[GOT7] UNLUCKY ♦ #MARKBAM

ตอนที่ 2 : [RW] CHAPTER1 พ่อหมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    6 ก.พ. 62


สำนักพ่อหมอยองแจ

               สำนักดูดวงที่มีชื่อเสียงที่สุดในย่านนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเด็กหนุ่มอายุเพียง19ปีเจ้าของฉายาพ่อหมอยองแจ ในตอนกลางวันเขาเป็นเพียงเด็กมัธยมปลายทั่วๆไปไม่มีอะไรสะดุดตา หากใครจะรู้ว่าหลังพระอาทิตย์ตกดินเขาคือหมอดูที่มีคนต่อคิวรอแถวยาวเหยียดยิ่งกว่าหางหนอน

               ใครมาดูดวงที่สำนักก็ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าแม่นเสียยิ่งกว่าหมอลักษณ์ฟันธงจากประเทศไทย เพียงแค่ทำตามคำแนะนำของพ่อหมอเท่านั้นชีวิตจะดีขึ้นถนัดตา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรัก เรื่องเรียน เรื่องการเงินพ่อหมอยองแจก็ยินดีให้บริการ

"กลับกันเหอะ" ผมดึงแขนยูคยอมให้เดินกลับไปพร้อมผมหลังจากเห็นแถวอันยาวเหยียดหน้าสำนักดูดวง

"มาถึงแล้วอย่าให้เสียเที่ยวดิวะ"

"คนเยอะขนาดนี้เมื่อไหร่จะได้ดูล่ะ กลับเหอะค่อยมาวันอื่น"

"จะห่วงอะไรเราสองคนอ่ะคิวที่5กูโทรมานัดพ่อหมอให้พ่อหมอลัดคิวให้แล้วนะเว่ย"

"หาาาาา นี่มึงรู้จักพ่อหมอขนาดเขายอมลัดคิวให้เลยหรอวะ"

"พ่อหมอที่ว่าก็คือเพื่อนกูเอง มาเหอะเร็วๆ" ยูคยอมดึงผมให้เดินตามมันไปผ่านผู้คนที่กำลังยืนรอคิวได้หน้าตาเฉย ผมหันไปมองก็เห็นสีหน้าไม่พอใจจากใครหลายคนส่งมาทางพวกเราสองคนอยู่

"ยูคไม่เอา กูไม่อยากดูแล้ว"ผมเกาะขอบประตูไว้แน่นตอนแรกก็อยากดูอยู่หรอกแต่บรรยากาศตั้งแต่เข้ามาในสำนักมันดูพิศวงยังไงชอบกลอย่างกับบ้านผีสิงแหนะจะพาผมมาหาหมอดูหรือหมอผีกันแน่วะ

"มึงอยากดวงซวยไปตลอดชีวิตเลยหรอไง มานี่เลยมา"ยูคยอมตัดสินใจอุ้มผมพาดบ่าเดินเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมมืดๆหลังจากนั้นก็จับผมนั่งลงโดยมีมันนั่งประกบอยู่ข้างๆไม่ไปไหน

 

กรุ๊งกริ๊งงงงงๆๆๆ

เสียงกระดิ่งดังไปทั่วห้องมันชวนให้ผมขนลุกอยากจะออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ชายในชุดคลุมสีดำปิดหน้าปิดตาแหวกผ้าม่านออกมาจากอีกห้องฝั่งตรงข้ามกับผม เขาขยับเก้าอี้ออกก่อนจะค่อยนั่งลงช้าๆ

"นี่น่ะหรอเพื่อนของนาย" เสียงทุ้มหวานดูจะขัดกับบุคลิกน่าเกรงขามของพ่อหมอจริงๆเลย

"ใช่ๆ นี่แบมแบมที่กูเล่าให้มึงฟังบ่อยๆไงพ่อหมอ แล้วมึงจะปิดหน้าปิดตาทำไมวะดูหนังผีมากไปหรอเมื่อคืน"

ช่างบัญเอิญเพราะเมื่อคืนพ่อหมอยองแจเพิ่งจะดูหนังเรื่องสกรีมไปเลยเอาไอเดียการแต่งตัวมาใช้สักหน่อยสร้างความแปลกใหม่ให้กับลูกค้าจะได้ไม่เบื่อกันยังไงล่ะ

