จบOUR LAST DAY พี่มี (แฟน) เด็ก [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,794,037 Views

  • 25,159 Comments

  • 23,964 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    300

    Overall
    1,794,037

ตอนที่ 6 : {FAHYAI} : EPISODE 05 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    23 ต.ค. 60


นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi

คำเตือนก่อนเฟบ : นิยายมีการอัพเดทซ้ำเพื่อประชาสัมพันธ์

Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความหื่นกระหาย

เกรียนกระจาย ใช้วิจารณญาณในการอ่าน



burning and making everything melt

│EP.05│






ช่วงเวลาที่เรากึ่งหลับกึ่งตื่น ในบางครั้ง เราก็ยังรับรู้อยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมเองก็รับรู้ ถึงผมจะเหนื่อยจนหลับไป มันก็รู้สึกได้ว่าเตียงที่กำลังนอนอยู่นั้นยวบลงไป ใครบางคนขยับเข้ามาใกล้ชวนให้ผมรู้สึกอึดอัดแม้ว่าแอร์จะเย็น 

ร้อน...

ผมพลิกตัวหันไปอีกด้าน แต่ก็เหมือนว่าไอความร้อนจากตัวของใครบางคนยังเข้ามาใกล้อีก ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมที่รอบกรอบหน้าของผม ผมปัดมือนั้นออกเพราะผมรู้สึกไม่สบายตัว

“พี่นี่มันขี้ดื้อจริงๆ” เสียงกึ่งเอือมระอาดังขึ้นใกล้ๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นฝันไหมหรอกได้ แค่ได้ยินแล้วมันหงุดหงิด 

“ก็อย่ามายุ่งดิ!” ผมเถียงทั้งๆที่ไม่ลืมตา

“นึกว่าอยากยุ่งนักหรือไง” ปลายนิ้วโป้งวนขยี้เบาๆที่กลางระหว่างคิ้วเหมือนจะให้ปมคิ้วที่ขมวดมุ่นนั่นคลายลง 

“ไม่อยากยุ่งก็ไปดิ ไปเหมือนพ่ออ่ะ นั่นแหละ ไปด้วยกัน” ผมปัดมือนั่นออกอีกครั้ง

“พอนึกว่าฝันล่ะด่าได้ด่าดี ปากพี่นี่มันเก่งจริงๆเลย” ผมรู้สึกเหมือนโดนเอานิ้วมาดึงที่ปากล่างผมเล่น ผมก็เลยกระชากผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง วุ่นวายนักหนาวะเนี่ย คนจะหลับจะนอน 

หมับ 

อยู่ๆแขนผมก็โดนจับเพื่อดึงให้พลิกตัวไปอีกด้าน ศีรษะผมทาบลงบนกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง ผมเดาได้ว่ามันคงเป็นช่วงแผ่นอก เพราะได้ยินเสียงหัวใจที่ข้างใต้นั้น แปลกที่ทำให้ผมรู้สึกดีและสงบอย่างประหลาด ทุกคืนผมจะนอนหลับอยู่คนเดียว มีบ้างที่จะมีผู้หญิงมาค้างด้วย นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกเหงาๆในใจมันหายไป ผมยังคงว้าเหว่ เนื่องจากผมไม่มีใครนอกจากพ่อที่ใส่ใจแต่งาน ฟุ้งเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจจนหนี้สินเพิ่มขึ้นทุกวัน 

บางทีผมก็รู้ว่าผมแค่ต้องการผู้หญิงมากลบเกลื่อนปมด้อยในใจลึกๆที่ไม่มีใครรักหรือต้องการผมจริงๆ เพราะผมเคยลองที่จะจริงจัง พวกเธอกลับคิดว่าผมเล่นตลก ตีตัวออกห่างทันที ผมจึงเข้าใจได้ว่าผู้ชายอย่างผม ไม่ได้มีค่าพอให้ผู้หญิงคนหนึ่งเอาชีวิตมาทิ้งไว้ด้วย ผมจึงเลิกงมงายหาความรัก มีความสัมพันธ์แบบชั่วข้ามคืนไปวันๆ แค่ให้ตัวเองไม่เหงาก็พอ ใครว่างก็ออกไปกับคนนั้น

ความรู้สึกที่มีใครมากอดให้รู้สึกดีนั้นไม่เคยมีเลย บางทีแค่มีเซ็กส์กันก็เพลียจะตาย ให้มานอนกอดกันก็ไม่มีฟิลนั้นอยู่ เหนื่อยจนหันหลังให้กันด้วยซ้ำ 

มันง่วงมาเลยนะตอนนี้ อยากลืมตายังแทบลืมไม่ขึ้น ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ลืมตาขึ้นมานิดๆ 

“...” 

