คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

5,549

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


5,549

ความคิดเห็น


56

คนติดตาม


108
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ธ.ค. 55 / 21:14 น.
นิยาย [SF] EXO KAI x HUN (KAIHUN) ; MA BOY , YOUR BOY ll PG-15 [SF] EXO KAI x HUN (KAIHUN) ; MA BOY , YOUR BOY ll PG-15 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Auther. tuangmi
Pairing. Jongin &' Sehun feat Joonmyun & Baekhyun



 


คิมจงอิน หนึ่งในศิลปินทรีโอชื่อดังที่กำลังเป็นที่นิยมชื่นชอบอยู่ในขณะนี้



โอเซฮุน แฟนบอยผู้หลงใหลในตัวคิมจงอิน




จุนมยอน & แบคฮยอน เพื่อนร่วมวงของคิมจงอิน






จากที่หลายๆคนเรียกร้องก็เลยสร้างภาคต่อจากเรื่อง FAN BOY มาค่ะ
มีหลายคนบอกว่าตรงกับชีวิตตัวเอง555 อาการเหมือนน้องฮุนเลย
แต่ขอรับรองว่าในเรื่องนี้รีดเดอร์ได้อิจฉาน้องฮุนกันตาร้อนแน่ -,,-
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ อย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อตวงจะได้เอาไปปรับปรุงนะ ><
ช่องทางติดต่อด้านล่างเลยค่ะ






 
contact me.
★ twitter. @imTUANG
★ facebook.
http://www.facebook.com/tuangmi

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ธ.ค. 55 / 21:14


MA BOY , YOUR BOY

KaiHun

 

 

 

 

                “มึงว่าไงนะครับเพื่อนฮุน? จงอินมันอ่อยมึงขนาดนี้เลยหรอวะ? เช้ดดดดด ศิลปินหอยอะไรเนี่ย อ่อยโคตรๆ ฝากไปบอกมันนะว่าถ้าไม่คิดอะไรอย่าอ่อยแบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพหัวใจของสุภาพบุรุษ สตรีและคนชราเซฮุนอยากจะขำก็ขำไม่ออกเพราะความเขินมันยังติดตรึงอยู่...ถึงได้ยิ้มแก้มแตกอยู่นี่ไง...

 

 

 

                นึกถึงทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที....

 

 

 

                “บ้านมึงดิ....กูไม่มีหน้าไปเจอแล้วเนี่ยกูอายกูเขินกู....โอ๊ย! กูกำลังจะบ้าตาย มึงเชื่อมั้ยว่ากูตาลายเลยอ่ะมึงตอนเห็นคำตอบของเค้าอ่ะ ที่กูคลำทางกลับมาหอได้นี่ก็โคตรเก่งแล้วนะเว่ยในข้อนี้เพื่อนสนิทของเซฮุนเห็นด้วยสุดหัวใจ จำได้ว่าตอนกลับมาถึงหอเซฮุนดูเลื่อนลอยแปลกๆ ในมือถือกระดาษแผ่นเล็กไว้ และที่สำคัญก็คือมุมปากยกยิ้มเขินสลับกับอมยิ้มแบบคนมีความสุขสุดขีด...ไม่รู้มันกลับมาถูกทางได้ยังไง

 

 

 

                “กูรู้...แต่แบบ...มึงเข้าใจป่ะเค้าอ่อยมึงมาขนาดนี้ไม่สนองหน่อยมันก็เสียชาติเกิดดิวะ โอกาสไม่ใช่มีบ่อยๆนะมึง ช่วงที่งานกำลังเยอะเนี่ยมึงก็หมั่นตามเข้าไปดิวะ เสนอหน้าให้มันเห็นบ่อยๆเผื่อจะได้กลายเป็นแฟนครับไง เรื่องแค่นี้ทำไมต้องให้กูสอนด้วยวะ มึงต้องชำนาญกว่ากูไม่ใช่ไง้? ไหนว่ารักนักรักหนา โดนเค้าเล่นกลับมาดอกเดียวมึงตายสนิทแบบนี้ แห้วชัวร์เพื่อนกู

 

 

 

                “มึงพูดดีแบบนี้นี่สหายควายตัวไหนสอนมา มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้เลยนะกูจะไปไหว้มัน

 

 

 

 

                “อ้าววว สลัดผักบอย พูดงี้สวยดิวะ! ต่อยกะกูมั้ยหื๊ม?”

 

 

 

 

                “ไม่เอา กูกลัวโดนขวิดพูดจบเซฮุนก็ชิ่งหนีด้วยการดันตัวเพื่อนออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าทันที แม้จะได้ยินเสียงโวยวายสลับกับบ่นน้อยใจว่ากลับห้องตัวเองก็ได้ไปตามเรื่องแต่เจ้าของร่างโปร่งก็ไม่สนใจ (เพื่อนเซฮุนย้ายออกไปเช่าห้องอยู่แยกเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว)

 

 

 

                ที่เพื่อนเค้าพูดมามันก็น่าคิด....

 

 

 

                นี่มันก็ผ่านมาซักเกือบครึ่งเดือนแล้ว...งานของจงอินยังเยอะเหมือนเดิม...สิ่งที่แปลกไปก็คงจะมีแต่เซฮุนนี่แหละ ทั้งๆที่ไม่ได้ติดเรียนหรืออะไรแต่กลับไม่กล้าโผล่หน้าไปให้จงอินเห็นเพียงเพราะคำว่า ‘you’ คำเดียวนั่น

 

 

 

                งานที่เพิ่งผ่านไปก็เป็นมินิคอนเสิร์ตของมหาลัยชื่อดังแต่ไม่ใช่มหาลัยที่เซฮุนเรียนอยู่หรอก...ถึงจะมาจัดที่ที่เซฮุนเรียนก็ใช่ว่าร่างโปร่งจะกล้าเยี่ยมหน้าไปอยู่หน้าเวทีหรอกนะ...ผ่านมาก็ตั้งนานแต่พอเหลือบไปเห็นกระดาษใบนั้นทีไรใจเต้นแรงทุกที....รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกการ์ตูนตาหวานแบบที่พวกผู้หญิงชอบอ่านกันจริงๆเลย

 

 

 

                สัปดาห์หน้าจะมีมินิแฟนมีตติ้งจัดขึ้น...งานนี้วางแผนกันมาตั้งแต่เดือนที่แล้วโดยให้ร่วมลุ้นเข้าเป็นหนึ่งในยี่สิบห้าคนสำหรับมินิมีตติ้งในครั้งนี้

 

 

 

                อยากจะบอกว่า.....เซฮุนส่งชื่อตัวเองไปแค่ไม่กี่ใบ

 

 

 

                ถามว่าทำไมน่ะหรอ?.....

 

 

 

                ก็เป็นเพราะ...โอเซฮุนเกิดความรู้สึกขึ้นมาอย่างประหลาด เป็นวูบนึงที่ทำให้เซฮุนส่งชื่อไปเพียงไม่ถึงสิบใบ

ถ้าคู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก ตอน นั้นเค้าตั้งใจและสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าถ้าตัวเองได้เป็นหนึ่งในผู้ โชคดีนะแสดงว่าคิมจงอินกับโอเซฮุนต้องเป็นเนื้อคู่กันอย่างแน่นอนและไม่ว่า จะต้องทำยังไงเค้าก็จะทำทุกอย่างพยายามทุกทางเพื่อได้เป็นคนที่เคียงข้างจง อินให้ได้

 

 

 

                การจับฉลากชื่อผู้โชคดีจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้ว...ประกาศผลทางเว็บไซต์ของผู้จัด และเซฮุนก็ตั้งใจกับตัวเองอีกครั้งว่าถ้าได้ไปงานนี้จริงๆเค้าจะเลิกอายและจะทำตามความตั้งใจเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

###########################

 

 

 

 

                “ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว ไม่ค่อยยิ้มเลยนะจุนมยอนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆจงอินบนโซฟาหน้าทีวี เค้ารู้ดีว่าจงอินไม่ได้ตั้งใจดูสารคดีสัตว์โลกในจอแบนๆนั่นหรอก แบคฮยอนที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ไกลๆก็ยังเดินมานั่งขนาบข้างด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

                “ไม่เจอเลย...”

