คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[END] A Little VamPire [Yaoi]

ตอนที่ 155 : ##25. ทวงคืน


     อัพเดท 14 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, วายแฟนตาซี, จบแล้ว, จบ, boy'love, BL, ปิศาจ, หมาป่า, มนุษย์หมาป่า, จิ้งจอก, เจ้าชาย
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 99% [ 49 mem(s) ]
This month views : 881 Overall : 337,368
11,607 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 3416 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[END] A Little VamPire [Yaoi] ตอนที่ 155 : ##25. ทวงคืน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3734 , โพส : 38 , Rating : 65% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


##25. ทวงคืน

จีมัสพาทุกคนลัดเลาะไปตามแนวป่าก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์หลังหนึ่ง หางสีน้ำตาลสะบัดไปมา จนไอ้ตัวแสบที่นั่งหมอบอยู่กับขนฟูๆ ต้องเงยหน้าขึ้นมาดู

            "ที่นี่เหรอจีมัส" หมาป่าตัวโตพยักหน้าแทนคำตอบพลางส่งเสียงคำรามในลำคอ เอเลนกวักมือเรียกพวกที่อยู่ข้างบนให้ลงมา ก่อนที่ตัวเองจะโดดลงไปยืนบนพื้น

            "เวสต์อยู่ในนี้รึ!?" พอขาแตะพื้นฟอเรนท์ก็วิ่งเข้ามาถามทันที นัยน์ตาสีแดงไหววูบในความมืด ไม่ว่าใครก็ไม่อยากเข้าใกล้คน ๆ นี้ ในยามที่ความโกรธกำลังปะทุ

            "คงต้องแอบเข้าไป รับนี่ไปด้วยทุกคน ....เอ่อ...จีมัสคงไม่ต้อง" เซเรสยื่นผ้าสีดำสนิทให้ทุกคนใช้ปิดบังใบหน้า เพราะไม่ว่ายังไง ก็จะให้ใครเห็นไม่ได้ว่านักเรียนของเนียร์กำลังบุกรุกบ้านคนอื่นในยามวิกาลเช่นนี้ ยกเว้นก็แต่ไอ้เจ้าหมาป่าตัวโต...

            "ผม..ต้องเข้าไปด้วยเหรอ" ฟิลล์เอานิ้วจิ้มตัวเองพลางทำหน้างง ไม่ใช่อะไร...มันคิดว่าตัวเองมีประโยชน์แค่ช่วยพามา และพากลับเท่านั้น กระทั่งโดนสายตาของทุกคนจ้องกลับมานั่นแหละมันถึงได้โดดเกาะแขนนายน้อยเอาไว้แล้วไปแอบอยู่ข้างหลัง

            "ฟิลล์คอยอยู่กับเอเลน ห้ามออกห่างเด็ดขาด นี่คือคำสั่ง เข้าใจไหม!!?" ฟอเรนท์หันมาสั่งอย่างอ่อนใจ แต่ก็ยังไม่วายอดห่วงน้องชายตัวเองแม้ว่าจะมีคุณชายมาดนิ่งคอยตามคุมแจอยู่แล้วก็ตาม

            "ผมจะไม่ออกห่างจากนายน้อยเลยครับ ท่านฟอเรนท์!!" 

นัยน์ตาสีชาเหล่มองมังกรกลัวตายที่รีบรับคำอย่างขันแข็งทันทีที่ได้ยินคำสั่ง

            "ถอยไปเลยป่ะ เดินไม่ถนัด ไอ้มังกรบ้านี่!!" โดนคำแหนบแนมเล็กๆ จากนายน้อยที่ปกติต้องตวาดลั่น แต่เพราะมาอยู่ข้างนอกและที่ปากยังมีผ้าอีกผืนปิดอยู่จึงทำได้แค่กระซิบขู่ ...แต่มันก็ไม่ยอมออกห่างอย่างที่รับปากจริง ๆ ถ้ามันอุ้มนายน้อยของมันเดินได้ คงทำไปแล้ว....