"มึงนี่ทำลายความน่าเชื่อถือของกูหมด!" ยองแจยอมเปิดผ้าคลุมออกก่อนจะจัดทรงผมสีทองสว่างให้เข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม

"นี่น่ะหรอพ่อหมอ" ผมตกใจทันทีที่เห็นหน้าอย่างนี้ไม่น่ามาทำอาชีพหมอดูได้เลยนะ จัดว่าหน้าตาดีเลยทีเดียว

"แฮ่....ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ"

"มะ..ไม่เป็นไร"

"นายอยากดูดวงใช่ไหม"หงึกๆผมพยักหน้ารับพ่อหมอยิ้มให้ผมก่อนจะหยิบลูกแก้วไฟฟ้าขึ้นมาตั้งไว้กลางโต๊ะ

"วางมือนายบนลูกแก้วนี้สิ"

"จะดีหรอ" ผมหันหน้าไปถามยูคยอม

"ดีสิวะ จะได้รู้ๆกันไปเลย" ยูคยอมจับมือของผมวางกับลูกแก้วไฟฟ้าแล้วกดไว้ไม่ให้ขยับมือไปไหน

"ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก นายอยู่เฉยๆนะแบมแบม"

ยองแจมองกระแสไฟฟ้าที่กำลังสัมผัสกับมือของร่างบาง กระแสไฟที่เขาไม่เคยพบเห็นจากลูกค้าคนไหนมาก่อน พ่อหมอขมวดคิ้วก่อนจะมองลูกแก้วไฟฟ้าสลับกับใบหน้าของแบมแบมไปมา

"มีอะไรทำไมมึงทำท่าทางแปลกๆ" ยูคยอมเห็นก็อดที่จะถามไม่ได้

"แปลก..แปลกมาก"

"พ่อหมอว่ายังไงนะครับ" ผมถามย้ำอีกที

"ดวงชะตาของนายแปลกมากแบมแบมนายอยู่แบบนี้มากี่ปีแล้ว"

"ไม่เข้าใจที่พ่อหมอพูดเลย" ผมหันไปส่ายหน้าเบาๆกับยูคยอม

"โชคร้ายที่นายเผชิญอยู่มาตลอดยังไงล่ะ มันเริ่มขึ้นตั้งแต่นายสูญเสียสิ่งสำคัญไปใช่ไหม" ผมเบิกตากว้างทันทีพ่อหมอรู้ได้ยังไง

"นายรู้..."

"ฉันรู้ ฉันเห็นทุกอย่างนั่นแหละ ตอบคำถามของฉันมาแบมแบมนายอยู่กับดวงชะตาแบบนี้มากี่ปีแล้ว" ยองแจจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของร่างบาง

"สิบปี"

"เหมือนจะเกิดเรื่องดีๆขึ้นในเร็ววันนี้นะ"

"เอ๋...??"

"ฉันก็บอกนายไม่ได้เหมือนกันนะว่ามันจะดีหรือเปล่า แต่นายจะได้พบใครคนนึง ใครคนนั้นที่ขโมยโชคดีจากนายไป"

"เอ้าแล้วมึงไม่รู้หรอว่าใคร" ยูคยอมพูดแทรก

"ดวงชะตาของแบมแบมแปลกมากอย่างที่บอก แต่ฉันขอเตือนคนที่กำลังจะเข้ามาพัวพันกับชีวิตของนายมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ดวงชะตาของนายและเขามีความสัมพันบางอย่างผูกติดกันมันดูซับซ้อนจนฉันก็ไม่อาจล่วงรู้ได้"

"ฟังแล้วงงจังแหะ"

"เขาและนายจะเติมเต็มบางสิ่งบางอย่างให้แก่กัน ทั้งความสุข ความทุกข์ และความจริงที่นายพยายามตามหามาตลอดชีวิตของนาย นายจะได้จากเขา"

"กูงงไปหมดละ" ยูคยอมเกาหัวบ่นกับตัวเอง

"พอจะบอกได้ไหมว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่"

"ในวันที่นายท้อแท้กับชีวิตจนเกือบจะสิ้นหวังเขาคนนั้นจะมาพร้อมกับฝน"ยังมีสิ่งที่แย่กว่าสิ่งที่ผมเป็นอยู่อีกหรอ ชีวิตของผมยังแย่ไม่พอหรอไง

"โชคชะตาของนายกำลังจะเปลี่ยนไป"