 

 

 

 

                “อ๋ออออ คนที่ขาวๆปากแดงๆนั่นน่ะหรอ?” แบคฮยอนถามไปเคี้ยวขนมไป ส่วนจงอินก็ทำแค่พยักหน้ารับแล้วเอนตัวลงไปนอนพิงพนักโซฟา

 

 

 

                “รุกเร็วไปมั้ง..ไม่ก็เค้าคงคิดว่านายหยอกเล่น..ไม่ก็เค้าคงเขินจัดๆน่ะ..” ลีดเดอร์จุนมยอนพยายามช่วยจงอินคิดถึงสาเหตุที่ทำให้คนขาวจัดปากแดงคนนั้นหายไปเลยไม่มางานอะไรของพวกเค้าซักงานและที่สำคัญคือ...ทำให้คิมจงอินหัวเสียตลอดเวลา

 

 

 

 

                “ใช่ๆ อย่าลืมนะจงอินว่าเราเป็นศิลปินส่วนเค้าเป็นแฟนคลับ เรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก...แต่ก็ไม่ยากเสียงสนับสนุนจากแบคฮยอนไม่ได้ทำให้จงอินรู้สึกดีขึ้นมาซักเท่าไหร่ แต่ประโยคสุดท้ายของคนตัวเล็กนั่นทำให้ฟังดูน่าสนใจขึ้นมามากโข

 

 

 

                “หมายความว่ายังไงไม่ง่ายแต่ก็ไม่ยาก

 

 

 

                “ก็ออกจะตรงตัว ไม่ได้ง่ายแต่ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเกินความสามารถเราไง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวของนายหรือเค้า แต่เป็นปัญหาเรื่องเราเป็นศิลปินต่างหาก มีใครหลายคนให้ต้องแคร์นะอย่าลืม

 

 

 

                จงอินก็ปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยนะอันที่จริง

                ถ้าเป็นศิลปินจะทำอะไรก็ไม่ถนัด...

                แต่ก็เพราะเป็นศิลปินนิเค้าถึงได้เจอคนๆนั้น.... โอเซฮุน

 

 

 

                “เอาน่ะ ลองดูมีตติ้งครั้งนี้อีกที ถ้าเค้ากับนายเป็นคู่กันพวกนายต้องได้เจอกันอีกแน่....บนโลกนี้ไม่มีหรอกคำว่าบังเอิญ....มันมีก็แต่พรหมลิขิตเท่านั้นแหละ... ไปอาบน้ำก่อนนะ อาบด้วยกันมั้ยจุนมยอนฮยองแบคฮยอนเอนตัวหลบฝ่ามือพิฆาตของจุนมยอนไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปดก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

                หวังว่าเราคงจะได้เจอกัน...เซฮุน

 

 

 

 

#########################

 

 

 

 

                "ประกาศผลยังวะ?" เซ ฮุนทำหน้าเหมือนไม่ยินดียินร้ายอะไรไม่ว่าผลจะออกมามีชื่อเค้าหรือไม่แต่มือ นี่เลื่อนเม้าส์ยิกๆกดรีเฟรชตั้งไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบผิดกับเพื่อนสนิทเจ้า เก่าที่ย้ายตัวเองมาให้กำลังใจเพื่อนตั้งแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น...ซึ่งกำลังนอนกระดิกเท้าโยนผลไม้เล่นในขณะที่ดูทีวีไปด้วย

 

 

 

                ทำไมมันขัดกันขนาดนี้วะ!?

 

 

 

                "ประกาศแล้ว!" เท่านั้นแหละคนที่เคยนอนกระดิกเท้าดูทีวีอยู่ก็รีบถลามาถึงหน้าจอโน้ตบุ๊คทันที

 

 

 

                "ไหนวะ!?"

 

                "มึงทำยังกับมึงจะไปเองงั้นล่ะ"

 

 

 

                "อ้าวควาย~ ไม่รักเพื่อน อยากให้เพื่อนได้กับผู้ชาย เอ้อ...อยากให้เพื่อนได้กับคนที่ชอบนี่กูไม่ลงทุนตื่นเต้นขนาดนี้นะมึง ต้องขอบคุณกูสิ....เชี่ย! ชื่อมึงโอเซฮุน! ชื่อมึง!!!" เสียง ตื่นเต้นดีใจกับอาการชี้หน้าจอโน้ตบุ๊คแบบเอาเป็นเอาตายของเพื่อนสนิททำให้ เซฮุนมือสั่นในขณะที่เลื่อนเม้าส์ตามสายตาไปช้าๆจนกระทั่งพบคำว่า

 

 

 

                'โอเซฮุน'

 

 

 

                "....จริงด้วยว่ะ" ลมแทบจับ...อย่างนี้โอเซฮุนกับคิมจงอินก็เป็นเนื้อคู่กันจริงๆน่ะสิ ฮืออออออ โอเซฮุนอยากจะเป็นลมด้วยความปลื้ม สงสัยไปมีตครั้งนี้ต้องซื้อของไปให้จงอินซักหน่อยแล้ว

 

 

 

                "กูต้องซื้อของไปให้จงอินแล้วล่ะ...เอาไรดีวะ?"

 

 

 

                "ผู้ชายของมึง มึงคิดเองเหอะ กูลุ้นเหนื่อยละ ขอตัวไปนอนครับเพื่อนรัก" ร่างโปร่งมองภาพเพื่อนสนิทตัวเองเลื้อยกลับไปนอนบนเตียงแล้วอดส่ายหัวเอือมๆไม่ได้

 

 

 

                เย็นวันนั้นเซฮุนไปเดินเลือกของที่จะซื้อไปให้จงอินในมีตติ้งสัปดาห์หน้า เดินไปคิดไปสุดท้ายเดินวนซะ 3 รอบ...ตกลงปลงใจที่ตุ๊กตาเสือโคร่งสีขาวขนาดไม่ใหญ่มากกอดกำลังสบาย ซื้อมาซะ 2 ตัวตั้งใจให้จงอินตัวนึงแล้วเก็บไว้เองอีกตัวนึง

 

 

 

                สาเหตุที่ซื้อตุ๊กตาเสือโคร่งก็เพราะมันสง่างามและดวงตาดุดันมีเสน่ห์เหมือนจงอินไม่มีผิด......

 

 

 

 

#########################

 

 

 

 

                “มึงเบื่อเสื้อคอวีแล้วหรอเปลี่ยนใส่เสื้อเชิ้ตอ่ะ? แมนไปป่ะมึง? เดี๋ยวจงอินสุดที่รักมึงก็เข้าใจผิดคิดว่ามึงเป็นบุรุษเพศที่ชอบเพศแม่หรอกสายตาคมกริบตวัดไปค้อนเพื่อนจังๆขณะที่กลัดกระดุมเสื้อไปด้วย

 

 

 

                “กูกลัวจงอินเบื่อคอวีต่างหากล่ะเลยเปลี่ยน...แล้วกูก็เป็นเกย์ไม่ใช่กระเทย กูต้องกลัวจงอินคิดว่ากูเป็นชายแท้ด้วยหรอวะ? ป่านนี้เค้ารู้ไปจนถึงไส้ติ่งกูละสลัดดูๆไปเสื้อเชิ้ตธรรมดาๆสีครีมอ่อนๆแบบนี้ก็เข้ากับเซฮุนดีน่ะนะ เข้าซะจนเพื่อนเค้าอดหมั่นไส้ไม่ได้ จะเรียกว่าอิจฉาก็ไม่ผิดนักหรอก

 

 

 

                “ไม่ลืมของแน่นะ?” เตือนเซฮุนเป็นครั้งสุดท้ายตอนที่เซฮุนปิดกระเป๋าเตรียมตัวออกเดินทางไปหาจงอิน เอ้อ...ไปงานมีตติ้งนั่นล่ะ

 

 

 

                “ไม่ลืม..ตุ๊กตา กระเป๋าตังค์ มือถือ ครบ กูไปนะ

 

 

 

                มาถึงหน้างานด้วยแท็กซี่โดยสวัสดิภาพ ร่างโปร่งจัดการพาขายาวๆก้าวเข้าไปตรงจุดแสดงตัวเพื่อติดต่อเข้าไปในงาน อันที่จริงตอนนี้ความรู้สึกเดิมเริ่มกลับมาอีกแล้ว นั่นก็คืออาการตื่นเต้นและใจเต้นรัวแรงแบบนี้ ขนาดยังไม่ทันได้เห็นหน้าหล่อๆของจงอินนะเนี่ย ถ้าเห็น..ไม่ใช่ว่าโอเซฮุนจะทำอะไรไม่ถูกหรอกนะ

 

 

 

                “เดินเข้าทางประตูนั้นเลยนะคะ อีกสิบห้านาทีศิลปินจะออกมาเปิดงานมีตติ้งค่ะ

 

                “ขอบคุณครับคือไม่เข้าใจเล็กน้อยตรงที่พอเดินคล้อยหลังมาปุ๊บพวกสต๊าฟหน้างานก็หันไปซุบซิบกันทันทีได้ยินแว่วๆว่ามันเกี่ยวกับเซฮุนแน่ๆ

 

 

 

                ตายละ...เป็นทอร์คออฟเดอะทาวน์ไปซะแล้วนะโอเซฮุน

 

                บางทีก็อยากจะแต่งหญิงมาให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

                “มาจริงๆด้วย....” แบคฮยอนที่กำลังจัดดูความเรียบร้อยของตัวเองหันไปมองจงอินแบบงงๆ คนตัวเล็กขยับมาย่อตัวแล้วชะโงกหน้าผ่านใต้วงแขนของจงอินออกไปดูบรรยากาศในงาน แล้วก็ต้องร้องอ๋อ....

