จบOUR LAST DAY พี่มี (แฟน) เด็ก [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,794,074 Views

  • 25,159 Comments

  • 23,961 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    337

    Overall
    1,794,074

ตอนที่ 9 : {FAHYAI} : EPISODE 08 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    29 ก.ย. 60

นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi ค่ะ

คำเตือนก่อนเฟบ : นิยายมีการอัพเดทซ้ำเพื่อประชาสัมพันธ์

Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความหื่นกระหาย

เกรียนกระจาย ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│ผัวดุ│




EP.08



“ทำตัวอย่างงี้พี่คงเตรียมใจไว้แล้วสินะ”

การที่ผมชกไอ้ฟ้าใหญ่ทำให้เจ้าตัวโกรธผมขึ้นมาจริงๆ ถ้าเป็นเวลาปกติที่ไม่ใช่ตอนที่อารมณ์ของผมขึ้นลงอย่างงี้ ผมคงกลัวมันไปแล้ว ที่คำขู่ของเด็กตรงหน้าไม่ได้ผลเหมือนทุกทีก็เพราะพ่อของผม เพราะสิ่งที่ผมต้องไปคุยกับพ่อมันวนอยู่ในหัวแค่เรื่องเดียว

“ทำไมกูต้องเตรียมใจ กูทำอะไรผิด!” ผมไม่ละสายตาจากการจ้องฟ้าใหญ่เลย หัวใจผมเต้นรัวไปหมดเหมือนคนทำความผิดครั้งแรก ฟ้าใหญ่ไม่ตอบ มันทำเหมือนจะลากผมไปกับมันซะให้ได้ “บอกว่าไม่ไปไง!!

ผมตะโกนเหมือนคนเสียสติ ตอนแรกผมท้อจนเกือบทนไม่ไหวเมื่อต่อต้านแรงมหาศาลของคนตัวโตเป็นหมีควายอย่างไอ้ฟ้าใหญ่ไม่ได้

“เดี๋ยว!

ไอ้เตอร์ที่เพิ่งจะได้สติเอาตัวเข้ามาแทรกระหว่างผมกับฟ้าใหญ่และดันมือฟ้าใหญ่ออกไปจากการจับแขนผม ผมลูบแขนตัวเองที่เป็นรอยไปหมด ถ้าเอามือมันมาทาบก็คงพอดีกันเลยนั่นแหละ

“ไม่เกี่ยวอย่ายุ่ง” ฟ้าใหญ่บอกเตอร์เสียงเรียบแม้ว่าเตอร์จะเป็นรุ่นพี่มันก็ตาม ตอนนี้เตอร์อยู่มหาลัยปีสุดท้ายแล้วนะ ยังไงก็อายุมากกว่าไอ้ฟ้าใหญ่แน่ๆ

“ไม่ยุ่งได้ไง คุณลากพี่ผมอย่างกับหมูกับหมา พี่เค้าเจ็บหมดแล้ว” เตอร์ขมวดคิ้วใส่ฟ้าใหญ่อย่างหงุดหงิด

“ก็ถ้าเขาไม่พา คนอื่น’ มา ผมคงไม่โมโหหรอก” ฟ้าใหญ่จ้องหน้าเตอร์ เน้นคำว่าคนอื่นใส่รุ่นน้องผม

“มึงสิคนอื่น!” เหมือนผมเก็บกดมานานผมเลยตะโกนใส่ไอ้เด็กบ้าอำนาจไปอย่างงั้น “เตอร์เด็กกู!

ผมไม่สนด้วยว่าคำพูดนี้จะทำให้ฟ้าใหญ่เข้าใจผิดไปมากแค่ไหน มันควรจำใส่กะโหลกไว้ให้แม่นเสียทีว่าผมกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆสักนิด มันควรเว้นช่องว่างให้ผมหายใจหายคอบ้าง ไม่ใช่ทำทุกอย่างตามที่ชิณณ์สั่งจนไม่ลืมหูลืมตา

“ไหนพี่บอกว่าไม่มีแฟนไง” ฟ้าใหญ่มองผมเหมือนยิ่งโกรธที่ผมโกหก

“ก็ไม่ใช่แฟนไง” ผมพูดแทรกก่อนที่ไอ้เตอร์จะได้พูด ผมอยากให้มันเข้าใจผิดไปอย่างงั้นแหละ จะได้เลิกเข้าใจว่าตัวเองสำคัญมากมายได้แล้ว!

หมับ!

ฟ้าใหญ่เข้ามาลากผมไปต่อหน้าต่อตาเตอร์ แถมพอเตอร์จะช่วยผม มันก็เปิดศึกด้วยการผลักอกจนเตอร์ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับเซไปหลายก้าว บวกกับพื้นมันลื่นอีกไอ้เตอร์เลยล้มลงไปนอนเล่นอยู่ที่พื้น

“เตอร์!” ผมเรียกรุ่นน้องคนสนิทอย่างเป็นห่วง ส่วนไอ้ฟ้าใหญ่ มันคงรำคาญที่ผมทำเหมือนจะวิ่งกลับไปหาเตอร์ตลอดมันก็เลยจับร่างผมพาดบ่าแล้วพอผมดิ้น ก็ฟาดมือลงมาที่สะโพกผมแรงๆจนผมสะดุ้ง

