[boy's love] warm vanilla sugar ❀ hongmark ft. taeten

ตอนที่ 15 : Special Chapter: Valentine’s Day (๑๐๐%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 มี.ค. 61






“Special Chapter”
Valentine’s Day 






                “วันวาเลนไทน์...”

                “ทำอะไรให้พี่หมอดีน่า ~”

                “เห! หรือว่าจะเสียตัวให้พี่หมอดีล่ะ?”

                ก็วันวาเลนไทน์คือเทศกาลแห่งการเสียตัวไม่ใช่เหรอ -///-

                ไม่! เราต้องเป็นผู้ดีสิ! มึงจะให้พี่หมอรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่ามึงน่ะใจง่าย!!!

 
                แต่… กูอยากโดนพี่หมอแล้วอ่า ฮ่อกๆๆ T_T

 
                “แล้วจะทำอะไรดีละเห้อ~”

                เตนล์พ่นลมหายใจพร้อมคิดไปถึงของขวัญที่จะเตรียมให้แฟนหนุ่มในวันวาเลนไทน์ พรุ่งนี้คือวันแห่งความรักแต่พี่หมอดันมีงานต้องทำ และถ้าเตนล์ไม่มีอะไรให้พี่หมอต้องเสียใจและผิดหวังในตัวแฟนคนนี้มากแน่ๆ ไม่นะ! เตนล์จะยอม!

                แล้ว... จะเอาอะไรไปให้ล่ะ... -_-

                อื้ม วาเลนไทน์ก็ต้องนึกถึงขนมหวาน ช็อกโกแลต ลูกอม ดอกไม้ โอ๊ะ! เค้กไง! ใช่! มึงก็ทำเค้กให้พี่หมอทานซะสิไอ้เตนล์! เค้กของเตนล์ที่ใส่หัวใจและความรักลงไปเวลาพี่หมอทานจะได้รักเตนล์เยอะๆไง (*////*)

แล้วถ้าใส่ไวอาก้าลงในเค้กเตนล์จะตกเป็นของพี่หมอด้วยไหมอะ สงสัยจัง ._.

 
#ชิตพลเป็นคนใสใส ( .////.)

 
 
เมื่อคิดได้ดังนั้นเตนล์ก็ไม่รอช้ารีบปลีกวิเวกออกไปซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อเตรียมซื้อหาอุปกรณ์ทำเค้กช็อกโกแลตทันที นี่เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กได้มีโอกาสทำเค้กถึงแม้จะไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองนักแต่ก็อยากบอกว่าทำเต็มที่และสุดฝีมือเป็นพอ

ยามซื้ออุปกรณ์เสร็จครบถ้วน เตนล์ก็ไม่รีรอให้เสียเวลาลุยเข้าครัวเพื่อทำขนมทันที ผูกผ้ากันเปื้อนลายริลัคคุมะสีชมพู จัดอุปกรณ์วางเรียงให้สวยงามและถ่ายรูปเก็บไว้ลงอินสตาแกรมให้ชาวบ้านอิจฉาตาร้อนเล่น

ติดแฮชแท็กว่ามีแฟนดีมีชัยไปกว่าครึ่งก็เก๋ดีนะ *O*

“ไข่ไก่..สองฟอง แป้งเค้ก…หนึ่งถ้วย”

เตนล์เริ่มตวงส่วนผสมในการทำขนม มือบางข้างหนึ่งถือถ้วยอุปกรณ์ส่วนอีกข้างก็ถือหนังสือควบคู่ไปด้วย รอยยิ้มผุดขึ้นยามนึกไปถึงหมอหนุ่มเจ้าของหัวใจที่เป็นเจ้าของเค้กก้อนนี้

ถ้าพี่หมอได้กินเค้กของเตนล์รับรองได้เลยว่าจะต้องติดใจ T\\\\T

“โอ๊ะ!”

เตนล์ร้องอุทานพร้อมเหลือบมองโทรศัพท์ที่จู่ๆ ก็แผดเสียงร้อง นึกบ่นในใจว่าใครบังอาจโทรมาไม่รู้จักเวล่ำเวลา ทว่าเมื่อเห็นหน้าจอก็ต้องเปลี่ยนความคิด รีบกดรับเสียงหวานทันที

 “ฮัลโหลพี่หมอคิดถึงเตนล์หรอ~”

เตนล์เหน็บโทรศัพท์เข้ากับไหล่เอนศรีษะลงข้างหนึ่งเพื่อคุยโทรศัพท์ พร้อมกับที่มือบางก็คอยตีผสมแป้งเข้าด้วยกัน

[พอดีพี่เพิ่งผ่าตัดคนไข้เสร็จน่ะ เลยโทรมาหาเราสักหน่อย]

“แล้วผ่านไปด้วยดีไหมครับ”

[อื้ม ตอนแรกก็หนักเอาเรื่องอยู่นะ เป็นเคสที่ยากเอาการ แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว]

“แฟนใครหนอเก่งจริงๆเลย เดี๋ยวต้องให้รางวัลสักหน่อยแล้ว ~”

เตนล์เอ่ยพลางเทส่วนผสมของแป้งที่ลงตัวแล้วลงในฐานพิมพ์เค้กที่เตรียมพร้อมเข้าเครื่องอบ ฉีกยิ้มกว้างเมื่อคิดว่าอีกไม่นานเค้กชิ้นนี้คงเสร็จสมบูรณ์

