[GOT7] UNLUCKY ♦ #MARKBAM

ตอนที่ 5 : [RW] CHAPTER4 วินาที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    6 ก.พ. 62


               วันหยุดของผมก็คืออีกหนึ่งวันที่ยังต้องทำงานงานที่ร้านไก่ทอดก็ยังเยอะมากอยู่ป้าโฮจินทำคนเดียวก็คงไม่ไหว และอยู่ว่างๆผมก็คงไม่ได้ทำอะไรนอกจากกินกับนอนนั่นแหละ

"วันนี้ลูกค้าเยอะ เหนื่อยหน่อยนะแบมแบม"คุณป้าเพิ่งคลุกไก่กับซอสเสร็จก็รีบส่งจานไก่ให้ผมกลิ่นห๊อมหอมอยากจะเก็บไว้กินเองจริงๆ

"คร้าบบบบบ เสิร์ฟโต๊ะไหนครับเนี่ย"

"โต๊ะสามจ่ะ"ผมเดินตรงไปยังโต๊ะลูกค้าเสิร์ฟจานไก่พร้อมกับเครื่องเคียงนอกจากนั้นผมยังเตรียมน้ำดื่มไว้ให้ลูกค้าอีกด้วย นอกจากรสชาติอาหารจะอร่อยถูกใจกาาบริการของร้านเราก็ดีเยี่ยม

              หญิงสาววัยกลางคนยืนมองเด็กชายตัวเล็กๆอยู่ภายในห้องครัวคับแคบนี้ด้วยรอยยิ้ม เธอดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของแบมแบมแต่ก็รู้สึกเสียใจเช่นเดียวกันทั้งๆที่ตั้งใจจะอุปการะเด็กคนนี้ให้มีชีวิตที่ดียิ่งๆขึ้นไปแต่สุดท้ายก็ไม่ไปได้ไม่ไกลดั่งที่หวัง

             เธอกลับมาสนใจไก่ในกระทะใบใหญ่ต่อสีเหลืองสุกกำลังพอดีเธอช้อนไก่ท้อนขึ้นมาพร้อมสะเด็ดน้ำมันแล้วนำไปคลุกกับซอสเผ็ดคลุกเคล้าให้เข้ากันก่อนจะจัดวางใส่จานอย่างสวยงาม เธอค่อยๆประคองจานไก่ขนาดใหญ่เพื่อเตรียมให้แบมแบมเสิร์ฟให้ลูกค้าโต๊ะอื่น แต่แล้วเธอกลับมีอาการบางอย่างกำเริบขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน

อั่กกกกกก!

            เธอรู้สึกบีบรัดที่หน้าอกอย่างรุนแรงมือของเธอกอบกุมหน้าอกไว้แน่นพยายามฝืนตัวเองให้ถึงที่สุดแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออาการเจ็บปวดทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

โครมมมมม!

"เสียงอะไรน่ะ"ลูกค้าถามผมขณะที่ผมกำลังรินน้ำใส่แก้วให้

"งั้นผมขอเข้าไปดูหลังร้านสักครู่นะครับ"ผมก้มหัวให้ลูกค้าเล็กน้อยแล้วรีบคว้าถาดหายเข้าไปหลังร้านทันที

"เมื่อกี้เสียงอะไรหรอครับ คุณ... คุณป้า!!!"ผมแทบลืมทั้งยืนคุณป้าโฮจินล้มพับกับพื้นห้องครัวกุมหน้าออกแน่นเธอหายใจหอบพยายามอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือจากผม

"คุณป้าใจเย็นๆนะครับ ฮึกกกก ช่วยด้วยครับเรียกรถพยาบาลให้ทีฮึกกกก"

               แบมแบมร้องไห้สะอึกสะอื้นพยายามประคองสติที่เหลืออยู่ขอความช่วยเหลือจากลูกค้าในร้าน และช่างโชคดีเหลือเกินที่หนึ่งในลูกค้าเป็นแพทย์ฝึกหัดจึงเข้ามาช่วยประคองอาการและทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจนกว่ารถพยาบาลจะมาถึง