“โอ๊ย!” ผมร้อง ส่วนไอ้เด็กบ้าไร้เหตุผลนี่ก็ไม่สนใจอะไร พาผมเข้าลิฟต์และรีบกดปิดอย่างรวดเร็วไม่ให้เตอร์ตามทัน ไอ้ฟ้าใหญ่ไม่ลงลิฟต์ไปถึงชั้น เพราะรู้ว่าเดี๋ยวเตอร์จะตามไปดัก มันเลยออกไปชั้นที่เชื่อมกับลานจอดรถเพื่อพาผมไปที่รถ คนตัวใหญ่กว่าโยนผมเข้าเบาะที่นั่งคนขับแล้วดันร่างผมให้ขยับเข้าไปนั่งฝั่งข้างๆคนขับเองกันผมหนีมันทัน ฟ้าใหญ่ใช้มือหนึ่งคว้าข้อมือผมไว้ อีกข้างก็สตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งออกไปเลย มันยอมละมือจากผมก็ตอนที่รถวิ่งอยู่นั่นแหละ

“จอด” ผมอยากจะร้องโวยวายให้คอแตก

“ไม่จอด”

“ก็กูบอกว่ากูไม่ไปกับมึงไง” ผมจ้องฟ้าใหญ่เขม็ง

“ผมว่าผมบอกพี่แล้วนะ ว่าผมไม่เคยคิดจะสนใจคำพูดของพี่อยู่แล้ว ผมจะทำอะไร ผมตัดสินใจเอง”

“แต่มันชีวิตกูนะ!” พอผมพูดแบบนั้น มือหนาก็บีบเข้าที่ปลายคางผมจนกรามแทบร้าว ผมเงียบไปชั่วอึดใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเห็นสีหน้าโหดแบบโคตรเอาจริงของเด็กตรงหน้า

“ต่อให้มันเป็นชีวิตพี่ ผมก็จะตัดสินใจให้ เหมือนที่พี่ชอบตัดสินชีวิตคนอื่นนั่นแหละ”

ไอ้เหี้ย แม่งพูดเรื่องอะไรเนี่ยตอนนี้กูต้องการพ่อ ไม่ได้ต้องการผัวงี่เง่า เข้าใจไหม!!!

“กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงแค้นอะไรกูนักหนา แต่ตอนนี้กูมีธุระสำคัญมากที่ต้องไป กูจะไปหาพ่อ และถ้ามึงยังงี่เง่าอีก กูจะจองล้างจองผลาญมึงบ้าง!! เอาสิวะ!!!” เวลานี้ผมไม่สนใจอะไรนอกจากอยากที่จะคุยกับพ่อตัวเองเท่านั้น ก่อนที่พ่อผมจะพยายามทำให้ชีวิตผมมันยุ่งยากไปมากกว่านี้ ฟ้าใหญ่ชะงักไปเมื่อได้ยินคำว่าพ่อจากปากผม

“ผมจะรู้ได้ไงว่าพี่จะไปคุยกับพ่อจริงๆ ในเมื่อพี่โกหกตลอด” ผมไม่เถียงหรอกว่าผมโกหกมันจริงๆ ยกเว้นตอนนี้

“มึงก็ตามกูไปสิ ตามกูให้เป็นเงาเลย ตามให้ยิ่งกว่าที่ตามเมียมึงอีกสิ!” ผมประชด

“พี่อย่ามาท้านะ”

“กูไม่ได้ท้ากูบอกให้มึงทำ ทำสิ ทำเลย!!!” ผมตะโกนกรอกหูฟ้าใหญ่ ไอ้เด็กหมีเลยหักรถเข้าจอดข้างทางให้ผมผวาเล่น มันเอามือมาตรึงไหล่ผมไว้กับเบาะแล้วจะยื่นหน้าเข้ามาจูบ ผมเลยรีบเอามือดันลำตัวหนาๆนั่นออก “หยะ หยุดนะเว้ย จอดให้ตำรวจมาเล่นมึงหรือไง”

“ก็พี่ท้าทายให้ผมทำนักนี่” ฟ้าใหญ่มองผมเหมือนจะดุ “ไม่แน่จริงทีหลังก็อย่ามาท้าสิ”

ฟ้าใหญ่ยอมกลับไปขับรถเหมือนเดิม ที่จริงมันก็ควรจะรู้แหละว่านี่กลางวันแสกๆ ไม่ใช่เวลาที่มันจะมาหาเรื่องขยี้ผม โดยเฉพาะในรถแบบนี้แม่งก็ยิ่งไม่ควรไหมล่ะ

“มึงขับรถไปบ้านกูเลย” ผมเอาโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาตั้งเส้นทางเพื่อใช้แอพในโทรศัพท์บอกเส้นทางที่จะใช้ไปบ้านผม ก็บ้านที่พ่ออยู่นั่นแหละ ที่จริงแค่เข้าถนนที่ผมรู้จักก็พอแล้ว ที่เหลือผมก็บอกทางมันต่อได้แล้ว ไหนๆแม่งก็ลากผมมาขึ้นรถแล้ว มันก็ต้องไปส่งผม ลองไม่ไปจะด่าให้หูหนวกกันไปข้าง (นอกจากด่ามันผมแทบไม่เก่งอะไรเลย)