[เราว่างหรือป่าว มาหาพี่ให้ชื่นใจหน่อยสิครับ พี่เพิ่งทำงานเสร็จอยากได้กำลังใจมากๆเลย]
ตายแล้วกู... ดะดะโดนพี่หมออ้อน - ////// -

“ไม่เอาเตนล์ไม่ไปหรอก ค่อยไปพรุ่งนี้ดีกว่า”

เตนล์หักห้ามใจไม่ให้คล้อยตามไปกับเสียงทุ้มที่กำลังออดอ้อน มือเรียวยกถาดเค้กที่เทลงแป้นพิมพ์เรียบร้อยเข้าตู้อบกดตั้งเวลาแล้วยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจกับเค้กฝีมือตนเองครั้งแรก

[เตนล์ทำไมใจร้ายกับพี่หมอแบบนี้ล่ะครับ]

“เปล่านะ! เตนล์เนี่ยนะใจร้ายกับพี่หมอ? ไม่เห็นจะจริงเลย”

[น้องเตนล์อ่า ~ น่านะ มาหาพี่หน่อยนะครับ]

ฮึกTvT! ไปเปิดตู้อบแล้วหยอดไวอาก้าลงไปในเค้กตอนนี้ทันไหม! เตนล์จะไม่ทน !

“พี่หมออะทนหน่อยนะพรุ่งนี้เอง อีกแปบเดียวเราก็จะได้เจอกันแล้วเนอะ”

[…ก็ได้]

เตนล์ยิ้มออกมากับน้ำเสียงที่หงอยลง ตอนนี้น่ะปล่อยให้หงอไปก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้รับรองเตนล์จะทำให้พี่หมอมีความสุขเพราะเค้กแห่งเลิ้บของเตนล์คนนี้แน่นอน #ฟันธง

ติ๊ง !

คนตัวเล็กเหลียวไปด้านหลังเมื่อเสียงเตือนจากเครื่องอบขนมดังขึ้น สาวเท้าเข้าไปเปิดตู้อบก็ต้องผุดยิ้มกับกลิ่นที่หอมกรุ่นของขนมที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆ

 “พี่หมอครับเตนล์ต้องไปซื้อของให้แม่ก่อนอะ เดี๋ยวเสร็จแล้วเตนล์ไลน์ไปหานะครับ” 

เมื่อจัดการวางโทรศัพท์เสร็จก็นำครีมช็อกโกแลตที่เตรียมไว้ขึ้นมาปาดหน้าเค้กจนขึ้นเป็นรูปเป็นร่างสมบูรณ์ เตนล์ฉีกรอยยิ้มกว้างกับเค้กช็อกโกแลตของตนก่อนจะยกถาดใส่กล่องที่เตรียมพร้อมไว้แต่เนิ่นแล้วทันที

ทีนี้ก็เหลือแต่ว่าเจ้าของเขาจะอร่อยไหมก็เท่านั้นแหละ ><


 
 
14 กุมภาพันธุ์ 2014

                เตนล์สาวเท้าเดินเข้าภายในตึกโรงพยาบาลที่คุ้นเคย เดินผ่านเข้าด้านในอย่างง่ายดายด้วยเหตุเพราะใครๆก็ต่างรู้จักดีในนามของ ‘น้องเตนล์ของคุณหมอแทนไท’

                ขาเล็กก้าวมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของหมอหนุ่มที่เจ้าตัวมาเยือนบ่อยครั้ง ยกมือเลื่อนบานประตูออกเผยให้เห็นหมอหนุ่มที่กำลังนั่งจมกับกองแฟ้มเอกสารมากมายด้านใน

                ถึงแม้ในวันนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์แต่งานก็ยังคงเยอะอยู่เช่นเคย

                “มาแล้วเหรอ”

                แทนไทวางปากกาลง เงยหน้ามองคนมาใหม่พร้อมรอยยิ้ม เตนล์สาวเท้าเดินเข้ามานั่งแล้วยื่นกล่องเค้กไปตรงหน้าสร้างความประหลาดใจแก่แทนไท ก่อนที่หมอหนุ่มจะต้องร้องอ๋อในใจ

                วันวาเลนไทน์สินะ นี่เขาทำงานจนลืมวันลืมคืนเลยเหรอ ... แย่ชะมัด

                “ตะเตล์ให้พี่หมอ เตนล์ทำเองเลยนะ(.////.)”

                หมอหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง มองแก้มคนตัวเล็กที่แดงขึ้นอย่างนึกเอ็นดูก่อนจะเลื่อนมือแกะกล่องตรงหน้า ทว่าหมอหนุ่มกลับนิ่งค้างยามที่พบว่าด้านในคือเค้กช็อกโกแลต

                แทนไทเป็นคนไม่ชอบทานของหวานมาแต่ไหนแต่ไร เขาทานได้บ้างเพราะถูกคนที่บ้านทำ(บังคับ)มาให้ลองชิมอยู่บ่อยครั้ง แต่อย่างไรก็เถอะ เขาก็ยังนึกขยาดของหวานอยู่ดี

                เค้กช็อกโกแลต... หวังว่าคงจะไม่หวานเกินไปหรอกนะ

                แทนไทมองดวงตาใสของเตนล์ที่เปล่งประกายออกมาอย่างล้นเหลือ และเพราะในแววตาคู่นั้นอัดแน่นไปด้วยความสุขจึงทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ หากจะเลี่ยงไม่กินเห็นทีคงจะไม่ได้จึงจำใจหยิบส้อมขึ้นจิ้มเนื้อเค้กนิ่มจ่อปากท่ามกลางดวงตาแป๋วที่มองมาอย่างรอลุ้น

                “ฝีมือของเตนล์อร่อยไหมพี่หมอ!”