 

               รถมาเซราติคันงามค่อยๆขับเลี้ยวเข้ามาจอดในซอยเล็กๆ ดวงตาสีนิลกวาดมองไปรอบบริเวณซอยคับแคบและปลอดผู้คนแบบนี้แหละที่เลขาเขาโม้นักหนาว่ามีร้านไก่ทอดเจ้าเด็ดขายมานานกว่า20ปี สักครั้งในชีวิตใครไม่ลองถือว่าพลาดมากเลยทีเดียว

"ถึงแล้วครับ"

              คนขับรถถอยรถจอดตรงข้ามกับหน้าร้านเป็นจังหวะเดียวกันที่รถพยาบาลมาถึงหน้าร้านพอดีเสียงไซเรนดังขึ้นไปทั่วบริเวณจนคนในรถต้องหันไปให้ความสนใจ

"ตายจริง"

            เลขาสาวและเพื่อนสนิทคนสำคัญของประธานประษัทยกมือกุมหน้าอกทันที่ที่เห็นรถเข็นเตียงผู้ป่วยพร้อมกับร่างของหญิงมีอายุนอนไม่ได้สติออกมาจากภายในร้าน

"ป้าเจ้าของร้านหนิ"เจนนี่ลอบมองใบหน้าเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกผิดกะจะพามาทานร้านอร่อยแท้ๆแต่ดันเกิดเหตุไม่คาดคิดเสียก่อน

               เจ้าของใบหน้าหล่อราวกับรูปปั้นเรียบนิ่งไม่ไหวติง แต่สายตาก็ยังพลันจับจ้องไปยังรถเข็นเตียงผู้ป่วยที่มีเด็กชายผมสีบลอนด์ใบหน้าหวานราวกับเด็กผู้หญิงวัยแรกแย้มกำลังร้องไห้โฮเกาะเตียงผู้ป่วยไว้แน่นก่อนจะหายเข้าไปในรถพยาบาล แค่เสี้ยววินาทีที่เขาได้เห็นเท่านั้นแต่ใบหน้าของเด็กคนนั้นถึงแวปเข้ามาในความคิดของเขาตลอด

"ไปร้านอื่นเถอะ"เขาพูดแค่นั้นก่อนจะกลับมานั่งในท่าเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"งั้นไปร้านเดิมกันนะ มีแต่ของโปรดนายทั้งนั้นเลยโอเคไหม"

"อืม"

"นายนี่นิ่งไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆนะมาร์ค"

                เลขาสาวก็เอ่ยปากชมไปอย่างงั้นเพราะอันที่จริงเธอต่างรู้ดีว่ามาร์คเป็นคนพูดน้อยแต่ไหนแต่ไรแล้ว ก็เพราะนิสัยเคร่งขรึมดูไม่สนใจโลกของมาร์คนี่แหละที่ทำให้เธอตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เป็นพันๆครั้งทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน เนื้อแท้มาร์คเป็นคนอบอุ่นและใจดีแค่ไม่แสดงออกให้ใครเห็นนอกจากเธอก็เท่านั้นเอง

              ผมนั่งรอนั่งรอคุณป้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงแล้ว ระหว่างทางที่มาอาการของคุณป้าเริ่มทรุดลงเรื่อยๆ ไม่นานนักประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกคุณหมออกมาจากห้องนั้นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักนั่นทำให้ผมรู้สึกกังวลใจเป็นที่สุด

"คุณป้าปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับคุณหมอ"

"ครับปลอดภัยดี แต่หมอมีเรื่องสำคัญเรื่องนึงที่ต้องแจ้งให้คุณทราบ คุณป้าของคุณป่วยเป็นโรคหัวใจนะครับ"

"โรคหัวใจอย่างงั้นหรอครับ"

