คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักนี้ต้องแอบรัก

โดย saijantra

เด็กที่เป็นเพื่อนกันแต่ไม่สนิท กับกลายมาเป็นความรักโดยไม่รู้ตัว

ยอดวิวรวม

54

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


54

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
เรทติ้ง : 60 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 เม.ย. 58 / 09:25 น.
นิยาย ѡͧͺѡ รักนี้ต้องแอบรัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
หวัดดีจ้า

เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกนะค่ะ

และยังไม่ค่อยมีประสบการณ์ค่ะยังไงก็แนะนำด้วยนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 เม.ย. 58 / 09:25


รักนี้ต้องแอบรัก

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงนาฬิกาปลุก

เป็นเวลาที่ ”ปลายฟ้า” เด็กสาวอายุ 17 ปี ที่ชอบตื่นแต่เช้ามาอ่านหนังสือ เธอเป็นเด็กที่

เรียนไม่เก่งแต่เธอมีความขยันมาก เธอแอบรักผู้ชายคนหนึ่งที่เรียนเก่งทำอะไรก็เก่งไปหมด ซึ่งผู้ชายที่พูดถึงก็คือ “เพน” เด็กหนุ่มอายุ 17 ปี ผู้เรียนเก่งและหล่อมากอีกอย่างเพนยังเป็นนักร้องของโรงเรียนอีกด้วย เนื่องด้วยความบังเอิญบ้านของเธอได้อยู่ติดกับเพนพอดีทำให้เธอคิดเพ้อตลอดว่าไม่ใช่ความบังเอิญ

“นี่ยัยแว่น” เพนเรียกขณะที่กำลังวิ่งออกกำลังกายหน้าบ้าน

“อะไรหรอ”

“อ่านหนังสือหรอ” เพนถามพลางทำท่าทางหอบๆ

“ใช่! แล้วนายพึ่งไปวิ่งมาหรอ” ปลายฟ้าถามพลางหน้าแดง

“เธอชื่ออะไรหรอฉันเห็นเธอมานั่งอ่านหนังสือตอนเช้าๆทุกวันเลย” เพนถาม

“ฉันชื่อปลายฟ้า นายล่ะ” ปลายฟ้าแกล้งถาม

“อ่อ! ฉันเพนนะว่าแต่เธอเป็นอะไรหรือป่าวทำไมหน้าแดงๆ”

“ป่าว” ปลายฟ้าพูดพลางหันหน้าหนี

“ถ้างั้นฉันไปก่อนนะจะได้ไปโรงเรียน”

“อ่ะ

โรงเรียน:

อุ๊บ! เสียงคนเดินชนกัน

“ขอโทษค่ะ/ครับ”

“เฮ้ย! ปลายฟ้าหวัดดี” เพนพูดพลางตกใจ

“อ่ะๆ

“เธอเรียนที่นี่หรอ”

“ใช่แล้ว”

“แหนะ! เธอหน้าแดงอีกแล้วไม่สบายหรือป่าว” เพนถาม

“ป่าวๆ

“เพนไปกันได้หรือยัง” เพื่อนเพนตะโกนแทรกขึ้น

“ฉันไปก่อนนะไว้เจอกัน”

ห้องเรียน:

“ปลายฟ้าตอนบ่ายเธอไม่ไปดูเพนห้อง ม.5/4 ร้องเพลงหรออย่ามัวแต่อ่านหนังสือ”

เพื่อนในห้องพูดขึ้น

“เอ่อ” จากนั้นเพื่อนก็พาปลายฟ้าไปรอดูเพนร้องเพลงที่ห้องดนตรีเพราะตอนเช้าปลาย

ฟ้าไม่มีเรียน

ห้องดนตรี:

“เฮ้ย! เพนแกจะร้องเพลงอะไรว่ะวันนี้” เพื่อนถามขึ้น

“เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม”

“แต่ว่าเพลงนี้ต้องใช้นักร้องหญิงด้วยไม่ใช่หรอมันถึงจะสนุก วงเราไม่มีนักร้องหญิงนะ”

เพื่อนถามพลางสงสัย

“เอาน่าเดี๋ยวค่อยหาเหตุผลที่เล่นเพลงนี้เพราะว่าวันที่ 25 ธันวาคม เป็นวันเกิดฉัน ฉัน

จึงอยากซ้อมร้องไว้ก่อนหนะ”

“อ่อ!