                เลี่ยน ...

                คำคำนี้ลอยเข้ามาในหัวของหมอหนุ่มยามที่ลิ้นได้สัมผัสเนื้อเค้ก ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กเผลอทำน้ำตาลหกลงไปหรือเปล่าถึงได้มีรสชาติที่เลี่ยนขนาดนี้

                แต่กระนั้นเอง…

                “อร่อยสิทำเก่งมากเลยนะ”

                “จริงหรอเตนล์ไม่เชื่อหรอกขอชิมหน่อยได้ปะ”

                หมอหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในเมื่อเค้กชิ้นนี้เตนล์เป็นคนทำแล้วเหตุใดถึงต้องขอเขาชิมด้วยละ เตนล์ตีหน้ายุ่งยามที่แทนไทดันกล่องเค้กหลบมือตนเอง

                “ทำไมอะ เตนล์อยากรู้ว่าอร่อยไหมนิน่า”

                “เอามาให้พี่แล้วไม่ได้ชิมก่อนหรอ?”

                “กะก็...เตนล์อยากให้พี่หมอชิมเป็นคนแรกนิน่า (._.)”

                และเป็นอีกครั้งที่หมอหนุ่มหลุดรอยยิ้มกว้างกับคำพูดแสนน่ารักของเด็กตรงหน้า หัวใจแกร่งพองโตกับการใส่ใจเพียงเล็กน้อย หมอหนุ่มก็ยังคงไม่รู้เช่นกันว่าทำไมหัวใจดวงนี้ถึงไม่เลิกโหยหาความรักจากเตนล์เสียที

                ความรักที่เพิ่มพูนมากขึ้นทุกวันไม่มีจบสิ้น

                “เค้กของเตนล์อร่อยจริงๆนะ”

                “พี่หมออะไม่เชื่อหรอก เอามาให้เตนล์ชิมก่อ...อ๊ะ”

                เสียงขาดช่วงเมื่อใบหน้าเรียวถูกเชิดขึ้นโดนฝ่ามือหนาของหมอหนุ่มก่อนที่ริมฝีปากบางจะถูกประกบลงมา แทนไทบดจูบสอดแทรกลิ้นชื้นเข้าไปเกี่ยวกับลิ้นเล็กป้อนความหวานของเนื้อเค้กที่ติดปลายลิ้นแก่คนที่เรียกร้องขอชิมความอร่อย เตนล์เบิกตาโพลงด้วยความตกใจพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นระรัวที่ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยชินกับรสจูบที่แสนอ่อนโยนของหมอหนุ่มได้เลยสักหน

                แทนไทส่งลิ้นร้อนของตนที่ยังคงความหวานเลี่ยนของเนื้อเค้กยัดเยียดเข้าใส่ลิ้นเล็กที่ฮึดสู้ตอบรับรสจูบ สองลิ้นพัวพันกันจนความหวานของเค้กช็อกโกแลตมลายหายไปหมอหนุ่มจึงถอนริมฝีปากออก มองดวงตาแป๋วของเตนล์ที่มองใบหน้าตนอยู่ก่อนจะส่งเสียงนุ่มทุ้มถามคนตัวเล็กเรียกเลือดฟาดบนแก้มใส

                “เค้กอร่อยไหม”

                พะพี่หมอ...ป้อนเค้กวิธีนี้หรอ ...

                ไอ้เตนล์อยากไประเบิดตัวตาย ฮื้ออออออออ T////T

                “ไม่เห็นจะอร่อยเลยอ๊ะ!”

                เสียงใสขาดตอนอีกครั้งเมื่อถูกริมฝีปากของหมอหนุ่มจู่โจมเข้าอีกครา ลิ้นชื้นบดเบียดลิ้นเล็กที่พร้อมลิ้มรสรสชาติของเค้กช็อกโกแลตอีกหน ความหวานเลี่ยนของช็อกโกแลตที่หมอหนุ่มนึกขยาดแต่ทว่ายามได้แบ่งกันชิมกับคนตัวเล็กกลับรู้สึกชอบใจอย่างมหันต์ เช่นเดียวกับเตนล์ที่ปิดเปลือกตาพริ้มยินยอมชิมความหวานของเค้กช็อกโกแลตฝีมือตัวเอง 

                สองลิ้นเกี่ยวพัวพันกันภายในด้วยความร้อนระอุปะปนความหวานของครีมช็อกโกแลตจนในที่สุดหมอหนุ่มก็ยอมถอนริมฝีปาก มองดวงหน้าใสของเตนล์ที่เห่อแดงอย่างชอบใจ

                “คราวนี้ตอบพี่ได้รึยังหื้ม”


                เตนล์หน้าแดงกว่าเดิม งึมงัมตอบเสียงเบา



                “ทำไมเค้ก... มันหวานแบบนี้ล่ะ”
 

 
                เค้กหวานกว่าความรักของเตนล์อีกอะ ดู๊ววว! T///∇///T
 
 


 
( - warm vanilla sugar - )
 







 
                “ไอ้พี่เหมอีกนานไหม”

                [ก็รถมันติด ใกล้ถึงแล้วเนี่ย]

                “เห้อ ฉันว่าฉันย้ำกับนายหลายรอบแล้วนะว่าสี่โมง ทำไมไม่กะเวลาก่อนเล่า!”