เฮ้อ ผมก็น่าจะรู้นะ ว่ามันมีแค่ไอ้เด็กฟ้าใหญ่ที่อยู่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใครที่มานอนกอด พอคิดว่าเป็นมันผมก็เซ็งไปหมด ผมดึงท่อนแขนแกร่งที่กอดตัวเองอยู่ออกและขยับไปนอนริมเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ความรู้สึกดีก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนหมด

เพราะฟ้าใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงพวกนั้น คือเป็นคนที่ผมไม่สามารถจริงจังด้วยได้ ไหนจะเรื่องช่องว่างระหว่างวัย แถมอีกฝ่ายเองก็ไม่จริงจัง แค่อยากให้ผมเป็นเบี้ยล่างเพื่อความสะใจ โอเค เข้าใจได้ มันแก้แค้นแทนชิณณ์ และผมก็จะปล่อยให้มันเล่นให้พอใจ เด็กน่ะ เดี๋ยวมันเบื่อมันก็ไปหาอย่างอื่นเล่นเอง ผมไม่แยแสอะไรอีกแล้ว 

หมับ

ผมถูกจับแขนและดึงให้หันไป ผมที่ยังไม่ทันหลับต่อได้สนิทเลยลืมตามอง

“อะไรฟ้าใหญ่” ผมมองมันอย่างเหนื่อยๆ “กูจะนอนแล้ว” 

“ทำไมพี่ต้อง...”

เขาเหมือนมีคำถาม ฟ้าใหญ่พูดไม่จบแม้ว่าผมจะรอฟัง เนื่องจากเสียงโทรศัพท์ของผมมันดัง ผมเลิกมองฟ้าใหญ่ หันไปหยิบโทรศัพท์มาดู มันเป็นสายที่ไม่รับไม่ได้ เป็นโทรศัพท์จากพ่อ ผมก็เลยต้องรับ

“ครับพ่อ” 

(อาร์ค เงินเดือนเดือนนี้ออกหรือยังน่ะ) 

เรื่องเดิม พ่อก็ทำงานนะ แต่ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่เคยมีเงินเลยจนต้องขอผมทุกเดือน ทั้งๆที่ผมไม่เคยขอเงินพ่อเลย รายได้ของพ่อจากที่บริษัทมันมากกว่าเงินเดือนผมไม่รู้กี่เท่า จะว่าเขาเอาไปจ่ายหนี้ก็ไม่ใช่ ไม่รู้เอาไปทำอะไร ไหนจะหนี้ที่ติดคนอื่นจากการพยายามกู้ไม่ให้บริษัทล้มอีก 

ผมเดินหนีมาคุยทางอื่น เพราะไม่อยากให้ฟ้าใหญ่ได้ยินปัญหาครอบครัวของผม

“อาร์คยังไม่มีเลยพ่อ”

(ช่วยพ่อหน่อยสิ แกเป็นลูกพ่อนะ ขอแค่เดือนนี้ มันช็อตจริงๆ) 

“พ่อเคยไม่ช็อตด้วยหรอ” ผมแค่นหัวเราะ “พ่อช็อตตลอด” 

(ไอ้อาร์ค ไม่ต้องมาต่อล้อต่อเถียง แกจะช่วยฉันไหมบอกมา) 

“อาร์คไม่ให้พ่อได้ด้วยหรอ นี่พ่อ อาร์คอุตส่าห์ออกมาอยู่ข้างนอกแล้วนะ ที่อยู่ก็ซื้อเอง อะไรๆก็หาเอง แค่ให้พ่อจ่ายให้ตัวเองคนเดียว พ่อยังมีไม่พออีกหรอ บริษัทน่ะ ถ้ามันประคองไม่ไหว พ่อขายมันไม่ได้หรือไง” 

ผมไม่ยอมบอกพ่อว่าชิณณ์เข้ามาเล่นงานผม และผมก็จะไม่บอกด้วย

(แกไม่เข้าใจไอ้อาร์ค ฉันทำเพื่อแก)

“พ่อ อาร์คไม่ได้อยากได้อะไรเลย พ่อไม่ต้องทำเพื่ออาร์ค” 

(แกไม่อายเพื่อนสนิทแกบ้างหรือไง ไทน์น่ะ ไปถึงไหนถึงไหนแล้ว แกก็ยังเป็นแค่พนักงานบริษัทอยู่แบบนี้น่ะ เป็นลูกน้องเขามันดีหรือไง!

