[GOT7] MARKBAM อุบัติร้ายซ่อนรัก

ตอนที่ 23 : CHAPTER23 ผิดแผน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    1 ต.ค. 59

JACKSON PART


ท่าเรือxxx



        ฤกษ์งามยามดีจริงๆวันนี้พวกเราชาวแก๊งค์ทั้งหมดกลับมาที่ท่าเรือพร้อมกับไอ่มาร์ค คราวนี้ถึงคราวดำเนินตามแผนของผมที่วางไว้บ้างเราจะส่งตาลุงไปกระตุกหนวดเสือสักหน่อย อีก1อาทิตย์ข้างหน้าลุงต้วนจะกลับมาเกาหลีทางบ้านนั้นก็จะจัดปาร์ตี้ตอนรับประมุขของบ้าน มุกคนจะมารวมกันในงานสำคัญนี้อีกครั้งรวมถึงป้ายองแอก็ด้วยไหนๆคุณผู้หญิงของบ้านก็เหลือแค่เธอแล้วต้องจัดเซอร์ไพร์สไปให้ชุดใหญ่ๆ

          รถสปอร์ตราคาไม่ต่ำกว่าสิบล้านขับแล่นมายังท่าเรือแถบชานเมืองโดยมีรถของแจ็คสันเป็นรถนำทางมาที่นี่  เมื่อมาถึงทั้งสี่ก็ไม่รีรอตรงไปยังบ้ายพักซ่อมซ่อที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ

          ฝ่ามือหนาทุบประตูอยู่หลายครั้งจนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณแต่กลับไม่มีคนออกมาเปิดประตูให้กับพวกเขาเลย

ปึง ปึง ปึง!!

"ทำไมไม่เปิดประตูวะ ไอ่ตาลุงนั่นแม่งหายหัวไปไหน!!!" ผมสบถอย่างหัวเสียถ้ามันคิดจะชิ่งผมสาบานว่าไม่ปล่อยให้มีชีวิตรอดแน่

"ไหนขอกูหน่อย" แจบอมดันตัวผมออกไปก่อนจะออกแรงบิดลูกปิดแต่ก็ไม่เกิดผม

"มันล็อคจากด้านใน กุญแจด้านนอกก็ไม่ได้คล้องไว้กูว่ายังไงก็มีคนอยู่"

"ลองพังประตูดูไหม" จินยองเสนอ

"พังเถอะ รอแบบนี้เสียเวลา" ไอ่มาร์คพูดถูกกว่าจะรอตาลุงนั่นออกมาเปิดคงเสียเวลาพวกผมไปเยอะ

"โอเคงั้นกูไม่เกรงใจแล้วนะ เห่ยไอ่แจ็คมึงช่วยกูหน่อย"

ฮึบบบบ ปึก ปึก!!! อ่าาาาา ไอ่ประตูบ้านี่แม่งแข็งแรงชะมัด

"แรงกว่านี้อีกไม่ได้หรอวะไอ่แจ็ค"

"เออกูรู้แล้ว พูดมากจริงๆเลยมึง"

ฮึบบบบบบบง ปึก ปึก !ผมออกแรงใช้ตัวกระแทกไปจนสุดแรงให้เป็นจังหวะเดียวกันกังแจบอมอย่างน้อยสองคนก็ดีกว่าคนเดียว




โคร้มมมมมมมมมมม!!

"เปิดสักทีตัวกูช้ำหมด" สภาพประตูที่โดนพวกผมพังไปเมื่อกี้นี้หากเอากลับไปใช้อีกก็คงจะไม่ได้แล้วล่ะ

          พวกผมก้าวขาเข้ามาภายในบ้านเก่าๆหลังนี้ก็พอว่าไม่อะไร หนำซ้ำยังมีแต่ฝุ่นจับจนผมรู้สึกตัดจมูกประตูหน้าต่างก็ถูกปิดไว้จนแทบจะไม่มีแสงสว่างเล็ครอดเข้ามาๆทั้งๆที่เป็นตอนกลางวัน แถมยังมีกลิ่นเหม็นเน่าเศษอาหารและขยะในห้องนี้อีก

"เหม็นชิบหาย ทำไมอีตาลุงแม่งสกปรกงี้วะ ละหายหัวไปไหนแล้ววะเนี่ย!!!"