 

                คนตัวขาวจัดปากสีแดง วันนี้มาในเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อน แลดูโดดเด่นมากแม้ในสายตาของแบคฮยอน  ไม่ใช่เพราะเค้าเป็นผู้ชายส่วนน้อยในที่แห่งนี้ แต่เป็นเพราะ...ฟีโรโมนส่วนตัวล่ะมั้งที่แผ่ออร่าออกมามากขนาดนี้

 

 

 

                “กระเป๋าเค้าตุงจังนะจงอิน ไม่ใช่เอาอะไรมาให้นายหรอ?” อืม...ตุงจนเกินไปจริงๆด้วยแฮะ

 

 

 

                “พวกนายดูอะไรกัน?....อ้อ! ได้มาซะด้วยแฮะ.....จงอิน สติยังอยู่นะ?” คน ผิวสีเข้มพยักหน้ารับคำก่อนจะปิดประตูกลับเข้าไปดูแลความเรียบร้อยของตัวเอง แบบมากเกินความจำเป็นจนเพื่อนร่วมวงทั้งสองหันไปมองหน้ากันก่อนจะพูดเป็น เสียงเดียว เรียกให้พวกสต๊าฟสะดุ้งตกใจกันเป็นแถบๆ

 

 

 

                “หล่อแล้ว!!!!”

 

 

 

                “น้องๆแสตนด์บายค่ะ

 

 

                บรรยากาศในงานมินิแฟนมีตติ้ง.

 

                “อีกไม่ถึงอึดใจงานมินิแฟนมีตติ้งก็จะเริ่มต้นขึ้นแล้วนะครับ งานนี้เตรียมตัวเตรียมใจมาเพื่อใกล้ชิดหนุ่มหล่อทั้งสามของพวกเรากันรึยัง?”

 

 

 

                “เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

 

 

 

                “นอกจากจะได้เห็นศิลปินทั้งสามอย่างใกล้ชิดแล้ว เรายังจะมีเวลาให้ได้พูดคุยกับศิลปินและมอบของที่ระลึกให้ศิลปินด้วยนะครับ อ้ะ แต่ห้ามมอบระเบิดนะครับแฟนๆพิธีกรเอ่ยต่ออย่างติดตลก แต่เชื่อเถอะว่าแฟนคลับน่ะฟังบ้างไม่ฟังบ้าง พวกเค้ารอเวลาศิลปินของพวกเค้าออกมาต่างหาก โดยรวมแล้วก็อยู่ในความสงบดี

 

 

 

                เหล่าแฟนคลับถูกจัดแบ่งเป็นกลุ่มๆ กลุ่ม 7-8 คน ดูก็รู้ว่าเวลาให้ใกล้ชิดคงได้ใกล้ชิดกันเป็นกลุ่มแบบนี้ล่ะ ได้แต่หวังนะว่าจงอินจะสนใจมาคุยกับเซฮุนเยอะหน่อย หวังว่าคงไม่โดนพวกแฟนเกิร์ลแย่งซีนหมดหรอกนะ...

 

 

 

                “กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!” นั่นไง เสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหวแบบนี้ ออกมากันแล้ว...อาห์....จงอินออกมาแล้ว

 

 

 

                เสื้อนอกสีดำสวมทับเสื้อยืดคอกลมหลายสีลายอะไรซักอย่างที่เซฮุนดูไม่ออกมา พร้อมกางเกงขายาวสีดำแล้วก็รองเท้าคล้ายๆรองเท้าผ้าใบสีดำขีดขาว....โอ้พระเจ้าช่วย....ไม่ได้เห็นสัดส่วนอะไรของจงอินให้ได้ตื่นเต้นเลยแต่ทำไมโอเซฮุนถึงใจเต้นแรงแล้วก็ใจสั่นแบบนี้ล่ะ

 

 

 

                ตอนที่จงอินหันมามองอย่างจงใจแล้วอมยิ้มมุมปากให้ซักประมาณห้าวินาทีนั้นเหมือนโลกของเซฮุนหยุดหมุนไปเลย มันทำอะไรไม่ถูกคล้ายๆว่าถูกสตัฟค้างไว้กับที่ สายตาคมหันกลับไปแล้วเหลือก็เพียงแต่เซฮุนที่ยังคงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของจงอินแบบไม่รู้เบื่อ

 

 

 

                อาห์....แย่ล่ะสิ อยากได้รอยยิ้มแบบนั้นอีกจัง

 

 

 

                “ช่วงเวลาที่คุณรอคอยมาถึงแล้วครับ ต่อจากนี้ไปจะเป็นการเริ่มแฟนมีตติ้งแล้วครับ ศิลปินทั้งสามจะลงไปพบปะพูดคุยกับพวกคุณโดยจะสลับเวียนกันไปแต่ละกลุ่มนะ ครับ กรุณาอยู่ในความสงบและมีมารยาทกันด้วยนะครับแฟนคลับทุกคน” ช่วงเวลามันช่างผ่านไปยาวนานเหลือเกิน จุนมยอนมากลุ่มของเซฮุนเป็นคนแรกซึ่งเซฮุนก็ปล่อยให้พวกแฟนเกิร์ลทั้งหลาย คุยกับจุนมยอนไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ไม่อยากคุยนะแต่แค่ไม่รู้จะถามอะไรดีแล้วของก็ไม่ได้เตรียมมาให้ซะ ด้วย

 

 

 

                ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า...เหมือนเมื่อกี๊จุนมยอนจะหันมายิ้มให้แล้วโค้งหัว ให้นิดๆ แบบนั้นจะใช่...การผูกมิตรขั้นต้นรึเปล่านะ?  “ชื่ออะไรครับ?”

 

 

                “อ้อ ผมโอเซฮุนครับ” ทั้งสองคนยิ้มให้กันเล็กน้อยแล้วก็คุยกันอีกสองสามประโยคจนจุนมยอนได้รู้ว่า เซฮุนอายุเท่าจงอิน ธรรมดาจุนมยอนก็ไม่ใช่คนพูดเก่งเลยทำหน้าที่ตอบคำตามแฟนคลับเอาซะมากกว่า

 

 

                “ขอบคุณที่มานะครับ” คำพูดที่จุนมยอนพูดก่อนสลับไปกลุ่มอื่น แต่ไม่รู้ทำไมร่างโปร่งซึ่งเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มตอนนี้ถึงได้รู้สึกว่า อีกฝ่ายจงใจพูดด้วยก็ไม่รู้....ต่อมาเป็นคิวของแบคฮยอนซึ่งเซฮุนไม่แปลกใจ อีกแล้วล่ะ เพราะยังไงๆจงอินก็คงแวะมากลุ่มพวกเค้าเป็นกลุ่มสุดท้ายอย่างแน่นอน

 

 

                “กรี๊ด!” เสียงกรี๊ดเล็กๆประมาณสามสี่เสียงรอบตัวทำให้เซฮุนรู้ได้ทันทีว่าสาวๆกลุ่ม นี้เป็นแฟนคลับของแบคฮยอนเป็นส่วนใหญ่ ก็นั่นล่ะนะแบคฮยอนน่ารักออกซะขนาดนี้ตัวก็เล็กๆน่าเอ็นดูทำไมสาวๆจะไม่ชอบ กันล่ะ ต่างจากจงอิน...คนที่มีเสน่ห์แบบประหลาด ทั้งดวงตานั่น จมูกโด่ง รอยยิ้มสวยๆ รับกันหมดทั้งใบหน้า

 

 

 

                โอ้ย...คิดถึงจงอินอีกแล้วอ่ะโอเซฮุน ให้ตายเถอะ!