“พี่ขับรถไม่ใช่หรอ” ไอ้ฟ้าใหญ่ถาม ไม่รู้อารมณ์โมโหแม่งหายไปไหนหมดอยู่ๆก็มาพูดดี

“ทำไมล่ะ” ผมย้อน

“ขับรถเป็นทำไมยังดูทางจากแอพแบบนี้อยู่อีกล่ะ มันชอบพาไปอ้อมนะ แล้วก็บอกทางมั่วด้วย ดูสิ” ฟ้าใหญ่เอามือมันมาจับมือผมที่ถือโทรศัพท์อยู่เพื่อดูหน้าจอ

“กูก็ไม่ได้ชินทางขนาดนั้น ขับนานแค่ไหนก็หลงตลอด มึงเก่งนักมึงก็พากูไปสิ พากูไปให้เร็วเลยด้วย” ผมบ่น แล้วก็ไม่ได้ดึงมือออก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ไอ้ฟ้าใหญ่จับมือผมค้างอยู่ได้ตั้งนานไม่ปล่อยสักที

“...” แถมยังมาดึงเงียบอีก

“ปล่อยได้ยังล่ะ” ผมบ่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายชักจะจับมือผมนานมากเกินไปแล้ว

“ปล่อยไม่ได้ ดูทางอยู่” มันบอกเสียงนิ่งๆ ทีแรกผมก็เกือบเชื่อมันแล้วนะ ถ้าไม่ใช่มือมันบังหน้าจอซะมิด มันจะไปเห็นอะไร โถ่เอ๊ย มุขหลอกจับมืองี้ หมั่นไส้ไอ้เด็กนี่จริงๆ

“ฟ้าใหญ่ครับ” ผมเรียกไอ้เด็กข้างๆแล้วส่งยิ้มหวานให้จนมันหันมาเลิกคิ้วใส่

“...?”

“พี่อาร์คอายุมากกว่าหนูจะสิบปีแล้วนะครับ มุขหลอกจับมือของน้องเนี่ย พี่เคยทำ พี่รู้ทันนะ” ผมมองไอ้เด็กตรงหน้าด้วยสายตาแบบ กูรู้นะ ไอ้ฟ้าใหญ่ก็เหมือนจะเก้อนิดหน่อย มันกระแอมเล็กน้อย

“รู้ก็ดี จับแล้วจับเลย”

แน่ะงงเด้เลยสิกู!

“อยู่ๆเกิดเป็นอะไรขึ้นมาอีก อารมณ์เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงนะ เป็นไบโพลาร์หรืออะไร” ผมถามแล้วมองฟ้าใหญ่ ถึงแม้ว่าการเลิกทำตัวบ้าๆของไอ้เด็กนี่จะทำให้อารมณ์ผมคลายลงหน่อยๆก็เหอะ

“เปล่า ผมก็แค่รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ”

“หรอ ยังไง” ผมแกล้งๆถาม

“ก็พี่จะไปหาพ่อ หรือพี่อยากให้ผมชวนพี่ทะเลาะก่อนไปเจอพ่อกันล่ะ”

สิ่งที่ฟ้าใหญ่พูด เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าผมไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น ผมนึกชื่นชมเด็กหมีอยู่ในใจ เพราะอย่างน้อยก็ไม่ได้ยัดเยียดปัญหาใส่ผมอย่างเดียว สงสัยจะด่าแล้วได้ผล หรือว่าต่อไปจะหัวเราะตะคอกใส่มันบ่อยๆดี แค่คิดผมก็มีความสุขแล้วนะเนี่ย

“...”

“ไม่ต้องมาแอบยิ้ม ถ้าคราวหน้าพี่มาตวาดผม ชกผมแบบคราวนี้อีกล่ะก็ ผมไม่ยอมพี่เหมือนคราวนี้แน่”

“อ๋อ นี่ยอมละหรอ” ผมกวนมันเล่น

“เอาไง หรือจะให้เอาเรื่องดี?” ฟ้าใหญ่เหล่มองผม ทำสีหน้าเหมือนกับว่าเขาพร้อมจะเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ ผมก็เลยส่ายหน้าไปมา

“รีบๆขับไปเลยไป”

“ผมยอมพี่เรื่องเดียวนะ เรื่องเด็กพี่ ผมไม่ยอมให้อีกเรื่องหรอก” ฟ้าใหญ่เหมือนกลัวผมลืมว่าหงุดหงิดผมเรื่องเตอร์อยู่ ถึงกับบีบมือผมแน่นมากเหมือนจะเอาให้กระดูกแหลก ผมร้องโอดโอยเบาๆพลางสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของฝ่ายนั้น

“ทำไม หึงพี่หรือไง” ผมแกล้งเอาหน้าไปถูที่ไหล่กว้างๆนั่น ก็แกล้งไปงั้น ผมคิดอะไรซะที่ไหน ฟ้าใหญ่กำลังตบไฟเลี้ยวเพื่อเปลี่ยนเลน เจอผมเอาศีรษะไปถูที่ไหล่กว้างเข้าหน่อยถึงกับเลี้ยวพวงมาลัยกะทันหันทำให้เจอบีบแตรใส่ดังสนั่น

ปี๊นนนนน!!!

