[GOT7] UNLUCKY ♦ #MARKBAM

ตอนที่ 11 : [RW] CHAPTER10 เหรียญนำโชค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

  

ผมว่าคุณป้าต้องถูกคุณมาร์คซื้อตัวไปแล้วแน่ๆถึงผมจะไม่ค่อยได้เจอเขาแต่ผมกลับได้ยินชื่อเขาในทุกๆวันอย่างเช่นวันนี้มีชุดส่งตรงมาถึงหน้าร้านรวมถึงรองเท้ากระเป๋าและของใช้ที่จำเป็นอภินันทนาการมาจากคุณมาร์คทั้งสิ้น

"คุณมาร์คทั้งหล่อทั้งใจดีจะไปหาคนจิตใจดีอย่างคุณเขาได้จากที่ไหนอีกหนอ"

"ก็มีเยอะแยะนั่นแหละครับ คุณป้าเอาแต่พูดถึงคุณมาร์คผมชักจะน้อยใจแล้วนะเนี่ย"ร่างบางนั่งลงผูกเชือกรองเท้าอยู่หน้าร้าน คุณป้าโฮจินผู้ใจดีอดขำไม่ได้นี่เขากำลังโดนเด็กน้อยงอนอยู่หรอเนี่ย คุณป้าย่อตัวลงไปนั่งในระดับเดียวกันก่อนจะหอมกลุ่มผมนิ่มของเด็กชายตรงหน้า

"โตแล้วยังงอนป้าเป็นเด็กอีกนะเรา รีบเร็วเข้าเดี๋ยวไปไม่ทันนะลูก"

"ครับคุณป้า แบมรักคุณป้าโฮจินที่สุดเลย"

             ผมหันไปกอดคุณป้าขอกำลังใจสำหรับการเปิดเทอมวันแรกหน่อยคุณป้าคงไม่รู้ว่าผมตื่นเต้นขนาดไหนถึงได้พกเจ้าอากาบงไปมหาลัยด้วย ผมค่อยๆเดินไปตามทางจริงๆมหาลัยชินฮวาก็อยู่ไม่ไกลจากร้านมากนักสักสี่ถึงห้าป้ายรถมันคงจะดีถ้าผมได้เดินรับลมยามเช้าไม่ต้องคิดอะไร 

บรื้นนนนนน!!! 

"อ้ากกกก!"

              ชีวิตหนอชีวิตไม่ปล่อยให้เด็กชายแบมแบมมีวันดีๆเหมือนคนอื่นเขาเลยหรือยังไงกันถนนมีตั้งกว้างแต่เจ้าบิ๊กไบท์คันใหญ่ดันขับด้วยความเร็วสูงผ่านบ่อน้ำขังเล็กๆจนน้ำสกปรกกระเด็นใส่ตัวร่างบางจนเปรอะไปหมด

"เลอะไปหมดเลย~"ร่างบางยืนปัดคราบคราบน้ำสกปรกออกแล้วถอนหายใจเพราะคราบน้ำดำมันเลอะสีขาวของเขาเต็มไปหมด

 

ปริ๊นนนนนน..

          ผมยังหัวเสียกับคราบสกปรกไม่หายจู่ๆก็มีรถหรูมาจอดเทียบข้างฟุตบาทแถมฟิล์มยังดำสนิทจนผมมองไม่เห็นคนที่อยู่ภายในรถนั้น พอผมเดินหนีรถคันนั้นก็ขับตามจนผมต้องหยุดยืนจ้องเจ้าของรถตาเขม็ง บานกระจกค่อยๆเลื่อนลงเผยให้เห็นเจ้าของรถหรูคันนี้เมื่อผมเห็นว่าเป็นใครแล้วผมถึงกลับเปลี่ยนสีหน้าแทบไม่ทัน

"คุณมาร์ค"ไม่มีคนขับรถไม่มีพี่เจนนี่แปลกจังเลยแหะ

"ขึ้นรถ"

"ว่าไงนะครับ"เหมือนผมได้ยินไม่ค่อยชัดเลยก้มหน้าเงี่ยหูเข้าไปใกล้

"ฉันจะไปส่ง ขึ้นรถ"

              มาร์คต้วนย้ำอีกเป็นครั้งที่สองเด็กอะไรช่างพูดยากพูดเย็นหากไม่ติดว่ามีบัสกำลังจอดจี้ตูดรถเขาอยู่แล้วล่ะก็เขาจะลงไปดึงหูแล้วลากแบมแบมขึ้นรถซะ

"ใส่นี่ซะ"