 

 

 

                “สวัสดีครับ” จัดเต็มกันเลยทีเดียว มาขยิบตาให้เซฮุนทำม้ายยย TT นี่อย่าบอกนะว่ารู้กันหมดทั้งวงแล้วน่ะว่าเซฮุนแบบว่า...ชอบจงอินอ่ะ รู้สึกอายขึ้นมากะทันหัน  แบคฮยอนโดนรุม...ใช่ต้องใช้คำว่าโดนรุม เพราะสาวๆไม่ปล่อยให้แบคฮยอนได้ชวนคุยเลยแย่งกันยิงคำถามใส่อย่างเดียว

 

 

 

                จงอินมาแล้ว...

                ตึก ตึก ตึก

                อย่าเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเสียงฝีเท้าของจงอินนะ ไม่ใช่หรอก...นั่นมันเสียงหัวใจของเซฮุนเต้นรัวขึ้นมาต่างหากล่ะ แล้วที่ว่างก็ตั้งมากมาย จะนั่งที่เดิมที่จุนมยอนกับแบคฮยอนนั่งก็ไม่นั่งนะ ขยับมานั่งอีกที่นึงตรงที่อยู่ตรงหน้าเซฮุนพอดี ไม่รู้จะมีใครสังเกตอาการของจงอินกับเซฮุนรึเปล่า แต่เซฮุนก็แลบลิ้นเลียปากตัวเองเรียกกำลังใจเรียบร้อยแล้ว แฟนๆดูจะตื่นเต้นไม่น้อยแต่ไม่ได้กรี๊ดออกมา...ถ้าเซฮุนเป็นผู้หญิงนะกรี๊ด ไปแล้วล่ะ

 

 

 

                “สวัสดีครับ ผมคิมจงอิน พวกคุณคงรู้จักผมอยู่แล้ว...โอ้...มีคุณผู้ชายมาด้วยนะครับ เป็นแฟนคลับของคนไหนเป็นพิเศษรึเปล่า?” ห้ามตัวเองไม่ทันตอนที่ค้อนควักเข้าให้เต็มๆ อย่างนี้ไม่เรียกว่าแกล้งกันแล้วเรียกว่าอะไร TT ตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจเซฮุนนะแต่พอโดนทักแบบนี้หันมามองกันพรึ่บเลยอ่ะ คือแบบมันน่าอายป่ะ...รู้สึกหน้าร้อนๆแล้วเนี่ย คิมจงอินขี้แกล้งเหมือนเดิมแถมยังรู้สึกเหมือนพอได้แกล้งแล้วมีความสุขซะ ด้วย

 

 

 

                “ก็...คิมจงอินน่ะครับ” เป็นไงล่ะ ให้มันรู้ซะบ้างว่าคนอย่างโอเซฮุนก็หน้าด้านได้เหมือนกัน!

                “หึหึ ว้าว เป็นแฟนคลับผมเป็นพิเศษซะด้วยผมดีใจจัง คนอื่นๆล่ะครับมีใครเป็นแฟนคลับผมแบบมากเป็นพิเศษบ้างมั้ย? ว้า ไม่มีเลยหรอ เสียใจอ่ะครับ อย่างงี้ผมต้องเป็นของคุณโอเซฮุนเค้านะครับเนี่ย

 

 

 

                โอ้ พระ เจ้า .... โอเซฮุนขอลาตายสักครู่ ริ้วสีแดงเริ่มวิ่งแข่งกันขึ้นมาบนใบหน้าของเซฮุนอย่างห้ามไม่อยู่ อะไรกันทำไมจงอินพูดแบบนี้ล่ะ ถึงมันจะเป็นคำพูดแบบติดตลก แต่เคยคิดบ้างมั้ยว่าเซฮุนจะอายน่ะไม่ได้คิดแหงๆเลย T/////////T ในนี้คงมีสาววายแหละ กรี๊ดเบาๆแล้วทำหน้าเหมือนได้ขึ้นสวรรค์แบบนี้

 

 

 

                “โอป้าคะ...พูดแบบนี้มันส่อนะคะ ><

 

 

                โอป้าของพวกเธอแค่หันมายิ้มให้เซฮุนนิดๆแล้วหันกลับไปตอบ “อ้าวหรอครับ? ไม่รู้เลยนะเนี่ย” ขี้เล่นกับทุกคนจริงๆ ถ้าได้อยู่ด้วยคงไม่มีเบื่อเลย

 

 

 

                “เอ่อ...จงอินครับ ซื้ออันนี้...มาให้” ตุ๊กตาเสือโคร่งสีขาวตัวขนาดกอดกำลังพอดีถูกยื่นไปให้จงอินซึ่งอีกฝ่ายก็รีบ รับไปโดยไม่ลังเลและกอดเอาไว้แน่น “น่ารักมากเลยครับ ขอบคุณมาก”

 

                จงอินเดินกลับไปที่เวทีแล้ว สายตาของเซฮุนก็ยังคงมองตามไปไม่ละสายตา เข้าใจว่าน่าจะมีการสุ่มผู้โชคดีอะไรแบบนี้ได้ขึ้นไปรับของที่ระลึกจาก ศิลปิน มีผู้โชคดีสามคน

 

 

 

                “ผู้โชคดีของเราจะมีทั้งหมด 6 คน นะครับ ศิลปินของพวกเราอยากจะขอบคุณทุกคนที่มางานนี้ ดังนั้นนอกจากเราจะจับฉลากชื่อพวกคุณเพื่อรับของที่ระลึกแล้วศิลปินจะเลือก สุดยอดแฟนคลับของแต่ละคนเพื่อขึ้นมารับกอดและถ่ายรูปคู่ครับ” ก็เท่ากับว่ารอบแรกจะมีแฟนคลับผู้โชคดีสามคน  คนที่หนึ่งได้จากจุนมยอน คนที่สองได้จากแบคฮยอน และคนสุดท้ายได้จากจงอิน  ส่วนอีกรอบจะเป็นการเลือกจากตัวศิลปินเองโดยไม่ซ้ำกับคนที่ได้ของไปแล้ว ใครถูกเลือกโดยศิลปินคนไหนก็จะได้กอดศิลปินคนนั้นแล้วทั้งหกคนก็จะได้ถ่าย รูปคู่กับศิลปินด้วย

 

 

 

                รายชื่อผู้โชคดีทั้งสามคนที่ได้ของที่ระลึกจากศิลปินผ่านไปแล้วโดยไม่มีชื่อ ของเซฮุน...อ่า เสียดายนิดๆแต่ไม่เสียใจหรอก บางทีอาจจะได้กอดก็ได้ เซฮุนคิดอย่างนั้นนะ.......................แล้วมันก็จริงๆด้วย

 

 

                “คุณจงอินเลือกแฟนคลับคนไหนดีครับ?”

                “ฮ่ะๆ ผมขอเลือกแฟนคลับที่เป็นผู้ชายคนเดียวของผมก็แล้วกันครับ คุณโอเซฮุน”

                “โอ้ว...เชิญคุณโอเซฮุนบนเวทีด้วยครับ”

 

 

                ความรู้สึกกอดครั้งนี้กับกอดครั้งแรกมันช่างต่างกันโดยสิ้นเชิง...รอบนี้จง อินดูจะกอดจงอินแน่นกว่าคราวที่แล้วและตอนที่ผละออกจากกันเพื่อเช็คแฮนด์กัน ตามมารยาทกระดาษใบเล็กๆก็ถูกยัดเข้ามาในมือบาง เซฮุนกำมันไว้แน่นก่อนจะหันไปถ่ายรูปคู่กับจงอินตามปกติ ไหล่กระทบไหล่เบาๆและฝ่ามือหนาที่อุ่นจนแทบร้อนที่วางอยู่บนหัว ไหล่..........อบอุ่นจนอธิบายไม่ถูก

 

 

                “ขอบคุณที่มางานนี้นะครับ..โอเซฮุน”

 

 

 

#########################

 

 

 

                “...........สไกป์ส่วนตัว..........งั้นหรอ?”