            "จีมัสนำทางไปเลย" ปล่อยให้นายน้อยกับมังกรทะเลาะกันอยู่ข้างหลังส่วนไอ้เจ้าหมาป่าก็ทำหน้าที่ต่อ โดยมีฟอเรนท์กับเซเรสเดินขนาบข้างไม่ห่าง

            "ชู่ว์...มีคนมา!!" เซเรสหันมาบอกสองคนข้างหลัง เมื่อเห็นว่ากำแพงหินตรงหน้าพลิกหมุนเข้าไปข้างใน ก่อนที่จะมีคนเดินออกพร้อมกับถุงอะไรบางอย่างในมือ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มกับนตัวเองยามที่มองถุงนั้น ฟอเรนท์กระชับดาบในมือแน่น กัดฟันตัวเองเสียงดังกรอดด้วยความโมโหเมื่อเห็นใบหน้าคนที่เพิ่งออกมาจากกำแพงลับ

            "นั่นมันอาจารย์เทรซ่านี่หว่า มาทำอะไรที่นี่อ่ะ!!" ทั้งแวมไพร์ มังกร และหมาป่าที่ยังไม่รู้เรื่องหันมาสบตากันอย่างไม่เข้าใจ

            "ผมจะไปจับตัวอาจารย์เทรซ่ามาถามให้เอง" เซเรสหันมาบอกปีศาจที่กำลังกำดาบในมือแน่น คงอีกไม่กี่วินาทีหรอกที่จะอดทนไม่ไหวโดนเข้าใส่คนตรงหน้า แต่คงจะปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้

            เซเรสค่อย ๆ ขยับตัวไปอีกทาง อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังให้ความสนใจกับของที่อยู่ในถุงจนไม่ได้สังเกตุว่ามีจิตอาฆาตอย่างรุนแรงอยู่แถวนี้ แต่เพราะความมืดเท้าเลยเผลอไปเตะกิ่งไม้แห้งเข้า อีกฝ่ายจึงรู้ตัวเสียก่อน

            "นั่นใคร!!?" เทรซ่าตวาดลั่นพลางดึงดาบออกมาถือไว้พร้อมกับโยนถุงทองคำที่เพิ่งได้มาโยนใส่กระเป๋า รังสีอมหิตที่เพิ่งจะรู้สึกได้รุนแรงจนเท่าเอาหนาวสะท้านไปทั่วร่าง ในใจนั้นพาลคิดไปว่าไอ้พวกนายจ้างมันคงจะคิดไม่ซื่อเสียแล้ว

            "ฉันถามว่าใคร!!? ออมาซะ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ!!" แม้ว่าจะรู้สึกหวาดกลัวแต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่ผ่านมาทำให้ต้องแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปลายดาบกวัดแกว่งไปรอบๆ เพราะศัตรูยังไม่ปรากฎกายออกมาจึงไม่สามารถประเมิณได้

            สวบ!!

            เคล้ง!! ลูกธนูของเซเรสที่ยิงออกไปเพื่อลองเชิง โดนอีกฝ่ายใช้ดาบปัดออกไปได้ก่อนที่มันจะเข้าถึงตัว แสดงว่าคู่ต่อสู้ก็มีฝีมือไม่น้อย เซเรสให้สัญญาณว่าจะรับมือทางนี้เอง ส่วนที่เหลือให้หาทางเข้าไปข้างในเพื่อช่วยเวสต์...แต่....มันก็บอกช้าไป

           
ตูม!! เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เมื่อไอ้เจ้าหมาป่าตัวใหญ่มันโดดเข้าใส่นักฆ่าที่ยืนหันรีหันขวางอยู่ตรงหน้า แต่ด้วยสัญชาตญาณเทรซ่าจึงหลบได้อย่างหวุดหวิด เสียงระเบิดที่ดังขึ้นจึงมาจากร่างของหมาป่าตัวโตที่กระแทกเข้ากับแผ่นหินอย่างแรง....ไม่ต้องเสียเวลามาคลำหาทางเข้ากันล่ะทีนี้

            "นี่มันบ้าอะไร!!" เทรซ่ายืนมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสสายตาตัวเอง เกิดมาไม่เคยเห็นหมาป่าตัวสูงใหญ่กว่าคนเลยในชีวิต แถมมันยังทำลายกำแพงหินจนพังครืนลงมา แต่ที่น่าตกใจก็คือศัตรูไม่ได้มีแค่หนึ่งคนกับหมาป่า ร่างที่ก้าวออกมาจากแนวพุ่มไม้มองตรงมาอย่างโกรธเกรี้ยว นี่เองสาเหตุของความกลัว