                มาร์คว้าเสื้อเสวตเตอร์ตัวบางมาจากเบาะหลังส่งให้ร่างบางแบมแบมมองคนอายุมากกว่าที่เอาแต่สนใจทางตรงหน้าบอกขอบคุณผ่านแววตาใสซื่อซึ่งมาร์คเองคงไม่ทันหันมาเห็นก่อนร่างบางจะรับเสวตเตอร์มาไว้ในมือ

"ขอบคุณนะครับคุณมาร์ค"

"อืม"

               สุดท้ายแล้วผมก็สวมมันทับเสื้อตัวเก่าของผม เราสองคนนั่งเงียบมาตลอดทางผมไม่ใช่คนพูดเก่งและคุณมาร์คก็คงเช่นเดียวกันหรือเรียกง่ายๆว่าเราไม่มีอะไรจะพูดกันจะดีกว่า มันก็ขวนให้ผมอึดอัดอยู่ไม่น้อยจนในที่สุดผมต้องเป็นคนทำลายความเงียบนั้นเอง

"อากาศวันนี้ดีจังเลยนะครับ"

"อืม"

           อืม..อีกแล้วคุณมาร์คเขาพูดคำอื่นไม่เป็นเลยหรอไงกัน ผมเบือนหน้าหนีไปนอกหน้าต่างรู้สึกขายขี้หน้าชะมัดรู้อย่างนี้ไม่น่าชวนคุยด้วยเลยให้ไปนั่งคุยกับนกพิราบยังจะรู้สึกดีกว่าเราไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยจนมาถึงหน้ามหาลัยผมก้มหัวขอบคุณคุณมาร์คแค่พยักหน้ารับหลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน

 

MARK PART

              ผมมาส่งเด็กในความดูแลในฐานะผู้ปกครองเป็นที่เรียบร้อยผมยังจอดรถแช่ไว้มองดูเด็กคนนั้นหายเข้าไปในมหาลัยเดินไปไกลจนลิบตาถึงจะออกรถวนกลับไป ต้องโทษที่ผมดันเกิดบ้าอยากจะไปเช็คความเรียบร้อยทุกอย่างด้วยตัวเองถึงได้แอบขับรถมาที่ร้านไก่ทอดแบบเงียบๆแต่ผมคงมาช้าไปเพราะจังหวะที่ผมกำลังเลี้ยวเข้าซอยร้านนั้นเด็กแบมแบมก็เดินออกมาพอดีผมจึงได้ชะลอขับรถตามหลังอยู่เงียบๆดูเหมือนแบมแบมจะมีความสุขกับการเปิดเทอมวันแรกดีถึงได้เดินเอื่อยเฉื่อยไปตามทางจนกระทั่งเขาโดนน้ำขังกระเด็นใส่            

               ที่ผมหงุดหงิดมากๆเลยก็คือการวางตัวของเขาผมรู้สึกเหมือนเรามีช่องว่างขนาดใหญ่พอๆกับหลุมดำ หรือเป็นเพราะผมแก่เกินไปที่จะเข้าใจเด็กวัยนี้ช่างเข้าใจยากจริงๆ และเป็นเพราะช่วงบ่ายนี้ผมไม่มีประชุมผมจึงมีเวลาว่างไปสำนักพ่อหมอยองแจอีกครั้งนึง จะว่ายังไงดีล่ะใจนึงผมเองก็ไม่อยากงมงายกับสิ่งพวกนี้หรอกแต่อีกใจก็คิดเสียว่าฟังหูไว้หูบ้างก็คงไม่เสียหาย

"ฮ่ะๆๆๆๆ คุณมาร์คนี่ช่างหวงโชคซะจริงๆนะครับพอเจ้าของจะมาเอาคืนคุณก็ไม่ยอมปล่อยมันไปง่ายๆ"

               พ่อหมอยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการผมไม่ได้ห่วงโชคแต่ผมเป็นกังวลใจกับเรื่องเมื่อสิบปีก่อน เรื่องราวเด็กชายนิรนามในต่างแดนทุกอย่างเกิดขึ้นในช่วงหน้าฝน ผมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดไม่ได้ตั้งใจจะเมินเฉยหรือทอดทิ้งเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อยแต่มันเป็นเพราะความอวดดีของผมเอง

'ก่อนเธอจะจากไปมีนาขอร้องพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ได้โปรดช่วยเขาทีมาร์ค'

'เรื่องอะไรผมต้องช่วย มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผม'       

'พ่อยอมแกทุกอย่างแกอยากไปเรียนต่อพ่อก็จะให้ไป ขออย่างเดียวแกช่วยไปรับลูกของมีนากลับมาที่นี่ที เขาไม่เหลือใครแล้ว'