 

                “พูดไรของมึงวะงึมงำๆ ฟังไม่ได้ยินแล้วข้าวแม่งเมื่อไหร่จะกิน อิ่มอกอิ่มใจขนาดนั้นรึไง ?” ไม่ ต้องสงสัยทำไมเพื่อนของเซฮุนถึงหงุดหงิดขนาดนี้....มันทะเลาะกับแฟน...แต่พอ มาเล่าให้เซฮุนฟัง เซฮุนกลับไม่มีอารมณ์ให้คำปรึกษาเอาแต่นั่งดูแผ่นกระดาษที่จงอินยัดมาให้

 

 

 

                ในนั้นเขียนไว้เพียงแค่ยูสสไกป์ส่วนตัวของจงอิน...

 

 

                กับคำว่า คิดถึงเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

               

((โทษทีมาซะดึกเลย)) คนในจอภาพเคลื่อนไหวได้เอ่ยปากขอโทษแล้วยิ้มเหนื่อยๆให้

 

            คุณ....ไม่ อยากจะเชื่อว่าจะให้ยูสสไกป์ของตัวเองมาจริงๆ นี่เซฮุนเสี่ยงลองแอดไปเฉยๆหรอกนะ ไม่คิดเลยว่าจะได้คุยกับจงอินในลักษณะแบบนี้ นี่มันเกินที่คาดไว้แล้ว

 

            ((หืม..? กลัวผมหรอ?))

 

            เปล่าครับ ไม่ได้กลัว แค่ตื่นเต้น....เข่าทั้งสองข้างของ เซฮุนถูกยกชันขึ้นมาวางบนเก้าอี้แล้วเจ้าตัวก็กอดเข่าไว้แน่นพร้อมซุกหน้าลง ไปอีกต่างหาก โผล่ขึ้นมาแค่ช่วงจมูกขึ้นไป ปิดบังไว้ไม่ให้อีกคนเห็นว่ากำลังยิ้มกว้างแค่ไหน

 

            ((ผมนึกว่าคุณกลัวที่ผมรุกซะอีก))

 

            คุณเป็นศิลปินนะ...ทำ...งี้...ได้ไง

 

            ((คน เหมือนกันนั่นแหละ นี่แอบคอลมานะ ถ้าผจก.เข้ามาเห็นแย่แน่ๆ)) รู้สึกผิดที่ทำให้จงอินต้องลำบากอ่ะ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ต้องการอะไรแต่ที่แน่ๆ....นี่มันให้ความหวังกัน ชัดๆ!!!!

 

            ลำบากขนาดนี้ปิดเถอะครับ

 

            ((เดี๋ยวก่อนสิ แบคฮยอนดูให้อยู่ไม่เป็นไรหรอก คุณหายไปนานไม่มางานผมเลย))

 

            ผมอาย....นิ (. .)หลุบตาลงต่ำ อาการเหมือนหมาหูลู่หางตกเวลาโดนเจ้านายดุไม่มีผิดแบบนี้มันน่าเอ็นดูน้อยซะเมื่อไหร่

 

            ((อย่าทำท่าแบบนั้นสิ...อาห์...ผมอยากลูบหัวคุณจัง)) ไม่ต้องมาทำหน้าเอ็นดูแบบนั้นเลย...

 

            "ผมไม่ใช่หมานะคุณ ไม่ให้ลูบหรอก" มือบางเอื้อมไปหยิบตุ๊กตาเสือของตัวเองมากอดไว้แก้เขินขณะที่เปลี่ยนท่าไปนั่งขัดสมาธิแทนท่าเดิม

 

            ((เฮ้! ตุ๊กตาเหมือนที่คุณให้ผมเลยอ่ะ แฝดกันหรอ)) ร่างโปร่งอมยิ้มให้กับท่าทางตื่นเต้นแล้วก็ชี้นิ้วมาที่ตุ๊กตาเสือของเซฮุน อันที่จริงก็ยังไม่ได้ตั้งชื่อเลยแฮะ

 

            "ใช่ ซื้อมาพร้อมกันน่ะ..ผมเก็บไว้ตัวนึง" พอคุยกันจริงๆแบบนี้เซฮุนก็ไม่ได้รู้สึกลนอะไรมากมายนะ แค่ต้องยิ้มจนเมื่อยปากแถมใจก็เต้นแรงจนเหนื่อยแค่นั้นเอง ไม่ลำบากเลยซักนิด

 

            ((น่ารักดีนะ ผมตั้งชื่อละ มันชื่อ..)) คนผิวเข้มลุกขึ้นไปหยิบตุ๊กตาของตัวเองที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงมาโชว์ ((ฮุนนี่))

 

            "-///- นั่นมันชื่อ...." อีกฝ่ายพยักหน้ารับแบบไม่อายซะงั้น

 

            ((ชื่อคุณ เยส ชื่อของคุณกลายมาเป็นชื่อตุ๊กตา'ของผม'แล้ว))

 

            "ไม่ต้องเน้นชัดถ้อยชัดคำขนาดนั้นก็ได้ ผม...รู้แล้ว" เน้นคำว่าของผมหนักแน่นมาซะขนาดนั้นต้องการอะไรจากโอเซฮุนกันคิมจงอิน

 

            ((งี้ ก็เท่ากับคุณเป็นของผมเหมือนกัน)) พูดออกมาได้หน้าตาเฉยมาก มีเพียงดวงตาพราวระยับแบบชอบใจสุดขีดเท่านั้นที่ทำให้เห็นว่าคนตรงหน้ากำลัง พอใจในสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป

 

            "คุณนี่มันขี้แกล้งจริงๆเลย" ฟุบหน้าลงไปซุกเจ้าเสือขาวกลบเกลื่อนอาการเขินไว้ก่อน

 

            ((อะไรผมไม่ได้แกล้งอะไรคุณซักหน่อย))

 

            "แบบนี้แหละที่เรียกว่าแกล้ง"..แล้วก็ให้ความหวังด้วย เซฮุนคิดไว้ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป มันคงไม่เป็นการดีเท่าไหร่ถ้าหากจะพูด

 

            ((หน้า คุณนี่บอกทุกอย่างจริงๆเลยนะ ผมไม่ได้แกล้งให้ความหวังคุณซักหน่อย)) แล้วอยู่ดีๆแบคฮยอนก็โผล่พรวดเข้ามาในจอด้วยอีกคน ((ใช่ๆ คุณไม่มางานนะจงอินหัวเสียสลับกับเป็นหมาหงอยตลอดเลยล่ะจะบอก  มัน ไม่ได้แกล้งหรอก)) จงอินผลักแบคฮยอนออกไปพลางบอกให้อีกฝ่ายอย่าพูดมาก ก่อนจะถามว่าผจก.ล่ะ ซึ่งแบคฮยอนบอกมาว่าจุนมยอนดูต้นทางให้แล้วสลับเวรกัน(?)

 

            "....คือ...ลำบากใช่มั้ยครับ?"

 

            ((ไม่ลำบาก)) คำตอบที่ได้รับมาทันทีและใบหน้าขึงขังของจงอินทำเอาเซฮุนต้องรีบพยักหน้ารับแล้วตามใจอีกคน

 

            "โอเคๆ อย่าทำหน้าดุสิครับ" สิ่งต่อมาที่เซฮุนเห็นก็คือรอยยิ้มหล่อบาดใจของคิมจงอิน รู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนๆคงหนีไม่พ้นหน้าแดงแหงซะ

 

            ((เค้า หน้าแดงเลยเห็นมั้ยจงอิน)) แบคฮยอนพูดแซวก่อนจะลุกขึ้นไปอยู่กับจุนมยอนข้างนอกห้องอีกครั้ง ((คุณหน้าแดงจริงๆด้วย..........น่ารัก))

 

            "................. (.////.)"

 

            ((ฮ่าๆ ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่))

 

            "พอ แล้ว อย่าแกล้งผมนักสิ เดี๋ยวปิดสไกป์เลย" นั่น...เดี๋ยวนี้มีขู่ โอเซฮุนพูดขู่จงอินไปแบบไม่ทันรู้ตัวแถมพอรู้ตัวก็แก้ไม่ทันเพราะอีกฝ่ายยก มือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้แล้ว

 

            ((โอ เคๆ อย่าเพิ่งปิดนะ)) ภาพจงอินลุกขึ้นเดินวนทั่วห้องก่อนจะเปิดประตูออกไปหาสองคนข้างนอกเพื่อ ถามหาอะไรบางอย่าง..........อะไรบางอย่างนั้นคือกระดาษกับปากกา..........