            เหม็นชิบแค่สูดกลิ่นเข้าปอดไปผมก็นึกเสียดายอาหารเช้าขึ้นมาแล้วล่ะ อยากจะอ้วกออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

"เออว่ะ มาร์คมึงลองเปิดห้องทางขวามือมึงดูดิแม่งนอนตายอยู่หรือไง!!!" 

           ผมวานให้ไอ่มาร์คเป็นคนเปิดห้องทางขวามือเพราะมันอยู่ใกล้ที่สุดแล้ว 

           ร่างสูงโปรงกำลูกบิดแน่นอย่าว่าแต่แจ็คสันเหม็นเลยเขาไม่รู้หรอกว่ามาร์คต้วนรู้สึกคลื่นไส้มากขนาดไหนต้นตอของกลิ่นเน่านั้นน่าจะมาจากห้องนี้ซะมากกว่า มาร์คเอามือชึ้นมาปิดจมูกก่อนจะบิดลูกบิดช้าแล้วผลักบานประตูออกอย่างใจเย็น

"x!!!!!!!" ร่างสูงสบถกับสภาพตรงหน้า มาร์คข่มตาสนิมเมื่อทนกับสภาพที่เห็นไม่ไหว

"อะไรของมึงวะ"ผมเดินตามไอมาร์คเข้าห้องไปก็แม่งเล่นสบถดังซะขนาดนั้น แต่เมื่อขาผมก้าวเข้ามาในห้องภาพที่ปรากฏอยู่ตรงนี้ก็ชวนให้ผมสะอิดสะเอียนซะยิ่งกว่าอะไร กลิ่นเน่านั่นไม่ใช่กลิ่นอาหารแต่มันเป็น....

"ลุง!!!!!" แจ็คสันตะโกนออกมาดังลั่น

         กลิ่นจากศพต่างหากสภาพร่างกายนอนแผ่อยู่บนเตียงตายังเหลือกเปิดค้างตายตาไม่สนิทด้วยซ้ำ มีคราบเลือดไหลออกมาจากทางปากและกลางหัว สีผิวซีดเผือกจนไม่เหลือเค้าสีเดิม นิ้วมือนิ้วเท้าบวมเปล่งจนเขียวม่วงถ้าพวกผมมาช้ากว่านี้ศพคงขึ้นอืดไปแล้วแน่ๆดูจากจำนวนแมลงที่บินตอมรอบๆซากศพไม่มีชีวิตนั้นดีเท่าไหร่ที่อย่างน้อยก็ยังไม่มีหนอนไชหรืออะไรที่น่าขยะแขยงไปมากกว่านั้น

"ว๊ายยยยยยยยยยย!!" จินยองที่ตามเข้ามาที่หลังพร้อมกับแจบอมถึงกับต้องเอามือปิดปากเพราะช็อคจากภาพที่เห็น

"ใครแม่งทำวะ!!!!!" ผมยิ่งหัวเสียเข้าไปตัวประกันดันมาตายเอาซะได้บ้าจริงๆ!!






MARK PART

         ผมเดินเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณนั้นพลางเอามือปิดจมูดเพราะทนกลิ่นเหม็นเน่านั้นไม่ไหว สภาพดูแล้วว่าน่าจะตายมาได้เป็นเวลาหลายวัน เมื่อผมเดอนเข้าไปสำรวจให้แน่ชัดผมก็สังเหตุรอยกระสุนที่ข้างขมับ

"โดนยิง" นี่คือสันนิษฐานขั้นแรกของผม

        แจ็คสันสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้ามาดูบ้างแต่แจ็คสันใจกล้ากว่าที่คิดมันลองจับใบหน้าของศพแล้วหันพลิกไปมาอย่างนั้นมันก็ชำนาญเรื่องอาวุธมากกว่าพวกเราทั้งหมดในที่นี้

"ลุงตายทั้งที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ มึงดูนี่" แจ็คสันชี้ไปที่ขมับของศพ

"ปืนที่ใช้เป็นปืนเก็บเสียงชนิดที่ว่านัดเดียวตายสนิท แล้วคนลงมือก็ลงมือในระยะที่ใกล้มากด้วยจากการคาดเดาของกูลุงน่าจะโดนยิงตอนหลับซะมากกว่า และประตูเส็งเคร็งนั้นก็ถูกล็อคจากข้างในหลังลงมือเป็นไปได้ว่าคนทำอาจจะเข้ามาทางอื่นแทนเช่นทางหน้าต่าง มันจงใจทำให้เหมือนการฆ่าตัวตายแต่มันก็โง่ที่ไม่ทิ้งอาวุธไว้ในที่เกิดเหตุให้กูเดาอีกปืนนั่นคงมีรอยนิ้วมือของคนทำไปเรียบร้อยมันคงไม่โง่ซ้ำสอง"