"ครับ อาการของเธอตอนนี้ปลอดภัยดีแต่ในอนาคตหมอก็รับปากไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์"

"แล้วผมต้องทำยังไงบ้างครับ"

"คงต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดครับระหว่างนี้หมอมีความจำเป็นที่จะต้องให้คนไข้แอดมิดอยู่โรงพยายาลเพื่อรอดูอาการอีกพักนึง ส่วนเรื่องการผ่าตัดถ้าคุณตกลงเราก็เริ่มได้เลยครับแต่หมออยากจะบอกว่าค่าใช้จ่ายมันสูงมากๆเลยนะครับสำหรับการผ่าตัดหัวใจ"

"เอ่ออออ..ที่หมอบอกว่าสูงมากมันประมาณเท่าไหร่หรอครับ"

"ประมาณสิบล้านวอนครับ ลองกลับไปคิดดูดีๆนะครับถ้าคุณพร้อมก็มาหาผมได้ทุกเมื่อ"

                 คุณหมอตบไหล่ผมเบาๆแล้วเดินจากไปแค่ได้ยินราคาค่าผ่าตัดผมก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่สิบล้านวอนผมกับคุณป้าโฮจินจะไปหาเงินมาจากไหนกันในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเราได้หรอก

               คืนวันนั้นผมกลับบ้านไปด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวร้านไก่ทอดต้องถูกปิดไปโดยไม่มีกำหนดจนกว่าคุณป้าจะหายดี ภายในบ้านช่างเงียบเหงาและเหงายิ่งกว่าเมื่อผมกลับเข้ามาให้ห้องใต้หลังคาเล็กๆนี้ ผมกลับมานั่งยังฟูกนอนก่อนจะเปิดลังสมบัติหยิบเจ้าอากาบงขึ้นมาดูเล่น

"ถ้าแกขลังอย่างที่พ่อหมอบอกจริงๆ แกช่วยคุณป้าโฮจินให้หายป่วยไวๆด้วยสิ"

               บ้าจริงมันก็แค่เครื่องรางอย่างนึงมันจะมีหูไว้ฟังผมที่ไหนกันแต่เวลานี้ก็มีแค่มันนั่นแหละที่จะทนฟังความอัดอั้นของผมในตอนนี้ได้

"ฉันซวยคนเดียวก็พอแล้วนะ อย่าให้ฉันต้องพาความโชคร้ายมาให้คนอื่น"

"ฉันไม่อยากเป็นไอ่ตัวซวยแล้วนะ เห้อออออออออออ ไม่เคยอยากจะเป็นเลย!

                ร่างบางล้มตัวนอนลงกับฟูกแล้ววางอากาบงไว้ข้างหัวนอนเหมือนทุกๆวัน แบมแบมเครียดกับอาการป่วยของป้าโฮจินแต่ถึงยังไงแล้วมันก็เปล่าประโยชน์สู้นอนเก็บแรงไว้ทำงานหาเงินในวันต่อๆเสียยังดีกว่าถึงแม้ว่าทางออกของปัญหานี้มันแทบจะไม่มีเลยก็เถอะ

 

Sweetheart cafe

                ใบหน้าหม่นหมองของแบมแบมทำให้บรรยากาศภายในร้านช่วงสายวันนี้ดูไม่สดใสเหมือนทุกวัน ยูคยอมลอบมองเพื่อนตัวเองอยู่เงียบๆขณะที่กำลังเตรียมเครื่องทำกาแฟ แบมแบมเอาแต่ยืนเช็ดช้อนส้อมแล้วถอนหายใจแต่ทันทีที่ลูกค้าเข้ามาในร้านเพื่อนของเขาก็ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"Sweetheart cafeยินดีต้อนรับครับ"แบมแบมแค่พยายามทำตัวให้เข้มแข็งเท่านั้นเอง