 

            "เอามาทำอะไรน่ะครับ?"

 

            ((ขอที่อยู่หน่อยสิ มีของจะให้เดี๋ยวส่งของไป))

 

            "เอ่อ....ครับๆ" แล้วเซฮุนก็ก้มลงไปพิมพ์ที่อยู่ตัวเองส่งไปให้จงอิน

 

            ((โอ เคครับเซฮุน ผมต้องไปแล้วล่ะสองคนนั้นจะเข้านอนแล้วเหมือนกัน ฝันดีนะครับ)) คนผิวขาวปากแดงพยักหน้ารับแล้วโบกมือบ๊ายบายเช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายโบกมือ กลับมา ((จะไม่บอกฝันดีกันหน่อยหรอ?))

 

            เชื่อ เถอะว่าถ้าไม่ยิ้มก็ไม่ใช่เซฮุนล่ะ ร่างโปร่งกดหน้าลงมองต่ำนิดหน่อย "ฝันดีนะครับจงอิน" ยิ้มหล่อบาดใจจากจงอินเป็นของขวัญก่อนเข้านอนชิ้นสุดท้าย...

 

 

 

 

                จงอินออฟไลน์สไกป์ไปแล้ว...แต่เซฮุนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เค้าขยี้หน้าตัวเองลงไปกับตุ๊กตาเสือขาวก่อนจะจับมันมามองหน้า "นายน่ะชื่อคุณคิมไปแล้วกันนะ"

 

 

 

 

#########################

 

 

 

 

                วันไหนที่ว่างจงอินก็จะคอลสไกป์มาและแน่นอนอยู่แล้วที่เซฮุนจะออนไลน์รอทุก คืน เค้ารู้ว่าจงอินกว่าจะเลิกงานก็ดึกแต่ก็ยังออนรอ ได้คุยเยอะบ้างน้อยบ้างก็ยังดีกว่าไม่ได้คุย เวลาจงอินไปออกงานเซฮุนก็ตามไปบ้างแต่ไม่ได้ตามไปทุกงานเพราะจงอินบอกว่าไม่ จำเป็นต้องทำแบบนั้นมันสิ้นเปลืองเกินไปยังไงๆก็ได้คุยกันในสไกป์

 

 

 

                ในสไกป์มันเหมือนได้เจอตัวจริงซะที่ไหนกันล่ะ (.  .) เพราะงี้ไงเซฮุนถึงได้แอบไปบ่อยๆ พอจงอินเห็นก็จะขมวดคิ้วใส่แล้วค่อยเปลี่ยนไปอมยิ้มนิดๆแทน พอกลับมาได้คุยสไกป์กันเซฮุนก็โดนดุนิดๆหน่อยๆ ..... ทุกวันนี้เซฮุนใกล้จะสำลักความสุขตายแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

                ดิ๊งด่อง ดิ๊งด่อง. เสียงกดออดหน้าห้องดังขึ้นทำให้เซฮุนที่กำลังนั่งดูหนังอยู่อย่างใจจดใจจ่อ ต้องลุกขึ้นไปเปิดประตูอย่างเสียไม่ได้....ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นใครก็ไม่รู้ ใส่เสื้อโค้ทหนาเตอะดึงฮู้ดใหญ่มาคลุมไว้จนถึงคิ้วใส่แว่นตากันแดดแถมด้วย แมสปิดปากสีดำรูปกากบาทสีขาว หากเมื่อคนๆนั้นถอดแว่นตากันแดดออก....ดวงตาอันทรงเสน่ห์นั่น.....

 

 

                "จงอิน!"

 

 

                "เอาของมาส่งครับ"

 

 

 

 

                หน้าหนาวแล้ว...หิมะลงจัด...เห็นได้จากการแต่งตัวของจงอินและก็เกล็ดหิมะตาม เสื้อ หลังจากเบี่ยงตัวให้คนตัวใหญ่เข้ามาในห้องซึ่งอุ่นกว่าข้างนอกมาก คนที่ไม่ใช่เจ้าของห้องก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

 

 

 

                "หอมชื่นใจ" เค้าว่าอย่างงั้น...คนบ้า...หอมชื่นใจอะไรกันล่ะ โอเซฮุนยังปรับตัวตามไม่ทันนะ!

 

 

 

                คนตัวใหญ่ถอดเสื้อโค้ทและของประดับอื่นๆของตัวเองออกเหลือแค่เสื้อแขนยาวกับ กางเกงยีนส์แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงของเจ้าของห้องพร้อมจับเจ้าเสือขาวขึ้น มาฟัด(?)

 

 

 

                "นั่นมันคุณคิมของผมนะไม่ใช่ของคุณ ตุ๊กตาผมแบนหมดแล้ว" มือบางพยายามดึงตุ๊กตาของตัวเองออกมาจากจงอินแต่จงอินไม่ยอมปล่อย "ของคุณมันก็ของผมน่ะล่ะ" แถมยักคิ้วกวนให้อีกหนึ่งที ดังนั้นเซฮุนจึงย้ายตัวเองไปนั่งที่มุมนึงของโซฟาแทน เห็นแบบนั้นก็พอจะรู้ละว่าเซฮุนเขิน

 

 

 

                "คุณมาได้ยังไงน่ะไม่เจอแฟนคลับหรอ?"

 

 

 

                "เจอแต่แฟนครับ"

 

                "มั่ว..." เซฮุนหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่ริ้วสีแดงมันก็แข่งกันวิ่งขึ้นมากองอยู่บนแก้มขาวจนแดงจัดให้เจ้าตัวได้ อายอยู่ดีนั่นแหละ

 

 

 

                "ฮ่าๆ ไม่มีคนจำได้หรอกมั้งไม่ได้มีใครเข้ามาทักผม พอดีช่วงนี้ตารางงานมันว่างน่ะเลยแวะมาหา" อ๋อ...เซฮุนก็ยังว่าตั้งแต่ตอนที่คุยสไกป์กันครั้งแรกขอที่อยู่ไปบอกจะส่ง ของมาให้ก็ไม่เห็นมีที่แท้เป็นแบบนี้เองหรอกหรอ

 

 

 

                "แล้วไหนว่าเอาของมาส่งไงครับ"

 

                "ก็ผมนี่ไง..ของ" เซฮุนขออนุญาตเอาหลังเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากได้มั้ยครับ?

 

 

 

                "คุณนี่มัน..จริงๆเลย" หลังจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของเซฮุนซักพัก จงอินก็ลุกขึ้นเดินไปทั่วห้องหยิบโน่นหยิบนี่มาดูโดยมีเซฮุนมองการกระทำ เหล่านั้นเพลินๆ

 

 

 

                ที่ว่างข้างๆบนโซฟายวบลงตามมาด้วยแรงกระแทกเบาๆที่ไหล่...พอหันไปมองก็เห็น แค่จงอินกำลังตั้งใจดูหนังที่เซฮุนเปิดค้างเอาไว้ ร่างโปร่งจึงหันกลับไปนั่งดูบ้าง ..ทั้งคู่อยู่ในความเงียบเพราะไม่จำเป็นต้องพูดคุยอะไร

 

 

 

                แค่สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ขโมยฝ่ามือเล็กไปกุมไว้บนตักตัวเองแล้วใช้ นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาเบาๆบนหลังมือนั้น....แค่นี้ก็พอแล้วมั้ง

 

 

 

                "จบแล้ว" แต่ฝ่ามือหนายังคงกุมฝ่ามือเล็กไว้อย่างนั้นไม่ปล่อยจนเซฮุนต้องหันไปมอง ด้วยความสงสัย เสียงเพลงซาวด์แทร็คยังคงดังคลอต่อไป...ไม่มีใครลุกขึ้นไปปิด เหมือนพวกเค้าเล่นเกมจ้องตาใครที่หลบตาก่อนคนนั้นแพ้

 

 

 

                "แสบตาแล้ว.." มือหนาวางลงบนผมนุ่มของคนที่ออกปากบ่นแล้วใช้ปลายนิ้วเกี่ยวผมนุ่มเล่น "แสบก็หลบตาสิ" คำว่าไม่หลุดออกมาจากปากเซฮุนทันทีแบบแทบไม่ต้องคิด

 

 

 