"งั้นเราควรทำยังไงกันต่อไปดี โทรแจ้งตำรวจดีไหมแจ็คสัน" จินยองดูลนลานจนสังเกตุได้

"ให้กูจัดการเถอะ ยังไงก็ต้องปิดคดีนี่ไว้ก่อนเรายังจับมือใครดมไม่ได้ ถึงแม้การสันนิษฐานลอยๆของพวกเราจะรู้ว่าเป็นใครก็เถอะ"

"กูเห็นด้วย" ผมเห็นด้วยกับแจบอมถ้าเรื่องนี้ตกะึงมือตำรวจคนที่จะโดนสอบสวนกลุ่มแรกคงหนีไม่พ้นพวกผมแน่ๆ ยังไงการให้แจบอมดูแลเรื่องนี้ถือว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

"เริ่มจากเคลียที่นี่กันก่อน ศพของลุงกูจะเอาไปฝากกับโรงพยาบาลของอาวอนพิลก่อนรอชันสูตรศพอีกที"








BAMBAM PART

            ร่างเล็กกำลังวุ่นกับการรดน้ำต้นไม้ที่สวนหลังบ้านอย่างสบายอกสบายใจเพียงลำพัง วันนี้ยองแจออกไปชอปปิ้งเตรียมชุดใหม่ให้หนำใจสำหรับงานเลี้ยงในอาทิตย์หน้า 

ครืด ครืด ครืด~   สมาร์ทโฟนที่เสียบไว้ที่กระเป๋ากางเกงสั่นอยู่หลายรอบจนร่างบางต้องวางสายยางจากการรถน้ำต้นไม้ลงก่อนจะเอามือชุ่มน่ำป้ายลงที่เสื้อลวกๆเพื่อให้มือแห้งก่อนจะกดรับสายเบอแปลกที่เขาไม่เคยเม็มไว้

"ฮัลโหลครับ"

(..................)

"ฮัลโหล ได้ยินไหมครับ ฮัลโหล" แปลกจริงพอรับสายก็ไม่มีคนพูด

(หนูใช่แบมแบมรึเปล่าจ๊ะ) ในที่สุดก็มีเสียงตอบรับสักทีเสียงหวานๆของผู้หญิงน่าจะมีอายุแล้วล่ะนะ

"ใช่ครับ คุณเป็นใครครับ" 


(ฉันยองแอแม่ของยูคยอมจ่ะ วันนี้หนูว่างไหมจ๊ะฉันอยากพบหนูดูสักครั้งอย่าปฏิเสธฉันเลยนะ)

"ให้แบมไปพบที่ไหนครับ"  ร่างบางเม้มริมฝีปากเน้นเพราะความประหม่าถึงใจจะไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ก็เถอะแต่เมื่อคุณยองแอเป็นคนเอ่ยปากขอร้องแบบนั้นก็ต้องจำใจไปเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณหญิงยองแออยากจะพบเขาเพราะเหตุอะไร


ร้านเบเกอรี่

           ผมมาตามนัดของคุณยองแอสถานที่นี้คุณยองแอเป็นคนเลือกเอง แถมยังกำชับผมนักหนาว่าการมาพบกันครั้งนี้ขอให้เก็บเป็นความลับอย่าบอกให้คนในบ้านรู้ซึ่งผมก็รับปาก เพราะหากพี่มาร์ครู้ก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก

          ผมเลือกมุมในสุดของร้านจะได้ปลอดจากสายตาคนอันที่จริงผมชักไม่สบายใจกับการตัดสอนใจมาครั้งนี้แล้วล่ะสิ ผมก้มมองนาฬิกาข้อมืออยู่หลายรอบคุณยองแอก็ยังไม่มีจนนึกถอดใจว่าไม่รอแล้วดีกว่า


"ขอโทษที่ทำให้หนูรอนะจ๊ะแบมแบม" ในจังหวะที่ผมกำลังจะลุกออกจากเจ้าอี้คุณยองแอก็มาถึงพอดีผมเลยต้องหย่อยก้นกลับไปเหมือนเดิม