                [เฮ้! อย่าโมโหไปสิ ใครจะไปรู้ล่ะว่ารถมันติด!]

                “ไอ้พี่เหม! ฉันรอมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ!!”

                [ก็รถมันติดนิหว่า ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายรอนานสักหน่อย!]

                “ฮึ้ย!นายนี่มันจริงๆเลย!!!”

                [ไฟเขียวแล้วแค่นี้ก่อนนะ]

                มาร์คหย่อนโทรศัพท์ลงกระเป๋ายืนกระฟัดกระเหวี่ยงอย่างคนหงุดหงิดหลังจากที่เขานัดกับเหมกรไว้แล้วว่าให้มารับที่สถานีรถไฟฟ้ากลางสยาม แต่ปรากฏว่าคู่หมั้นตัวดีดันเลทไปเกือบสองชั่วโมงเต็มเนี่ยน่ะสิ!

                ขอย้ำว่าสองชั่วโมง!!!!          

                มันไม่ใช่เรื่องกล้วยๆเลยนะกับการที่ต้องมายืนรอใครถึงสองชั่วโมงแบบนี้

                แต่เพราะมันจำเป็นที่จะต้องรอ.. การเข้าย่านการค้าใจกลางกรุงเทพของเขาครั้งนี้ไม่ใช่มาเดินชอปปิ้งแบบปรกติหรอก หากแต่เขามาเพื่อเรียนทำคุกกี้ในวันวาเลนไทน์ต่างหากล่ะ

                คุกกี้ช็อกโกแลตของโปรดเหมกรที่อีกคนชื่นชอบทานคู่กับกาแฟในยามเช้า และนี่ก็คือของขวัญวันวาเลนไทน์ของมาร์คที่ตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเพื่อมอบให้คู่หมั้น กล่องคุกกี้ที่ถูกบรรจุอย่างดีอยู่ในมือของเขาแล้ว

                “คอยดูนะไอ้พี่เหม ถ้ายังไม่โผล่มาในสามสิบนาทีฉันจะโยนไอ้กล่องคุกกี้นี่ลงถังขยะแน่!!” มาร์คบ่นออกมากับตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เขาเลือกที่จะยืนรออยู่เฉยๆเพราะไม่อยากเดินไปไหนมาไหนคนเดียวมากนักในวันนี้ด้วยเหตุที่ว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ 

                วันที่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน มองไปในทิศทางใดก็มักพบแต่คนมีคู่...

                แล้วจะให้เขาไปเดินปล่อยอารมณ์ดาร์กคนเดียวท่ามกลางบรรยากาศสีชมพูเนี่ยนะ? ไม่เอาหรอกยืนรออยู่เฉยๆยังจะดีกว่า

                จึกๆ

                คนตัวเล็กหันไปด้านหลังเมื่อถูกสะกิดเข้าที่ไหล่ ใบหน้าสวยฉีกรอยยิ้มกว้างโดยทันทียามที่คิดว่าเป็นเหมกรที่มาถึงแล้วเสียที หากทว่าก็ต้องมุ่ยหน้าบูดเมื่อมันไม่ใช่ 

                มาสคอตหมีหรอกหรอ -^-

                ไอ้คู่หมั้นเฮงซวยนั่นไปอยู่ที่ไหนของมันเนี่ย!!!!!!

                “มี..อะไรหรอ?”

                มาร์คถามมาสคอตหมีสีน้ำตาลที่ถือลูกโป่งขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นมันเอาแต่จ้องเขาไม่เลิกรา เจ้าหมีมาสคอตนั่นเอาแต่โบกมือบ้ายบายไปมาต่อหน้าเขาก่อนจะตบบ่าเขาเบาๆสองสามที

                สงสัยจะรู้ว่ากำลังหงุดหงิดอยู่ 

                “ทำไม? จะปลอบฉันสินะเจ้าหมี”

                มาร์คตัดสินใจยืนคุยกับหมีมาสคอตนั่นข้ามเวลาเป็นการรอเหมกรไปในตัว ถึงแม้ว่าเจ้าหมีนั่นจะพูดไม่ได้ เอาแต่โบกมือไปมาตรงหน้าเขาก็ตามเถอะ -_-

                แต่ก็สนุกดีเหมือนกันนะ

                “วันนี้วันวาเลนไทน์นายมาตัวเดียวหรอ? ไม่มีคู่หรอ?”

                เจ้าหมีที่ถูกถามส่ายหน้าเป็นคำตอบทำให้มาร์คต้องยิ้มออกมา อย่างน้อยในเวลานี้ก็ยังมีคนไม่มีคู่เหมือนเขาแหละนะ

                “งั้น...เราไปเดินเล่นกันไหม?”