ผมไม่รู้จะตอบอะไร

“ไม่อายหรอกพ่อ ก็ต้นทุนผมกับมันมันต่างกัน” ผมบอกเสียงเฉยๆ

(ฉันไม่มีอะไรต่างจากคุณหัสดิน!) พ่อหัวร้อนเรื่องพ่อไอ้ไทน์อีกแล้ว ทั้งๆที่อีกฝ่ายให้โอกาสพ่อ ให้พ่อเรียนรู้งานที่บริษัทจนออกมาเปิดบริษัทเป็นคู่แข่งได้ขนาดนี้ ผมแทบต้องขอบคุณคุณหัสดินแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ไล่ผมออก เขารู้อยู่เต็มอกนะ ว่าพ่อผมทำบริษัทแบบเดียวกัน ถึงจะเป็นบริษัทเล็กๆก็เถอะ

“พ่อ อาร์คเหนื่อย” ผมพูดตรงๆ

(แกไม่เหนื่อยเท่าฉัน ช่วยพ่อซะอาร์ค ฉันเป็นพ่อแก แกคงไม่อยากให้พ่อแกลำบาก โอนเงินมาด้วยก่อนมะรืนนี้ ถือว่าพ่อขอร้องแล้วกัน) 

พ่อวางสายใส่ผมโดยไม่รอให้ผมพูดอะไร ผมจึงทำได้แค่ถอนหายใจและนั่งลงที่พื้นระเบียง 

มีใครเข้าใจความเหนื่อยของผมจริงๆไหม

แม่ง...กูก็แค่อยากได้ชีวิตที่เรียบง่ายเหมือนคนอื่น แล้วทำไมทุกๆเรื่องต้องเข้ามาอยู่ที่กูคนเดียวด้วยวะ 

แม้ว่าจะผ่านไปครู่ใหญ่ที่พ่อผมวางสาย ผมก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมคล้ายคนไร้สติ ผมคิดไม่ออกว่าผมจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปดี 

คิดไปก็เท่านั้นแหละ นอกจากโอนเงินไป ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือไงล่ะวะ 

“พี่อาร์ค” เสียงเรียกจากข้างหลังไม่ได้ทำให้ผมหันไปง่ายๆ ผมยังเงียบ และนั่งอยู่ที่เดิม

“...” 

“พี่อาร์ค” ฟ้าใหญ่เรียกผมครั้งที่สอง

“...” ผมยังเงียบอีก คือในเวลานี้ ผมแทบจะไม่มีอารมณ์คุยกับเขา ผมไม่อยากคุยด้วยนั่นแหละ 

ฟึ่บ 

ฟ้าใหญ่คงรู้แล้วว่าเรียกไปผมก็ไม่ตอบ เจ้าตัวเลยลงจากเตียงเดินมาตามกันถึงที่ มือหนาจับที่แขนผมแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืน 

“เรียกตั้งหลายที” เขามองหน้าผมนิ่งๆ

“ไม่ได้ยิน” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมโกหกโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเป็นกะล่อนหรือประจบ ผมไม่มีอารมณ์จะทำอย่างงั้น 

“โกหก” 

“อือ ก็รู้นี่” 

“เป็นอะไร ใครโทรมา” 

ฟ้าใหญ่ไม่ได้อารมณ์เสียเท่าที่ผมคิด ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยนิดๆที่ออกมาจากน้ำเสียงและสายตาคู่นั้นกลับไม่ได้ทำให้ผมอยากเล่าอะไรเลย ผมคือคนที่แสดงละครเก่งคนหนึ่ง ซึ่งมันไม่แน่ว่าฟ้าใหญ่จะไม่ได้กำลังแสดงละครอยู่

“พ่อโทรมา” 

ผมขี้เกียจคิดเรื่องใหม่ ตอนนี้สมองล้ามาก ก็เลยบอกแค่ใครโทรมา ส่วนเรื่องโทรมาทำไมนั้น ผมไม่คิดจะเล่าอยู่แล้ว ผมเดินผ่านอีกคนมาที่เตียง ขยับตัวขึ้นไปนอนเหมือนเดิมพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมไว้บนร่าง ฟ้าใหญ่ตามมา เขานั่งลงข้างๆบริเวณที่ผมนอน ดวงตาคู่นั้นทอดสายตามองมา ผมเดาได้จากความรู้สึก 

“ซีเรียสงั้นหรอ” เขาถาม คงจะเห็นท่าทีผมแปลกไป

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” 

“ผมไม่ใช่เด็ก” ฟ้าใหญ่มองผมนิ่งเหมือนจะเคืองหน่อยๆกับคำสบประมาท “พี่ก็รู้นี่” 

กำลังจะขู่ว่าถ้าว่ามันเป็นเด็ก คืนนี้คงอ่วมอีกคืนสินะ 

“เออๆ มึงไม่ใช่เด็ก กูแค่ไม่อยากบอก นี่เรื่องส่วนตัว เรื่องครอบครัว เว้นให้กูสักเรื่องที่ไม่ต้องรายงานมึงได้ไหมล่ะ” 

ผมถามโดยไม่ได้สบตา ถ้าหากผมมองหน้าฟ้าใหญ่เมื่อไหร่ ผมก็จะไม่กล้าพูด ให้พูดไปทั้งแบบนี้แหละ ดีที่สุด 

“ก็ไม่ได้จะบังคับให้เล่า” 

“...” 