"แล้วตอนนี้มีทางแก้ไขอะไรให้ดีขึ้นบ้างไหม" ร่างบางเอ่ยปากถามเพราะจากที่ฟังเขาก็ยังคงต้องเผชิญกับเรื่องร้ายจนกว่าจะเจอใครคนนั้น

"จะว่าไปก็มีทางผ่อนหนักให้เป็นเบาอยู่หรอกนะ"

"จัดมาเลยยองแจจัดหนักๆ" ยูคยอมกุมมือพ่อหมอด้วยความหวังที่จะช่วยแบมแบมอย่างจริงใจ

"ขอเวลาสักครู่"

 

พรุ่บบบบบบบ

พ่อหมอหายลงไปใต้โต๊ะก่อนจะมีสิ่งของมากมายถูกโยนไปทางด้านหลังเสียงกุกกักเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างดังอยู่นานสักพักจึงสงบลง

 

"อ่าาาา!!! เจอแล้วกว่าจะหาเจอ" พ่อหมอกลับมานั่งดังเดิมก่อนจะยื่นวัตถุรูปร่างแปลกประหลาดคล้ายแท่งอะไรบางอย่างมีรูปนกปักอยู่บนหัวของแท่งๆนั้น

"นี่มัน..." ผมรับมันมาถือไว้ก่อนจะเงยหน้าสบตากับพ่อหมอที่นั่งยิ้มจนตาหยี

"อากาบงปลุกเสกโดยสำนักพ่อหมอยองแจเอง อากาบงนี้จะช่วยปกป้องนายจากโชคร้ายที่เข้ามาเพียงแค่เปิดแท่งไฟ สำหรับนายแล้วฉันจะลดให้ราคาพิเศษก็แล้วกันจากห้าหมื่นวอนเหลือหนึ่งหมื่นห้าพันวอน"

"เดี๋ยวนี้นอกจากดูดวงมึงมีโปรดักออกมาขายด้วยหรอวะ"

"แฮ่มมมมมๆเขาเรียกว่าของขลัง จะเอาไม่เอาเหลืออยู่ไม่กี่อันแล้วนะแบมแบม"ราคากระหน่ำซุปเปอร์เซลพอพอกับกระทะโคเรียคิงเลยนะ ของก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย

"เอา!!/เอาดิ!!"

"คิกๆๆๆ รับอากาบงไปแล้วไปจ่ายเงินที่เค้าเตอร์หน้าสำนักได้เลยนะ อ้อในกล่องมีคู่มือการใช้ตามระดับความโชคร้ายที่นายเจอ มีปัญหาอะไรกลับมาที่สำนักได้ตลอดเลยนะ คิกกกกๆ"

"เออถ้าแม่งไม่ดีจริงอย่างที่มึงพูดนะกูจะเอาอากาบงมาจิกหัวมึง" ยูคยอมขู่

"ไม่ต้องห่วงของขลังจากสำนักเรารับประกันสามเดือนหากไม่พอใจยินดีรับของคืน แต่ไม่คืนเงิน ฮ่าๆๆๆ"หลังจากผมกับยูคยอมดูดวงกันกันเสร็จ ไอ่ยูคก็ปลีกตัวไปหาน้องอึนจองแฟนมันก่อนกลับส่วนผมก็คงต้องรีบกลับร้านเผื่อจะได้ทันช่วยคุณป้าเตรียมของสำหรับวันพรุ่งนี้

"มันจะใช้ได้จริงๆหรอวะ"ผมมองไอ่แท่งไฟนกกระปูดในกระเป๋าคิดไปคิดมาผมก็บ้าเหมือนกันที่เสียเงินจำนวนนึงเพื่อแลกกับมันมา

               มัวแต่คิดเพลินไปหน่อยรู้ตัวอีกทีผมก็เดินมาถึงหน้าปากซอยแล้ว ตั้งแต่ผมอาศัยอยู่กับป้าโฮจินผมนึกสงสัยมาตลอดว่าคุณป้าทำยังไงลูกค้าถึงได้ติดใจกลับมากินไก่ทอดที่ร้านบ่อยๆทั้งๆที่ร้านก็ตั้งอยู่ในซอยแคบๆถ้าเดินผ่านคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีร้านอาหารอยู่ระแวกนี้

           ร่างบางค่อยๆเดินชมนกชมไม้อย่างสบายใจโดยไม่ได้สนใจเลยว่ามีคนแปลกหน้ากำลังเดินตามหลังอยู่ห่างๆ