               หญิงสาวรูปร่างดีในชุดสูทสีดำสนิทตัดกับเสื้อด้านในอย่างลงตัว ใบหน้าได้รูปไม่แห้งตอบจนเกินไปรับกับคอระหงพร้อมกับเส้นผมสวยยาวจนถึงกลางหลังทำให้เธอดูมีสง่าราศีและยิ่งดูมีออร่าขึ้นไปอีกเมื่อเธอทัดหูโชว์ต่างหูคริสตัลระย้าคู่งามเธอเป็นผู้หญิงที่สวยและแต่งตัวเก่งคนนึง

"อเมริกาโนเย็นแก้วนึงค่ะ"เธอส่งยิ้มให้กับแบมแบมดูเป็นมิตรและไม่ได้หยิ่งอย่างที่เห็นเลยแหะ

"ห้าพันวอนครับ"ผมยื่นสลิปให้ลูกค้าส่วนยูคยอมก็ทำเครื่องดื่มตามออเดอร์ไป

"อุ้ย ที่นี่ขายซอฟครีมด้วยด้วยหรอคะ"เธอชะโงกหน้าไปทางด้านหลังผมที่มีตู้กดไอศกรีมขนาดใหญ่

"อ่อครับ สนใจรับซอฟครีมเพิ่มด้วยไหมครับ"

"ค่ะ ขอเป็นถ้วยเล็กนะคะ"

                เจนนี่เดินออกมาจากร้านพร้อมด้วยอเมริกาโนเย็นและซอฟครีมหนึ่งถ้วยเธอมองถ้วยซอฟครีมในมือด้วยรอยยิ้มมันไม่ใช่ของโปรดของเธอแต่ก็เป็นของโปรดของคนที่เธอชอบต่างหากประตูรถถูกเปิดออกจากคนที่อยู่ข้างใน เธอเข้าไปในรถโดยไม่ลังเลที่จะยื่นถ้วยซอฟครีมให้คนตรงหน้า

"รับไปสิ ของโปรดนายเลยนะ"เมื่อเห็นว่ามาร์คไม่สนในเธอจึงเอาถ้วนซอฟครีมแนบแก้มเขาทันทีมาร์คจึงต้องรับไว้โดยดี

"คาเฟ่ร้านนี้ดีจังกาแฟอร่อยแถมยังมีซอฟครีมด้วยทางผ่านไปบริษัทพอดีเลยคงได้แวะมาซื้อบ่อยๆ"

               นักธุรกิจหนุ่มไม่ได้โต้ตอบเลขสาวไปแต่อย่างใดเขาค่อยๆตักซอฟครีมขึ้นมาชิมทีละนิดทีละนิด เจนนี่ลอบมองเป็นระยะและก็พอจะเดาใจมาร์คออกว่าคงติดใจซอฟครีมร้านนี้แล้วล่ะสิ

"ตารางงานวันนี้มีอะไรบ้าง"มาร์คถามเลขาสาว

"ตารางงานวันนี้นายมีประชุมกับ...."เจนนี่บอกแพลนสำหรับวันนี้แก่มาร์คทั้งหมดแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูดเท่าไหร่นัก

"มาร์คฟังฉันอยู่รึเปล่า"

               รถมาเซราติกำลังเคลื่อนตัวผ่านหน้าร้านคาเฟ่ดังกล่าวร่างสูงหันหน้าออกไปทางหน้าต่างก็พบเด็กหนุ่มลักษณะคุ้นตากำลังยืนรดต้นไม้อยู่หน้าร้านแต่เมื่อเด็กนั้นหันกลับมาทางเขาชั่ววินาทีนั่นก็เหมือนโลกหมุนทันที

'เด็กคนนี้อีกแล้ว'

               เขาจำได้ดีเด็กหนุ่มคนเดียวกันกับที่เจอที่ร้านไก่ทอดวันนั้นครั้งนี้เขาไม่ได้ร้องไห้แต่สีหน้าก็ดูเหมือนคนที่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้ แวปนึงก็เกิดคิดได้ว่าเขาไม่ควรใส่ใจกับใครก็ตามที่เขาไม่รู้จักไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องสนใจเด็กคนนี้