เปรี้ยง! แสงฟ้าร้องดังลั่นแต่ผมในเวลานั้นก็ไม่ได้มีความรู้สึกกลัวใดๆทั้งสิ้น

'ดูพ่อจะเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนั้นกับลูกของเธอเหลือเกินนะครับ ผู้หญิงที่ชื่อมีนามีความสำคัญกับพ่อยังไงกันแน่สำคัญมากกว่าแม่ของผมรึเปล่า'

               ประโยคนั้นยังคงทิ่มแทงใจผมอยู่จนถึงทุกวันนี้ เพราะความเลือดร้อนและสิ้นคิดของผมแท้ๆถึงได้ทำให้ชีวิตของใครอีกคนนึงพัง ถึงแม้ว่าในเวลานั้นผมจะตัดสินใจบินข้ามประเทศเพื่อทำตามคำขอของพ่อแต่รู้ตัวอีกทีเด็กคนนั้นก็หายตัวไปแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะพยายามตามหาแต่ก็ไม่เจอไม่มีแม้แต่ข่าวคราวของเด็กคนนั้นอีกเลยหลังจากการจากไปของผู้หญิงที่ชื่อว่ามีนา

'เพราะเราเอาเปรียบครอบครัวของเธอมามากพอแล้ว'

               พ่อยัดวัตถุบางอย่างใส่มือของผมในตอนนั้นผมจำได้ดีว่ามันเป็นเหรียญสกุลเงินต่างชาติ เหรียญดอลล่าห์เก่าๆดูไม่มีราคา

'เอามันไปคืนให้กับเจ้าของซะ'

             ผมคิดว่าผมจะลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปได้ทั้งหมดแล้วเชียวจนกระทั่งได้มาเจอเด็กที่ชื่อว่าแบมแบม.. หากพ่อหมอทำนายทุกอย่างไว้ได้อย่างแม่นยำจริงๆ ผมแค่อยากรู้ว่าเด็กคนนี้ใช่คนคนเดียวกันกับเด็กชายนิรนามเมื่อสิปปีก่อนใช่ไหม หากเป็นพรหมลิขิตจริงผมต้องทำอย่างไรถึงจะชดใช้สิ่งที่ผมที่ผมก่อได้หมด

'ผมแค่อยากให้เขารู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจที่จะละเลย สิ่งใดที่ผมเอามาจากของครอบครัวของเขาผมก็จะคืน คืนให้หมดทุกอย่าง'

               ร่างสูงจับสร้อยล็อคเก็ตประจำตัวของตนอย่างหวนแหน ใครจะไปรู้ว่าภายในล็อคเก็ตจี้เพชรราชสีห์จะแอบซุกซ่อนเหรียญดอลล่าห์เก่าๆเหรียญนั้นมาเป็นระยะเวลาสิบปีและไม่เคยถอดสร้อยเส้นนั้นออกอีกเลยเหมือนมันเป็นอวัยวะส่วนที่33ของมาร์คต้วนไปแล้ว

 

YOUNGJAE PART

           คุณมาร์คออกจากสำนักผมไปแล้วดูท่าอดีตของเขาจะดูร้ายแรงไม่เบาเลยนะแต่น่าเสียดายที่สัมผัสพิเศษของผมมันทำงานได้ไม่ดีเท่าที่ควร พักนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้แหะมองอะไรไม่ค่อยทะลุปรุโปร่งไม่ใช่ว่าสัมผัสพิเศษมันจะหายไปจากตัวผมแต่มันมักจะมาๆไปๆทำอะไรก็ดูจะติดขัดไปเสียหมด หากถามว่าอาการเหล่านี้มันมาได้อย่างไรคงต้องย้อนไปตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกับคุณแจ็คสันลูกค้ารายแรกที่กล้าหยามเกียรติและศักดิ์ศรีของพ่อหมออย่างผม 

"เกิดอะไรขึ้นกับเราวะเนี่ย"พ่อหมอนั่งกุมหัวคิดไม่ตกถ้าหากเป็นอย่างนี้เรื่อยๆคงไม่ดีต่ออาชีพของเขาแน่นอน

เอ๊ะ.. 