"สวัสดีครับ คุณยองแอ" ผมกล่างทักทายตามมารยาทก่อนที่คะณยองแอจะเลือกที่นั่งตรงข้ามกับผม

"สวัสดีจ่ะ ได้มาเจอหนูตัวจริงแล้วฉันก็เชื่อเลยว่าหนูแบมแบมน่ะหน้าตาน่ารักจริงๆ ฮ่าๆ"

"ขอบคุณครับ"

"สั่งขนมทานก่อนสิ" คุณยองแอโบกมือเรียกพนักงาน "ของฉันเอาชากุหลาบ หนูแบมแบมดื่มอะไรดีจ๊ะ"

"วานิลลาร้อนละกันครับ" 

        เมื่อเครื่องดื่มร้อนถูกเสิร์ฟจนครบเราต่างก็ต่างดื่มเครื่องดื่มของตัวเอง คุณยองแอยิ้มแย้มให้กับผมตลอดแต่ก็ไม่พูดจาอะไรตั้งแต่ได้เครื่องดื่ม

"เอ่อ คุณยองแออยากพบแบมมีอะไรรึเปล่าครับ" ผมจึงต้องเป็นคนเริ่มพูดไงล่ะ

"ฉันมีเรื่องวานให้หนูแบมช่วยหน่อย พอจะทำให้ฉันได้ไหมจ๊ะ"

"เรื่องอะไรครับ" ขอความช่วยเหลือจากผมเนี่ยนะ

"ช่วงนี้ยูคยอมไม่ค่อยเข้าบริษัทใช่ไหมจ๊ะแบมแบม"

"ครับ พักนี้แบมไม่ค่อยเห็นยูคที่บริษัทการประชุมคราวก่อนยูคก็ไม่ได้เข้าประชุมแต่ถือว่าเป็นการประชุมเล็กๆก็เลยไม่มีปัญหาอะไรน่ะครับ" ผมไม่เห็นหน้าเขาเลยต่างหากล่ะและก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวหายไปไหน

"นั่นเป็นเพราะยูคมีปัญหากับหนูแบมคราวก่อนไงล่ะจ๊ะ ยูคยอมน่ะเสียใจมากนะหนูรู้มั๊ยตอนนี้คนของฉันก็รายงานตลอดว่ายูคยอมเอาแต่เที่ยวดื่มตอนกลางคืนแทบทุกวัน ฉันเห็นแบบนั้นก็แทบจะขาดใจ ฉันนี่เป็นแม่ที่แย่จริงๆลำพังลูกตัวเองยังดูแลให้ดีไม่ได้ แต่นั่นก็เพราะยูคเขาเลือกจะฟังแต่หนูเขารักหนูจริงๆนะ หนูแบมตามยูคกลับมาให้ฉันหน่อยนะถ้าเป็นหนูยูคต้องยอมกลับมาแน่ๆ" 

           ยองแอเล่าความเท็จตีหน้าเศร้าลูกของเธอถึงจะเหลวไหลไปบ้างในช่วงนี้ แต่ความจริงลูกของเธอยังคงเชื่อฟังเธอเป็นอย่างดี เธอแค่อยากให้แบมแบมเดินตามเกมส์ที่เธอวางไว้ก็เท่านั้น

"ช่วยฉันเถอะนะจ๊ะ ฉันขอร้องล่ะ"

"แต่ถ้าพี่มาร์ค.." 

"อย่าห่วงเลยจ่ะ ฉันสัญญาจะเก็บเรื่องนี้ไว้ไม่ให้ใครรู้รวมถึงมาร์คด้วย" ยองแอกุมมือแบมแบมไว้แน่นพลางบีบน้ำตาให้คนตัวเล็กเห็นอกเห็นใจหล่อน

"งั้นก็ได้ครับ แบมจะลองดู" 

             เมื่อผมตกลงปลงใจไปกับคุณยองแอแล้ว คุณยองแอก็บอกถึงสถานที่ที่จะไปตามตัวยูคยอมกลับมาได้ มันคือผับชื่อดังที่ผมเคยไปกับพวกพี่ๆเมื่อคราวก่อนผมตัดสินใจจะไปในคืนนี้เพราะพี่มาร์คยังคงมีธุระที่ต้องไปทำกับพวกพี่แจ็คสันจนดึกหรือบางทีอาจจะข้ามวัน ผมจะถือซะว่าเป็นการซื้อเวลาให้กับตัวเองก็แล้วกัน




