เงียบงัน บนความดังสนั่นหวั่นไหว
ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เรารู้สึกว่าที่ที่เรานั่งอยู่มันเงียบงัน
ทั้งๆที่เสียงหัวเราะออกจะดังไปเสียทั่วรอบด้าน
สายตาคู่นั้นมันกำลังสื่ออะไร
เราไม่เข้าใจ
ทำไมต้องเย่อยิ่ง
ทำไมต้องทำเหมือนเราเป็นเศษขยะ
เกลียด.......
เกลียดทุกคน
ทำไมล่ะ.......ทั้งๆที่ห้องเดียวกันแท้ๆ
ทำไมถึงแตกต่าง
ในขณะที่เราเดินร่อแร่ไปที่อื่น
เรายิ้มได้ หัวเราะได้
แต่ทำไมพอมานั่งที่เดิม
ถึงได้มีแต่ความเงียบเหงา
ใคร....
ใครบ้างที่เป็นเพื่อน
อยู่ไหนล่ะ.....เพื่อนที่เคยมีอยู่ไหนล่ะ
หรือจะให้เราลืมไปซะก่อนว่าเพื่อน คืออะไร ถึงจะก้าวเดินเข้ามา
เราคิดอยู่เสียนาน ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งเพ้อเจ้อ
ในขณะที่เรานั่งเฉยๆ เสียงตะโกนก็ดังลั่น
เราเงยหน้ามองใบหน้าที่ยับย่นด้วยความไม่พอใจ
เราผิดอะไรเหรอ.....
เราเดินสโลสเลออกไปมองนอกห้อง
" ทำไมเดินเหมือนไม่มีชีวิตเลยล่ะ "
ขอบใจ....ขอบใจที่ยังทัก
มองออกไปจากนอกห้องด้วยความงุงงงว่ามีอะไร.....สุดท้ายก็มองเห็นกระดาษหนึ่งแผ่น
รู้สึกเหมือนน้ำตามันคลอเบ้า
มันรู้สึก.....ตื้นตันใจ
เรามองเห็นความแตกต่าง
ทั้งๆที่เพื่อนร่วมห้องตะโกนด่าตะโกนไล่เราบอกให้เราออกไปซื้อกระดาษเอง
แต่เพื่อนต่างห้องกลับพยายามหากระดาษหนึ่งแผ่นให้เรา จนถึงที่สุด
ขอบใจ...ขอบใจ.....
เป็นครั้งแรกที่กระดาษแผ่นเดียวถึงกับทำให้เราน้ำตาไหล
ขอบคุณ....ขอบคุณ...นะเพื่อน
ปล.วันนี้ ' เพื่อน ' เหยียบมดตายไป 1 ตัว ว้า....อุตส่าห์ปัดขามันออกแล้วนะกลับกลายเป็นว่าเราช่วยทำให้มดตัวบิดเป็นเกรียวซะงั้น ( โอ๊ย!!!อินจัง....น้ำตาไหลอีกแล้ว )
ความคิดเห็น
ช้านนนนนเกลียดดดดดดรอยยยยยยิ้มมมมมม ของมัน
เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของมัน
ดวงตาคู่นั้น.....
น่าจะควักมันทิ้งไปซะ
ps. เหอะ....ไปตายซะ นึกว่าตัวเองแน่นักรึไง ไอ้บ้า