                เป็นอีกครั้งที่มาร์คยิ้มออกมาเพราะเจ้ามาสคอตหมีตัวนี้ที่พยักหน้าไม่หยุด ทั้งคู่เดินเล่นไปเรื่อยท่ามกลางคู่รักมากมายที่มาสวีทหวานกันในวันวาเลนไทน์ คู่รักที่ใส่เสื้อคู่กันบ้าง คู่รักที่ถือดอกกุหลาบคู่กันบ้าง คู่รักที่จูบกันบ้าง 


                ความรักทำให้มนุษย์ได้รู้จักกับความสุขที่แท้จริง …ความสุขจากการให้


                จึกๆ

                มาร์คหันไปมองหมีมาสคอตที่จิ้มลงมาที่ไหล่อีกครั้ง และก็ต้องตกใจเมื่อเจ้าหมียื่นลูกโป่งฟอยล์รูปหัวใจสีแดงสดมาตรงหน้า คิ้วเรียวสวยยกขึ้นด้วยความสงสัย

                “ให้ฉันหรอ?”

                มาสคอตหมีพยักหน้ารัวทำให้คนตัวเล็กต้องเผยรอยยิ้มน่ารัก อื้ม นี่ถือเป็นของขวัญวาเลนไทน์ชิ้นแรกของเขาในวันนี้เลยนะ

                “ขอบใจนะเจ้าหมีฉันไม่มีอะไรจะให้นายหรอก”

                มาร์คมองมาสคอตหมีที่พยักหน้าให้เขารัวๆ และทันทีที่ลูกโป่งตกอยู่ในมือนิ่มเจ้าหมีก็วิ่งดุ๊กๆ ออกไปโดยไม่ให้มาร์คได้เอ่ยล่ำลา คนตัวเล็กเกาหัวเบาๆ อย่างงงงวย

                “อ้าวไปซะงั้น... แล้วฉันจะอยู่กับใครละเนี่ย”

                มาร์คยู่ปากเล็กน้อยอย่างขัดใจเมื่อถูกทิ้งไว้กลางสยามคนเดียว ตัดสินใจเดินกลับไปรอเหมกรที่เดิมอีกครั้ง

                ตลอดเส้นทางที่ผู้คนมากมายเดินสวนมาร์คนั้นต่างเป็นคู่รักที่มาเดทกันในวันนี้ คู่รักมากมายซึ่งเดินเกาะแขนใกล้ชิดกันอย่างน่าอิจฉา คู่รักมากมายที่แสดงความรักให้กันทำให้คนตัวเล็กอดนึกถึงคู่หมั้นของตัวเองไม่ได้

                วันนี้วันวาเลนไทน์นะ แล้วอีกคนดันให้เขายืนรอตั้งสองชั่วโมงแบบนี้เนี่ยนะ!!!

                น่าหงุดหงิดชะมัด

                และทันทีที่เท้าเล็กก้าวมาถึงหน้าสถานีรถไฟฟ้า เขาก็เห็นเหมกรกำลังยืนอยู่ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ เหมกรที่เห็นมาร์คเดินมาก็รีบจ้ำอ้าวเดินเข้าหาโดยทันที

                “ไปไหนมา!”

                “เดินเล่น! พอดีรอคนให้มารับนานไปหน่อย!”

                มาร์คกระแทกเสียงกลับอย่างหงุดหงิดทำให้เหมกรสะดุ้ง กระแอมเสียงใส่อย่างคนปัดความผิดก่อนจะพูดเปลี่ยนเรื่อง

                “นั่นลูกโป่งใคร? เฮ้!มีคนให้นายมาตอนที่ฉันไม่อยู่งั้นหรอ? มีคนให้ของขวัญนายเหรอ!”

                “มันเรื่องของฉัน!!!!”

                เป็นอีกครั้งที่มาร์คขึ้นเสียงใสจนเหมกรที่กำลังเปล่งเสียงโต้ต้องรีบหุบปากฉับทันที มาร์คตอนโมโหน่ากลัวจะตายไป ยังไม่อยากเอาชีวิตไปโยนทิ้งเล่นหรอกนะ -_-

                “งั้น...กลับบ้านเถอะคุณแม่ชวนนายไปทานข้าวที่บ้านน่ะ”

                “ก็นำไปสิ”

                และเป็นอีกครั้งที่มาร์คกระชากเสียงใส่จนเหมกรสงสัย จึงเอ่ยถาม

                “นี่นายหงุดหงิดฉันที่มาสายใช่ไหม?”

                “จะไม่ให้ฉันหงุดหงิดได้ยังไง ฉันรอนายสองชั่วโมงเลยนะไอ้คู่หมั้นเฮงซวย!!!!” มาร์คกระแทกเสียงใส่เหมกรพลางยกกำปั้นขึ้นทุบอกอีกคนด้วยแรงที่ไม่เบานักเพราะความหงุดหงิดที่สั่งสมเต็มๆ เหมกรยกมือขึ้นจับข้อมือเล็กๆ ที่ปะทุร้ายแล้วดึงตัวคู่หมั้นให้เข้ามาใกล้

                ก่อนที่เสียงนุ่มทรงเสน่ห์จะกระซิบลงมาว่า…


                “นายโกรธฉันได้ แต่ฉันไม่เคยโกรธนายลง เพราะอะไรรู้ไหมมาร์ค”



                มาร์คเงียบ ก่อนต้องเม้มกลีบปากกับถ้อยคำถัดมา



                “…เพราะนายคือคนสำคัญของฉัน”




                มาร์คกำลังจะเป็นบ้าตายเพราะเหมกรอีกครั้ง เขายืนซ่อนหน้าแดงๆ จากสายตาคมที่จ้องมองมา ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเขาหายโกรธทันทีหลังจากได้ยินคำพูดหวานเลี่ยนจากปากไอ้คู่หมั้นตัวดีตรงหน้า

                ไม่แฟร์เลยมาคิณณ์...