“ฉันว่าเราขึ้นเวทีดีกว่าน่ะ”

บนเวที:

“วันนี้ผมขอซ้อมร้องเพลงนี้เพื่อเอาไว้ร้องในงานวันเกิดของผมนะครับ” เพนพูด

“อ้ากกกกกกกกกกก” เสียงสาวๆกรีดร้อง

เพลง เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ ฮู...

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว มีเรื่องราวของความเป็นจริง

มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า

ทะเลสีครามที่ทอดยาว เห็นความรักฉันบ้างไหม

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ ฮู...

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว มีเรื่องราวของความเป็นจริง

มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

ศิลปิน เอก สุระเชษฐ์ ศรีพรม

“อ้ากกกกกกกกกกกกก” เสียงกรีดร้องของสาวๆเมื่อเพลงจบ

“สำหรับวันนี้ผมก็ขอขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนที่มาฟังนะครับ แล้วเจอกันใหม่ครับ”

เพนพูดขึ้นทำให้สาวๆใจละลายโดยเฉพาะปลายฟ้า

“พี่เพนค่ะหนูขอชื่อเฟสพี่ได้ไหมค่ะ” เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้น

“ได้สิครับ”

“อ้าว! ปลายฟ้า” เพนพูดขึ้น

“อ่ะๆ

“เธอมาดูฉันร้องเพลงหรอ”

“ใช่ๆ สนุกมากเลยนะนายร้องเพลงเพราะดี” ปลายฟ้าพูดพลางเขินๆ

“หน้าแดงอีกแล้วไม่สบายหรือป่าวเนี่ย”

“ป่าว”

“หรือว่า! เธอชอบฉันหรือป่าว” เพนพูดหยอก

“เอ่อฉันกลับบ้านก่อนหละ” ปลายฟ้ารีบวิ่งออกมาทันทีทันใด

บ้านเพน:

“ลูกวันนี้เป็นยังไงซ้อมร้องเพลงเหนื่อยไหม”

“ก็นิดหนึ่งหนะแม่วันนี้เพนทานข้าวกับเพื่อนมาแล้วนะ เพนขึ้นไปนอนก่อนนะ”

ห้องเพน:

ตึ๊ง! หนึ่ง! เสียงข้อความในเฟสบุ๊ค

(ในเฟส)

“สวัสดีค่ะพี่เพน”

“ครับ” เพนตอบ

“จำหนูได้ไหมคะ”

“เอ่อออ”

“หนูคนที่ขอชื่อเฟสพี่เพนไง”

“อ่อ! น้องนั่นเอง”

“พี่เพนทำอะไรอยู่ค่ะ”

“อ่อ! พี่ปวดหัวกำลังจะนอน บายนะมีอะไรก็พิมพ์มาละกันเดี๋ยวพี่ตื่นมาเปิดดู”

“ค่ะ”

ตึ๊ง! หนึ่ง! เสียงข้อความในเฟสบุ๊ค

“หวัดดีเพน”

“อ่อ! ตะวันหวัดดี” เพนตอบ

“สบายดีไหม” ตะวันถาม

“อ่อ! เราสบายดีนายละ”

“เราก็สบายดีเรามีข่าวดีมาบอก”

“อะไรหรอ” เพนสงสัย

“เราจะกลับจากต่างประเทศน่าจะถึงราวๆวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ เราจะไปเรียนที่เดียวกับ

นาย พ่อประสานเรื่องให้เราแล้ว”

“อ่อ พอดีเลยวันพรุ่งนี้วันเสาร์ยังไงโทรหาละกันนะเราง่วงบายฝันดีนะแล้วเจอกัน”

“ฝันดีแล้วเจอกัน”

