[GOT7] MARKBAM อุบัติร้ายซ่อนรัก

ตอนที่ 22 : CHAPTER22 หวงห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    16 ก.ย. 59

MARK PART





          วันนี้เป็นวันครบรอบ4ปีพอดีกับการจากไปของไอรีนผมออกมาจากบริษัทตั้งแต่ครึ่งบ่ายไว้วานงานฝากเอกสารที่สำคัญให้แบมแบมจัดการให้โดยไม่ให้เจ้าตัวมาด้วยซึ่งแบมแบมก็ว่านอนสอนง่ายไม่ซักไซร้ถามแต่อย่างใดแsถมยังรับปากจะจัดการงานทุกอย่างให้ซะดิบดี ผมยังไม่พร้อมจะบอกเรื่องนี้กับแบมแบม ผมขับรถมาเองโดยมีคนติดตามมาด้วยสองคนคอยขับรถตามรักษาความปลอดภัยให้กับผม 

          ไอรีนชอบภูเขา ชอบธรรมชาติหลังจากพิธีศพผมและครอบครัวจึงตั้งใจฝังร่างของเธอไว้และทำสุสานไว้ใกล้ๆกับตีนภูเขา เธอชอบดอกคามิเลียสีขาวเป็นที่สุดผมจะเลือกจัดช่อดอกคามิเลียมาวางไว้หน้าหลุมศพของเธอทุกๆปีวันนี้ก็เช่นเดียวกัน 'ผมหวังว่าเธอจะสบายดี'

           สองขาคุกเข่าลงกับพื้นดินอย่างไม่รังเกียจว่ากางเกงยี่ห้อหรูจะเปรอะเปื้อน มือหนาวางช่อดอกไม้ลงหน้าหลุมศพด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขายิ้มให้กับรูปถ่ายหน้าหลุมศพของไอรีนเหมือนทุกๆครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าชื่อสลักหินอ่อนบอกชื่อวันเกิดและวันเสียชีวิตจะเป็นของผู้หญิงที่เขารัก ขอบตาร้อนผ่าวก่อนน้ำตาจะไหลออกมาอาบข้างแก้มอย่างไม่อาย

"ไอรีน สบายดีไหมครับ ฮึก..พี่มาหาเราแล้วนะ"

"ไม่ต้องห่วงพี่นะ พี่รู้เรื่องทุกอย่างแล้วขอโทษที่พี่มันโง่ไม่เคยรู้อะไรเลย"

"พี่จะลากตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้พี่สัญญา" นิ้วมือลูบลงที่หน้าของหญิงสาวในรูปที่กำลังมอบรอยยิ้มอันสดใสแต่กลับไม่มีชีวิตแล้ว 

แปะ แปะ แปะ..

            เหมือนไอรีนจะรับรู้การกลับมาของมาร์คท้องฟ้ามืดครึ้มปกคลุมทั่วบริเวณ น้ำฝนค่อยหยดกระทบใบหน้าคมก่อนไหลลงสู่พื้นดินจากละอองปรอยๆกลับเป็นตกหนักเหมือนฟ้ารั่วต่อให้บอดี้การ์คจะยื่นร่มมาเป็นกำบังกันฝนให้แต่สุดท้ายเพราะกำลังของฝนก็ทำให้เปียกกันไปหมดอยู่ดี มาร์คไม่ไหวติงแต่อย่างใดยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้นไม่ลุกออกไปไหนปล่อยให้น้ำตามันไหลไปพร้อมกับสายฝนกลบความอ่อนแอของตัวเอง 



"คุณชายครับ ลุกขึ้นเถอะครับ"

"............"