                เหมกรจ้องดวงหน้าขาวที่อมชมพูขึ้นอย่างนึกเอ็นดู จ้องปรางแก้มที่ขึ้นสีแดงแล้วต้องหักห้ามใจที่จะไม่ก้มลงไปฉกชิงความหอมนั้น มือเรียวของมาร์คดึงชายเสื้อเหมกรไว้แก้เขิน และนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มยากนักที่จะหักห้ามใจไหว จนในที่สุด…


                ฟอด



                “ชอบทำตัวน่ารักดีนัก”


                “ไอ้คู่หมั้นจอมลวนลาม!” ทำปากเก่งปากกล้า โวยวายเสียงดังทั้งๆที่ตัวเองเขินจนแทบระเบิด ยิ่งรู้ว่ากำลังถูกจับจ้องโดยสายตาคมคู่นี้มากแค่ไหน หัวใจกลับยิ่งทรยศเต้นดังมากขึ้นให้มาร์คหงุดหงิด

                ไม่แฟร์อีกแล้วนะมาคิณณ์!

                “หึ ไปกันเถอะ”

                เหมกรหลุดหัวเราะในลำคอก่อนจะจูงมือคู่หมั้นแล้วเดินนำไปยังรถที่จอดทิ้งอยู่ไม่ไกล ซึ่งตลอดทางเดินของทั้งคู่นั้น ดวงหน้าคมของเหมกรประดับรอยยิ้มที่หาได้ยากนักจากนักศึกษาแพทย์เจ้าของฉายาเสือยิ้มยาก ไม่ต่างจากมาร์ค ที่ใบหน้าน่ารักประดับรอยยิ้มหวานแห่งความสุขตลอดเวลา

                “นี่ฉันทำมาให้นาย”

                มาร์คยื่นกล่องคุกกี้ไปตรงหน้าคู่หมั้นเมื่อมาถึงรถ เหมกรรับมาถืออย่างงงๆก่อนเอ่ยถาม

                “อะไร?”

                “คุกกี้ช็อกโกแลตของขวัญวันวาเลนไทน์ของฉันเอง”

                เหมกรหลุดยิ้มกว้าง มองกล่องคุกกี้ขนาดใหญ่ที่ถืออยู่ในมือก็พอจะเดาออกอยู่บ้างว่าเพิ่งผ่านการทำมาหมาดๆ และคงจะเป็นฝีมือของคู่หมั้นจอมน่ารักตรงหน้าแน่ๆ

                คงจะเป็นคุกกี้ที่อร่อยที่สุดในโลก

                “ขอบคุณนะ แล้วลูกโป่งที่ถืออยู่นั่นจะเอากลับบ้านด้วยงั้นหรอ?”

                เหมกรว่าพลางชี้ไปที่ลูกโป่งฟอยล์รูปหัวใจสีแดงที่คนตัวเล็กยังคงถืออยู่ มาร์คดึงลูกโป่งมากอดไว้อย่างหวงแหน

                “แน่นอนสิ! นี่ของขวัญวันวาเลนไทน์ชิ้นแรกของฉันนะ!”

                เสียงใสเอ่ยขึ้นพลางเตรียมคิดหาคำพูดอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงคำสั่งของเหมกรที่คาดว่าอีกคนต้องสั่งให้เขาเอาไปทิ้งแน่ๆ

                “งั้นก็ตามใจ”


               ผิดปกติแห๊ะ

                เหมกรพูดพลางเข้ามานั่งในรถ รอคนตัวเล็กคาดเข็มขัดให้เรียบร้อยจึงสตาร์ทเครื่องออกมุ่งหน้าสู่บ้านของตน การจราจรที่ติดขัดทำให้มาร์คอดไม่ได้ที่จะเปรยออกมา

                “วันนี้คนเยอะจริงๆ”

                “ก็วันวาเลนไทน์นี่คงพากันออกมาเดทนั่นแหละ”

                มาร์คหันไปมองนอกหน้าต่างก็พบแต่คู่รักมากมาย แอบเหลือบมองคนข้างกายแล้วได้แต่น้อยใจ ก็คู่หมั้นของเขามีความโรแมนติกเสียที่ไหนกันเล่า

                เหมกรน่ะทั้งขี้เก๊ก ปากแข็ง แล้วมาร์คจะไปหวังอะไรได้ละ

                แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ ....


 
                การกระทำของเหมกรก็ยังคงชัดเจนเสมอ


                
                “แล้วนาย..ไม่มีอะไรให้ฉันในวาเลนไทน์มั่งหรอ?”

                มาร์คแกล้งถามลองเชิงคู่หมั้นเผื่อจะเกิดฟลุคบังเอิญว่าอีกคนจะทำเซอร์ไพรส์ ก็แหม วันนี้วันแห่งความรักเลยนะ

                “...ไม่มีอะ”

                ไอ้หมอนี่มัน -_-!