ก็ดีแล้ว

“แค่ผมไม่ได้แย่ถึงขนาดที่พี่จะไว้ใจไม่ได้” 

ผมมองหน้าฟ้าใหญ่ รอยยิ้มแป้นแล้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผม 

“ถ้าเราไม่ได้แบล็คเมล์พี่อาร์ค พี่อาร์คคงเชื่อสนิทเลยแหละ ว่าเมื่อกี๊เราพูดจริง” 

“...” 

“ฟ้าใหญ่อาจจะหลอกคนอื่นได้นะ แต่ไม่ใช่กับพี่หรอก เพราะผีเหมือนกันมันก็รู้กันดี”

ผมหมายถึงผมเป็นคนตอแหล ดังนั้นถ้ามีใครมาตอแหลกับผม ผมย่อมดูมันออก ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายตรงหน้าก็ตาม

“มีนิสัยวัดนิสัยคนอื่นจากนิสัยของตัวเองหรอ”

ฟ้าใหญ่หลอกด่าให้ผมหน้าชาเล่นๆ

“...” 

“ผมไม่ได้เสแสร้งเก่งขนาดที่พี่จินตนาการหรอก”

หมอนั่นถือโอกาสนอนลงข้างๆผม แถมยังจงใจมองมาให้ผมรู้ว่าเขากำลังมองผมอยู่อีก เด็กนี่ ทำไมต้องสร้างความอึดอัดให้ผมด้วยล่ะเนี่ย หงุดหงิดชะมัด 

“กูง่วง นอนก่อนนะ” ผมพยายามตัดบท แค่เรื่องพ่อผมก็กลุ้มใจแทบแย่ ไม่อยากเอาเรื่องอื่นมาเพิ่มภาระให้ตัวเองอีก เส้นเลือดในสมองของผมแทบจะแตกตายไปตรงหน้าฟ้าใหญ่อยู่แล้ว

“พรุ่งนี้พี่ไปทำงานยังไง” ฟ้าใหญ่ถาม

“ขับรถไป”

“เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาเสนอแม้ว่าผมจะไม่ได้ร้องขอ

“ไม่เป็นไร ขับรถไปเองได้” 

“ไม่ได้ขออนุญาต”

ดูมันสิ...

ฟึ่บ! 

ผมปัดผ้าห่มที่คลุมหน้าอยู่ตอนแรกออก ว่าจะไม่มองไม่คุยอะไรกับไอ้เด็กนี่เพิ่มก็ยังต้องคุยจนได้ 

“ไม่ไปเรียนหรือไง” ผมอยากให้ฟ้าใหญ่ไปสนใจเรื่องตัวเองเหมือนเดิม มันจะได้ไม่ต้องมาใส่ใจเรื่องของผม ให้มันทำเอาสะใจเหมือนตอนแรกๆที่หายหัวไป บอกว่าถ้าอยากเจอเมื่อไหร่ถึงจะติดต่อมาเอง แบบนั้นมันดีกว่าการที่มันมาทำตัวติดกับผมเป็นแตงเมแบบนี้อีก

อิสระ! ผมต้องการอิสระโว้ย! 

ฟ้าใหญ่เท้าคางนอนจ้องผมอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

“...” ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อึนๆใส่แถมยังไม่ตอบคำถาม

“ถามไม่ได้ยินหรอ ไม่ไปเรียนหรือไง” ผมต้องควบคุมอารมณ์มากเลยนะ เพียงเพื่อจะไม่ให้ตวาดมันเนี่ย! 

“ไป” ฟ้าใหญ่ตอบ

“งั้นก็ไปเรียนสิ จะลำบากไปส่งพี่อาร์คทำไมล่ะ เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก พี่เป็นห่วงนะเนี่ย” ผมลูบแขนแกร่งนั่นไปมาพร้อมกับมองใบหน้าของฟ้าใหญ่ด้วยสายตาที่หวานเชื่อมปานน้ำผึ้งผิดกับในใจที่แช่งให้มันรถคว่ำตายอยู่ทุกวินาที!

ช่วยเชื่อในความเป็นห่วงของกูแล้วไปดูแลตัวมึงเองเถอะไอ้เด็กเวร!