ผมรีบผละศีรษะออกมาแล้วหัวเราะกว้างๆจนท้องแทบแข็ง ฟ้าใหญ่สบถหยาบคายนิดหน่อยแล้วเหยียบคันเร่งเพื่อเข้าไปอยู่บนเลนที่ต้องการ เขามองผมด้วยสายตาหงุดหงิด

“ผมขับรถอยู่ อย่าซนได้ไหม” ดูมันพูด อย่างกับผมเป็นน้องมันอย่างงั้นแหละ

“เขินหรอ” ผมยังแหย่ไม่หยุด

“ใครจะสนใจพี่” โถ่ คำตอบโคตรเด็กน้อย เอาเข้าจริงถึงจะหมียังไง เด็กตรงหน้าก็เป็นแค่เด็กอายุสิบแปดคนหนึ่ง ไม่แปลกหรอกที่จะมีนิสัยไม่รู้คิดอยู่บ้าง

“ไม่สนเลยนะ ตะกี๊ใครก็ไม่รู้บีบมือกูซะแน่นเลย” ชาตินี้ทั้งชาติผมก็ไม่ลืมหรอกไอ้ จับแล้วจับเลย ของเด็กตรงหน้าน่ะ

“...”

ฟ้าใหญ่คงไม่รู้จะตอบผมยังไง ก็เลยทำเป็นจ้องทางตรงหน้าซะตาแทบถลนออกจากเบ้าราวกับคนเพิ่งเรียนขับรถเป็นหนแรก หลายๆอย่างที่ฟ้าใหญ่ทำ ไม่มีอะไรเลยที่ผมชอบ ส่วนเหตุผลที่ทำไมตอนนี้ผมยิ้มแล้วยิ้มอีก ก็ไม่มีเหมือนกัน ผมเอื้อมมือไปกดเลือกเพลงในรถของฟ้าใหญ่ตามใจชอบเหมือนมันเป็นรถของผม ฝ่ายนั้นก็ไม่ว่าอะไร

Rrrrrr

โทรศัพท์ของผมมีสายเข้ามา ผมก็เลยรีบค้นหาโทรศัพท์ เมื่อกี๊ผมยังเอามาตั้ง GPS บอกทางอยู่เลย หายไปไหนแล้ววะ

Rrrrrr

โทรศัพท์ผมยังคงดังอยู่โดยที่ผมก็ไม่รู้มันอยู่ตรงไหน ได้ยินแค่เสียง ผมผุดลุกผุดนั่งก้มหาอยู่จนฟ้าใหญ่พูดขึ้น

“พี่ทำตกไว้ตรงใต้เบาะผม มาหยิบไปเลย เดี๋ยวมันไถลไปโดนคันเร่ง โดนเบรกก็มีปัญหาพอดี” ตอนที่ร่างหนาพูดนั้น รถกำลังชะลอเหมือนจะติด ผมก็เลยขยับตัวและก้มหน้าลงไปแนบอยู่กับที่ขาของร่างสูงและเอามือลงไปควานๆหาโทรศัพท์ด้านล่าง ทว่าก็เวลาเกือบจะจับโดนทีไร รถก็ชอบกระตุกกระชากจนมันหลุดมือสักที ผมหงุดหงิด ฟ้าใหญ่ก็เหมือนกัน

“พี่ ผมจะมีอารมณ์อยู่แล้ว รีบๆหยิบมันขึ้นมาซักทีได้ไหม เดี๋ยวใครมองมาในรถแล้วเห็นก็นึกว่าพี่ ทำให้’ ผมหรอก” 

“ก็รถมึงมันขับกระชากนี่หว่า แล้วกูจะหยิบมันขึ้นมาง่ายๆได้ไงล่ะ” ผมสบถใส่ฟ้าใหญ่และพยายามไล่จับโทรศัพท์ที่ชอบไถลออกจากมืออยู่เรื่อยๆต่อไป จนในที่สุด ผมก็คว้ามันไว้ในมือผมได้“ได้แล้ว!

“งั้นก็รีบเงยหน้าขึ้นสักทีสิ เดี๋ยวก็ได้แวะโรงแรมก่อนพอดี” ไอ้เด็กหมีประชดหน้าตายมาก ผมก็เลยยอมที่จะผละออกมา เพราะผมไม่อยากแวะเข้าโรงแรมทำกิจกรรมใดๆกับมันก่อนไปพบพ่อผมแน่ อ้อ แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าหลังพบพ่อผมจะอยากทำกิจกรรมนั้นกับมันหรอกนะ

“ฮัลโหล” ผมกดรับสาย

(ฮัลโหลพี่อาร์ค ผมเองเตอร์ พี่โอเคหรือเปล่า) ไอ้เตอร์ทำเสียงร้อนรนมาจากปลายสาย

“กูไม่เป็นไรเตอร์ กูโอเค”

(ไอ้หมอนั่นมันทำอะไรพี่หรือเปล่า) เตอร์ตะโกนลั่นมาจากปลายสาย ผมจึงรีบกดหรี่เสียงลงทว่าก็ไม่ทัน ฟ้าใหญ่ได้ยินเลยทำหน้าหงิก แถมยังพูดแทรกๆจงใจให้เสียงเข้าไปในสายเหมือนจะตอบเตอร์แทนผม

“ทำหรือไม่ทำคุณเกี่ยวอะไรด้วย”