'มันก็แค่ความบังเอิญ'มาร์คคิดว่าเป็นแบบนั้น

 

"เห้ มาร์คนายฟังฉันอยู่ไหมฉันชักจะน้อยใจนายแล้วนะ ไม่เห็นสนใจกันมั่งเลย"

               เจนนี่เริ่มฉุนเฉียวถ้าไม่ติดว่ามีคนขับรถอยู่แล้วล่ะก็เธอจะงอนมาร์คจริงๆเลยคอยดู แต่ยังไม่ทันจะได้มีอารมณ์งอนเป็นจริงเป็นจังเธอก็แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่เมื่อฝ่ามือหนายื่นมากอบกุมมือของเธอไว้แล้วบีบเบาๆพร้อมกับคำพูดที่ชวนให้คนฟังต้องใจสั่นไปตามๆกัน

"ฉันสนใจเธอตลอด"

               ตกเย็นผมได้รับสายด่วนจากโรงพยาบาลผมจึงขอพี่แจบอมเลิกงานก่อนเวลาจริง ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นผมรู้แค่ว่าต้องไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แฮ่กกกกกๆ"ร่างบางลงจากบัสแล้ววิ่งเข้าโรงพยาบาลทันที แบมแบมวิ่งด้วยหัวใจระเส่าพาตัวเองมายังห้องผู้ป่วยหมายเลข407 มือผลักประตูเข้าไปในห้องเห็นกลุ่มพยาบาลและนายแพทย์รุมล้อมเตียงผู้ป่วยใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"ส่งตัวคนไข้เข้าห้องฉุกเฉินด่วน!"

               คุณหมอออกคำสั่งแก่พยาบาลทุกคนให้ห้องหลังจากนั้นเตียงผู้ป่วยก็เคลื่อนย้ายออกจากห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว ผมได้แต่อ้าปากพะงาบพะงาบพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นสภาพคุณป้าตอนโดนเข็นออกไปผมทำได้แค่คว้าแขนหนึ่งในกลุ่มพยาบาลให้หันกลับมาคุยกับผมให้รู้เรื่อง

"เกิดอะไรขึ้นครับ คุณป้าผมเป็นอะไร"

"คนไข้เกิดภาวะหัวใจวายเฉียบพลันค่ะ ต้องเข้าห้องฉุกเฉินด่วน"

"ว่าไงนะครับ!!! ฮึกกกกกกก"แบมแบมทรงตัวแทบจะไม่ไหวแทบจะคุกเข่าแล้วร้องไห้ตัวโยน

"ใจเย็นๆนะคะคุณป้าของคุณจะต้องปลอดภัยตั้งสติไว้ก่อนนะคะ"พยาบาลสาวรีบเข้ามาพยุงร่างบางขึ้น เธอไม่สามารถหาคำใดๆมาปลอบใจเด็กชายคนนี้ได้หรือแม้กระทั่งบอกความจริงที่ว่าอาการของคนไข้เริ่มทรุดหนักขึ้นเรื่อยๆหากไม่ได้รับการผ่าตัดก็คงยื้อชีวิตได้อีกไม่นาน

"หมอยังยืนยันคำเดิมนะครับคนไข้ต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด รอนานกว่านี้ผมเกรงว่าคนไข้จะไม่ไหวนะครับ"

"ฮึกกกกก คุณหมอครับ ช่วยป้าผมด้วยผมยอมทุกอย่างช่วยป้าผมทีฮืออออออ"ผมกำเสื้อกราวคุณหมอไว้แน่นน้ำตาไหลอาบแก้มเป็นทางแต่คุณหมอก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา