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

ตอนเช้า:

ติ๊ง! ต่อง เสียงกริ่งหน้าบ้าน

“เดี๋ยวผมไปเปิดเองแม่” ตะวันพูด

“หวัดดี”

“อ้าว! ตะวันไหนบอกว่าจะมาถึงตอนบ่ายไง” เพนถาม

“อ่อ! พอดีว่าจากสนามบินมาถึงที่นี่รถไม่ติดหนะ”

“ถ้างั้นเข้าบ้านดีกว่า”

“คุณแม่สวัสดีครับ” ตะวันพูดขึ้น

“จ๊ะ! ตะวันโตขึ้นหล่อเชียวนะ ว่าแต่พ่อเราไม่มาที่เมืองไทยด้วยหรอ” แม่ถามตะวัน

“ไม่ครับพ่อติดงานที่ต่างประเทศ”

“อ่อ!...เพนพาตะวันเอาของขึ้นไปเก็บด้วยนะลูก”

“ครับแม่”

ห้องเพน:

“ตะวันนายนอนเตียงเดียวกับเราได้นะ” เพนพูด

“ได้สิขนาดตอนเด็กๆเรายังนอนกับนายแทบทุกวันแหนะ” เพนกับตะวันเป็นเพื่อนรักกัน

สมัยเด็กๆ แต่ตะวันได้อาศัยอยู่กับพ่อ ซึ่งแม่เขาเสียไปตั้งแต่เด็กเขาจึงต้องย้ายโรงเรียนไปอยู่กับพ่อที่ต่างประเทศ ขณะนั้นเพนมีแต่แม่จึงทำให้ตะวันมาอยู่ที่บ้านเพนบ่อยๆทำให้สองคนนี้เป็นเพื่อนรักกันตลอดมา

ตอนเย็น:

“เพนฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นอ่านหนังสืออยู่ข้างบ้านเราหนะเขาเป็นใครหรอ” ตะวันถาม

“อ่อ! เขาชื่อปลายฟ้าเรียนที่เดียวกับเรานี่แหละทำไมสนใจเธอหรอ”

“ป่าวถามดูเฉยๆ”

“เราง่วงแล้วอ่ะขึ้นไปนอนก่อนนะ” เพนพูดขึ้น

“ไปด้วยง่วงเหมือนกัน” ตะวันก็คล้อยตาม

ห้องเพน:

“เพนนายไปอยู่หน้าต่างทำไมแหนะ! แอบเหล่สาวที่ชื่อปลายฟ้าละสิ” ตะวันพูดหยอก

“จะบ้า!

ขณะที่เพนกำลังเดินออกมาจากหน้าต่าง เพนได้ลื่นน้ำทำให้เกือบหน้าคะมำพื้นแต่ตะวัน

คว้าเอาไว้ทำให้เพนทับตะวันจนจูบกัน ซึ่งในตอนนั้นปลายฟ้าหันมามองพอดีทำให้เธอตกใจอย่างมาก

“ยึ้ย จูบเข้าไปได้ไง” เพนพูดขึ้น

“เราขอโทษนะ”

“เราดิที่ต้องขอบคุณนายที่เอาตัวมารับไว้ไม่งั้นหน้าคะมำพื้นไปแล้ว” เพนพูด

“เอ่อถ้างั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะเราขอตัวไปนอนก่อน” ตะวันพูดพลางเดินไปนอน

“อ่ะๆ”

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

ตอนเช้า:

“แม่เพนไปโรงเรียนก่อนนะเดี๋ยวไปทานข้าวที่โรงเรียนกับตะวัน”

บื้น! บื้น! เสียงมอเตอร์ไซค์

โรงเรียน:

“พี่เพนวันนี้พี่พาใครมาหรอ” รุ่นน้องถาม

“อ่อ! เพื่อนพี่เองชื่อตะวัน เขาย้ายมาเรียนที่นี่”

“เฮ้ย! เพนไปหาอะไรกินดีกว่าหิวแล้ว” ตะวันพูดแทรกขึ้น

“ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ” เพนพูด

โรงอาหาร:

“เฮ้ย! หนุ่มฮ็อตของโรงเรียนนี่หว่า” ตะวันพูดแซวขึ้น

“โอ๊ย! อะไรขอแกเนี่ย”

“เฮ้ย! ว่าแต่ผู้หญิงข้างบ้านเราหนะแกก็ชอบไหมว่ะ” ตะวันแซวต่อ

“จะบ้า!