JYPE CLUB

       ผมไม่ได้มาที่นี่อีกอีกเลยตั้งแต่ปาร์ตี้คราวก่อน ผมเลยรู้สึกตื่นสถานที่นิดหน่อยเพราะคราวนี้ก็ไม่ได้มีใครมาเป็นเพื่อนผมเหมือนทุกๆครั้ง เสียงดนตรีอีดีเอ็มพร้อมกับเสียงเบสหนักๆ ดังกลบเสียงอื่นๆทั่วบริเวณ ผู้คนเบียดเสียดจนแทบไม่มีที่ว่างให้ผมเดินผ่านผมค่อยเขย่งตัวมองรอบๆหายูคยอมตามที่คุณยองแอบอก แต่เหมือนกับว่าการจะมาหาเขาในสถานที่แบบนี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

"อยู่ไหนนะ ฉันเขย่งจนเท้าจะเป็นตะคริวแล้วนะ"

          ผมหรี่ตาพยายามหลบแสงสีเพื่อหาจุดโฟกัสที่ใดสักที่จรในที่สุดผมก็พบยูคยอมเขากำลังนั่งดื่มน้ำสีอำพันเคล้าคลอกับหญิงสาวหน้าตาดีอยู่ตรงเค้าเตอร์บาร์ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงที่ผมยืนอยู่

"เจอแล้ว"

        ร่างบางสาวเท้าเบี่ยงหลบผู้คนมากมายเพื่อไปให้ถึงเค้าเตอร์บาร์ ยูคยอมที่กำลังมึนเมากับรสของแอลกอฮอลล์ไม่ได้สนใจต่อผู้มาเยือนนักร่างสูงโปร่งยังคงนั่งจิบน้ำเมาพร้อมกับซุกไซร้ร่างอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างไม่อายใคร

"ยูค" ผมเดินเข้าไปเขย่าไหล่ยูคยอมเบาๆแต่เขาก็ไม่มีปฎิกิริยาโต้ตอบผมเลย

"นายเป็นใคร ออกไปห่างๆเลยนะ" ผญิงสาวกระชากแขนของแบมแบมให้ออกห่างจากตัวผู้ชายของเธอ ถึงแบมแบมจะเป็นเป็นผู้ชายแต่ร่างกายเขาก็เปราะบางพอๆกับผู้หญิง

"โอ้ย" แรงกระชากทำให้ร่างเล็กเผลอร้องออกมาเพราะความเจ็บ 

"ทำบ้าอะไรของเธอ ไสหัวไปซะนี่เงิน!" ยูคยอมตวาดใส่หญิงสาวจนตัวสะดุ้งโหยงก้อนจะควักเงินในกระเป็าสตางค์คว้าเงินจำนวนนึงฟาดลงบนโต๊ะก่อนจะดึงรั้งคนตัวเล็กออกมาจากบริเวณนั้น


ปึก ! 

       หลังผมกระแทกเข้ากับผนังปูนอย่างจัง ยูคยอมลากผมออกมาจากที่คนชุมมาที่มุมอับของร้าน มือหนาบีบลงที่ไหล่ทั้งสองข้างของผมจาปวดระบมไปหมด

"ยูค แบมเจ็บนะ!"

"เจ็บหรอ หึ ยูคต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น"  ร่างสูงกัดฟันกรอด


"นายเมามากแล้วนะ กล้บกับฉันเถอะแม่นายคงเป็นห่วงแย่แล้ว" ผมพยายามระงับอารมณ์ให้เย็นลงแต่ดูเหมือนยูคจะไม่เย็นด้วย

"ยูคไม่กลับ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของยูคให้แบมมาตาม แบมก็คงไม่คิดจะตามหายูคเลยใช่ไหม" ร่างสูงกัดฟันกรอด

"มันไม่ใช่แบบนั้นนะ" ผมเถียงเขากลับบ้างผมก็มีใจห่วงเขาอยู่เหมือนกันแต่เขาก็น่าจะรู้ดีหนิว่าถ้าหากพี่มาร์ครู้เข้ามันต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่ๆ

"เลิกแก้ตัวได้แล้วแบม!!" ยูคดันหลังผมเข้ากับกพแพงคอนกรีตจนจะรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ฝ่ามือแกร่งบีบเข้าที่ต้นแขนของผมรางกับว่ากระดูกจะแหลกคามือหนานั่น