ตึก ตึก ตึก

           ผมได้ยินเสียงรองเท้าดังไล่หลังของผมมาจากที่ค่อยๆก็ถี่ขึ้น ผมรีบสาวเท้าเดินเร็วคุณป้าโฮจินเคยเตือนผมอยู่บ่อยๆว่าพักนี้ชอบมีโจรวิ่งราวกระเป๋าดักปล้นตอนกลางคืนนั่นยิ่งทำให้ผมเริ่มกลัว ผมกระชับสายกระเป๋าให้แน่นพลางนึกไปถึงคำพูดของพ่อหมอยองแจ

'อากาบงนี้จะช่วยปกป้องนายจากโชคร้ายเพียงแค่นายเปิดไฟ'

               ผมไม่รอช้าค่อยๆทำเนียนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าคลำหาแท่งไฟของขลังนั้นจนสัมผัสได้ถึงปุ่มเปิดไฟ ผมจับแท่งไฟไว้แน่นและทันใดนั้น

หมับ

ฝ่ามือใครบางคนก็ตบลงที่ไหล่ของผม

"อย่าเข้ามานะว้อยยยย!!" ผมหลับตาปี๋ยื่นอากาบงไปตรงหน้ามันจนสุดแขนผมรู้สึกได้ถึงแสงวูบๆสีเขียวๆ อากาบงกำลังแผลงอิทธิฤทธิ์สินะเพราะดูเหมือนทุกอย่างจะเงียบสงัดลงถนัดตา

"เฮ้..นายยังปกติดีอยู่ใช่ไหม"

               เสียงผู้ชายตรงหน้าทำให้ผมต้องแอบหรี่ตามองผมเห็นเขาโบกมือผ่านหน้าผมอยู่สองสามครั้งหน้าตาดูเป็นมิตรไม่น่าจะเป็นภัยผมจึงค่อยๆลดอากาบงลง

"นายโอเคหรือเปล่า" ผู้ชายคนนั้นถามผมอีกครั้งเขายิ้มให้ผมหมือนกับคนไม่เคยมีความทุกข์ ยิ้มจนตาหยีให้กับคนที่ไม่เคยรู้จักอย่างผมแปลกคนจริงๆเลย

"ผมโอเค คุณตามผมมาทำไม"

"นี่" เขายื่นของบางอย่างให้ผมลักษณะมันช่างคุ้นๆยังไงอยู่

"นายทำกระเป๋าเงินตกน่ะ" ไม่รอช้าผมรีบแหวกกระเป๋าสะพายของผมดูก็พบว่ากระเป๋าตังลายปิกกาจูหายไปจริงๆด้วย ต้องเผลอทำตกตอนลงจากรถแน่ๆ

"ขอบคุณครับ" ผมรับกระเป๋าตังค์มาอย่างอายๆ นึกถึงตอนหยิบอากาบงขึ้นมาแล้วอายชะมัด

"ไม่เป็นไรขอโทษนะที่ทำให้ตกใจฮ่าาาาๆ ว่าแต่ที่นายถืออยู่มันคืออะไรหรอ" ผู้ชายคนนั้นมองต่ำมาทางมือของผมข้างที่ถืออากาบงแถมผมยังลืมปิดไฟมันอีกส่องแสงเขียวๆยิ่งกว่าแสงเหนือไปอีกเขาต้องหาว่าผมบ้าแน่ๆ

"อ้อออออออ ไฟฉายน่ะครับ คือแบบ เออ.. อ้อ ไฟฉายรุ่นใหม่ล่าสุดเลยรุ่นนี้แมงเม่าไม่ตอมด้วย ฮ่าาาาๆๆๆๆๆ" ผมแกล้งหัวเราะออกมาเสียงดังๆ

"จริงหรอน่าสนใจแหะสงสัยต้องซื้อมาใช้บ้าง"

"ของเขาดีจริงๆครับ แหะๆ"

"ก็คงจะจริง เอาล่ะนายได้ของคืนแล้วฉันกลับล่ะวันหลังก็เช็คของก่อนลงรถด้วยก็แล้วกัน"

"ครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอ" ผมถามดูเผื่อมีโอกาสได้เจอกันอีกอย่างน้อยจะได้เลี้ยงขนมตอบแทน

"ซึงแจ แล้วนายล่ะ"