"เปียกแบบนี้จะไม่สบายเอานะครับ" หนึ่งในผู้ติดตามเรียกเจ้านายอดเป็นห่วงคุณชายใหญ่ไม่ได้จริง

"ฉันรู้แล้ว" มาร์คยอมลุกขึ้นในที่สุดมาได้ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ต้องบอกลาไอรีนอีกแล้วเวลาช่างผ่านไปไวจริงจริง 

          
              ผมอยู่ได้ไม่นานก็ต้องขับรถกลับเข้าโซลที่นั่นผมยังมีหน้าที่ความรับผิดชอบอีกมากที่ต้องคอยดูแลกว่าจะเข้าเขตโซลท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีแล้ว อากาศเริ่มเย็นลงพร้อมกับอุณหภูมิร่างกายที่ต่ำลงไปด้วยเนื้อตัวของผมยังคงเปียกปอนสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ ใครๆเห็นก็คงเอาผมไปนินทาทั้งนั้นล่ะ

          
             ช่อดอกไม้ยังวางไว้อยู่ที่เดิมจนกระทั่งมีใครอีกคนหนังเข้ามาหลังจากมาร์คออกจากสุสานไป ผู้ชายอีกคนที่ยังคิดถึงเธอไม่น้อยหน้ามาร์คต้วน  ร่างสูงโปร่งกางร่มสีดำเดินเข้ามาใกล้หน้าหลุมศพก่อนจะวางช่อดอกไม้คามิเลียช่อที่สองของวันไว้ข้างๆช่อดอกคามิเลียก่อนหน้านี้จากพี่ชาย

"เจอกันอีกแล้วนะ ไอรีน"  ถึงยูคยอมจะมาช้าไปหน่อยแต่เขาก็มาที่สุสานนี้ทุกปีเช่นเดียวกันกับมาร์คต้วนแต่แค่เป็นคนละเวลาก็เท่านั้น 





           
BAMBAM PART


          หมดช่วงเวลาอาหารเย็นไปแล้วล่ะ ผมรอพี่มาร์คไม่ไหวก็เลยกินข้าวพร้อมยองแจสองคนไม่รอพี่มาร์คเลยก็ช่วยไม่ได้นี่นาผมน่ะรอจนไส้กิ่วไปหมด

         ตั้งแต่กลับจากบริษัทวันนี้ที่บ้านก็ดูเงียบผิดหูผิดตาทั้งพี่มาร์คและยูคยอมต่างก็ยังไม่มีใครกลับบ้าน ผมกับยองแจเลยนั่งเล่นกับเจ้าโค่รอเจ้าของบ้านอยู่ที่สวนหลังบ้าน

"ย่าาาา เจ้าโค่อย่ากัดเสื้อฉันนะ"

"โฮ่งๆๆๆๆ" เจ้าโค่หมาผู้ไม่ฟังใครเมื่อโดนยองแจเอ็ดก็เหมือนโดนยูงับเข้าที่เสื้อตัวแพงของยองแจก่อนจะใช้กรามกัดกระชาดจนเสื้อนั้นเป็ยรอยฉีกขีด

"นังโค่!!! แกรู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้น่ะแพงกว่าค่าอาหารแก3เดือนรวมกันอีกนะนังหมาบ้า!!!"

"เถียงกับหมาแล้วจะชนะมันไหมล่ะยองแจ" ผมอดขำไม่ได้ที่จะเห็นยองแจทะเลาะกับโคโค่ เหมือนคนบ้าทะเลาะกับก้อนหินยังไงอย่างนั้นนี่ยังดีหน่อยที่เจ้าโค่ยังเห่าเป็น

"ก็แกดิสิเสื้อฉันขาดหมดแล้วเนี่ย" ยองแจชี้รอยขาดที่เสื้อให้ผมดู

"ฉันว่าวันนี้บ้านดูเงียบๆผิดปกติ คนในบ้านหายไปไหนกันหมดพี่มาร์คก็บอกจะออกไปทำธุระข้างนอกตอนนี้ยังไม่กลับอีก"

"อ้ออออ คงแวะไปสุ... อุ๊บ" ยองแจยกมือปิดปากตัวเองแทบไม่ทันเกือบหลุดปากแล้วไหมล่ะ

"นี่แกปิดบังอะไรฉันอีก ยองแจ"