“เป็นห่วงจริงหรอ” ฟ้าใหญ่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าเรียบนิ่งทำให้ผมเดาเขาไม่ออก 

“จริงสิ” ผมแกล้งเอามือไปไล้แก้มไอ้เด็กหมีเหมือนตอนที่ทำกับผู้หญิง นี่เป็นไม้ตายของผมเลยนะ ทำทีไรหญิงเคลิ้มตลอด ฟ้าใหญ่ก็ไม่ได้เว้น เพราะอยู่ๆแขนแกร่งก็รวบร่างผมไปใกล้จนผมเหงื่อแตกซ่ก รู้สึกมันจะได้ผลดีเกินคาดไปหน่อยมั้ง

“พูดจาเข้าหูดีจัง ผมควรให้รางวัลพี่ไหม” 

มันบอกมันจะให้รางวัลผมแต่ทำไมทำหน้าอย่างกับจะลงโทษ

“มะ ไม่เป็นไร” ผมพยายามจะขืนตัวออก ฟ้าใหญ่เลยเลิกคิ้วเหมือนจะกวนประสาท แขนแกร่งล็อคลำตัวผมไว้แน่นขึ้น

“หนีทำไม หรือกลัวผมจับได้ว่าโกหก” 

ผมว่ามันรู้อยู่แล้วว่าผมก็แค่ประจบ มันจงใจหาเรื่องมากกว่า พอเรื่องมาอีหรอบนี้ ผมก็ตามน้ำไปสิ 

“เปล่าไม่ได้หนี ก็มันอึดอัดเฉยๆ กอดแน่นไป” ฟ้าใหญ่คลายอ้อมกอดออกนิดเดียวเท่านั้น และมันก็ไม่ได้ทำให้ผมหายใจหายคอคล่องขึ้นเลย 

“ไม่ต้องเป็นห่วงผม ผมจะไปส่ง” ฟ้าใหญ่รวบรัดสรุปโดยไม่ให้ผมอ้าปากพูด ผมจะต้องมีเรื่องงามหน้าอีกแน่ๆ อยู่ๆก็มีผู้ชายใส่ชุดนักศึกษาที่ไหนก็ไม่รู้ขับรถมาส่ง! จะให้อ้างว่าเป็นน้องชายกับคนอื่นก็คงพอฟังขึ้น ยกเว้นคนเดียวที่มันไม่มีทางเชื่อก็คือไอ้ไทน์เพื่อนผม

อย่าลืมว่าฟ้าใหญ่เป็นเพื่อนตันหยงแฟนมันนะ ผมต้องโดนมันซักแน่ๆ 

“ไม่ต้องไปส่งหรอก ไม่เกรงใจแฟนเราหรือไง” ผมโบ้ยเรื่องนี้ให้ลูกหมีแฟนมัน

“พี่นี่แสนดีจังเลยนะ” ฟ้าใหญ่เหยียดริมฝีปากนิดหน่อย “แล้วถ้าผมยืนยันจะไปส่งพี่อยู่ดี พี่จะเอาอะไรมาอ้าง”

"..." เจอคำถามนี้ผมนี่กริบวนไปครับ!

ไอ้ฟ้าใหญ่ไล่ต้อนจนผมไม่เหลือข้ออ้างอะไรให้แย้งมันแล้วจริงๆ แม้ว่าผมจะพยายามเค้นสมองสุดๆก็ตาม คนเป็นเด็กจับปลายคางของผมให้เงยขึ้นมองเขาชัดๆ

“ไม่จริงใจก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคืนนี้ได้ตัวจะคิดดู” 

เจอคำพูดไอ้เด็กฟ้าใหญ่แบบนี้ ผมแม่งไม่อยากทำอะไรนอกจากแกล้งตายเลยรู้ไหม

“ก็บอกว่าเหนื่อยไง”

“ผลัดวันประกันพรุ่ง” ฟ้าใหญ่พูดเสียงเรียบๆ แหมๆๆ ด่ากูไปเถอะไอ้หมีป่า! คิดว่ากูจำเป็นต้องยอมมึงหรือไงฟระ ไม่จำเป็นเลยสักนิด นี่ถ้าไม่กลัวมึงขู่นะ (เหตุผลเดียวคือคำว่ากลัวจริงๆ) 

“ไว้คราวหน้านะ” ผมตบแก้มร่างสูงไม่เบานัก ก็จงใจหลอกตบเลยแหละ ฟ้าใหญ่หรี่ตามองผม เหมือนรู้ว่าผมหลอกตบมัน

“คราวหน้าน่ะเมื่อไหร่” ไอ้เด็กนี่มันเหมือนจะเอาเป็นเอาตายเอาจริงเอาจัง ‘เอาผม’ จริงๆนะเนี่ย 

“ก็...” 