"ผมก็อยากจะช่วยนะครับแต่ยังไงแล้วค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดครั้งนี้มันสูงมากจริงๆ คุณลองไปปรึกษาญาติของคนไข้ดูนะครับเผื่อจะพอช่วยเหลือได้"

"ฮึกกกก คุณหมอออออ"

"ผมคงช่วยคุณได้แค่นี้จริง แต่ไม่ต้องห่วงนะครับตอนนี่เราจะดูแลคนใกล้อย่างใกล้ชิดจนกว่าอาการจะทรงตัว ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ"

                 คุณหมอค่อยๆแกะมือผมออกจากเสื้อกราวน์ของเขาแล้วเดินจากไปผมได้แต่มองคุณป้าผ่านกระจกกั้นห้องผู้ป่วยฉุกเฉินเครื่องช่วยใจและสายระโยงระยางเต็มไปหมด ผมก็ได้แต่พูดขอโทษที่ช่วยเหลืออะไรคุณป้าไม่ได้เลย

"แบมขอโทษ...ฮึกกกกก ..แบมขอโทษ"

 

อีกด้านนึง

             มาร์คและเลขาสาวเพื่อนสนิทของเขามีนัดพานายใหญ่ผู้ก่อตั้งTUAN CORPคุณพ่อของมาร์คมาตรวจร่างกายประจำเดือนเหมือนทุกๆครั้งหลังจากได้ทำการบายพาสหัวใจไปเมื่อหลายเดือนก่อน

"ต่อจากนี้คุณลุงต้องกลับมาแข็งแรงวิ๋งปร๋อเหมือนหนุ่มๆแน่เลยค่ะ"เธอประคองแขนชายแก่คนละข้างกับมาร์คค่อยๆพยุงเดินไม่ได้รีบร้อนอะไร

"ฮ่ะๆๆๆ ลุงแก่แล้วจะไปทำตัวเป็นหนุ่มๆก็คงไม่ได้ ขอบใจมากนะหนูเจนนี่ที่มาตรวจสุขภาพเป็นเพื่อนตาแก่อย่างลุง"

"หนูเต็มใจค่ะคุณลุง"เจนนี่ฉีกยิ้มกว้าง

"เห็นไหมตามาร์คแกจะหาคนดีๆแบบหนูเจนนี่ได้จากที่ไหนอีกฮ่ะๆๆๆ น่ารักจริงๆ"

"ครับ"พ่อพูดไปคนเป็นลูกก็ได้แต่ยิ้มรับเธอก็น่ารักจริงๆอย่างที่พ่อเขาได้ว่าไว้

              บทสนทนายืดยาวตลอดทางเดินชั้น4ของโรงพยาบาลหนุ่มสาวกับอีกหนึ่งชายแก่ค่อยๆเดินประคองกันไปจนใกล้จะถึงลิฟท์เต็มที แต่ร่างสูงก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเขาค่อยๆหันไปตามเสียงจึงพบเด็กหนุ่มที่เขาเจอถึงสองครั้งสองคราวด้วยความบังเอิญนั่งกอดเข่าร้องไห้หน้าห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน เขาคลายมือออกจากวงแขนของผู้เป็นพ่ออย่างลืมตัวมองเด็กคนนั้นด้วยความแคลงใจเป็นที่สุด

"แบมขอโทษ...ฮึกกกกก ..แบมขอโทษ"

             เด็กผู้ชายร่างบางพร่ำพูดคำขอโทษซ้ำไปวนมาอยู่อย่างนั้นจนเขาอดไม่ได้อยากจะเข้าไปถามให้หายสงสัยเสียเหลือเกิน

"มีอะไรหรอเจ้ามาร์ค"ชายแก่เอ่ยถามพร้อมหันไปมองกับสิ่งที่ลูกชายกำลังให้ความสนใจ

"เปล่าครับ กลับกันเถอะ"