            อยู่ดีดีผมก็ฉุดคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ครั้งนึงผมเคยฝันแปลกฝันว่าได้คุยกับเทพแต่มันผ่านมานานมากเสียจนผมเกือบจำไม่ได้ว่าท่านได้พูดอะไรกับผมบ้างเหมือนคุ้นๆว่า

'เพราะบรรพบุรุษของเจ้าเป็นผู้มีสัมผัสพิเศษและเจ้าคือผู้โชคดีได้รับพลังนั้น'

 

                ในตอนนั้นผมไม่เคยจะต้องการพลังอะไรนั่นเลยผมแค่ต้องการใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาเป็นแค่เด็กชายบ้านๆที่ชื่อว่าชเวยองแจก็เท่านั้น แต่ถ้ามันเป็นประสงค์ของพระเจ้าผมคงจะขัดอะไรไม่ได้

'ช่างน่าขันเมื่อเจ้าถึงวัยอันควรพลังเจ้าจะค่อยหายไปแค่ช่วงเวลานึง เมื่อเจ้าได้พบกับเนื้อ..'

               ความฝันหลังจากนั้นได้ขาดหายไปแต่ผมตื่นมาพร้อมกับพลังที่พระเจ้ามอบให้ถามว่าผมรู้ได้ยังไงน่ะหรอ ก็เพราะคนแรกที่ผมสามารถทำนายอนาคตได้คือคุณนายมกโพยังไงล่ะเพราะนิมิตในครั้งนั้นทำให้ผมช่วยคุณนายมกโพได้ทันจากอุบัติเหตุได้ หลังจากนั้นผมจึงตัดสินใจเดินตามรอยตามที่พระเจ้าได้กำหนดไว้ให้ผม ผมใช้พลังในการช่วยคนและหาเงินในเวลาเดียวกัน

"นึกไม่ออกสักที.. แล้วทำไมพลังมันต้องมาๆหายๆหลังจากได้เจอคุณแจ็คสันด้วย"หรือสองอย่างนี้จะมีความเกี่ยวข้องกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อยอยากกลับบ้านไปให้คุณนายมกโพเติมพลังให้จัง

             ยองแจตัดสินใจปิดสำนักเร็วกว่าทุกๆวันผมรู้สึกเหนื่อยและล้าเหมือนเอาร่างกายไปแข่งชักเย่อกับช้างประตูไม้บานใหญ่ถูกปิดคล้องโซ่กุญแจอย่างดี ร่างบางยืนคอตกอยู่หน้าสำนักเพราะความเหนื่อยอ่อน 

              ในขณะเดียวกันตัวป่วนหนึ่งเดียวคู่ปรับพ่อหมออย่างหวังแจ็คสันก็แอบมาดุ้มๆมองๆแอบส่องความเคลื่อนไหวของยองแจอยู่เหมือนกัน เขาแอบเดินย่องตามเด็กหนุ่มเงียบๆหารู้ไม่เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่เด็กไก่กาแต่คือพ่อหมอฉะนั้นถึงไม่เห็นด้วยตายองแจก็สัมผัสได้

"คุณจะตามผมอีกนานไหมครับ คุณแจ็คสัน"ร่างบางหันหลังกลับยืนกอดอกมองเงาดำตะคุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ สักพักแจ็คสันก็โผล่หัวออกมาไฮโซหนุ่มหยิบเศษใบไม้ออกจากผมก่อนจะยืนตรงกอดอกวางมาดใส่เด็กตรงหน้าบ้าง

"ฉันจะตามนายทำไม"แจ็คสันยักคิ้วใส่

"ผมต่างหากที่ต้องถามคุณ ถ้าคุณยังเป็นกังวลเรื่องนั้นอยู่ล่ะก็ ผมบอกได้เลยว่าไม่ต้องห่วง เพราะเรื่องของคุณผมไม่คิดจะใส่ใจอยู่แล้วครับ"ร่างบางเผยิดหน้าใส่คนแก่กว่ายองแจรำคาญจริงๆกับอีเรื่องไม่เป็นเรื่องทำไมต้องทำให้ใหญ่โตด้วยก็ไม่รู้

"ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับพ่อหมอของนายต่างหากเลยตามนายมา"

"มีอะไรก็รีบพะ อุ๊บบบ"ผมปิดปากตัวเองแทบไม่ทันเกือบหลุดอีกแล้วเรา 

"นายเป็นอะไร"แจ็คสันเดินตรงเข้ามาหาร่างบางเมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของยองแจ

"เปล่า ผมแค่จะบอกว่ามีอะไรก็คุยผ่านผมได้ไม่ต้องไปถึงพ่อหมอหรอก คุณน่ะทำนิสัยเสียใส่ผมและพ่อหมอมาตั้งหลายครั้งคุณยังคิดว่าท่านจะให้คุณเข้าพบง่ายๆหรอไง"

"นี่นายกำลังงอนฉันอยู่ใช่ไหม โกรธฉันหรอ"