ผมกำลังจะหาทางกะล่อนเอาตัวรอดต่อ ทว่าฟ้าใหญ่ก็เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากคู่นั้นแทบจะสิงริมฝีปากของผม

“พูดแล้วเอาคืนไม่ได้นะ ผมไม่เหมือนคนอื่นๆของพี่” 

นัยน์ตาที่แฝงความจริงจังมากับความตำหนิทำให้ผมเกิดพูดไม่ออก ฟ้าใหญ่มักจะชอบพูดเหมือนรู้จักสันดานผมดีว่าผมเคยทำอะไรมาบ้างในชีวิตอย่างงั้นแหละ

“ก็คราวหน้าวันที่ไม่เหนื่อยไง”

ผมตอบแบบกว้างๆไว้ก่อน ผมมักจะมีนิสัยแบบนี้แหละ คือตอบให้มันผ่านๆไปไว้ก่อน ไม่มีการรับปากที่แน่นอนของผมหรอก ผมจะตอบประเด็นที่ผมเบี่ยงได้ไว้เป็นดีที่สุด ใครจะไปรู้ว่าวันที่ไม่เหนื่อยของผมมันวันไหน เกิดผมบอกว่าเหนื่อยทุกวัน ชาตินี้มันก็ไม่ได้แอ้มหรอก

“ฉลาดตอบจริงๆ”

มือของฟ้าใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุข เอาความจริงมันคงจะหมั่นไส้การกระทำของผมมาตั้งแต่แรก ผมสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อมือคู่นั้นสอดเข้ามาใต้เสื้อ จงใจเคล้าคลึงเน้นหนักไปทั้งร่างและจะบ่ายเบี่ยงก็ทำไม่ได้เพราะว่ามันกอดไว้ทั้งตัว

“อะ อื้อ...” 

ผมหลุดเสียงร้องเบาๆและรีบยกมือขึ้นปิดปาก ฟ้าใหญ่หัวเราะเสียงทุ้มอยู่ในลำคอ

“ไหนบอกเหนื่อยไง” ผมโดนกระซิบถาม จมูกโด่งกับริมฝีปากนั่นแตะไปตามขมับ ใบหูและลำคอ ผมเกร็งไปทั้งตัวตอนที่เรียวลิ้นชื้นแตะเข้ามาในใบหู 

“ก็เหนื่อยจริงๆ อยะ อย่าดิ” ยิ่งผมพยายามดันมือของอีกฝ่ายออก ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เผลอแป็บเดียวอีกฝ่ายก็ไปแตะเอาอะไรที่ไม่ควรแตะ

“ความรู้สึกไวเหมือนกันนะพี่เนี่ย โดยเฉพาะกับมือผม” อีกฝ่ายทำเสียงเหมือนกับจะเย้ยหยัน ผมนี่ก็เริ่มหงุดหงิดกับคำพูดนั้นของมัน ผู้ชายน่ะถ้าโดนสัมผัสหน่อยมันก็รู้สึกง่ายอยู่แล้วนี่ มันเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่เพราะว่ามันมาแตะซะหน่อย 

“ไม่ใช่แค่มือมึงซะหน่อย ใครมาจับก็เป็นอย่างงี้หมด” ผมพูดไปเพราะไม่อยากให้ไอ้เด็กนี่มันได้ใจนัก พอฟ้าใหญ่ได้ยินก็เลยมองมาด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะโกรธและโหดขึ้นกว่าเดิมแม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยน

ผมนี่ขนลุก!

อาร์คสัมผัสได้ถึงพลังงานอาฆาตบางอย่าง!

“อ๊ะ!” ผมตกใจนิดหน่อยที่มันรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

“ผมไม่รอวันที่พี่ไม่เหนื่อยหรอก เพราะสันดานอย่างพี่ต้องบอกว่าเหนื่อยทุกวัน” 

ฟ้าใหญ่พูดมันออกมาเหมือนพูดผ่านสมองผมไม่มีผิด ฝ่ามือข้างหนึ่งบีบข้อมือผมไว้แน่นจนเจ็บ

“อ้าขา เร็วๆ” 

 “อย่า...ไม่เอา” ผมรีบกันมือฟ้าใหญ่ออกไป ไอ้เด็กเวรก็ดูจะไม่ยอมง่ายๆ จะทำท่าเดียวจนผมหงุดหงิด “ก็บอกว่าไม่ไง!”

“แล้วไง ต้องฟังด้วยหรอ”

“ต้อง!” ผมเน้นเสียงแบบที่ตอนแรกไม่เคยทำมาก่อน ตอนนี้สภาพร่างกายรวมถึงสภาพจิตใจผมมันไม่ว้อนท์ แล้วไอ้ฟ้าใหญ่ก็ไม่ควรอย่างแรงที่จะฝืน

“เถียงเป็นแล้วหรอ” อีกฝ่ายยิ้มบางๆเหมือนจะยียวน

“ครั้งนี้ไม่ ไม่ว่ามึงจะขู่ยังไงกูก็จะไม่ทำ โอเคนะ”

พลั่ก!