                "คุณแพ้แน่ๆเซฮุน" เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาก่อนที่ใบหน้าหล่อจะโน้มเข้าไปหา...ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ปลายจมูกชนกันแล้วแต่เซฮุนก็ยังไม่ยอมหลบตา.....ฝ่ามือค่อยเลื่อนต่ำลงมา ประคองท้ายทอยอีกคนไว้แล้วก็เป็นริมฝีปากอุ่นที่ทาบทับลงไปยังริมฝีปากนุ่ม ของคนไม่ยอมแพ้

 

 

                สัมผัสอ่อนนุ่มบดคลึงเพียงแผ่วเบาแต่ย้ำซ้ำๆไม่ห่างหายไปไหนจนสุดท้ายร่าง โปร่งก็ยอมแพ้ค่อยๆปรือตาปิดลงแล้วบดคลึงริมฝีปากนุ่มตอบกลับไป ... มันหยุดไม่ได้ก็ไม่แปลก ... สัมผัสนั้นยังคงดำเนินต่อไปเมื่อมือบางยกขึ้นจับที่ข้อมือผู้บุกรุกตอนที่ ลิ้นชื้นแทรกเข้ามาในโพรงปากแล้วกวาดชิมไปทั่วอย่างไม่รีบร้อนและค่อยเป็น ค่อยไป

 

 

 

                ฝ่ามือหนารั้งท้ายทอยอีกคนให้เข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม มืออีกข้างยังคงกุมกันไว้ เสียงหายใจเริ่มแรงขึ้นเป็นสัญญาณว่าอีกฝ่ายเริ่มจะหายใจไม่ทัน จงอินจึงจำใจต้องผละออกอย่างเชื่องช้า...ช้าซะจน...มองเห็นปลายลิ้นที่ละจาก กันอย่างเสียดาย

 

 

 

                "คุณแพ้นะ" ร่างโปร่งยอมโอนอ่อนตามแรงรั้งเข้าไปซบอกกว้างอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายขี้แกล้งคนนี้อย่างเต็มใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

                "ผมแพ้คุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้าคุณแล้วล่ะจงอิน...."

                เสียงกระซิบคำหวานเพียงหนึ่งคำที่ข้างหู คำที่เซฮุนได้ยินเพียงคนเดียวนั้นทำให้อ้อมกอดของทั้งคู่กระชับมากขึ้น

 

 

 

                ความสุขที่หาไม่ได้จากที่ไหน...

 

 

 

                แค่ทุกๆวันดำเนินไปแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีคำสัญญาอะไรจากจงอินเป็นหลัก ประกัน...ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกัน...แค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของ มัน...แค่นี้เซฮุนก็พอใจ

 

 

 

 

 

 

                ในความเป็นไปไม่ได้...มีคำว่าเป็นไปได้อยู่เสมอ

 

 

 

 

 

 

 




 

 

                'บนโลกนี้ไม่มีหรอกคำว่าบังเอิญน่ะ....จะมีก็แต่พรหมลิขิตเท่านั้นแหละ'

 

 

 


 

 

 

 

 

THE END.

Talk ; แอบยาวนิดนึง ._. ไม่รู้จะถูกใจคนที่รอคอยกันรึเปล่า ขอบคุณอีกครั้งที่สนใจเข้ามาอ่านนะคะ โดยเฉพาะคนที่คอมเม้นท์นะ 555 ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ต่อไปก็จะแต่งฟิคมาลงอีกเรื่อยๆ อาจไม่ได้มีแค่ไคฮุนต้องรอติดตามตอนต่อไปนะคะ มีพล็อตฟิคยาวแล้ว แต่ยังไม่มีแพลนที่จะแต่ง 5555555 รักรีดเดอร์นะจ๊ะ จิ๊บิ ใครอยากติดต่อ ติดต่อได้ทางทวิตเตอร์นะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ tuangmi จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

56 ความคิดเห็น

  1. #56 Pinkdao (@Pinkdao) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:49
    เขินนนน
    #56
    0
  2. #55 บอมมี่
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 19:31
    ฟิตเรื่องนี้ฆ่าเราทางอ้อมมมมมมมม!!!!!!โอ้ยยยยเขิลลลจนจะระเบิดเป็นทุ่งข้าวสาลีละเนี่ย///=3=/// บรึ้มมมมม

    อ่านไปเขินไปบิดตัวไป เป็นฟอคที่ละมุนมากๆ อุ่นหัวใจมากอ่ะ ...แต่จบได้ค้างมากอ่ะ ยังไม่ได้ดูตอนเปิด ของ เลยน้าาาา
    #55
    0
  3. #54 สามีเนเน่
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 18:55
    อะไรคือคำว่าของคุณก็คือของผม ง่าาาาเค้าเขินแทนง่าาาาาา
    #54
    0
  4. #53 Dessgota
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 19:53
    โอ่ย!!!!! คุณคิมกับฮุนนี่ ฟินกันไปเป็นทิวแถว~



    ถ้าจะน่ารักขนาดนี้
    #53
    0
  5. #52 SweetnessHB
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 23:33
    น่าร๊ากกกกกกก เซฮุนดูเขิลอายตลอดเวลา >
    #52
    0
  6. วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 16:59
    ละมุนนนน นุ่มนวลลล #ฟินเร่~ -/////-
    #51
    0
  7. วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 14:51
    ชอบมากกกกก ^0^



    เขินแทนฮุนแล้วววว  > <
    #50
    0
  8. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:26
    ละมุนอ่าา จงอินน่ารักมากกกกกก ละลายแทนฮุนแล้วววว ><
    #49
    0
  9. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:38
    ชอบบบบบบบบบบบบ เขินจิกหมอนนนนนน กรี๊ดๆๆๆ
    #48
    0
  10. วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 15:54
    จงอินบอกอะไรรร เหย อิจฉา55555555555555
    จากแฟนคลับ กลายมาเป็น แฟนครับ :3
    #47
    0
  11. วันที่ 21 สิงหาคม 2556 / 22:49
    โอ๊ยยยยย ไรท์ทำเราฟินนนนน 

    ละมุนเกินนนนน น่ารักอ่าาาา

    คืออ่านแล้วแบบ โอ๊ยยย ยิ้มตลอดเลยนะ

    มันหุบยิ้มไม่ได้จริงๆนะ โอ๊ยยยยย น่ารักกกก
    #46
    0
  12. วันที่ 11 เมษายน 2556 / 13:22
    โอ้ยตายดีกว่า อะไรมันจะน่ารักขนาดนี้ เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนน จงอินนี่รุกหนักไม่เบานะ อยากสไกป์มั่งง่ะ แบคน่ารักมากเลยยยยยย นึกหน้าแบคตอนพูดออกเลยง่ะ >///< ประเด็นอยู่ที่ไคฮุนนะ คิคิ ยิ้มตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบ คนข้างๆจะหาว่าบ้าแล้วเอาจริง ฟินตัวแตก(?)
    #45
    0
  13. วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 22:10
    โอ๊ยย ขอบอกว่าดิ้นมากกกกกกกก เอาเซฮุนไปเก็บจะเอาจงอินมาไว้บ้านนนนนนนนนนTTเซฮุนแกทำบุญด้วยอะไรร

    ฮืออเหมือนกับฝันเลยอ่ะ ละมุนเกินนนนนนนน อิจฉาเมิ๊กกกกกกกกกก-0-

    ถ้ามันเกิดขึ้นจริงคงมีฟินตัวระเบิดกันไปข้างอ่ะ แบบเป็นความสัมพันธ์ที่แบบบบบ โอ๊ยยยยยยย ไม่ต้องอะไรมากมาย แล้วคือแบบแต่ละคนก็รู้ความรูส้สึกในใจของตัวเองกับอีกฝ่ายดี ฟหกดเ้่าสวงฟาห่ดวง้ แม่!!หนูชอบบบบบบบบบบบบบบ