"ยังมีหน้ามาถามผมอีกนะครับ คุณนี่มันยังไงกันคุยกับคุณแล้วผมปวดหัวจริงๆผมไปแล้วดีกว่า โชคดีครับ"

               ผมหันหลังให้คุณแจ็คสันตลกชะมัดผู้ชายอายุประมาณเขาไม่มีงานมีการทำเหมือนคนอื่นเขาหรอไงผิดกับคุณมาร์ครายนั้นเรียกว่าคนทำงานของจริงไม่เที่ยวเล่นเหมือนใครบางคน

หมับ! แหนะยังกล้าถือดีมาแตะตัวผมอีก

"มาฉันเลี้ยงขนมนายเป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน"

"ผมบอกตอนไหนว่าจะไปกับคุณ"ผมดึงมือกลับแต่คุณแจ็คสันก็ยื้อไว้ไม่ยอมปล่อย

"เหอะหน่าาาา เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าต่อปากต่อคำนักสิ"

                สุดท้ายเราก็ดึงกันไปดึงกันมาจนผมขอยอมแพ้ปล่อยให้คุณแจ็คสันเดินจูงมือผมไปตามใจชอบอยากทำอะไรก็ตามสบายเลยผมขี้เกียจจะเถียงด้วยแล้ว

 

BAMBAM PART

               วันนี้เหนื่อยเป็นบ้าแต่โคตรมีความสุขเลยผมไม่นึกมาก่อนว่าการมาเรียนมหาลัยนอกจากเรื่องเรียนก็ยังมีเรื่องน่าสนุกให้ทำเต็มไปหมด เริ่มจากวันแรกผมก็โดนพี่คณะบริหารรับน้องเสียแล้วแถมยังมีจับสายรหัสด้วยนะมันน่าตื่นเต้นก็ตรงที่ผมต้องตามล่าหาพี่รหัสนี่แหละ 'เจ้าแม่สายเปย์' คำใบ้ที่โคตรจะเดายากเพราะเด็กที่นี่ทุกคนก็ล้วนมีฐานะดีๆด้วยกันทั้งนั้น

"เดายากว่ะ รู้อย่างเดียวว่าเป็นผู้หญิง"ยุคยอมพูดขึ้นมาลอยๆ

"อันนี้ก็รู้อยู่แล้วไหมล่ะ แต่พี่รหัสจะเป็นใครไม่สำคัญเท่ากับการเรียนยังไงให้ได้เอมากที่สุดอ่ะดิ"ตอนแรกผมคิดว่าจะง่ายแต่ผมคงคิดผิดเมื่อมารู้ว่าเกรดเอตัดที่90คะแนนทุกวิชา

"เออว่ะ คุณมาร์คนี่โหดเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะมึง แล้วมึงกับเขาได้คุยอะไรกับเขาบ้างป่ะ"

"อย่าเรียกว่าคุยดีกว่า กูพูดยาวเป็นหางว่าวเขาตอบอะไรกลับมารู้ไหม"ผมเลิกคิ้วใส่ยูคยอมรับรองว่าคำตอบของผมต้องทำให้มันอึ้งแน่ๆ

"ตอบว่าไรวะ"

"อืม ตอบแค่อืมไม่รู้จะประหยัดคำพูดไปถึงไหนเจอกันแต่ละครั้งบรรยากาศก็ชวนให้กูต้องอึดอัดใจ"

                 ร่างบางหันไปโม้กับเพื่อนสนิทเป็นต่อยหอยโดยไม่รู้เลยว่ามีใครคนนึงกำลังยืนพิงรถรอหน้าประตูทางออกอยู่ เพื่อนสนิทตัวสูงเห็นบุคคลตรงหน้าก็ไม่ได้นิ่งนอนใจรีบกระทุ้งศอกใส่ร่างบางหากแต่แบมแบมไม่ได้สนใจแต่อย่างใดยังหันหน้าโม้กับเพื่อนไม่ยอมหยุดปาก

"ไม่รู้ว่าพี่เจนนี่เขาอยู่กับคนแบบนี้ไปได้ยังไงกัน"

"คนอย่างฉันมันทำไม"ร่างสูงกลับมายืนกอดอกมองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง แบมแบมเม้มปากปิดสนิทตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็น

"อันยองครับคุณมาร์ค อ่าแม่ผมโทรมาพอดีเลยขอตัวนะครับ ซวยแน่มึง"ยูคยอมกระซิบข้างหูร่างบางเบาๆก่อนจะทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยแล้วรีบเดินจากไป

ซวยแล้วไงเรา..