ผมดันตัวฟ้าใหญ่แรงพอสมควรให้ล้มลงข้างๆแทนที่จะมากักตัวผมอยู่แบบนี้ และอะไรที่มันไม่สงบตอนแรก ผมก็ปล่อยมันไว้อย่างงั้น คิดว่าเดี๋ยวมันก็สงบลงเองนั่นแหละ ผมพลิกตัวนอนหันหลังให้ฟ้าใหญ่ โดยไม่สนใจว่ามันจะงัดไม้เด็ดอะไรมาใช้กับผม แม้ว่าผมจะนอนอยู่นิ่งๆรอดูสถานการณ์อยู่พักหนึ่งก็ไม่เห็นฟ้าใหญ่จะทำอะไร ผมก็เลยแอบหันไปมองมันนิดหน่อย เห็นมันนอนอย่างเฉยชามาก ไม่ได้มีท่าทีคุกคามอย่างที่ผมคิดไว้ทีแรก

“แอบมองอะไร” ฟ้าใหญ่ถามโดยไม่มองมาทางผม ผมก็เลยสะดุ้ง

“ไม่ได้แอบ แค่สงสัย” ผมพูดตามความรู้สึกแบบไม่ตอแหล ฟ้าใหญ่เลยหันมามองผมให้เต็มสายตา

“สงสัยอะไร ลองถาม เผื่ออยากตอบ” ผมเลิกคิ้ว

“โดนปฏิเสธ ไม่โกรธหรอ”

“ไม่โกรธ” ฟ้าใหญ่ไหวไหล่เหมือนมันไม่โกรธจริงๆ ที่จริงมันก็ไม่มีสิทธิ์โกรธอะไรผมหรอก แต่มันก็มักจะทำไง ผมก็แค่งง ว่าพอผมบอกว่าไม่ ทำไมคราวนี้มันยอมง่าย

“...”

“อยากรู้ไหมทำไม” ฟ้าใหญ่ถามในสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่

“ทำไมล่ะ” ผมถามเพราะอยากรู้จริงๆ

“ก็เพราะครั้งนี้พี่ไม่โกหกไง ผมไม่ชอบคนโกหก แบบที่พี่ชอบทำ” มือหนาของฟ้าใหญ่จับเข้าที่ปลายคางของผม ซึ่งไม่ได้จับแรงมาก ออกแนวแค่นอนคุยด้วยเฉยๆ แหม นอนคุยกัน ฟังดูเหมือนผัวเมียละเหี่ยใจมากเลยอ่ะ ผมกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อย

“หรอๆ งั้นกูพูดความจริงอีกอย่างหนึ่งมึงก็จะไม่โกรธใช่ไหม” ผมยิ้มระรื่น ฟ้าใหญ่มองหน้าผม แล้วริมฝีปากสีซีดนั่นก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ

“ก็ลองพูดสิ” ฟ้าใหญ่อนุญาตกลายๆ ผมจึงส่งยิ้มการค้าเหมือนพ่อค้าขายครีมให้มัน

“กูอยากให้มึงกลับบ้านไปอ่ะ กลับไปเถอะนะ อยากอยู่คนเดียว”

“พออนุญาตให้ปากดี ก็ปากดีจริงๆเลยนะ” ฟ้าใหญ่หัวเราะในลำคอ รังสีเหี้ยมโหดแผ่ออกมาจากตัวมันจนยิ้มของผมเกือบจะกลายเป็นยิ้มเจื่อน มือหนาเอื้อมมาขยี้เส้นผมของผมจนยุ่งเหยิงไปหมด แล้วก็เลื่อนลงมาจับแก้มผมไว้ “แต่วันนี้พี่ทำให้ผมรู้สึกดีกว่าวันอื่น”

ฟ้าใหญ่หลุบตาลงมองริมฝีปากผม ก่อนจะเลื่อนมาสบตาผมอีกครั้ง

“ผมจะไม่ทำอะไร นอกจากให้พี่นอน”

“แหม ดีใจจริงๆ” ผมไม่ได้ปัดมือของฟ้าใหญ่ออก แม้จะไม่เข้าใจว่ามันจะวางมือไว้ที่แก้มผมทำไมก็ตาม

“เพราะฉะนั้นก็รีบนอน ก่อนที่ผมจะไม่ให้นอนขึ้นมาจริงๆแบบที่ห้ามก็จะไม่หยุด”

 

 



มีเรื่องใหม่ที่เด็มจะเอาไปวางที่งานฟิคด้วยค่ะ
พี่ชายกระแทกใจ รับประกันความหื่นและครื้นเครง จิ้มที่รูป
V


ต่อจากเฮียไทน์เค้าจะอัพเรื่องนี้พร้อมกับเรื่องฟ้าใหญ่
สายเถื่อนแอบรัก สนใจ จิ้มที่รูป
V



 





[LOADING...150 PER.]