“เฮ้ย! เดี๋ยวนี้เธอเลิกใส่แว่นแล้วไม่ใช่หรอเห็นแต่ก่อนแกบอกว่าเธอใส่แว่น”

“แล้วจะทำไม”

“เอ้า! สวยกว่าเดิมนั่นดิ เพราะฉันเห็นรูปเธอในเฟสแกไง เธอเปลี่ยนไปมาก”

“เอ้อ! กินเข้าไปซะ” เพนพูดพลางตักข้าวยัดใส่ปากตะวัน ขณะนั้นปลายฟ้าเดินผ่านมา

เห็นพอดี

“เฮ้! หวัดดีปลายฟ้า” เพนพูดขึ้น

“สวัสดีค่ะเอ่อไปก่อนนะเรามีเรียนเช้า” ปลายฟ้ารีบเดินออกไปทันที

“เขาเป็นอะไรของเขาเฮ้อ” เพนพูดพลางถอนหายใจ

“ถึงกับป้อนข้าวกันเลยหรออร้ายยยย” ปลายฟ้าเดินไปรำพึงไป

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงวันที่ 25 ธันวาคม วันที่เพนรอคอย

บ้านเพน:

“เพนวันนี้นายหล่อมากน่ะ” ปลายฟ้าพูด

“อ่อ! เดี๋ยวเราขึ้นไปร้องเพลงก่อนนะ” เพนพูดพลางวิ่งไปที่ร้องเพลง

“เอ้าเพน! จะขึ้นร้องแล้วหรอ” ตะวันตะโกนเรียกแต่เพนไม่ได้ยิน

“เพลงเพลงนี้ผมขอมอบให้บางคนที่เป็นคนพิเศษสำหรับค่ำคืนนี้ครับและขอเชิญปลาย

ฟ้ามาช่วยร้องเพลงนี้ด้วยครับ” เพนพูด ซึ่งคำพูดนี้ทำให้ปลายฟ้าเขินมากกกกกก

เพลงที่ฉันไม่ได้แต่ง

เพลงๆ นี้ที่ได้ฟัง นั้นฉันไม่ได้แต่ง

เธอรู้ไหม ไม่บังอาจหรอกนะคนดี โว..โอ..

รู้รึเปล่า ว่าใครที่เขียนเพลงนี้ จำเอาไว้ให้ดีๆ

คนนั้นคือเธอ

จากรอยยิ้ม ของเธอที่ให้มา

มันบังคับปากกา ให้สื่อความหมาย

เป็นคำร้อง ที่คล้องจองกับความในใจ

เธอรู้หรือไม่ ที่ฉันทำได้ ก็เป็นเพราะว่าเธอทั้งนั้น

แนท ณัฐชา

พอออกมาจากที่ร้องเพลง เพนได้จูงมือปลายฟ้าไปดูดาวข้างบ้าน 2 คน ทำให้ปลายฟ้า

รู้สึกงงมากกกก

“ปลายฟ้าเธอคบกับเราได้ไหม” เพนพูด

“ฮ่ะ! นี่นายไม่ได้คบกับตะวันหรอกหรอ”

“จะบ้าหรอ! ฉันไม่ได้เป็นเกย์นะ”

“เอ่อ

“อย่าลังเลถ้างั้นโอเคเราคบกัน” เพนพูด

“แต่ว่า

“เธอชอบฉันมานานแล้วไม่ใช่หรอ”

“นายรู้ได้ไงอ่ะ” ปลายฟ้างงๆ

“ก็ฉันใช้ใจดูเธอไงล่ะ” เพนพูด

“บ้า!...

The end…

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ saijantra จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น