                “เหอะ ฉันก็กะไว้แล้วนั่นแหละ”

                เหมกรลอบยิ้มกับน้ำเสียงประชดประชัน ขณะที่มือก็หมุนพวงมาลัยรถไปด้วยก่อนจะเอ่ยบอกกับอีกคนที่นั่งงอนตุ้บป่องอยู่ด้านข้าง


                “วันวาเลนไทน์...มันก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่งนั่นแหละ”



                “...”



                “เพราะไม่ว่าจะวันพรุ่งนี้หรือเดือนหน้าหรือปีหน้า ไม่ว่าจะวันอะไรก็ตาม”



                “...”



                “ฉันก็ยังอยู่กับนายตรงนี้”




 
               ผมบอกแล้วว่าการกระทำของเหมกรน่ะ... ชัดเจนที่สุด
 
 
 
 
               เหมกรหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าบ้านเมื่อมาถึงที่หมาย แอบเหลือบมองคู่หมั้นที่กำลังเปิดประตูลงรถเช่นกัน ชายหนุ่มอ่ำอึ้งเพียงพักก่อนเอ่ยเสียงนิ่ง 


               “ไปหยิบของที่ท้ายรถให้ฉันที”


               มาร์คสาวเท้าเดินไปยังหลังรถ และต้องเบิกตาตกใจยามที่เปิดหลังรถขึ้น …นั่นมัน 


 
               ชุดมาสคอตหมีตัวนั้น...
 

 
               มาร์คอมยิ้มเมื่อมั่นใจว่าชุดมาสคอตหมีท้ายรถเหมกรคือตัวเดียวกันกับที่เขาเจอวันนี้ และนั่นก็หมายความว่าลูกโป่งฟอยล์รูปหัวใจที่เขากำลังถืออยู่ในมือตอนนี้ก็…


               เหมกรคนงี่เง่า ...


               มาร์คไม่สามารถที่จะกลั้นรอยยิ้มได้อีกต่อไปเมื่อมองไปยังสิ่งที่วางอยู่ข้างชุดมาสคอตหมี หัวใจดวงน้อยพองโตขึ้นพร้อมเสียงดังกระหน่ำของหัวใจ

 

               ...ช่อดอกกุหลาบสีขาวสีโปรดของมาร์คที่ถูกจัดช่อไว้อย่างสวยงาม
 


               มาร์คประคองช่อดอกกุหลาบนั้นขึ้นสูดกลิ่นหอมของมัน และต้องหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งและอีกครั้ง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้ยิ้มเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เขารู้เพียงแต่เขาไม่สามารถหุบรอยยิ้มนี้ได้ลงเลยจริงๆ  


               เหมกรเปรียบดั่งผู้สร้างรอยยิ้มให้แก่มาคิณณ์…


               เขายกคิ้วขึ้นยามเหลือบเห็นการ์ดใบเล็กที่แนบอยู่กับช่อดอกไม้ หยิบอ่านจนจบแล้วรู้สึกอยากมุดหน้าแดงๆ ของตัวเองลงกับช่อดอกกุหลาบในอ้อมแขนให้รู้แล้วรู้รอด กระนั่นเสียงใสก็ยังพึมพำด่าอีกคนทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนใกล้จะระเบิดอยู่แล้วเต็มที


               “ไอ้บ้าพี่เหม” 



    
               ส่วนข้อความในการ์ดต้นเหตุใบนั้นน่ะเหรอ…?





 
หยุดยิ้มได้แล้วนะ 
สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับคุณคู่หมั้นของนายเหมกร :)







 
แถม




 
                มาร์คพยายามกลั้นรอยยิ้ม แสร้งตีหน้านิ่งเดินกลับไปหาคู่หมั้นตัวดีที่ยืนพิงกระโปรงรถอยู่อย่างน่าหมั้นไส้ เขาเดินเข้าไปใกล้พลางเอียงคอมองอีกคนเล็กน้อย

                “คิดว่าทำแบบนี้แล้วน่ารักนักเหรอ”

                เหมกรมองคู่หมั้นตัวเล็กที่เดินประคองช่อดอกกุหลาบสีขาวที่ตนบรรจงเลือกให้ ว่าที่คุณหมอหลุดหัวเราะในลำคอ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมในใจ อื้ม มาร์คกับดอกกุหลาบสีขาวก็ดูเข้ากันดีแห๊ะ คุณว่าไหมครับ? 


                เหมือนดั่งนางฟ้าตัวน้อยที่กำลังย่างกายอยู่ตรงหน้า


                “พูดกับคู่หมั้นที่ตั้งใจทำให้นายแบบนี้ได้ยังไง”

                “งั้นก็ไม่ต้องพูดต่อเลยแล้วกัน”

                สิ้นคำ มาร์คก็เขย่งตัวขึ้นกดจูบลงริมฝีปากหนา คล้องเรียวแขนที่ถือช่อดอกกุหลาบโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อบดจูบให้แนบชิดมากขึ้น เหมกรตกใจกับการจู่โจมกะทันหันของคู่หมั้นตัวเล็ก แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาที เพราะหลังจากนั้นเหมกรก็เลื่อนมือคล้องเอวเล็ก เปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกคนใจกล้าแทน