            "พวกนายเข้าไป ฉันจะรับมือทางนี้เอง" เซเรสก้าวออกมาจากแนวพุ่มไม้อีกฝากด้วยอาการปวดหัวตึบ ...ที่แอบเข้าบ้านคนอื่นเข้ามาออย่างเงียบในตอนแรก...มันเพื่ออะไรกัน (- -)

-------------------

            เสียงระเบิดที่ดังมาจากด้านบนพร้อมกับเศษเล็กเศษน้อยของหินที่แตกกระจายกลิ้งตกลงมา ทำเอาเจ้าบ้านทั้งสองคนหันมาสบตากันอย่างแปลกใจ เชลลีย์จะต้องละมือที่ถือดาบออกจากลำคอของน้องชายต่างมารดา ไม่ได้สนใจว่าปลายดาบแหลมนั่นได้กรีดลงบนผิวเนียนจะเลือดซิบ

            "นั่นอะไร ใครปล่อยให้มันเข้ามา จับเอาไว้!!" เชลลีย์ตวาดลั่นสั่งพวกทหารเวรที่อยู่รอบ ๆ เมื่อเห็นว่าที่เดินทอดน่องลงมาแทนที่จะเป็นกลับเป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่กำลังแสยะแยกเขี้ยวอย่างน่ากลัว ตามหลังมาด้วยเด็กหนุ่มแปลกหน้าอีกสามคน

            "รีบจัดการพวกมัน ไม่งั้นพวกแกตาย!!" ครูแอนท์ตะโกนสั่งพวกทหารที่ต่างก็ถือดาบไว้ในมือด้วยอาการสั่นเทา ส่วนตัวเองกำลังพึมพำร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตเพราะคิดว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นแค่มายาหลอกตา

           
แฮ่!!! กรร!! จีมัสแกล้งส่งเสียงขู่ดังกว่าเก่า เขี้ยวสีขาวที่สะท้อนกับแสงเทียนบ่งบอกให้รู้ว่ามันคือของจริงมิใช่แค่มายาหลอกตา

            "ถ้ายอมวางดาบลงซะ จะยอมไว้ชีวิตก็ได้" เอเลนตะโกนบอกอย่างไม่เกรงกลัว ดูก็รู้ว่าไอ้พวกทหารพวกนี้มันก็แค่คนธรรมดา สู้ไปก็จะเอาชีวิตมาทิ้งเสียเปล่า

 ....ฟอเรนท์ก้าวออกไปยืนข้างหน้ามองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ในกรอบเวทย์ของตัวเองอย่างเห็นแก่ตัว ก่อนจะหันกลับไปมองบรรดาทหารกระจอกที่แม้จะไม่ยอมทิ้งดาบในมือ แต่ก็ไม่กล้าแม้จะขยับตัว

            "ฉันแค่มาทวงของคืน ถ้ายอมคืนมาดีๆ ก็จะกลับ" ปีศาจนัยน์ตาสีแดงที่แม้ว่าจะโกรธเต็มที่ แต่ก็ยังพยายามเอ่ยปากเจรจาอย่างใจเย็น

            "เราไม่เคยรู้จักกัน จะมาทวงของอะไร กลับไปซะ!!" ครูแอนท์เอ่ยปากแทนคู่หมั้นคนสวยของตัวเองที่มัวแต่ยืนนิ่ง ใบหน้าสวยเริ่มบิดเบี้ยวอย่างขุ่นเคือง มือยังคงกำดาบแน่น  นัยน์ตาสีแดงสดเหลือบมองร่างเล็กที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่แม้แต่จะหันมามอง แต่สิ่งที่ทำให้ยังใจเย็นอยู่ก็เพราะเห็นว่าเจ้าตัวยังคงหายใจ

            "ฉันเป็นคนไม่เรื่องมาก แต่ก็ไม่ชอบพูดอะไรซ้ำ ๆ นะ" ฝ่ายที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่ากลับเริ่มเหงื่อตกทั้งที่อากาศตอนกลางคืนเย็นสบาย

            "ฮึ!! เด็กคนนี้เป็นน้องชายของฉัน ไม่มีใครมีสิทธิ์ไปมากกว่าฉันหรอกนะ!!" เชลลีย์ประกาศก้องแต่อีกฝ่ายกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย มีเพียงสามคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงแนวบรรไดเท่านั้นที่หันมาสบตากันอย่างสับสน....อีกรอบ