“ฟ้าใหญ่” ผมเอ็ดอีกฝ่ายอย่างลืมตัว หน้าเกือบจะซีดนึกว่ามันจะกลับมาไบโพลาร์ใส่ผมอีกรอบ โชคดีที่มันแค่เบี่ยงหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่อยากจะฟัง ผมเลยโล่งใจที่ไม่ต้องตีกับไอ้เด็กนี่อีกรอบ การได้ตีกับไอ้เด็กฟ้าใหญ่เป็นอะไรที่ทำให้ผมโคตรเหนื่อย ผมพูดเลย

(ว่าไงล่ะพี่!) ไอ้เตอร์ก็ร้อนรนไม่เลิกไม่ราจริงๆ

“เปล่า เขาไม่ได้ทำอะไร” ผมบอกตามความจริง “แค่จะพากูไปหาพ่อ”

(พี่จะไปหาพ่อพี่บอกผมก็ได้ เดี๋ยวผมพาไป ไม่เห็นต้องให้มันลากอย่างงั้นเลย แขนเขินเขียวหมดแล้วมั้ง!) ผมก้มลงมองแขนตัวเองที่ไอ้เตอร์มันพล่ามว่าต้องโดนบีบจนเขียวแล้วก็ทำได้แค่ยิ้มแหยๆ เพราะมันก็เริ่มเป็นจ้ำขึ้นมาแล้ว ฟ้าใหญ่ก็ได้ยินที่เตอร์พูดเลยเหล่ตามามอง

“ก็ถ้าไม่ดื้อผมก็ไม่ทำหรอก” ประโยคนี้เหมือนมันพูดกับผมมากกว่าพูดกับเตอร์นะ

“กูโตกว่ามึงนะ อย่ามาใช้กับคำว่าดื้อกับกูเลยดีกว่า” ผมเถียงฟ้าใหญ่

“ไม่ต้อง พี่น่ะตัวดี วางสายได้แล้ว คุยแค่นั้นแหละ” ฟ้าใหญ่วางอำนาจบาตรใหญ่ใส่ผม ผมก็เลยจะอ้าปากเถียง

“ถ้าครั้งนี้ไม่ยอมเชื่อดีๆนอกจากจะไม่ได้เจอพ่อแล้วอาจจะได้เจออย่างอื่นก็ได้นะ” ฟ้าใหญ่หันมาสบตาผม แล้วทำให้ผมต้องกดวางแทบไม่ทันกับคำพูดต่อมา “อย่างพวกของแข็งอะไรแบบนี้”

ตอนแรกผมเกือบล้อเลียนไอ้เด็กตรงหน้าแล้วว่ารู้ได้ไงว่ามันแข็ง แต่ก็นึกขึ้นได้ก่อนว่ามันอาจจะให้ผมได้พิสูจน์ด้วยการเอาของที่มันแน่ใจว่าแข็งมาเสียบผม ผมก็เลยทำเป็นหูอื้อตายลายไม่ได้ยินอะไรไปอย่างงั้น

“ใกล้ถึงแล้วนะ เลี้ยวข้างหน้านี้แหละ จะมีหมู่บ้าน”

“อือ”

ฟ้าใหญ่ทำตามที่ผมบอก มันเลี้ยวรถเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งข้างหน้า บ้านนี้เป็นบ้านที่ผมคุ้นเคยดี ไม่คุ้นก็แปลก ผมอยู่มาตั้งแต่เกิด แค่ช่วงหลังๆมันทำให้ผมไม่อยากกลับมาเลยสักนิด นั่นก็เพราะผมมักจะมีเรื่องไม่ลงรอยกับพ่ออยู่เสมอน่ะสิ

“หมู่บ้านที่พี่อยู่ก็ดูมีฐานะดีนะ” ฟ้าใหญ่ทัก เอาตรงๆผมไม่เคยรู้ฐานะคงฟ้าใหญ่เหมือน เดาเอาจากรถคันละเกือบสิบล้านของมันว่ามันคงรวย ก็ผมไม่ได้คิดจะเกาะมันกิน ผมก็คงไม่จำเป็นต้องรู้มั้ง ว่าชีวิตมันเป็นยังไงบ้าง การเงินการเรียนบลาๆ

“โชคดีที่บ้านผ่อนหมดไปแล้วต่างหาก” ผมพูดความจริงออกไปเพราะยั้งปากไม่ทัน

“อะไรนะ” ฟ้าใหญ่ถามซ้ำเหมือนไม่แน่ใจในคำพูดผมนัก

มันเป็นความรู้สึกในใจของผมที่ค้างมาตลอดในช่วงหลังๆ ความทุ่มเทให้กับเรื่องบริษัทของพ่อที่ในสายตาผมมันเพ้อเจ้อทำให้บ้านที่ค่อนข้างมีฐานะค่อยๆต้องขายทรัพย์สินบางอย่างไป ไม่เว้นแม้กระทั่งของมีค่าของแม่ ถ้าแม่ยังอยู่แม่คงอกแทบแตกที่พ่อทำแบบนี้ มันดีที่บ้านผ่อนหมดไปแล้วไม่งั้นคงมีหนี้บ้านเข้ามาให้ได้บ้าอีกแน่ แม่น่ะรอบคอบ ท่านถ่ายโอนบ้านนี้มาเป็นชื่อของผมหลังจากผ่อนเสร็จ ท่านพูดตลอดว่าถ้าให้เป็นชื่อพ่อก็คงต้องโดนขายเข้าสักวัน