"ฉันหมายถึงพี่มาร์คไปสุมหัวอยู่กับพวกพี่แจบอมล่ะม๊างงงงงง"

"เสียงสูงแบบนี่แกโกหกแน่ๆบอกมาเดี๋ยวนี้นะ" ผมหยิกเข้าที่เนื้ออ่อนใต้ท้องแขนของยองแจแรงๆ

"โอ๊ย!!!!เจ็บๆๆๆๆ"


"ย่าาาาา!!! ถ้าแกไม่บอกฉันจะโกรธจริงๆด้วย"

"อ่าาาาาาาา" ยองแจกรอกตาไปมากำลังหาข้อแก้ต้วล่ะสิ

"ยองแจ!!"

"โอเคๆฉันยอมแล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบการตายของพี่ไอรีนปีนี้เป็นเป็นที่4 พี่มาร์คคงจะไปสุสานล่ะมั้ง ฉันไม่อยากบอกแกเพราะเดี๋ยวแกก็เก็บไปคิดมากไง เห็นไหมยังไม่ทันขาดคำหน้าแกก็หงิกแล้วเนี่ย"

           คำตอบที่ผมอยากรู้ก็ชัดเจนแล้ว ที่พี่มาร์คบอกไปธุระตั้งแต่บ่ายที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้นี่เอง  ขนาดเธอไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วทุกคนก็ไม่ลืมที่จะคิดถึงเธอเลยนะไอรีนน่าอิจฉาเธอจริงๆ

"แกเป็นอะไรรึเปล่าแบมแบม ขอโทษนะแต่ฉันไม่อยากทำให้แกต้องโกรธอ้ะเข้าใจฉันนะ"

"ไม่ได้โกรธสักหน่อย ฉันยังอยากไปหาไอรีนด้วยซ้ำไป" ผมอยากไปหาเธอจริงๆนะ

       เสียงเครื่องยนต์ดังพอที่จะทำให้สองเพื่อนรักยกก้นออกจากเก้าอี้ม้านั่งเดินลัดมาประตูใหญ่หน้าบ้านมาร์คต้วนต้องกลับมาแล้วแน่ๆ

"พี่มาร์ค" ร่างเล็กยิ้มร่าทันทีที่เห็นรถหรูเทียบจอดก่อนจะดับเครื่องยนต์ตามมมาด้วยรถของผู้ติดตามอีกหนึ่งคัน

           ร่างสูงโปร่งก้าวขาลงมาจากจากภาพแรกที่ปรากฏคือสภาพร่างกายที่เปียกชุ่มไปทั้งต้วเดินมาหาร่างเล็กที่รอต้อนรับเขา
  
"เกิดอะไรขึ้น พี่มาร์คทำไมตัวเปียกแบบนี้" ผมเดินเข้าไปควงแขนพี่มาร์คพร้อมกับพยุงตัวสภาพพี่มาร์คตอนนี้เละเทะจริงๆ

"อ่า...แบมแบม" เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็ก

"คุณชาย ให้ผมช่วยไหมครับ" บอดี้การ์ดส่วนตัวของพี่มาร์คจะเข้ามาช่วยพยุงตัวแล้วเชียวแต่พี่มาร์คก็ยกมือปรามไว้

"ไม่ต้อง พวกนายไปพักเถอะ แบมแบมพาพี่ขึ้นไปบนห้องที" ผมพยักหน้ารับตามคำขอแต่จะให้ผมแบกพี่มาร์คเพียงคนเดียวคงไม่ไหวผมเลยต้องวานยองแตให้ช่วยหิ้วปีกอีกข้างของพี่มาร์คด้วย จับเนื้อตัวผมก็รู้แล้วล่ะว่าพี่มาร์คงจะไม่สบายตัวถึงได้ร้อนรุมๆแบบนี้