            สุดท้ายแล้วเขาก็ตัดใจไม่เข้าไปยุ่งเสียดีกว่าและพยายามกร่นด่าตัวเองอยู่ในใจตลอดทางเดินกลับไปยังที่จอดรถ ทำไมเขาถึงอยากยุ่งเรื่องของเด็กชายร่างบางผมสีบลอนด์คนนั้นจังนะ ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมและทำไม

"คิดอะไรอยู่น่ะ"

เจนนี่ถามมาร์คเมื่อเห็นว่าเขานั่งเงียบมาตลอดทางขณะขับรถมาส่งเธอที่คอนโดความเงียบขรึมของมาร์คอาจจะเป็นเรื่องปกติแต่เจนนี้สัมผัสได้ถึงรัศมีความเป็นกังวลที่แผ่ออกมาจากมาร์คน่ะสิทำให้เธอต้องเสียมารยาทถาม

"ฉันไม่ได้คิดอะไร"

                  มาร์คตอบไปก่อนจะตบไฟเลี้ยวเข้าคอนโดของเลขาสาว เขาขับรถมาจอดที่ชั้นใต้ดินของดอนโดและรอส่งเพื่อนรักขึ้นคอนโดเหมือนทุกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัยดีมาร์คปฏิบัติกับเจนนี่แบบนี้มาตลอดและเป็นความเคยชินของมาร์คไปแล้ว

"ขอบใจนะคะท่านประธานที่มาส่ง จะหาเจ้านายแบบนี้ได้ที่ไหนเนี่ย ฮ่ะๆ"เจนนี่เอื้อมมือไปหยิกแก้มมาร์คเบาๆเป็นการแซวเล่น

"ไม่เอาหน่า"มาร์คดึงมือของเลขาสาวลงก่อนจะเอื้อมไปปลดเบลท์ให้

"ฝันดีนะ"

"ได้เลยค่ะท่านประธานฮ่ะๆๆ กลับบ้านดีๆล่ะอย่าขับเร็วมากนะรู้ไหม"เธอชี้หน้าคาดโทษมาร์คอย่างเอาเรื่อง

"อืม"แค่มาร์ครับปากเธอก็สบายใจ เธอฉีกยิ้มกว่าให้กับมาร์คอีกครั้งก่อนจะลงจากรถแล้วรอมาร์ควนรถออกไปจากลานจอดรถจนลิบตา

"ฝันดีนะมาร์ค"

               เธอพูดกับตัวเองแล้วกระชับสายกระเป๋าสะพายหายเข้าไปในคอนโดหรู เธอเป็นถึงทายาทรีสอร์ทชื่อดังไม่จำเป็นต้องมาทำงานเป็นเลขาหรือลูกน้องใครแต่นั่นเป็นเพราะมาร์คทุกอย่างจึงเป็นข้อยกเว้น ขอแค่ทุกๆวันของเธอมีมาร์คอยู่ด้วยมันก็สุขใจเกินกว่าอะไรแล้ว




              


____________________________________________________________


สงสารแบมแบมไม่ไหวล้าวววววววว การพบเจอของมาร์คและแบมแบมนี่มันเฉียดกันไปเฉียดกันมาจนบีบหัวใจไรท์ไม่ไหวแล้ว5555555

เมื่อเจนนี่มีมาร์คอยู่เต็มหัวใจ มาร์คแบมของเราเขาจะรักกันได้อย่างไร????

คอมเม้นของรีดคือกำลังใจของไรท์


#UNLUCKYMB          TWITTER: TRUSTINMB09

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

1,278 ความคิดเห็น

  1. #1253 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 15:56
    สงสารน้อง
    #1253
    0
  2. #1220 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 18:09