"ย ยูคคคค แบมเจ็บ" 

"แบมต้องรักยูค ไม่ใช่พี่มาร์คเข้าใจไหม แบมต้องเลือกยูค" 

      ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์ทำให้ยูคยอมขาดสติไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ถึงร่างกายมันไม่ทำตามสมองสั่งเอาซะเลย เขาระบายความโกรธลงกับแบมแบม ทั้งรัก ทั้งแค้น ในเวลาเดียวกัน หากกระทำที่เกิดขึ้นหลังจากนี้จะเป็นการทำร้ายจิตใจคนตัวเล็กเขาก็คงไม่สนใจเพราะที่ผ่านมาเขาต่างหากที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดไว้เพียงคนเดียว

"ยูคนาย..อื้อ" 

          เขาจะไม่ใจเย็นอีกต่อไป ร่างสูงฉกชิมริมฝีปากหนานั่นอย่างถือโอกาส สองมือบางได้แต่กำมือแน่นเพราะร่างสูงบีบรัดต้นแขนทั้งสองข้างไว้แค่แรงจะยกขึ้นมาทุบตียังจะไม่มี ริมฝีปากหน่เม้มเข้าหากันจนแน่นเมื่อริมฝีปากร้อนนั้นเริ่มขบปากหนาเพื่อเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปได้ง่ายๆแต่ร่างเล็กก็ยังต่อต้านสัมผัสที่ยูคยอมมอบให้

           หน้าสวยเบี่ยงหนีริมฝีปากหื่นกระหายนั้นแต่ก็ยังไม่วายที่ร่างสูงจะไล่ตามไปฉกชิมความหวานจากซอกคอขาวแทน  น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากแววตาใสแบมแบมแค่รู้สึกว่าถึงแม้ว่าเป็นการจูบเหมือนกับที่เขาเคยจูบกับมาร์คแต่ความรู้สึกมันช่างแตกต่างกันซะเหลือเกิน มันเป็นสัมผัสที่แบมแบมไม่ต้องการ

"ฮึก" 

         เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นสติของยูคยอมก็กลับมาอีกครั้งร่างสูงผละออกจากกายบางค่อยผ่อนแรงบีบรัดจากต้นแขนแบมแบมออก ความรู้สึกผิดเริ่มตีรวยขึ้นมาในใจของยูคยอมแต่ก็สายไปเพราะยูคยอมได้ทำร้ายจิตใจของคนตัวเล็กไปอย่างไม่น่าให้อภัย

"แบมยูคขอโทษ" ร่างสูงดึงตัวคนตัวเล็กเข้ามากอดเขารู้ดีเหลือเกินว่าแค่คำขอโทษโง่ๆนั้นไม่สามารถลบล้างความผิดที่ก่อไว้ได้เลย 

"ฮึกกกก ฉันจะกลับบ้าน ฮึกกก ปล่อยฉันยูคยอม" แต่ถึงยังไงการปล่อยให้แบมแบมกลับบ้านไปในตอนนี้น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับยูคยอม




แชะ แชะ แชะ! 

        เสียงกดรัวชัตเตอร์อย่างต่อเนื่องที่มุมอีกด้านนึงของผับคังอินถ่ายรูปที่ทั้งหมดไว้พร้อมกับส่งรูปภาพให้กับนายของตน มันเป็นเป็นการนึงของเจ้านายที่ต้องการสร้างความเข้าใจให้กับมาร์คและแบมแบม แต่ถึงยังไงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งยูคยอมและแบมแบมก็ไม่รู้ดีรู้ร้ายอะไรบรรยากาศรอบข้างมันเป็นใจต่างหากล่ะ ยองแอรู้จักนิสัยลูกชายของตัวเองดีแล้วเธอก็เลือกใช้ข้อเสียของลูกชายตัวเองได้ถูกจุดพอดี
 
        บางทีคังอินก็มีความคิดผุดขึ้นมาว่าสิ่งที่นายของตนทำนั้นจะเป็นการทำร้ายคุณชายยูคยอมทางอ้อมรึเปล่า หรือบางทีแผนการของยองแอที่ตั้งใจวางไว้ทั้งหมดจะพายองแอไปสู่ความชิบหายซะเอง

          




        

       