ห้องนอน


            เมื่อถึงห้องแล้วยองแจก็จอแบกตัวและวานให้ผมช่วยดูแลพี่มาร์คแทน ผมจึงเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้พี่มาร์คได้ชำระร่างกายเผื่อจะสบายตัวขึ้นไข้ไม่ได้ขึ้นสูงมากเหมือนผมคราวก่อน แต่ยังไงแล้วก็คงต้องให้พี่มาร์คกินยาดักไว้ก่อน

"แบมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว พี่มาร์คไปอาบน้ำก่อนเถอะครับ เดี๋ยวแบมรออยู่ข้างนอก"

"อื้ม ขอบใจนะ" ผมส่งผ้าเช็ดตัวและชุดคลุมอาบน้ำให้กับพี่มาร์คแล้วโบกมือไล่ให้ไปจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จ

         ครึ่งชั่วโมงผ่านไปในที่สุดพี่มาร์คก็ออกมาจากห้องน้ำจนได้ถ้าปล่อยนานกว่านี้ผมคงนึกว่าพี่มาร์คเป็นลมอยู่ในห้องน้ำแน่ๆ พี่มาร์คเดินออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำที่มีเชือกผูกคาดเอวไว้อย่างหลวมๆ ผมที่เพิ่งสระก็ยังเปียกหมาดๆไม่แห้งดี

          ผมใช้มือตบลงเบาเบาที่ข้างเตียงเป็นสัญญาณให้พี่มาร์คผมกางผ้าขนหนูผืนเล็กๆในมือผม

"นั่งตรงนี้สิครับ แบมจะเช็ดผมให้"

        
          ร่างสูงเดินตรงมายังเตียงกว้างแต่โดยดีพร้อมหย่อนตัวนั่งลงข้างๆแบมแบมไม่พูดไม่จาอะไรแบมแบมฉีกยิ้มให้ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูซับผมที่ยังเปียกอยู่ให้อย่างเบามือ สายตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าหวานตรงหน้า สัมผัสอ่อนโยนและแววตาของแบมแบมแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเขาขนาดไหน 

"แบมแบม" มาร์คเรียกชื่อคนตัวเล็กขณะที่มือบางก็ยังเช็ดผมให้ไม่ขาดตกบกพร่อง

"หื้ออออ ว่าไงฮะพี่มาร์ค"

"ไม่อยากรู้หรอว่าพี่ไปไหนมา" มือบางชะงักลงก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาวางไว้บนหน้าตักตัวเอง




"..............." ผมทำเงียบจะให้ผมบอกไปหรอไงว่าผมรู้แล้วว่าพี่มาร์คไปที่ไหนมาจะให้ผมพูดออกไปแบบนั้นจริงๆน่ะหรอ ถ้าผมพูดออกไปพี่มาร์คจะโกรธผมไหมนั่นล่ะคือสิ่งที่ผมกังวล

"แบมแบม" 

           มือหนาจับเข้าที่ข้อมือบางเบาเบาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ตอบโต้อะไรเลยได้แต่นั่งก้มหน้าไม่สบตาเขา มาร์ครู้ดีว่าเขากำลังทำให้แบมแบมรู้สึกไม่สบายใจ

"พี่ไปสุสานมา ขอโทษนะที่ทำให้รอนาน" 

"อื้ม ไม่เป็นไรหรอกครับแบมแค่เป็นห่วงกลับดึกแถมตัวยังเปียกแบบนั้นด้วย" ผมพยักหน้ารับอย่างน้อยก็ยังดีที่พี่มาร์คไม่ได้โกหกเพียงแต่พูดออกมาไม่หมดก็เท่านั้นเอง 

           ฝ่ามืออุ่นวางลงบนกลุ่มผมนุ่มลูบขึ้นลงไปมามาร์คต้วนมักจะทำแบบนี้กับแบมแบมอยู่บ่อยครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกันไม่รู้ว่าหลงเสน่ห์เอ็นดูเด็กคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีก็ตกลงปลงใจคบหากันแล้ว