"แบมแบมครับ"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ ดึกมากละฉันกลับก่อนนะบาย" ซึงแจโบกมือให้ผมก่อนจะวิ่งออกไปด้วยท่าทีรีบร้อน จะว่าไปถ้าผมไม่หลงเข้าข้างตัวเองเริ่มดีๆมันกำลังจะเกิดขึ้นตามคำทำนายของพ่อหมอใช่ไหมเนี่ย

               แต่ไอ่บ้าเอ้ยทำไมต้องเผลอทำเรื่องน่าอายต่อหน้าคนอื่นด้วยวะรู้ถึงไหนอายถึงนั่นแล้วนายซึงแจอะไรนั่นบ้านก็น่าจะอยู่แถวนี้ด้วยสิคนดีดีแบบนี้จะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหมนะ เดินไปด้วยคิดไปด้วยเผลอแปปเดียวก็ถึงร้านแล้ว

"กลับมาแล้วคร้าบบบบบบบบบ"

"กินอะไรมารึยังลูก"คุณป้าเดินออกมาจากหลังร้านทั้งๆที่มือยังสวมถุงมือยางอยู่เลยกำลังเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันพรุ่งนี้สินะ

"กินมาแล้วครับ มาเดี๋ยวผมช่วยคุณป้าหมักไก่

"ป้าหมักเองดีกว่าแบมไปอาบน้ำนอนเถอะ"คุณป้าบอกปัดทันที

"หน่าาาา ให้ผมช่วยเถอะครับผมเป็นผู้ชายนะเรื่องแค่นี้สบายอยู่แล้วแค่หมักไก่เอง"

              ผมยิ้มให้คุณป้าโฮจินพร้อมกับคว้าถุงมือยางขึ้นมาใส่แล้วเดินเข้าหลังครัวทันที กะละมังใส่ไก่วางเรียงรายเต็มไปหมดส่วนนึงคุณป้าก็หมักเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้วแต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังไม่ได้หมัก

"ไหวหรอลูก มาป้าช่วยดีกว่าจะได้เสร็จเร็วๆ"คุณป้าลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างๆผมก่อนจะช่วยกันคลุกเคล้าส่วนผมซอสสูตรพิเศษลงบนเนื้อไก่ทีละกะละมัง

"ไก่ทอดร้านคุณป้าจะต้องเป็นไก่ทอดที่อร่อยที่สุดในเกาหลีแน่นอน"

"ใช่จ่ะ เพราะอะไรรู้ไหม"คุณป้าพูดในขณะที่หมักไก่กะละมังสุดท้ายเสร็จพอดี

"เพราะอะไรหรอครับ"

"เพราะป้ามีผู้ช่วยหมักไก่ที่น่ารักอย่างหนูไง ไก่ทอดทุกชิ้นจากร้านป้าเลยอร่อยเป็นพิเศษ"

"ที่มันอร่อยก็เพราะซอสที่คุณป้าทำนั่นแหละครบไม่ใช่ผมสักหน่อยฮ่ะๆๆๆ"

               หลังจากหมักไก่เสร็จเรียบร้อยแล้วหน้าที่ต่อมาก็คือการแพคไก่ใส่ถุงแช่ตู้เย็นเป็นอันเสร็จ ถ้าผมกลับมาจากร้านพี่แจบอมเร็วผมก็มักจะมาช่วยงานคุณป้าทุกครั้งเหมือนมันเป็นกิจวัตรของผมไปแล้ว

"เห้อเด็กดีของป้า"อยู่คุณป้าก็เดินมาลูบหัวผม

"ป้าจะทำยังไงกับเราดีนะแบมแบม"หญิงแก่วัยห้าสิบตอนปลายถอนหายใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มวัยกำลังโตต้องมาทนทำงานหนักไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่นๆอย่างแบมแบมแล้วก็รู้สึกสงสารจับใจ

"คุณป้าเป็นอะไรรึเปล่าครับ"

"เด็กดีอย่างหนูไม่น่ามาเจอเรื่องร้ายๆเลยนะ วัยกำลังโตแท้ๆ"

               นั่นสินะ..ผมก็เคยถามตัวเองเป็นพันครั้งด้วยประโยคเดียวกันกับที่คุณป้าถามผมนี่แหละว่าทำไมชีวิตของผมถึงต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆด้วย แต่คิดมากไปแล้วยังไงล่ะทุกอย่างก็ไม่ได้ดีขึ้นไปมากกว่าเดิมหนิจริงไหม