แท็ค #พี่อาร์คเมียเก็บ


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก #แก่ ใจดี สปอต กทม
หัสดิน X ชอบ
สนใจคลิ๊กที่รูป
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

872 ความคิดเห็น

  1. #25115 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 01:22
    ชอบพี่อาร์คตอนไม่โกหกมากกว่า
    #25115
    0
  2. #24789 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 10:06
    น่ารักกกอ่าก็ยังชอบที่ขยี้ผมอ่ะ555555
    #24789
    0
  3. #24088 Bq__ (@bitsbadx01) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 04:54
    สงสารพี่อาค
    #24088
    0
  4. #23353 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:45
    ฟ้าใหญ่เข้าใจยาก
    #23353
    0
  5. #20793 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 16:05
    งุ้ย งั้นไม่นอนและ
    #20793
    0
  6. #20107 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 16:33
    ^_______^
    #20107
    0
  7. #19825 ENIMEENI :) (@papuy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 14:55
    ชีวิตคุณอาร์คนี่น่าสงสารนะคะ T^T
    #19825
    0
  8. #19328 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:03
    พี่อาร์คนี่มีหลายเรื่องให้คิดมากค่ะ ฟ้าใหญ่ก็ช่วยดูพี่เขาหน่อยนะ~
    #19328
    0
  9. #18558 WH168 (@WH168) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 00:26
    สงสารปัญหาชีวิตพี่มิน ฟ้าใหญ่ใจดีกับพี่เค้าหน่อยย TT
    #18558
    0
  10. #17641 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 16:49
    อ๋อ..ไม่ชอบคนโกหกนี่เอง
    #17641
    0
  11. #14362 -ฮุนฮานมโนศาตร์- (@ml1122) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 07:11
    ฟ้าใหญ่แล้วละนะน้อง สงกรานต์เราร้อง-- ไม่ใช่ละ
    ปล.ผัดวันประกันพรุ่งเขียนอย่างนี้น้าพี่เด็ม
    #14362
    0
  12. #12635 .:: Hibari★Kira ::. (@shinn-asuka) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 21:35
    เรื่องกับชิณณ์ยังไม่จบ เรื่องพ่อก็มาอีก 
    ซวยซ้ำซวยซ้อนนะพี่อาร์ค
    อ่านไปน้ำตาไหลไป สะอื้นมากอ่ะ #อินไรเบอร์นี้ว่ะกรู
    #12635
    0
  13. #12534 kristkatt (@kristkatt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:55
    มันดูทรมานมากกว่าฟินอ่ะ นี่ถ้าชีวิตจริงนะ ไม่ใครก้อใครต้องตายไปข้างอ่ะ มองไม่เห็นความห่วงใยอะไรเลยนอกจากความโรคจิต เเต่ก้อสนุกดี
    #12534
    0
  14. #11486 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:38
    พี่อาร์ค T^T
    #11486
    0
  15. #7708 nscho (@nscho) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:02
    ชีวิตพี่อาร์คต่างจากที่เห็นจริงๆอ่ะ
    #7708
    0
  16. #7578 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:01
    ทำไมหน่วง สงสารพี่อาร์คอ่ะ
    #7578
    0
  17. #7522 itzmeboombim (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:46
    อยากให้พูดตรงๆแต่ก็ใช่ว่าจะยอมรับฟังและทำตอบ เพื่อ?
    #7522
    0
  18. #7330 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:06
    ฟ้าใหญ่ บางทีคนเราก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัว เป็นห่วงได้แต่ต้องดูจังหวะด้วย
    #7330
    0
  19. #7246 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:34
    วิธีทำให้พี่อาร์คอารมณ์ดีตามฉบับคนชื่อฟ้าใหญ่ใช่มั้ยหนิ 5555555
    #7246
    0
  20. #7240 wishkind (@ateana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:19
    พี่อาร์คคนงามพูดตรงกับฟ้าใหญ่เยอะๆมันจะได้ไม่ขู่พี่ 
    #7240
    0
  21. #7239 wishkind (@ateana) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:18
    พี่อาร์คคนงามพูดตรงกับฟ้าใหญ่เยอะๆมันจะได้ไม่ขู่พี่
    #7239
    0
  22. #7158 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:56
    คือฟ้าใหญ่น่ารักนะะะ พี่อาร์คควรมองเห็นตรงนี้555566
    #7158
    0
  23. #7081 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:44
    งื้อออออ มีความมุ้งมิ้งปิดท้าย
    #7081
    0
  24. #7002 ttfx. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:10
    ชอบมากพี่ อยากให้เป็นเล่มเร็วๆ55555555555
    #7002
    0
  25. #6998 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:00
    รีบตัดสินใจค่ะ55555555
    #6998
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น