"พี่มาร์คนั้งรอแปปนึงนะครับเดี๋ยวแบมแบมไปเอายามาให้ทาน" 

           ผมลุกออกไปจากห้องปล่อยให้พี่มาร์ครออยู่ในห้องสักพักนึงก้อนจะกลับมาพร้อมกับกระปุกยาและน้ำอุ่นๆหนึ่งแก้ว

"นี่ครับยา ทานดักไว้ก่อนตัวพี่มาร์ครุมๆเดี๋ยวจะไปสบายเอา" ผมเทยาออกจากกระปุกใส่ฝ่ามือตัวเองแล้วยื่นไปให้พี่มาร์ค

"พี่ไม่เป็นไรสักหน่อย" พี่มาร์คใช้มือดันมือของผมที่กำเม็ดยาอยู่ออก

"ทำไมคนแก่ถึงดื้อจังครับ ว่าแต่แบมดื้อ"

"พี่ไม่ชอบกินยา"

"ไม่ชอบก็ต้องกินฮะ ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาแบมต้องทำงานแทนพี่มาร์คทั้งหมดเลยนะไม่มีผู้ช่วยด้วย ถึงเวลานั้นแบมต้องเหนื่อยมากๆพี่มาร์คไม่สงสารแบมหรอ เจ้านายที่ดีต้องห้ามป่วยให้ลูกน้องเห็นสิฮะ" 

"โอเคครับคุณเลขา กินก็ได้" ในที่สุดพี่มาร์คก็ยอมรับยาจากมือผมไปกินดูท่าทางจะขนมน่าดูพอกลืนยาเสร็จก็ยกน้ำดื่มไปหลายอึก

"เก่งจังเลยเจ้านายคนเก่งของแบม" ผมปรบมือให้พี่มาร์คเบาเบา ผมอดยิ้มไม่ได้ความรู้สึกนี้เหมือนผมกำลังดูแลเด็กป่วยทั้งที่คนตรงหน้าผมต่างหากล่ะที่อายุมากกว่าผมตั้งหลายปี

"ไหนล่ะรางวัล" พี่มาร์คช้อนตาขึ้นมามองผมเพราะตอนนี้ผมยืนอยู่เลยสูงกว่าพี่มาร์ค สองมือหนาวางลงที่เอวบางของผม

"รางวัลอะไรครับ///////"




"เจ้านายดีเด่นไง" พี่มาร์คส่งสายตาเว้าวอนมาหาผมไม่ต้องมาทำสายตาแบบนั้นเลยนะเห็นทีไรแล้วแพ้ทุกที

"จะบ้าหรอครับเขามีแต่พนักงานดีเด่น พอเลยพี่มาร์ค" ผมใช้มือดันหน้าพี่มาร์คให้ทันไปทางอื่นอยู่แล้วอันตรายต่อหัวใจจริงๆคิดจะทำแบบนี้เพราะอยากให้ผมหายงอนเรื่องวันนี้ใช่ไหมล่ะ

"จุ๊บ" พี่มาร์คจับมือของผมขึ้นมาแนบหน้าถูไปมากับบหน้าหล่อๆนั้นก่อนจะจูบที่หลังฝ่ามือผมเบาเบา 

     จากนั้นก็ตามด้วยการดึงผมลงไปนั่งด้วยตามเดิม นิ้วหนาเกี่ยวเข้าที่ปรอยผมของผมเบาเบาแล้วเหน็บไว้ที่ข้างหู ไล่ลงมาใช้ฝ่ามืออบอุ่นนั้นประคองใบหน้าที่ขึ้นสีของผมไว้ไม่ให้หันหนีสายตาคู่นั้นไปอีก

"จะไม่ให้รางวัลพี่จริงๆหรอ"

"พรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะครับ////"