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมทนได้แค่นี้สบายมาก"แบมแบมฉีกยิ้มให้กับผู้มีพระคุณของเขาด้วยใจจริงหากไม่มีป้าโฮจินเขาก็มองไม่ออกเลยว่าชีวิตของตัวเองจะตกต่ำขนาดไหนถ้าเทียบกับตอนนี้แล้วก็ไม่ถือว่าสบายแต่ก็ไม่ลำบากขนาดต้องนอนหนาวข้างถนน

               ตกดึกในขณะที่ทุกอย่างในร้านสงบลงมีเพียงหนึ่งสิ่งมีชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ห้องใต้หลังคาเล็กๆของร้านไก่ทอดเก่าๆสองชั้นนี้คือห้องนอนของแบมแบม แต่มันดูพิเศษกว่าที่ไหนๆเมื่อห้องนี้ประดับไปด้วยเครื่องรางเต็มฝาผนังและประตูห้องทั้งหมดนี้ป้าเจ้าของร้านเป็นคนหามาไว้ให้ทั้งหมด เธอหวังดีต่อแบมแบมมากกว่าครอบครัวที่แบมแบมหนีมาเสียอีกนี่คือสิ่งที่ทำให้แบมแบมรักคุณป้าและพยายามเป็นเด็กดีเป็นสิ่งตอบแทนแก่เธอตลอดระยะเวลาที่อาศัยอยู่

               ร่างบางนั่งขดตัวอยู่ริมกระจกพร้อมกับหนังสือเรียนสองสามเล่มที่ได้มาฟรีจากเพื่อนอย่างยูคยอมหนังสือพวกนี้คือหนังสือที่ไม่ใช้แล้ว ทุกคืนแบมแบมจะมานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ริมหน้าต่างแทนที่จะเป็นโต๊ะหนังสือดีๆสักตัว แสงไฟจากบ้านข้างๆสว่างมากพอที่จะเผื่อแผ่แสงไฟลอดผ่านมายังบานกระจกเล็กนี้ให้พอมีแสงได้อ่านหนังสือยามค่ำคืนได้บ้างเพราะไม่อยากเพิ่มค่าใช้จ่ายให้กับร้านแบมแบมจึงเลือกวิธีนี้ลำบากกายแต่สบายใจเป็นที่สุด

               เสียงระฆังนาฬิกาเรือนใหญ่จากข้างบ้านดังขึ้นเป็นอันรู้กันว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วแสงไฟจากบ้านหลังนั้นก็จะดับลงมันเป็นแบบนี้ทุกๆวัน แบมแบมปิดหนังสือเรียนแล้วนำมาเก็บในลังกระดาษเก่าๆที่เขาเรียกมันมาตลอดว่ากล่องสมบัติอาจจะเป็นยิ่งกว่าสมบัติก็เป็นได้เพราะแบมแบมกำลังเรียนหนังสือด้วยการอ่านหนังสือเก่าๆพวกนั้นเอง เพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่มีโอกาสได้ไปเรียนเหมือนคนอื่นเขา

'อยากเข้ามหาลัยเหมือนคนอื่นบ้างจัง'

               ร่างบางทิ้งตัวลงกับฟูกนุ่มๆหยิบของขลังสุดแสนแพงที่เพิ่งได้จากสำนักพ่อหมอมาชื่นชมอีกครั้ง นิ้วเรียวกดปิดเปิดไฟสลับกันไปมาอย่างใช้ความคิดไอ่เจ้าแท่งไฟรูปนกอ้วนนี้มันจะช่วยให้ชีวิตเขาดีขึ้นจริงๆอย่างนั้นหรอนึกแล้วมันช่างพิลึกชอบกล คิดไปคิดมาก็แอบเสียดายเงินที่เสียไปอยู่เหมือนกันก็ได้แต่ภาวนาแหละนะว่าทุกอย่างจะดีขึ้นมาจริงๆอย่างที่พ่อหมอว่า

"ฝันดีนะ แบมแบม"ผมวางแท่งไฟนั้นไว้ข้างๆหมอนหลับตาลงหยุดความคิดทุกอย่างและปล่อยให้ร่างกายได้ชาร์ตพลังอย่างเต็มที่สำหรับวันต่อๆไป

ในเวลาเดียวกัน

               วิตกลางคืนสำหรับนักเที่ยวตัวยงเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น มันเป็นอย่างนี้ทุกๆคืนนั่นแหละไม่ออกมาหาความสนุกก็ออกมาระบายความเศร้าเหมือนที่เขากำลังทำอยู่นี่ไง แสง สี เสียงหรือแม้แต่สาวๆที่นั่งขนาบกายไม่ห่างก็ไม่ช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย

"แจ็คสัน มึงหยุดแดกเดี๋ยวนี้"ใครคนนึงกำลังแย่งแก้วน้ำสีอำพันจากมือเขา

"มึงอย่ามาห้ามกูดงโฮ กูจะแดก แดกให้ลืม!!"