"แหะๆมาตอนไหนครับเนี่ยแบมไม่ทันสังเกตุเห็นเลย"

"เด็กขี้นินทา"คุณมาร์คดุผมแล้วก็เปิดประตูหายขึ้นรถไปเลยผมจะทำยังไงได้นอกจากวิ่งตามขึ้นรถไปด้วย

"แบมไม่ได้นินทาคุณมาร์คนะครับ"ผมรีบแก้ตัวทันทีที่ขึ้นรถลืมถามไปสนิทใจว่าทำไมถึงกลับมารับผมที่นี่ได้

"หรอ"คุณมาร์คพูดแค่นั้นก่อนออกรถไปเราสองคนก็ยังคงนิ่งเงียบกันเหมือนซึ่งมันเป็นบรรยากาศที่ผมไม่ชอบใจเอาซะเลย

"แบมยอมรับก็ได้ครับว่านินทาคุณ"ร่างบางจำใจสารภาพผิดแต่โดยดี

"ก็แบมอึดอัดนี่นา"

"......"นิ่ง เงียบ เหมือนเมื่อเช้าไม่มีผิด

"แบมยินดีไถ่โทษให้คุณมาร์คทุกอย่างเลย เพียงแค่คุณมาร์คบอกแบมยินดีจะทำ"

"แน่ใจหรอว่าทำได้จริงๆ"

"มั่นใจครับ"

"หึ"มาร์คกระตุกยิ้มที่มุมปากร่างบางได้แต่งุมปากเพราะรู้สึกเกร็งกับท่าทางของมาร์ค

                คุณมาร์คยังคงขับรถต่อไปไม่พูดอะไรอันที่จริงผมควรจะถามเขาด้วยซ้ำว่าทำไมจู่ๆถึงโผล่มารับผมถึงหน้ามหาลัยทั้งๆที่ไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลย หรือว่าเขาเกิดใจดีอยากทำตัวให้เหมือนเป็นผู้ปกครองของผมจริงๆกันแน่นะ ผมได้แต่นั่งทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่ารู้ตัวอีกรถก็มาจอดที่หน้าร้านแล้ว

"ขอบคุณครับที่มาส่ง กลับดีๆนะครับ"ร่างบางไม่รอช้ารีบกล่าวขอบคุณคนอายุมากกว่า 

"เดี๋ยวก่อน"

               ไม่ทันไรมาร์คก็เผลอคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนร่างบางเสียแล้ว แบมแบมหยุดชะงักก่อนจะกลับมานั่งในท่าเดิมหางตาเหลือบมองไปยังร้านคุณป้าโฮจินยังคงวุ่นวายกับการทอดไก่อยู่แต่ที่แปลกคือใครกันที่กำลังช่วยคุณป้าเสิร์ฟไก่อยู่ร่างบางหรี่ตามองแต่ก็ไม่ค่อยเห็นจึงกลับมาสนใจผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆต่อ

              คุณมาร์คยังคงจับแขนผมไว้ไม่ยอมปล่อยเขาถอนหายใจออกมาพรืดยาวๆก่อนจะมองหน้าผมด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเขาคงจะโกรธผมอยู่สินะไม่น่าปากพล่อยเลยเรา

"ถอดเสื้อ"

"หาาาาาาาา!?"

                ร่างบางถลึงตาใส่คนแก่กว่าทันทีมีอย่างที่ไหนมาบอกให้คนอื่นถอดเสื้อหน้าตาเฉยถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่แบมแบมก็อายเป็นนะ

               ผมไม่เคยนึกไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าชีวิตของผมเหมือนพลอตละครนิยายน้ำเน่าได้ถึงเพียงนี้จนกระทั่งมาเจอกับตัวต้องเอาร่างกายมาแลกหนี้ผมยังเด็กอยู่เลยนะผมยังไม่เจอคนที่ผมอยากจะยกร่างกายนี้ให้คนที่ผมไม่ได้มีใจด้วยแถมยังแก่กว่าเป็น10ปี

"แบม..ยังไม่พร้อมนะครับคุณมาร์ค"ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวคุณมาร์คจ้องหน้าผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อผมให้ได้

"ฉันบอกให้ถอด"มาร์คพูดเสียงแข็ง

"ถึงแบมจะเป็นหนี้คุณมาร์คอยู่แต่แบมไม่อยากชดใช้มันด้วยวิธีนี้นะครับ"ร่างบางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นไปอีก

"เธอพูดอะไรของเธอ"

"แบมไม่ได้เอาตัวแลกหนี้"

                มาร์คพอจะเดาออกว่าเด็กตรงหน้าคิดอะไรอยู่เขาหลับตาลงข่มอารมณ์ขุ่นมัวภายในจิตใจก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากแขนร่างบาง 

"ถอดเสื้อของฉันคืนมา"มาร์คยื่นมาไปตรหน้าแล้วชี้ไปที่เสื้อคลุมที่ร่างบางกำลังสวมทับอยู่ 

พ่าม!