เหมือนแม่มองเห็นอนาคตเลย พอก็เคยเปรยๆว่าผมมีคอนโดแล้ว ท่านอยากขายบ้าน ผมจึงปฏิเสธ บอกไปตรงๆว่าแม่อยากให้เก็บไว้ ผมจะไม่มีวันขาย ไม่รู้เขาคิดอะไรอยู่ จะเอาให้หมดตัวเลยหรือไง

“เปล่า” ผมปิดบัง ไม่อยากให้คนนอกมารู้อะไรมาก “หลังหน้านี้แหละ รั้วสีขาว”

ฟ้าใหญ่ชะลอจอดรถหน้าบ้านหลังที่ผมบอกอย่างช้าๆ ผมลงจากรถและเข้าไปในบ้าน โดยไม่ลืมกำชับให้ฟ้าใหญ่คอยอยู่ข้างนอก เด็กนั่นก็ดูไม่อยากจะคอยเท่าไหร่ ดีหน่อยที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเลยไม่ฝืนทำให้ผมเครียดหนักกว่าเก่า

“พ่อพ่อลงมาคุยกับอาร์คหน่อย!

พอเข้าไปถึงบ้านผมก็แหกปากไม่หยุด พ่อเลยต้องลงจากชั้นสองมาคุยกับผม ท่านเลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่เห็นผม

“แกนี่กลับบ้านเป็นด้วยหรอ”

“พ่อ อาร์คไม่มีวันไปทำงานที่บริษัทของเจ้าหนี้พ่อหรอกนะ” ผมพูดเสียงเด็ดขาด

“แกคิดว่าเงินที่แกให้ฉันทุกเดือน มันพอที่จะยาไส้แล้วหรือไงคนอย่างแกมันเล่นสนุกไปวันๆ ฉันขอให้ช่วยอะไรก็ไม่ช่วยซักอย่าง!” คำพูดของพ่อทำให้ผมเหลืออดสุดๆ

“ก็ถ้าพ่อไม่เอามันไปถลุงจนเจ๊ง มันก็คงจะพออยู่หรอก ไม่ต้องพึ่งเงินอาร์คด้วยซ้ำ สมบัติแม่ก็มีตั้งเยอะ!” พอผมเถียงก็เลยโดนตบเข้าให้

เพียะ!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ผมโดน แล้วผมก็เจ็บใจมากกว่าเจ็บตัว ผมก็รู้ว่ามันไม่ถูกถ้าลูกจะสั่งสอนพ่อแม่ ผมก็ไม่ได้อยากสั่งสอน แค่อยากให้เขาฟังบ้าง ยอมรับบ้าง และหยุดก่อหนี้เพิ่มขึ้นจากนี้

“แกอย่ามายอกย้อนฉัน ไปทำงานที่บริษัทคุณชิณณ์ซะ ถ้าแกยังเห็นฉันเป็นพ่อแกอีก ไม่งั้น ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ”

พ่อยื่นคำขาดและขึ้นชั้นสองไปเหมือนเดิมทำให้ผมก้มหน้าลงด้วยความเครียด กัดริมฝีปากแน่นกลั้นความรู้สึกที่เกือบจะทะลักออกมาเดี๋ยวนี้ ผมไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าคนที่รอคอยการแก้แค้นมาตลอดอย่างชิณณ์ ถ้ามีผมไปอยู่ใกล้มือใกล้เท้าขนาดนั้นเขาจะทำยังไง

บอกลาอนาคตผมได้เลย

ผมเดินออกจากตัวบ้านมาหาฟ้าใหญ่ที่ยืนพิงรถรออยู่ ถึงตามขึ้นไปงัดข้อกับพ่อก็ได้คำตอบเดิม ดีไม่ดีโดนตบอีกฉาด วันนี้หน้าผมคงรับไหวแค่นี้แหละ

“ไปเถอะ” ผมเรียกไอ้เด็กหมีให้รู้ตัวมันก็เลยหันมามอง ผมกำลังจะขึ้นรถฟ้าใหญ่จึงรีบคว้าแขนไว้

“หน้าพี่ทำไมเป็นอย่างงี้”

“อย่างงี้ยังไง” ผมถามเด็กตัวสูงอย่างไม่รู้ตัว

“ก็เป็นรอยนิ้วห้านิ้วไง”

“ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” ผมบอกผ่านๆให้ฟ้าใหญ่เลิกสนใจพลางดึงแขนไม่ให้เด็กมันจับไว้

“แล้วแค่ไหนถึงจะใหญ่ หัวแตก?” ดูเหมือนฟ้าใหญ่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ผมโดนพ่อตบมา มันคงไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องใช้กำลังกับผมด้วย คงไม่เข้าใจจนลืมนึกถึงตัวเองไปมั้ง

“ดูนี่ดิ” ผมยื่นแขนผมข้างที่โดนฟ้าใหญ่บีบจนเป็นรอยมือให้ร่างหนาดู เขาตวัดสายตามองผม ดูเหมือนจะอึ้งไปเล็กน้อย

“...”