"หึๆ" พี่มาร์คหัวเราะในลำคอเบาๆ แถมยังส่ายหัวไปมาอีกผมพูดอะไรผิดงั้นหรอ ถ้าเป็นแบบรอบที่แล้วร่างผมต้องระบมจมกับเตียงไม่มีแรงลุกขึ้นไปไหนแน่ๆ

"หัวเราะอะไรครับ"

"คิดอะไรอยู่น่ะ"

"พี่มาร์คอ้ะ!! จุ๊บ" ผมกำลังจะออกปากว่าพี่มาร์คแล้วเชียว 

          ร่างสูงไม่รอจังหวะใดใด ก้มลงประกบริมฝีปากร่างเล็กอย่างถือวิสาสะ การจูบที่ไม่มีการรุกล้ำใดใดมีแต่เพียงความตกใจให้กับเด็กชายตากลมปากแดกตรงหน้าดวงตาใสเบิกกว้างแบมแบมไม่ได้ตกใจที่โดนจูบที่แปลกใจเพราะมาร์ต้วนกลายเป็นคนฉวยโอกาสตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกของเขาสองคนก็เถอะ แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่ามาร์คต้วนเป็นห่วงและแคร์ความรู้สึกคนตัวเล็กมากมายขนาดไหน

"พี่ดีใจนะที่แบมเป็นห่วงพี่"

"ไม่ห่วงสิแปลก รีบนอนเถอะครับนี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะถ้าพรุ่งนี้เช้าตื่นไม่ไหวไม่รู้ด้วยนะ"

"มีเลขาดีน่ารักแบบนี้เจ้านายอย่างพี่จะไปกลัวอะไร"

"งั้นพี่มาร์ค้องเพิ่มเงินเดือนให้แบมเยอะเลยนะ ไม่งั้นแบมจะเปลี่ยนไปเป็นเลขาคนอื่นเลยคอยดู"

"เลขาอย่างแบมมีเจ้านายได้แค่คนเดียว ห้ามไปเป็นของคนอื่นพี่หวง"

"ไม่คุยด้วยแล้ว ฝันดีนะครับพี่มาร์ค"  ไปเรียนรู้อะไรแบบนี้มาากใครกันนะต้องเป็นพี่แจ็คสันแน่ๆชอบพูดจาชวนจั๊กจี้อยู่เรื่อย 


          



JEABOM PART


          เที่ยงคืนกว่าๆเป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการทำงานจริงไหม จินยองคงจะชินแล้วล่ะปกติภรรยาของผมจะไปนอนก่อยเสมอแต่เดี๋ยวนี้กลับมานั่งเฝ้าผมทำงานเลยล่ะมีเมียดีมีชัยไปกว่าครึ่ง หลังจากแหย่แม่เสือไปไม่นานการตามสืองเรื่องของป้ายองแอก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมอีกต่อไปก็เจ้าตัวเล่นวิ่งเต้นหาพรรคหาพวกไม่เว้นแต่ละวัน จากสายข่าวที่รายงานมามีเพียงไม่กี่คนหรอกนะที่ยอมสมัครใจเข้าข้างป้ายองแอ ส่วนมากก็จะปฎิเสธเธอทั้งนั้นใครๆก็ต่างรักชีวิตรักความมั่นคงของตัวเองมีหรอที่จะเอาชีวิตไปฝากไว้กับเธอ

          ว่าที่ทนายหนุ่มยิ้มพึงพอใจกับผลงานของตัวเองในที่สุดความพยายามก็เกิดผลสักทีสิหน่า  แต่ดีใจได้ไม่นานนักหรอก

"แจบอม คุณพ่อคุณโทรมาน่ะ"

"โทรมาป่านนี้เนี่ยนะ"

"อย่าถามมากเลยน่ะ รีบรับสายท่านเถอะเผื่อมีเรื่องด่วน" จินยองหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองส่งให้แจบอมเขาแปลกใจนิดหน่อยว่าทำไมรอบนี้ถึงไม่โทรเข้าเครื่องเขาหรือเพราะกลัวว่าเขาจะไม่รับสาย



