคะ” หญิงสาวว่าพร้อมเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างเศร้าสร้อยให้กับชายหนุ่ม ก่อนจะพูดต่อ

“พลอยคิดถึงพี่อิฐคนเดิม พี่ชายคนดีที่ตามดูแลพลอยกับยายอินมาตลอด แต่ก็เป็นความผิดของพลอยเองที่ทำให้ทุกอย่างกลายมาเป็นแบบนี้ ทำให้พี่อิฐไม่อยากสนิทสนมกับพลอยอีก”  

แม้หญิงสาวจะพูดเรื่อย ๆ ไม่ได้มีสำเนียงแดกดัน หากคำพูดง่าย ๆ นั่นกลับบาดลึกเข้าไปในใจของคนฟัง เขารู้สึกราวกับว่า ในระยะเวลาที่ผ่านมา เขาก่อกำแพงหนาแล้วทิ้งเด็กสาวที่เขาเคยเอ็นดูให้นั่งอยู่ภายนอกอย่างเดียวดาย ไม่ว่าหล่อนจะพยายามเพียงใด ก็ไม่เคยเข้าถึงตัวเขาหลังกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาได้เลย

อย่างไม่รู้ตัว อิศรายกแขนขึ้นโอบไหล่คนนั่งเคียงแล้วกระชับอ้อมแขนอย่างจะช่วยขับไล่ความเปลี่ยวเหงาที่หล่อนรู้สึกในช่วงเวลาที่ผ่านมาให้จางหาย ชายหนุ่มก้มลงบอกกับคนในอ้อมแขนเสียงแผ่วหากหนักแน่น

“ขอโทษสำหรับที่ผ่านมา ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งพลอยแบบนั้นอีก ไม่ว่าหลังจากหนึ่งเดือนนี้ความสัมพันธ์ของเราจะเป็นยังไง แต่พลอยจะเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตพี่เสมอและตลอดไป ขอโทษจริง ๆ ที่ทิ้งพลอยมานาน”

สิ้นคำของชายหนุ่ม บุษราคัมถึงกับโผซบอ้อมอกกว้างพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก

พี่อิฐพูดซึ้งแบบนี้ พลอยก็น้ำตาแตกสิคะ ฮือ...

“ง่วงหรือยัง” ชายหนุ่มถามคนที่เริ่มตาปรอย

บุษราคัมฝืนยิ้มทั้งที่ตาแทบปิด หญิงสาวตอบเสียงเบา พยายามกลั้นหาวหากก็ลำบากเต็มทน เพราะตอนนี้เลยเวลานอนปกติไปนานโข แต่เพราะได้นั่งอยู่กับพี่อิฐ จึงทำให้หญิงสาวอยากจะอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุด ไม่อยากให้เวลาที่ต้องแยกจากกันมาถึงเลย

“นิดหน่อยค่ะ”

“ไม่นิดหน่อยละ ดูสิ แทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว พี่ว่ากลับกันดีกว่า”

“เดี๋ยวสิคะ พลอยยังไม่อยากกลับเลย อยากอยู่กับพี่อิฐแบบนี้นาน ๆ” หญิงสาวเผยความใจในไปจนหมดสิ้น

คนได้ฟังยิ้มอย่างเอ็นดู

“พูดเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกอย่างนั้นละ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พาออกไปหาอะไรกิน” ความรู้สึกอยากชดเชยที่เขาเย็นชากับหล่อนมานานทำให้ชายหนุ่มเสนอ และก็ต้องยิ้มอย่างพอใจเมื่อคนตาปรือทำท่าจะหลับมิหลับแหล่เบิกตากว้าง

“จริงหรือคะพี่อิฐ อย่าล้อพลอยเล่นนะ”

“ล้อเล่นได้ไงไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว”

“งั้นกลับกันเลยก็ได้ค่ะ พลอยง่วงจนจะหลับอยู่แล้ว” หญิงสาวสารภาพ ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะจากคนฟังได้ทันที

“งั้นก็ไปกันเถอะ เดินไหวไหม”

“ถ้าไม่ไหวพี่อิฐจะอุ้มพลอยหรือคะ” นี่ อย่าเปิดช่องเชียวนะพี่อิฐ หญิงสาวคิดในใจอย่างรื่นรมย์ มองเห็นชายหนุ่มมองมาเหมือนจะค้อน ยิ่งทำให้หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

“เดินไม่ไหวจะทิ้งให้นอนอยู่นี่” อิศราตอบหน้าตาย แล้วก็ต้องกลั้นยิ้มเมื่อคนอารมณ์ดีเมื่อสักครู่หน้าง้ำ บ่นพึมพำ

“ใจร้าย...”

“ไปเร็ว” ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วยืนรอ ทำท่าทางให้หญิงสาวก้าวเดินก่อน บุษราคัมก้มลงมองมือใหญ่แล้วกัดริมฝีปากอย่างพยายามห้ามตัวเอง ห้าม...ไม่ให้ขอเดินจับมือเขา เพราะเกรงเหลือเกินว่าเขาจะปฏิเสธ แค่ที่ได้นั่งอยู่กับเขาทั้งคืนนี่ก็เกินฝันไปมากแล้ว หากวันใดที่เขารู้สึกว่าเขาและหล่อนควรจะเดินจับมือไปด้วยกัน เขาก็คงจะยื่นมือมาเอง

ทำไมพี่อิฐไม่จับมือพลอยล่ะคะ...