พูดไม่ออกเลยสิ

“ผู้ชายแค่สองคนที่กูอยู่ด้วยและไม่ทำร้ายกูมีแค่ไทน์เพื่อนกู แล้วก็ไอ้เตอร์ รุ่นน้องที่มึงเจอเมื่อเช้า มีแค่นั้น”

“แต่คนที่ผมไว้ใจว่ามันจะไม่ยุ่งกับพี่ก็มีแค่เฮียไทน์เพื่อนพี่ แต่เตอร์อะไรนั่นไม่ใช่” ฟ้าใหญ่เถียงข้างๆคูๆ ผมก็เลยกอดอกมองหน้าเขาตรงๆ

“ทำไมล่ะ”

“ไม่รู้”

“เด็ก” ผมอดจะว่าไม่ได้ เวลาฟ้าใหญ่โดนผมว่าว่าเป็นเด็กก็หัวร้อนทุกครั้ง ไม่เคยย้อนมองเลยว่าเด็กตั้งแต่มาเที่ยวแก้แค้นโน่นนั่นนี่ให้ใครเขาแล้วแหละ ผมไม่ว่าหรอก ชิณณ์ก็มีสิทธิ์ที่จะแก้แค้นผมได้ แค่ส่งฟ้าใหญ่มาอย่างงี้ก็ไม่ถูก ซึ่งถึงผมพูดไป ฟ้าใหญ่ก็ไม่ไปหรอก

“พี่จะว่าอะไรก็เรื่องของพี่ วันนี้มันไม่ใช่วันของผม ขึ้นรถ”

ฟ้าใหญ่เดินไปขึ้นรถและยอมปล่อยให้ผมไปขึ้นรถแต่โดยดี ผมนั่งรถของเด็กมาเงียบๆตลอดทางโดยไม่ได้ถามว่าเขาจะพาผมไปไหน ตอนนี้ผมเครียดเรื่องพ่อ อยากจะปรึกษากับไทน์ว่าจะทำยังไง ผมไม่อยากไปทำงานที่บริษัทชิณณ์ 

พ่อก็รู้ถึงยื่นคำขาดโดยเอาคำว่าพ่อลูกมาเป็นข้อต่อรอง ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว ผมมารู้ตัวมีสติก็ตอนที่ฟ้าใหญ่ขับรถมาถึงคอนโดเจ้าตัวแล้ว เขาสะกิดเพื่อบอกให้ผมลง

“ลงสิพี่ ถึงแล้ว”

“พามานี่ทำไม” ผมเพิ่งคิดออกว่าควรจะถาม

“ก็ไม่มีอะไร แค่อยากพามา”

“วันนี้กูไม่อยากทะเลาะกับมึงเลยนะเนี่ย” ผมมองหน้าฟ้าใหญ่อย่างไม่ไว้ใจ คนเด็กกว่าเลยเดินลิ่วๆเข้ามาหา รั้งผมไปไว้ในอ้อมแขนจนแผ่นหลังชิดอกกว้าง

“ไม่ได้พามาทะเลาะ พามาปลอบ”

“จริงอ่ะ” ผมตวัดสายตามองคนที่กำลังมองผม

“พี่จะเชื่อผมไหมล่ะ” ฟ้าใหญ่ไม่ตอบคำถามผม เขาถามกลับแทน ผมอมยิ้มเล็กน้อย

“เชื่อได้ไหมล่ะ” ผมทำเป็นกรุ้มกริ่มกับมันเล่นๆ ฟ้าใหญ่พิงตัวรถอยู่ ดูจะไม่ได้ขยับตัวไปจากตรงนี้ง่ายๆก็เพราะว่าผมมัวแต่คุยกับมันอยู่แบบนี้ไง 

ฝ่ามือนั่นแตะปลายคางผมให้เชิดหน้าขึ้นแล้วริมฝีปากร้อนก็กดลงแผ่วเบาลงที่รอยมือแสบจางๆบนผิวแก้ม แม้ว่าริมฝีปากอุ่นจะผละไปแล้ว สัมผัสนั้นมันก็ยังอยู่ มันทำให้ผมตะลึงเพราะคาดไม่ถึงว่าฟ้าใหญ่จะปลอบอย่างที่พูดจริงๆ ก็เขาดูไม่ใช่คนที่จะทำแบบนั้น ไม่ใช่คนที่ใจจะใจดีกับผม

“เชื่อยัง”

“นิดนึง” ผมบอก หลุบสายตาลงต่ำมองริมฝีปากคู่เดิม ฟ้าใหญ่ก็เลยโน้มหน้าลงมา

คราวนี้จูบปาก 




พี่อาร์คกับเด็กหมีงี่เง่าของพี่เค้า

ผัวเด็กทำคะแนนบ้าง ไม่ได้เก่งแต่งี่เง่านะจ๊ะ 55555


พี่อาร์คกับนุ้งเตอร์ 55555555555+ 

คู่แข่งเบอร์แรงของฟ้าใหญ่นั่นเองงงงงงง





สนใจพี่เตอร์ไปตามพี่เตอร์ได้นะ 
ตลกไร้สาระแบบพี่อาร์คกะเฮียไทน์ชิดซ้ายเลยแกร
คลิ๊กที่รูป

V


ช่วงฝากนิยายย
ช่วงนี้ขาดแคลนพระเอกแบดอ่ะ เลยเขียนซะหน่อย 555
เรื่องนี้แบดๆหน่วงๆ หื่นๆ -..- ฝากด้วยนะที่รัก 
คลิ๊กที่รูป
V


นิยายหน่วงๆตรงกับชีวิตจริงของหลายๆคนก็มีนะจ๊ะ

ฉลองความปวดร้าวให้กับหมาหัวเน่า เศษเกิน

คลิ๊กที่รูป

V






 





[LOADING...150 PER.]