_______________________________________________________________________



เอาแล้วหนูแบมติดเบ็ดป้ายองแอไปซะแล้ว 

เดอะแก๊งค์จะแก้เกมส์ทันไหมเนี่ยฮืออออออออออTOT

ที่เหลือเดี๋ยวมาต่อนะฮ้าาาาา ปล.ตอนบรรยายสภาพลุงเราอยากลุกไปอ้วกเลยจริงๆ555555555555

อาทิตย์หน้าไรท์ติดสอบมิดเทอมน้าาาา คงต้องพักไปอ่านหนังสือก่อน ขอโทษที่ทำให้รีดต้องรอนานนะแงๆ หลังสอบจะรีบกลับมาTOT

**ย้ำอีกที่แชปที่เปิดอ่านไม่ได้เป็นแชปเปล่านะจ๊ะ ไม่มีเนื้อหาใดใดทั้งสิ้น เป็นตอนที่ไรท์นำมารีไรท์ไว้ในแชปก่อนหน้านี้แล้ว เนื้อเรื่องล่าสุดคือแชปที่เปิดให้อ่านจ้า ไรท์ไม่ได้กั๊กนะ55555555 เข้าใจตรงกันโอเคเนอะ**



ไปสกรีมในทวิตติดแท็ก #อุบัติร้ายมบ ได้นะระหว่างรอ

**คอมเม้นท์ของรีดคือกำลังใจของไรท์***

Twitter: trustinmb09              #อุบัติร้ายมบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

661 ความคิดเห็น

  1. #617 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 14:54
    อิป้ามหาภัยอิเว๊นนนนน! ซวยแน่แบมฮือออ
    #617
    0
  2. #558 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 20:20
    แบมมมมมมมม ทำไมหนูขี้ใจอ่อนแบบนี้! แล้วสุดท้ายหนูก็จะเจ็บเองนะลูกกกก
    #558
    0
  3. #520 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 23:18
    แบมไม่น่าไว้ใจคนอื่นง่ายๆ แบบนี้เลยนะ
    #520
    0
  4. #455 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:14
    พี่คังงงกลับตัวกลับใจเถอะะ
    #455
    0
  5. #397 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 19:14
    เริมกลัวใจอิมาร์คตอนเห็นรูปแล้วซิ
    #397
    0
  6. #300 @fujinoii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 23:18
    โอ้ย เกลียดอิป้ามหาภ้ยจังเลย นึกแล้วเชียวว่าจะต้องมาเล่นกับแบมแบบนี้ ยูคยอมก็น้าตามน้ำแม่เกืนไป ระวังตัวเองจะเจ็บช้ำใจยิ่งกว่านี้
    #300
    0
  7. #268 1111 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 11:35
    ฮืออออ ไม่เอาแบบนี้ T-----T
    #268
    0
  8. #267 1111 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 17:21
    เห้ยยูคใจเย็นนนน พี่มาร์คมาไวๆค่ะ
    #267
    0
  9. #265 NPFern93 (@NPFern93) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 19:41
    มาต่อเร็วๆน่ะคะ รอคะ~
    #265
    0
  10. #264 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 16:39
    คนร่โทรหาแบมใช่ป้ายองเอใหมอ่ะแล้วแบมแบมจะมีอันตรายใหมน้อ
    #264
    0
  11. #263 1111 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 11:30
    ไรท์กลับมาแล้ววว ดีใจจังงงง
    #263
    0
  12. #261 lovely_pink (@pure_kan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 09:33
    โอ้ยยยย ขอให้เอาป้ายองเอเข้าคุกได้ทีเถอะ
    #261
    0
  13. #256 Fon81In (@Fon81In) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 20:56
    อ่านไม่ได้อะคะ
    #256
    2
  14. #172 irish_pp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 00:57
    ใครคือคนร้ายยย
    #172
    0
  15. #135 Koo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 17:35
    ไม่รู้เลยค่ะ ไม่มีอะไรในหัวเลย ~~~~
    #135
    0
  16. #122 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 01:44
    ควรเดายังไงดี ฮื่อออออออ เดาไรไม่ถูกเลยยยย
    #122
    0
  17. #121 poojna07 (@poojna07) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:08
    ใครคือคนร้ายล่ะ
    #121
    0
  18. #120 MIN DADA (@dada_at) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 22:12
    เหมือนคนร้ายจะเป็นคยอม ใช่ไหม
    ใช่แน่ๆ
    #120
    0