การจราจรช่วงดึกค่อนข้างบางเบา ทำให้ใช้เวลาไม่นาน อิศราก็พารถเข้าไปจอดยังโรงรถหน้าบ้าน ก่อนที่จะหันไปมองคนที่นอนคอพับคออ่อนอยู่บนเบาะที่นั่งผู้โดยสาร ชายหนุ่มพิศมองใบหน้าที่หลับพริ้มเหมือนเด็ก ๆ ด้วยความรู้สึกเอื้อเอ็นดู เป็นความรู้สึกอันคุ้นเคยที่เขามีต่อหล่อนมานับตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน หากวันนี้เขากลับมองหล่อนด้วยสายตาที่แตกต่างออกไปจากเดิม

เรือนร่างระหงสมส่วนในชุดเสื้อผ้าเย้ายวนถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อแขนยาวของเขา ใบหน้าเรียวตามธรรมชาตินั้นเอียงพับอยู่บนเบาะ ดวงตาที่ปกติจะกลมโตหลับสนิทมองเห็นแพขนตางอนหนา แม้เปลือกตาจะถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค่อนข้างเข้มหากชายหนุ่มก็รู้ว่าขนตาที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นขนตาธรรมชาติ ไม่ใช่ขนตาปลอมอย่างที่สาว ๆ สมัยนี้ชอบติดกัน ใบหน้าดูเนียนใสด้วยการแต่งหน้าอย่างประณีต เห็นแล้วก็อยากจะจับมาล้างหน้าให้หมดจดนัก เขารู้ว่าหล่อนมีผิวแก้มที่เนียนใส ไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าปกปิดความงามตามธรรมชาติเลย สายตาของชายหนุ่มระเรื่อยลงมาถึงริมฝีปากอิ่มที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีอ่อนระเรื่อเคลือบด้วยลิปกลอสมองดูน่า...เอ่อ...น่าจูบ...

เฮ้ย! เขาคิดอะไรออกไป ไหนว่าไม่สนใจ แล้วความคิดนี้ผุดขึ้นมาจากสมองส่วนไหน อิศราสะบัดศีรษะขับไล่ความคิดแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากที่พิจารณาคนหลับเพียงชั่วขณะ คงเป็นเพราะบรรยากาศในคืนนี้กระมัง ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลให้ความรู้สึกแปลก ๆ ของตน

ขณะกำลังจะเอื้อมมือปลุก คนหลับก็ลืมตาขึ้นมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือน

“พี่อิฐ...” บุษราคัมพึมพำเบา ๆ เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ห่างออกไปไม่กี่นิ้ว

“ตื่นแล้วหรือ” คนแอบมองถามเก้อ ๆ

“ถึงบ้านแล้วหรือคะ”

“ถึงบ้านพี่ ไป เดี๋ยวพี่จะเดินไปส่ง” เขาว่าก่อนจะลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่นั่งผู้โดยสาร ยืนรอจนคนที่อยู่ข้างในก้าวออกมายืนเคียงจึงปิดประตูรถแล้วผายมือให้หญิงสาวออกเดินนำ ก่อนที่จะเดินตามและก้าวขึ้นไปเดินเคียง

ทั้งสองเดินไปตามทางเดินแผ่นหินข้างตัวบ้านก่อนที่จะลอดผ่านประตูที่เปิดสู่บ้านอีกหลังซึ่งอยู่ติดกัน เดินต่อไปอีกเพียงไม่กี่ก้าว บุษราคัมก็หันมาบอกคนที่เดินมาด้วย

“ขอบคุณนะคะพี่อิฐ คืนนี้พลอยมีความสุขมาก”

“เข้าบ้านดี ๆ นะ”

“ไนต์ค่ะพี่อิฐ” หญิงสาวกล่าวลา อยากทำมากกว่าแค่กล่าวราตรีสวัสดิ์ แต่ทำได้เพียงแค่คิด

“ฝันดีครับ” ชายหนุ่มกล่าว ยืนรอจนหญิงสาวเข้าบ้านเรียบร้อย จึงเดินกลับไปยังบ้านของตน

------------------------------------------

โรสพิมพ์ซ้ำหนังสือ หัวใจอ้อนรัก - หัวใจจำนนรัก ตอนนี้พิมพ์เสร็จแล้ว พร้อมจัดส่งวันที่ 6 มกราคม ยังมีเหลือหลุดจองจำนวนหนึ่ง ใครอยากได้เล่ม สั่งได้นะคะ เล่มละ 299 บาท กดสั่งซื้อที่เว็บได้เลยค่ะ 

สั่งซื้อหนังสือคลิกที่นี่

หรือใครรอไม่ไหว จัดอีบุ๊กมาอ่านเลยก็ได้ค่ะ


อีบุ๊กพี่อิฐกับพลอย



พี่ภูมิกับอิน



แพ็กคู่ราคาประหยัดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #7 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 22:41
    น่ารักจัง
    #7
    0