               แจ็คสันกระชากแก้วกลับมาแล้วรีบกระดกดื่มให้หมดรวดเดียวรสชาติขมปร่าแสบลึกจนบาดคอทำให้แจ็คสันเบ้ปากให้กับรสชาติห่วยๆของมันแต่คงไม่ห่วยเท่าความรักครั้งล่าสุดของเขา

"เหี้ยเอ้ยแค่ผู้หญิงคนเดียวมึงจะอะไรนักหนาวะ"ดงโฮเริ่มจะทนกับสภาพเพื่อนตัวเองไม่ไหว

"ทิ้งกูทำไมวะ เอิ้ก กูมันไม่ดีตรงไหนกูก็มีครบทุกอย่าง อึกกก ทำไมเขายังเลือกที่จะทิ้งกู"แจ็คสันพูดออกมาเต็มเสียงก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่กับเบาะ

"เหี้ยเอ้ยยยยยย"ดงโฮลูบหน้าตัวเองแรง

"พวกเธอออกไปก่อน"ชายหนุ่มออกไปไล่สาวๆร่วมโต๊ะซึ่งพวกเธอก็ยอมลุกออกไปโดยดีไม่อิดออด

"ทำไมวะ ทำไมความรักของกู เอิ้กกกก ถึงพังไม่เป็นท่า"แจ็คสันยังคงร้องโวยวายไม่ได้สติ

"มึงอยากรู้ไหมว่าทำไม"ดงโฮถามเพื่อนเสียงเรียบจริงๆก็ไม่อยากจะพึ่งทางนี้สักเท่าไหร่หรอก

"เออ! กูอยากรู้ มึงบอกกูทีดิ๊ดงโฮ กูมันไม่ดีตรงหนายยยยย"ร่างหนาเขย่าแขนเพื่อนแรงๆจนดงโฮต้องสะบัดแขนหนี

"ได้งั้นมึงกลับกับกูเดี๋ยวนี้เลย พรุ่งนี้ต้องไปกันแต่เช้าคิวมันยาว"ดงโฮพยายามพยุงร่างไร้สติของแจ็คสันขึ้นมา

"มึงจะพากูไปหนายยยยยย"

"สำนักพ่อหมอยองแจ ให้มันรู้กันไปเลยว่าทำไมดวงความรักมึงถึงอาภัพขนาดนี้"

"เอิ้กกกกกกก โอยยยย กูจะอ้วกกกก"ร่างหนารู้สึกพะอืดพะอมเป็นผลมาจากการที่เขากินเหล้าจัดเป็นเวลาหลายวันทั้งเมาและไม่มีสติสัมปชัญญะใดๆทั้งสิ้น

"มึงอมไว้ก่อนเลยนะ ถ้ามึงอ้วกกูทิ้งมึงไว้ที่นี่แน่ๆ!"ดงโฮชี้หน้าขู่ซึ่งแจ็คสันก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

"น้องนี่เงินไม่ต้องทอน"ดงโฮคว้าเงินจำนวนนึงวางไว้กับโต๊ะทันทีที่เด็กในร้านมาถึงแล้วพยุงร่างเพื่อนออกจากร้านทันที

"โฮกกกกก แพละ"

               ยังไม่ทันถึงลานจอดรถแจ็คสันก็ปล่อยของเหลวชุดใหญ่ออกมาเรียบร้อยแล้ว ดงโฮถึงกับกุมขมับแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคอยลูบหลังเพื่อนให้ปล่อยของเหลวปนเศษอาหารออกมาให้หมดไส้หมดพุง

"เห้อออออ กูไม่รู้จะสงสารมึงหรือสงสารตัวกูเองก่อนดี"