    น้องสงสารน้องจะมีปาฏิหารย์เกิดขึ้นกับน้องบ้างไหมเนี่ย

    #1220
    0
  3. #1196 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 02:53
    ไรท์ใจร้ายกับแบมก็เกินพอแล้ว อย่าให้มาร์คต้องใจร้ายกับแบมอีกคนเลยค่ะ
    #1196
    0
  4. #1145 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:31
    พอเจอกันแค่ผลุบโผล่ไปมา
    #1145
    0
  5. #1062 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 03:18
    โห แบมจะซวยเกินไปแล้ว
    #1062
    0
  6. #1048 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:26
    สงสารแบมอ้ะ เชื่อมั่นทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี
    #1048
    0
  7. #1024 jm2611 (@jm2611) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 05:22
    อุปสรรคก้อนใหญ่ซะด้วยสิ มาร์คกับเลขานี่ยังงัยนะคิดแล้วกลุ้มมมม
    #1024
    0
  8. #1011 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 12:41
    แบมทำไมโชคร้ายแบบนี้ ป้าโฮจินต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนนะ
    พี่มาร์คมาช่วยน้องเร๊ว
    #1011
    0
  9. #995 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 16:20

    สงสารแบมอ่ะเมื่อไหร่จะโชคดีสักที ฮรื่อฮรื่อ

    #995
    0
  10. #918 Chansmile11 (@Chansmile11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 07:24
    สงสารแบมมมมมม
    #918
    0
  11. #906 zzzcc (@zzzcc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:38
    ชอบพี่มาร์คลุคนิ่งๆแต่อ่อนโยนจังโอยยใจน้อง
    #906
    0
  12. #882 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:34
    โอ้ มาม่า
    #882
    0
  13. #605 ju_juff (@ju_juff) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 11:26
    ท่านประธานค่าตัวแพงจริงไรจริง
    #605
    0
  14. #498 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 14:52
    มาร์คทำแบบนี้โคตรให้ความหวังเจนนี่เลยนะเนีย
    สงสารแบมอะ วนกลับไป รพ เลยยย
    #498
    0
  15. #396 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 19:06
    หน่วงใจอ๊าT^T
    #396
    0
  16. #388 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 16:22
    ชีวิตมันอะไรขนาดนี้...โอยท้อแท้หัวใจจจจจแบมแบมมม
    #388
    0
  17. #220 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 18:46
    จะร้องไห้ตามแย้วววว
    #220
    0
  18. #179 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 14:23
    แบมมมม TT^ TT พี่มาร์คกลับมาช่วยแบมหน่อยน้าาา
    #179
    0
  19. #109 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:06
    แบมน่าสงสารมากกกกกกกก TT
    #109
    0
  20. #69 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 07:54
    แงง แบมแบมมมมม
    #69
    0
  21. #51 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:44
    แบมแบมลูกกก~กอดนะคะคนเก่งโอ๋ๆนะครับ~ ได้กันซะพี่มาร์คกับเจนนี่น่ะแล้วอย่ามาบังเอิญเจอก้อนอีกนะ.แล้วขอให้คนอื่นมาเจอก้อนแทนคนที่เขาจะดูแลลูกเลาคนเดียวโดยที่ไม่มีใครอีกคน!อยากให้ลูกเลาเจอแต่สิ่งดีๆบ้างงงสงสารแงงงงงง
    #51
    0
  22. #50 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:17
    แบมลูกกกกกก กอดนะคะ โอ๋ๆ บังเอิญเจอกันหรอคะพี่มาร์ค? บังเอิญบ่อยไปนะคะ~
    #50
    0
  23. #49 ทาสน้องแบม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 10:07
    โอ๊ยย อยากอ่านต่อใจจะขาดแล้วว ชิป!! เห๊ยย ชอบมากๆคะ
    #49
    0
  24. #48 Nanniii09 (@Nanniii09) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 09:34
    เมื่อไรจะเจอกันสักที TR
    #48
    0
  25. #46 Cheesebown (@aommieeiei) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 01:53
    ขอให้ไรท์ช่วยอัพเร็วกว่านี้สักนิดจะดีมากค่ะ แต่ตอนหน้าเราว่ามาร์คจะมาพร้อมกับฝนช้ะมะๆ
    #46
    0