                ริมฝีปากร้อนบดเบียดคลอคลึงริมฝีปากเล็ก ส่งลิ้นชื้นยื่นแตะเพื่อขอเปิดทางเข้าช่วงชิมความหอมหวานภายใน และทันทีที่ได้เข้าไปสู่ภายในลิ้นร้อนก็ไม่รอช้าเก็บเกี่ยวรสชาติความหวานล่ำดั่งน้ำผึ้งทันที สองลิ้นพัวพันกันอย่างเมามันแบบไม่มีใครยอมใคร เหมกรพลิกร่างเล็กให้นอนราบไปกับกระโปรงรถแล้วกระหน่ำรสจูบให้อย่างเร่าร้อน

                “อื้อ~”

                เสียงครางหลุดจากลำคอเมื่อรสจูบเร่าร้อนจากคู่หมั้นตัวสูงยังคงส่งมาไม่มีหยุด ลิ้นร้อนยังคงคอยสาดความร้อนรุ่มใส่กายเล็กที่นอนราบอยู่ใต้อาณัตินี้ และความร้อนแรงจากรสจูบที่มัวเมามาร์คทำให้ปล่อยช่อดอกกุหลาบหลุดร่วงลงพื้น

                มาร์คยกมือขึ้นทุบไหล่ของคู่หมั้นเบาๆเพื่อเรียกร้องหาอากาศคืน เหมกรยอมถอนจูบอย่างจำนน มองกายบางของคู่หมั้นที่แดงเห่อนอนราบกับกระโปรงรถด้วยนัยน์ตาที่สื่อความหมาย 

                เหมกรกระตุกรอยยิ้มในขณะที่มองร่างของคู่หมั้นกำลังกอบโกยอากาศหายใจเข้าปอด เลื่อนใบหน้าคมก้มลงข้างใบหูขาวเพื่อกระซิบถ้อยคำบอกความต้องการ 


                ถ้อยคำที่เรียกเลือดให้รวมขึ้นไปกองอยู่บนแก้มใสอย่างรุนแรง ...




 
                “ไปบนห้องฉันก่อนแล้วค่อยลงมาหาคุณแม่ด้วยกันนะ”
 







 
- - - - - - - - - - ( - warm vanilla sugar - ) - - - - - - - - - - 




100%
ครบแล้วเย้ 
มีความสุขกับการอ่านมากๆนะคะ ^^

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

317 ความคิดเห็น

  1. #313 pakamon (@pakamook) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 07:52
    กี้ดดดดดดดดดดดดดดด เขินเด้อออออ
    #313
    0
  2. #305 aun-aom (@aun-aom) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 15:24
    เพ่เหมมมมมมม กรีดร้องงงง เขิงไปหมดแล้วววว
    #305
    0
  3. #304 mt16p10z (@mt16p10z) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 02:44
    โอ้ยยยยย เขินเด้ออออ ฟฟ้ห่ดดาดสดยกบกวกวกสปบหล
    #304
    0
  4. #303 marklee's girl (@elfjunior) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 02:01
    พี่เหม! เดี๋ยวนี้เอาใหญ่ เขินตามน้องไปหมดแล้ว ฮือ ชอบจริงๆการกระทำเด่นชัด
    #303
    0
  5. #302 PgHM (@choco404) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 01:14
    งื้อออ เขินมากกกกกกมีชงมีชวนน้องไปที่ห้องอี๊กโง้ยยยๆๆๆๆๆๆ >//////<
    #302
    0
  6. #301 xxbammxx (@xxbammxx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 00:34
    อร้ายยยยยย -บ้าพี่เหมๆๆๆ ชวนน้องไปต่อที่ห้องอย่างนี้เลยหรอ บ้าๆๆๆๆ งื้ออออออ เดี๋ยวคุณแม่รอนานนะพี่เหมอ่า ><
    #301
    0
  7. #300 EM_9003 (@arraya3887) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 22:59
    ละมุนน่ารักมากกกก
    อิจฉาคนมีแฟนค่ะ
    #300
    0
  8. #294 ไซเบี้ยนเอ๋อ🍒 (@Nopparataob) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 22:55
    โว้ยยย เขินน อ้ากกกกก เเม่เค้าจูบกัน เเม่น้องเตนล์ไม่ใส เเม่ เเม้ เเมมมมมมมมมมมมมมม้ กรี๊ดดดดด โอ้ยยยยย เขินนนนนนนเพนสเดนดีนารน้เสานยยีเพพคนสื รอน้องมาร์คกับพี่เหมเด้อ สู้ๆนะพี่เ-่าเเพ้พรี่หมอนะ
    #294
    0
  9. #293 นู๋ข้าวสวย (@meirochan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 21:49
    งึ้ยยยย พี่หมออออมาแบบนี้น้องเตนล์ละลายพอดี 55555
    #293
    0
  10. #292 marklee's girl (@elfjunior) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:20
    ไม่รู้จะตีน้องเตนล์ดีไหม อยากโดนพี่หมออะไรคะลูก แต่หนูโดนแม่ตีแน่ๆๆๆ ((แต่แม่ชอบจ้า 55555)) รอพี่เหมๆๆๆ อย่ายอมแพ้พี่หมอนะพี่เหม
    #292
    0
  11. #291 xxbammxx (@xxbammxx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 13:10
    พี่หมออออออออ
    #291
    0
  12. #290 Chez-moi (@Chez-moi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 12:17
    อยากมีแทนไทเป็นของตัวเองค่า ;///; รอดูของพี่เหมนะคะ งุ่ยยยย
    #290
    0