               ยังไงแล้วคืนนี้ดงโฮต้องเป็นผู้รับผิดชอบชีวิตหวังแจ็คสันน่ะสิ ดงโฮก็ได้แต่ภาวนาว่าการไปสำนักพ่อหมอครั้งนี้จะทำให้เพื่อนของเขาได้เจอกับคนดีๆสักที

 







 _____________________________________________________________________________


ปิดเรื่องคุณหนูแบมไปแล้วไรท์เลยมีเวลามาต่อเรื่องนี้แล้วค่ะ เย้555555555

สำหรับเรื่องนี้มีครบทุกรสมีดราม่าบ้างตามสไตล์ของไรท์ พระเอกของเรายังไม่โผล่มาง่ายๆแน่นอนมาเสพสมความโชคร้ายของแบมแบมให้หนำใจก่อนอากาบงจะขลังจริงหรือไม่อันนี้ต้องมาดูกัน อิอิ

เรื่องราวจะเป็นยังไงต้องติดตามนะคะ♡ 


WITTER: TRUSTINMB09    #UNLUCKYMB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

1,278 ความคิดเห็น

  1. #1268 loveficgot7mbjjp (@loveficgot7mbjjp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:44
    ขำอากาบงอะ5555
    #1268
    0
  2. #1251 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 15:27
    ขำอากาบงหนักมาก 5555555555
    #1251
    0
  3. #1217 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 15:23

    หวังว่าแบมจะโชคดีในเร็ววัน ได้เครื่องรางมาแล้วนิต้องดีขึ้นสิ

    #1217
    0
  4. #1192 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 05:51

    พระเอกยังไม่มีบท
    #1192
    0
  5. #1183 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 13:34
    ฮือออออ
    #1183
    0
  6. #1126 fernsan_ (@fernsan_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 08:56
    คือบับโอ้ยยยย55555555555
    #1126
    0
  7. #1059 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 02:58
    มีความขายเก่ง(หมายถึงไรท์)อิอิ
    #1059
    0
  8. #1044 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 16:26
    อากาบงก็มาว่ะ นุ้งแจขายเก่ง 555555
    ตอนแบมเอาออกมาใช้ นี่นั่งขำไม่หยุดอ้ะ
    #1044
    0
  9. #1008 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 11:30
    อากาบงปลุกเสกก็มา 55555
    #1008
    0
  10. #950 Nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 12:13
    กูขำ~~~อากาบงปลุกเสกกก
    #950
    0
  11. #928 ออมม่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:40
    พระเอก ยังไม่ออกเลย
    #928
    0
  12. #914 Chansmile11 (@Chansmile11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 06:52
    ชีวิตแบมน่าสงสาร สำนักพ่อหมอขายของหนักมาก55555
    #914
    0
  13. #907 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 03:34
    ขำอากาบง5555555555
    #907
    0
  14. #904 zzzcc (@zzzcc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 20:56
    สำนักหมอดูหรือคณะตลกเนี้ย5555
    #904
    0
  15. #901 Monster_04 (@Monster_04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 10:19
    ของปลุกเสกคืออากาบง เยี่ยม! 555
    #901
    0
  16. #880 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:16
    เกลียดของปลุกเสก555
    #880
    0
  17. #879 5670101112 (@5670101112) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:51
    ลั่นมากเลยค่ะไรท์อากาบงปลุกเสก โอ๊ยคิดได้ขำอย่างเเรง 5555
    #879
    0
  18. #494 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 09:20
    อากาบงปลุกเสก โอ๊ยย ยองแจ
    #494
    0
  19. #391 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 17:42
    ของปลุกเสกช่างน่าขัน555
    #391
    0
  20. #387 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 15:24
    ขำอากาบ้ง55555
    #387
    0
  21. #176 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 13:18
    ขำอากาบงปลุกเสกมาก555
    #176
    0
  22. #153 annjae (@annjae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:33
    เอิ่ม โปรดักส์ของพ่อหมอนี่สุดๆไปเลย 555
    #153
    0
  23. #127 Mutita_a (@Mutita_a) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 22:56
    แอดจ้าาา เปิดตอนคุณหนูให้หน่อยสิ เรายังอ่านไม่จบเลย มันค้าง น้ะๆ พลีสส
    #127
    0
  24. #37 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 17:05
    อากาบงปลุกเสกจะช่วยให้ชีวิตหนูดีขึ้นเอง~
    #37
    0
  25. #33 Bam Sb (@999_666) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 09:16
    5555ชอบของขลังจังเลยค่ะ
    #33
    0