แท็ค #พี่อาร์คเมียเก็บ


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก #แก่ ใจดี สปอต กทม
หัสดิน X ชอบ
สนใจคลิ๊กที่รูป
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

1,233 ความคิดเห็น

  1. #25151 0872576159 (@0872576159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:52
    อยากได้อ่าาา ไรท์จ๋ายังมีหนังสืออยู่มั้ยย wantมากกก มาไม่ทันตอนที่เหลือ แงงง
    #25151
    2
  2. #25118 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 09:35
    ปลอบพี่เขาอย่างงี้ตลอดไปนะ ><
    #25118
    0
  3. #24625 jajakunjakaisoo (@jajakunjakaisoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 08:31
    ทำไมอ่านไม่ได้อะ
    #24625
    0
  4. #23358 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 12:53
    ชีวิตน่าปวดหัวจริงๆ
    #23358
    0
  5. #20111 มูตี้ (@mutiie13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 17:42
    ^________^
    #20111
    0
  6. #19332 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:36
    แต่แบบทำไมอาร์คต้องเจ็บตัวกับอะไรแบบนี้อะ ชีวิตดูน่าปวดหัวมาก! ;^;
    #19332
    0
  7. #18764 qbbee (@ptwkbe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 23:14
    นี่ทำตัวไม่ถูกมาก ปวดใจเรื่องอาร์คก็ปวด แต่มันก็เศร้าไม่สุดด เพราะต้องระแวงอารมณ์ฟ้าใหญ่-_-
    #18764
    0
  8. #18567 WH168 (@WH168) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:42
    ร้องเลยอ่ะตอนอาร์คบอกว่ามีแค่ผู้ชายสองคนที่ไม่เคยทำร้ายเค้า จำไว้นะฟ้าใหญ่แล้วก็ปลอบพี่เค้าดีๆด้วยก่อนที่เราจะย้ายไปทีมเตอร์หมดใจ5555555
    #18567
    0
  9. #17645 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 18:57
    น่าสงสารอ่ะ พ่อโหดมากกกก
    #17645
    0
  10. #16522 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:09
    ฮื่อ มันหน่วงแทนอาร์คจริงๆอะแงงง ;_____; อะไรกัน ถ้าต้องย้ายไปอยู่นี่ชหแน่ๆอะ =_____= ละโอ่ย แฟนเด็กปลอบ ฮร่อก o(-<
    #16522
    0
  11. #13314 Lalaland332221 (@Lalaland332221) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 17:54
    คือรำคาญพ่ออาร์คมาก ถ้าจะขนาดนี้ก็ขายลูกเลยก็ได้นะ 55555
    #13314
    0
  12. #13021 GAME_PT (@fungamept) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:30
    หลายอารมณ์
    #13021
    0
  13. #12686 .:: Hibari★Kira ::. (@shinn-asuka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:46
    หน่วงมากตอนนี้ ดีที่ตอนท้ายยังมีให้ฟินเล็กๆน้อยๆกับผัวเด็กฟ้าใหญ่และพี่อาร์ค
    #12686
    0
  14. #12298 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 22:04
    เริ่มรักพี่อาร์คแล้วอะดิ
    #12298
    0
  15. #12114 TAETAEHYUNG (@pailinlovetop111) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 08:25
    เป้นยังไงไอฟ้าใหย่เจ้าจุกบ้างมั้ย กร้ากกก
    #12114
    0
  16. วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:08
    ฟินวนไปคะ
    #11921
    0
  17. #11169 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 02:44
    เรือแบ่งครึ่งแยกออกเป็นสองลำแล้ว 555 ไม่รู้จะแบ่งใจไปทางไหน
    #11169
    0
  18. #11103 akashi_seiya (@akashi_seiya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 10:24
    ดิ้นนนนนๆๆๆ เขิลลล
    #11103
    0
  19. #10934 PPPPPPPPPPP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 01:28
    น้องหมีทำดีๆกับเขาก็เป็น
    #10934
    0
  20. #10891 ToNAoRLoYLoM (@tonaorloylom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 21:48
    อ๊ากกกกกกกกกก เอื้ออออออ ขนลุก!!! นี่ใช่ฟ้าใหญ่จริงๆ เรอะ!!! บรื๋อ~~~~

    หวังว่าพี่อาส์คของเราจะไม่บอบช้ำไปมากกว่านี้ในตอนต่อไปนะ ฮือๆ T^T
    #10891
    0
  21. #10668 DEZQ (@DEZQ) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 07:43
    หักเรือแทบไม่ทัน ขุ่นพระนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เขินนนนนน 55555555555555555555555
    #10668
    0
  22. #10596 คาริริน (@nanami-8059) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 03:34
    ฟ้าใหญ่ทำเราเป็นไบโพล่า 55555
    #10596
    0
  23. #10546 coffeeD (@donutlovesuju13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:33
    น่าร๊ากกกกก
    #10546
    0
  24. #10545 nuttyooy (@nutty-o-love) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:09
    ฟินนนนน
    #10545
    0
  25. #10541 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:12
    พี่อาร์คคคคคคนแมนไม่มีอีกแล้ว โดนเด็กปลอบแบบนี้สั่นไหวบ้างไหมคะ 5555555
    #10541
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น