"ครับพ่อ" ผมทำใจอยู่อึกใจนึงก่อนจะตัดสินใจรับสาย

(แกกำลังจะทำอะไรแจบอม!) น้ำเสียงชายวัยกลางคนเวลานี้ดูไม่ค่อยน่าฟังนักสักเท่าไหร่เพราะสาดอารมณ์ร้อนใส่ผู้ฟังซะเต็มเสียง

"ผมทำอะไรครับพ่อ"

(พ่อบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับคดีนี้อีก แกจะให้พ่ออกแตกตายเพราะแกเลยใช่ไหมแจบอม!!)

"ใครมันคาบข่าวไปบอกพ่ออีกล่ะ"

(แกอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ฉันขอให้แกหยุดทำเรื่องบ้าๆพวกนั้นเดี๋ยวนี้)

"ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมยังพอจะทำให้ได้ แต่สำหรับเรื่องนี้ผมคงทำตามคำขอของพ่อไม่ได้ต่อให้พ่อพูกับผมอีกสักร้อยรอบผมจะยังยืนยืนคำตอบเดิมว่าไม่ครับ"

(แกอยากอายุสั้นลงหรอไงแจบอม)

"ผมไม่โดนฆ่าง่ายๆหรอกนะพ่อนี่ผมอิมแจบอมนะไม่ไก่กาอย่างที่พ่อคิด"

(แกนี่มันรั้นจริงๆ พ่อยังอยู่แคนาดาอีกสองเดือนคงไม่ได้กลับเกาหลีเร็วๆนี้แกรู้ใช่ไหมว่าพ่อเป็นห่วงแก คุณอย่างคุณยองแอไว้ใจไม่ได้หรอกนะเธอจะถลกหนังพวกแกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้จะให้พ่อใจเย็นรอดูพวกแกไปเสี่ยงอันตรายอย่างนั้นเรอะ!"

"พ่อ..ผมกับพ่อทำงานเพื่อรักษาความยุติธรรมไม่ใช่หรอครับผมแค่อยากทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ที่ผ่านมาผมกับพ่อละเลยมันมามากพอแล้ว ตอนที่ผมเห็นพ่อต้องก้มหัวให้ผู้หญิงคนนั้นพ่อรู้ไหมครับว่าผมรู้สึกยังไง"

(แจบอม..)

"ผมรู้สึกว่าพ่อกำลังยอมแพ้ให้กับอุดมการณ์ของอาชีพตัวเอง พ่อยื่นมือไปช่วยฆาตกรทั้งที่พ่อรู้ว่ามันผิด ผมรู้ว่าพ่อ้องการปกป้องผม แต่ตอนนี้ผมแข็งแรงพอที่จะปกป้องพ่อได้บ้างแล้วให้ผมจัดการต่อเถอะนะครับ"

"..............." 

"พ่อเชื่อผมนะ"

"แกต้องการอะไรก็บอกฉันแล้วกัน  รักษาตัวแกเองดีดีเรื่องคดีพ่อจะช่วยแกเอง"

"จริงหรอครับ ขอบคุณครับพ่อขอบคุณจริงๆ!"

          จินยองที่นั่งฟังสองพ่อลูกคุยกันก็อดดีใจจแทนแจบอมไม่ได้ ไม่มีสิ่งไหนที่แจบอมตั้งใจทำแล้วจะไม่ได้นี่คือสิ่งที่แจบอมมักแสดงออกให้เขาเห็นอยู่เสมอ

"ดีใจด้วยนะแจบอม^^"

          ผมฉีกยิ้มทันทีที่จินยองเป็นคนพูดคำนั้นจินยองไม่เคยคัดค้านหรือแสดงความไม่พอใจในสิ่งที่ผมจะทำหรือตัดสินใจไปแล้วสักเรื่องมีแต่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจผมมาโดยตลอด ต่อจากนี้พวกเราทั้งหมดคงต้องเหนื่อยกันหน่อย  แต่ผมเชื่อว่าผลลัพธ์ต้องออกมาดีแน่ๆ อีกไม่นานป้ายองแอต้องได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อวงจรอุบาตนี่จะได้จบลงสักที