พ่าม! 

พ่าม!

               หน้าผมแตกละเอียดยับเยินยิ่งกว่าผงเกลือป่นนี่ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย น้ำตาที่เอ่อไหลกลับเข้าเบ้าตาเหมือนโดนดูดกลับไปอัตโนมัติ ผมยิ้มเจื่อนๆให้คุณมาร์คแล้วรีบถอดเสื้อคลุมคืนคุณเขาไปทันที

"นี่ครับแหะๆ แบมลืมว่าใส่เสื้อของคุณมาร์คอยู่ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแบมขอตัวนะครับ"

กึก 

               ทันที่ที่คุณมาร์คปลดล็อคประตูรถผมก็รีบคว้ากระเป๋าขึ้นมากอดแนบอกผมก้มหัวให้คุณมาร์คเล็กน้อยไม่กล้าสบตาเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

              เด็กชายผมสีบลอนด์วิ่งลงจากรถไปแล้วมาร์คยังคงไม่ออกรถไปไหนเขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วก็ต้องหลุดยิ้มเด็กอะไรคิดแต่เรื่องลามก

"เอาตัวแลกหนี้ คิดได้ยังไงกัน"มาร์คส่ายหัวไปมา ก่อนจะหักพวงมาลัยแล้วออกรถไปนับวันเด็กที่ชื่อแบมแบมจะมีเรื่องให้เขาประหลาดใจขึ้นไปทุกที

               ระหว่างนั้นแบมแบมวิ่งเข้าร้านไปพอดีในช่วงที่ลูกค้าบางตาลงเห็นคุณป้ากำลังวุ่นกับการเช็ดโต๊ะที่ร้าน

"แบมกลับมาแล้วครับคุณป้า"

"อ้าวกลับค่ำเชียว"คุณป้าเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวกๆแล้วเดินมารับหลานชายที่หน้าประตูร้าน

"กินข้าวมารึยังหื้ม"

"เรียบร้อยแล้วครับ เมื่อกี้เหมือนแบมแอบเห็นใครมาช่วยคุณป้าเสิร์ฟไก่อยู่เลยเขาหายไปไหนแล้วล่ะครับ"ร่างบางชะเง้อคอมองหาผู้ช่วยปริศนาแต่ก็ไร้เงา

"คุณป้าครับผมล้างตูดไก่ด้วยสะอาดใช้ได้ไหมครับฮ่ะๆๆๆ"เสียงดังมากจากในครัวแหนะสักพักผมหันไปมองถึงกับตกใจเกือบทำกระเป๋าหลุดมือ

"พี่ซึงแจมาอยู่นี่ได้ไง!!!"

"ก็นี่ไง"ไม่เพียงแต่พูดพี่ซึงแจยังหยิบตัวไก่สดขึ้นมาโชว์ผมให้ดูเป็นบุญตา

                ภายหลังคุณป้าจึงเป็นคนอธิบายให้ผมฟังว่าพี่ซึงแจตั้งใจจะเอาของขวัญวันเปิดเรียนวันแรกมาให้ผมแต่มาไม่ทันตอนผมอยู่ พอดีเห็นร้านกำลังวุ่นๆพี่ซึงแจเลยอาสามาเป็นลูกมือคุณป้าหนึ่งวัน ค่ำนี้คุณป้าเลยทำข้ามต้มใส่โสมเป็นค่าเหนื่อยให้พี่ซึงแจในวันนี้ดูพี่เขาจะชอบข้าวต้มชามนี้อยู่ไม่น้อย

"อร่อยมากครับ สงสัยผมต้องมาฝากท้องกับคุณป้าบ่อยๆแล้ว"ซึงแจยกชามข้าวต้มขึ้นมาซดอร่อยจนหยดสุดท้ายจริงๆ

"มาได้ทุกเมื่อเลยจ่ะ ป้ายินดีต้อนรับ"คุณป้าโฮจินยิ้มแป้นเชียวนะ

"ไว้เรามากินข้าวเย็นพร้อมกันบ่อยๆนะ ดีไหมแบมแบม"ซึงแจหันมองเด็กตรงหน้าแล้วฉีกยิ้มให้ข้าวเย็นมื้อนี้เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดของวันเลยล่ะแต่คงจะพิเศษกว่านี้ถ้าได้กินพร้อมกันกับแบมแบม