    ไรท์เตอร์อ่าาาาาาาา! นี่มันชีวิตของเค้ากะเฮียคริสเลยอ่ะ ไหนๆก็ไหนละมาถึงนี่ขอเปิดตัวๆ เขินนนนน-///////////-
    #44
    0
  14. วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 18:09
    ชอบๆคู่นี้มากก ><
    #43
    0
  15. วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 00:23
    กรี้ดดดดไม่ไหวววว ไม่ทน ไม่แล้ววว ฮือออออ
    รักไคฮุนเข้่ให้อย่างจังก๋าาาเลยเพราะฟิคนี้มีส่วนมากกๆๆๆๆๆๆๆๆๆอยากบอกให้ไรท์รุ้ไว้เลยยยยยยน่ะ!!!!
    อยากให้ไรท์แต่งคู่หลักเราจังมันคงเป็นไรที่แบบโครตสุขอะ ชอบไรท์น่ะะะะ กรี้ดดด *นี่มีบอกรักด้วย5555
    เขียนมาเรื้อยๆๆน่ะเราจะตามอ่านเอง รักไคฮุนนนนนแล้วววววววตอนนี้ ><
    #42
    0
  16. วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 10:55
    งืออออออออ น่ารักมาก ชอบตอนจูบกันอ่ะ ละมุนมากเลยค่ะ ; __ ; ทำไมเราไม่โชคดีเหมือนเซฮุนบ้างล่ะ 55555555555555555 ชอบคุณสำหรับช็อตฟิคน่ารักๆเนื่องนี้ด้วยนะคะ <3
    #41
    0
  17. #40 OK GO
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 13:49
    อยากเป็นเซฮุน 555555555555555555555555

    เป็นแฟนคลับที่โชคดีที่สุดในโลกกกกก



    ไม่ได้โดนใจ 100% นะคะ แต่ฟิน 10000000% ค่ะ อิอิ
    #40
    0
  18. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:00
    คือแบบสุดจะทน
    เขินแทนฮุนนี่มากจุดๆๆๆๆนี้

    บรรยายไม่ถูกเลย


    สนุกมากๆๆๆๆๆๆ
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ♥
    #39
    0
  19. #38 เเนท
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:06
    โฮ้ยยยยย ไรเตอร์ไรเตอร์ทำเราเขิลไม่หยุดเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    เขิลอ่ะ เขิลมากๆๆเเค่นั่งอ่านยังเเบบว่ากรี๊ดเเล้วกรี๊ดอีกมีการทำลายข้าวของเล็กน้อย #อีนี่โรคจิตป่าววะ!?

    กว่าจะอ่านเรื่องนี้จบร่วมๆเกือบชั่วโมงได้อ่ะ เพราะทนความฟินไม่ไหวอ่านไปต้องหยุดไปกรี๊ดไปลั้ลลา

    มันน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก ยิ่งตอนคุยสไกป์กันนะ

    เเบบโอ้วเเม่เจ้าโถ่ววววว มันฟินเเทบไม่ไหวเหมือนเเฟนคุยกันจริงๆเลยอ่ะไรท์

    ไรท์เเต่งเก่งมากอ่ะ สงสัยคงเเต่งไปเขินไปเเน่เบยยย

    เพราะขนาดเราอ่านยังยิ้มไม่หุบเลย งื้ออออออออออน่ารักจริงๆ

    เค้าจะส่งเรื่องนี้ไห้เพื่อนฟินไปด้วยเลยยยย ขอบคุนจริงๆค่ะที่เเต่งเรื่องน่ารักๆเเบบนี้มาให้อ่าน

    เค้ารักเรื่องนี้นะ ^^
    #38
    0
  20. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:05
    สำลักความฟินนนนนนนนนนน
    เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน >//////<
    หวานกันมากเย
    คิมจงอินที่รว็อคมันนารักเกินไป ง่ะ
    เซฮุนยิ่งน่ารักๆอยู่ ชอบแกล้งเขาจัง
    #37
    0
  21. #36 Ketano
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:29
    ไรต์ทำเรากรี๊ด กรี๊ดไม่มีเสียง

    ไรต์ทำเราจะบ้า จะบ้าอ่ะ โอยยย

    นี่หยุดยิ้มไม่ได้นะ ไม่ได้เลย

    ไมจงอินน่ารักแบบนี้ โอยยยย รักอ่ะ

    แล้วนี่เขินจิงนะ เขินมาก

    ตอนน้องไคบอกว่าต้องเป็นของน้องฮุนอ่ะ

    โอยยย โลกแตกนะ แตกมากอ่ะ

    นี่พิมพ์แทบไม่ออก นี่มือสั่นมากนะ

    โอยยย เวลาฟินมากๆแล้วจะมือสั่นอ่ะ

    จะบ้าแล้ว จะบ้าา นี่แอบจะร้องไห้ด้วย เพราะปริ่มมาก

    จะตายแล้ว จะตาย นี่ต้องไปกรีดร้องในทวิตนะ

    โอยยยย ไม่ไหวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ต้องอ่านถึงตรงจงอินบอกน่ะแหละ แล้วไปทำอย่างอื่นก่อน ไม่งั้นตายอ่ะ โลกแตก

    แล้วคือน่ารักมากตอนที่เขียนบรรยายที่น้องฮุนคิดว่า จงอินขี้เล่นอยู่ด้วยไม่เบื่อ

    โอยยย มันน่ารักมากเลยนะ น่ารักมาก น่ารักมาก



    เฮ้ยยยยยยยยย สไกป์เลยหรอ เห็นหน้าด้วยสิ เฮ้ยยยยยยยย

    โอยยยยย ไมจงอินน่ารักแบบนี้ นี่ไม่เคยได้ชมเมนตัวเองเลยนะ

    ควรจารึกฟิคนี้ไว้ในประวัติศาสตร์ของเรามาก โอยย เรารักฟิคเรื่องนี้จัง

    ทำให้เราชมเมนแล้วชมเมนอีกแบบนี้ น่ากลัวมากอ่ะไรต์ ฮ่าๆๆๆ



    โง่ยยยยยยยยยยยยย คจอ น่ารักไปไหน นี่ปากหวานมาก ตอนคุยสไกป์น่ะ

    แต่ก็ยังคงหล่อและฮ็อตมากเหมือนเดิมนะ โอยยยยยยยยยยยย

    อยากตบปากจงอิน ด้วยปากตัวเอง ,,,, โอยยยยยย

    งื้อออออออ รุตัวว่าให้ความหวัง กีสสสสสสสสส เราใจเต้นน โง่ยยยยยยย

    โอยยยยยย เราจะตายก่อนเซฮูนนี่แล้วง่ะ ไมเราเขินแบบนี้ ภาพน้องไคชัดมาก ชัดมากกก

    โอยยยยยยยยยยย น่ารักกกกกกกกกก ตั้งชื่อว่าคุณคิมเหรอออ

    งื้อออ น้องฮุนน่ารักจังเลย โอ๋ๆๆๆๆ ลูบหัวน้องฮุนเบาๆและกอดแล้วหยิกแก้มอีกที

    น่ารักจังเลยไคฮุน ฮืออออออออ ร้องไห้แระ,,,,,



    ชิบหายแระ ของคือคจอ ตายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    นี่เราจะบ้าแล้วนะ นี่เราเหนื่อยมากนะ อ่านเรื่องนี้ทำให้เราสุญเสียพลังงานไปมากเลย

    ตายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค่าพลังชีวิตเราแทบไม่เหลือแระ

    โอยยยยยย ตอนจูบนี่มัน โฮรกกกกกกกกก น่ารักกกกกกกกกกก

    เราเม้นต์แทบไม่เป็นภาษาง่ะ เราถูกใจมากเลยค่ะ น่ารักมาก ประทับใจมาก



    ขอบคุณนะคะ วิเศษณ์มากเลย น่ารักมากจิงๆ ฮือออ ร้องไห้ล่ะ ต้องได้เข้ามาอ่านบ่อยๆแน่เลย
    #36
    0
  22. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:48
    กรีดร้องงงง  หวานมากเว่อ

    ฮรือออออออออ  จงอินน่ารักมาก ขี้แกล้งสุดดดด

    *ปาหนังสือเรียนทิ้ง  ,////////,

    เน่ก็น่ารักอ้ะ งุงิมุมิน่ารักสุดดด
    #35
    0
  23. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:50
    โอ๊ยยยย
    ฟินมากกกก
    จงอินน่ารักจัง แต่น้องฮุนน่ะขี้อายตลอดเลย 
    ชอบ ชอบมากๆเลย น่ารักมากๆ><
    #34
    0
  24. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:41
    จงอินอาาา า นายน่ารักมากๆ เลย

    คนขี้แกล้ง :P
    #33
    0
  25. #32 Woo
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 23:35
    จงอินน่ารักมากเลยอ่า ละมุนจังเลย ถ้ามีแบบนี้จริงฟินตายเลยนะเนี่ย
    #32
    0