          

ฉันดีใจที่มีนาย - จินยอง

___________________________________________________________________________

 
ชอบเหลือเกินให้เขาสวีทกันแต่สวีทไม่สุด55555555555

แชปหน้ายองแอและแบมแบมจะได้เจอกันแล้ว แบมจะเอาตัวรอดได้หรือไม่ ประเด็นสำคัญเลยคือมาร์คยังไม่รู้ว่าแบมแบมรู้เรื่องไอรีนหมดแล้ว ส่วนแบมแบมก็ไม่รู้ว่าพี่มาร์คและเดอะแก๊งค์กำลังมีแผนอะไรกันอยู่งานนี้ะมีคนเจ็บหรือเปล่าน้า???? 





ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ ติชมได้^^

*คอมเม้นท์ของรีดคือกำลังใจของไรท์*


twitter: trustinmb09        #อุบัติร้ายมบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

661 ความคิดเห็น

  1. #616 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 14:37
    เพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่งจริงๆ
    #616
    0
  2. #557 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:20
    แบมก็ดีอะ ไม่ถามพี่มาร์คสักคำเลยยย รอพี่บอกเอง พี่ก็นะ ชอบน้องเยอะๆ น๊าาา ตอนนี้พ่อพี่บีก็เข้าใจลูกชายแล้ว ขอให้ทุกอย่างราบรื่น!
    #557
    0
  3. #519 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 23:06
    คำว่าเพื่อนนี่ลึกซึ้งจริงๆ  เลยนะ
    #519
    0
  4. #454 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:10
    สู้ๆๆๆ จับให้ได้น้า
    #454
    0
  5. #396 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 19:06
    มีความสหวีดหวานนะคะ
    #396
    0
  6. #299 @fujinoii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 18:55
    เครียดยัยป้าแกจะมาไม้ไหน กลัวแบมไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมยัยป้า ฮือออออ ทำไงดีกลัวแบมจะไปหลงกลยัยป้ามันปั่นหูเข้า
    #299
    0
  7. #260 1111 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 13:52
    งื้อๆๆ ^^
    #260
    0
  8. #259 mira_ws (@mira_ws) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 20:10
    ต่อเร็วๆเลยค่ะไรท์
    #259
    0
  9. #257 NPFern93 (@NPFern93) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 15:29
    รอค่ะ~~~รอ~
    #257
    0
  10. #255 1111 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 09:24
    งื้ออออออ
    #255
    0
  11. #171 irish_pp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 00:50
    เห้อออ พี่มาร์ค
    #171
    0
  12. #134 Koo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 17:26
    แบมมมมม รำคาญพี่มาร์คอะ จะแกล้งลืมเหรอ!!!!!!
    #134
    0
  13. #123 maybesunshine (@yeenzymaybe2590) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 11:18
    อย่าเห็นใครเป็นตัวแทนใครเลย ไม่อยากให้มาร์คเปิดใจให้แบมเพราะแบมเหมือนคนอื่น อยากมห้เปิดเพราะแบมคือแบม
    #123
    0
  14. #119 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 10:13
    โอ้ยมาร์ค ทำขนาดนี้ละ เพิ่งรู้สึก? แกลืมๆมันไปเหอะ สัญญาอ่ะ
    #119
    0
  15. #118 Ping Porawit Jitjuewong (@pingppj) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 23:44
    ต่อเร็วๆนะคับ :)
    #118
    0
  16. #117 มิรา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 21:03
    อ่านแล้วก็สนุกค่ะอ่านจะมีซ่อนเงื่อนงำไว้รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #117
    0
  17. #116 nnew_npd (@nnew_npd) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 19:42
    โอ้ยไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกพี่มาร์ค ฮืออออ
    #116
    0