"ดี...มั้งครับ.////////."ร่างบางก้มหน้างุดเพราะคำพูดของซึงแจนั่นแหละชวนให้คิดว่าแบมแบมกำลังถูกซึงแจเต๊าะอยู่ก็แค่ชวนมากินข้าวกันธรรมดาแต่ทำไมถึงได้รู้สึกเขินด้วยก็ไม่รู้แหะ

 

__________________________________________________________________

พี่ซึงแจทำไมต้องน่ารักขนาดนี้ด้วย ฮือออออ ไรท์จะเอาคุณมาร์คไปเก็บไว้ที่ไหนดีคะเนี่ย5555555 


#UNLUCKYMB         TWITTER: TRUSTINMB09








                      




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

1,278 ความคิดเห็น

  1. #1276 Nong_c (@tide2537) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 09:29
    งือออออเอาคุณมารค์ไปเก็บไว้ในใจน้องแบมมมมค่าไรท์
    #1276
    0
  2. #1254 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 17:29
    พ่าม พ่าม พ่าม 55555555555
    #1254
    0
  3. #1226 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 08:05

    น้องเขินพี่ซึงแจแบบนี้มีใจให้เค้าป่ะเนี่ย

    #1226
    0
  4. #1202 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 04:13
    โอ้ย เดี๋ยวคุณคนแก่คิดมากอีก
    #1202
    0
  5. #1151 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:58
    พี่ซึงแจโผล่บ่อยมากจนชั้นกลัวใจแล้วนะ
    #1151
    0
  6. #1068 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 04:01
    แบมหวั่นไหวกับคนอื่นซะแล้ว
    #1068
    0
  7. #1053 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:36
    เดวๆคุณมาร์คจะยอมให้เค้าทำคะแนนงี้ไม่ได้นะคะ
    ต้องทำอะไรบ้างแล้ววว
    #1053
    0
  8. #1017 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:14
    เทใจให้พี่ซึงแจค่าาา พี่มาร์คไม่ทำคะแนนระวังตาหนูแบมหลุดมือนะคะ
    #1017
    0
  9. #884 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:12
    ซึงแจแย่งซีนชิบ555
    #884
    0
  10. #506 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:52
    พี่มาร์คทำคะแนนด่วนนน
    นี่แอบเทใจละนะ คู่แข่งมาเหนือมาก
    #506
    0
  11. #395 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 18:46
    555555ไปค่ะเปลี่ยนเรือ555555 มาร์คเป็นใครไหนตอบบบบบบ
    #395
    0
  12. #348 kemmygalaxy (@kkkgalaxy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 11:11
    แหมมมมม ซึงแจจจ
    #348
    0
  13. #265 Chachaaim (@Chachaaim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 00:08
    ซึงแจน่ารักกกก
    #265
    0
  14. #228 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:14
    ซึงแจจะไม่เส้าใช่มั้ย
    #228
    0
  15. #187 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 20:45
    คุณมาร์คต้องสู้นาาาา แบมจะหวั่นไหวกะพี่ซึงแจมั้ยเนี่ย
    #187
    0
  16. #166 Nadearnana (@Nadearnana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 08:10
    ซึงแจนำแล้วววววแน่ๆๆ
    #166
    0
  17. #165 viola (@yumajung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 00:14
    ซึงแจคะแนนนำโด่งแล้วอ่ะคุณมาร์ค~
    #165
    0
  18. #164 MickyyB (@mousenaruk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:35
    พี่มาร์ค แกเงียบเกินไปละนะ
    #164
    0
  19. #163 nana_sky_nam (@nana-nj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:03
    นี่มาร์คแบมแน่ๆใช่ไหมคะ????????????
    #163
    0
  20. #162 bamderella (@bamderella) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:58
    สู้ๆ น้าไรท์ รอออ
    #162
    0
  21. #161 annjae (@annjae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 10:52
    เมื่อไหร่จะเริ่มหวานน๊าาา ^^ รอนะคะไรท์ สู้ๆจร้า
    #161
    0
  22. #156 Paper_foll (@Paper_foll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:41
    รอนกกับพ่อหมอต่อไป
    #156
    0
  23. #155 Paper_foll (@Paper_foll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:41
    รอออออออนกต่ออออ
    #155
    0
  24. #154 Paper_foll (@Paper_foll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:40
    รอออนกต่ออ
    #154
    0
  25. #151 Nadearnana (@Nadearnana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:22
    รอออออ
    #151
    0