            "นายน้อยได้ยินไหม" ไอ้เจ้ามังกรที่ยืนกอดอยู่ข้างหลังกระซิบถาม

            "ไม่ได้หูหนวกนี่หว่า" นัยน์ตาสีชาตวัดมองหน้าคนถามอย่างรำคาญ ก่อนจะหันไปตบแผงคอของเพื่อนหมาป่าเบาๆ เพราะพูดไม่ได้ก็เลยหันมาสบตาเหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่ามันก็ได้ยิน หลังงานนี้คงต้องสอบพยานกันอีกหลายปากเริ่มที่ไอ้มาดนิ่งก่อนเลย!!

            "จะเอาแบบนั้นก็ได้ ถ้าอยากรู้ว่าใครมีสิทธิ์มากกว่ากันล่ะก็!!" พูดจบฟอเรนท์ก็ก้าวเข้ามาใกล้เขตเวทย์เรื่อยๆ ริมฝีปากภายใต้ผ้าที่ปิดอยู่คลี่ยิ้ม ก่อนจะเดินข้ามเข้ามาในเขตเวทย์ของอีกฝ่ายอย่างไม่สะทกสะท้าน เจ้าของเวทย์อย่างครูแอนท์ผงะถอยไปข้างหลังสองสามก้าวด้วยใบหน้าตกใจสุดฤทธิ์

            "กะ...แก แกมันปีศาจ!!" นัยน์ตาสีแดงหรี่ลงมองใบหน้าของคนพูด ไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายพูดเพราะรู้ความจริงหรือเป็นเพียงแค่คำด่าเท่านั้น แต่ใครจะไปสนใจ ให้พวกมันรู้ไปเลยยิ่งดีว่าที่กำลังเผชิญหน้าอยู่คืออะไร

            ควับ! เคล้ง!! ผู้หญิงคนเดียวที่ยืนอยู่ในห้องกระโดดเข้ามาพลางฟาดดาบลงมา ในแววตามิได้มีความกลัวแฝงอยู่ เชลลีย์จำได้ดีว่าคนที่เคยช่วยไอ้เด็กคนนั่นเมื่อคราวก่อนไม่ใช่ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแน่นอน จะเหมือนกันก็เพียงแค่นัยน์ตาสีแดงเพลิงเท่านั้น

            "รีบจัดการมันซิครูแอนท์ มัวรออะไรอยู่!!" เสียงตะโกนสั่งอย่างโกรธเกรี้ยว คู่หมั้นหนุ่มเริ่มร่ายเวทย์ทันที


          ตูม!!! ฟอเรนท์จำต้องปล่อยให้พี่สาวของเวสต์เป็นอิสระก่อนจะกระโดดหนีไปอีกทาง ฝุ่นผงที่เกิดจากการระเบิดทำเอาพวกที่ยืนอยู่อีกฝากสำลักกันทั่วถึง ไอ้พวกทหารที่กลัวตายต่างก็อาศัยจังหวะนี้วิ่งหนีตายขึ้นไปข้างบน ..มันคงคิดว่าจะรอดไปได้

            "อั่ก!!" เสียงระเบิดเมื่อครู่ไม่ได้มีแค่พลังของฝ่ายครู่แอนท์เพียงอย่างเดียว แต่ในช่วงเสี้ยววินาทีที่กระโดดหลบฟอเรนท์ก็ร่ายเวทย์สวนกลับไปด้วย คนที่ชะล่าใจจึงโดนไปเต็มๆ แม้ว่ามันจะไม่รุนแรงมากนักแต่ก็ทำให้ตัวปลิวหวือไปกระแทกเข้ากับกำแพงทางด้านหลัง เลือดสีสดทะลักออกมาจากปาก ก่อนจะล้มลงฟุบไปกับพื้นแล้วแน่นิ่ง

            เวสต์ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงทำได้แค่เหลือบตามองภาพที่น่าสังเวชแบบนั้น เพราะไม่ว่ายังไงแรงของมนุษย์ก็ไม่มีทางเอาชนะปีศาจได้ แต่เขาก็ไม่อยากให้พี่สาวต่างมารดาต้องมาตายอยู่ในที่แบบนี้ เพราะอย่างน้อยบุญคุณที่ทางบ้านเคยให้ที่ซุกหัวนอนให้อาหารก็ยังมีอยู่บ้าง แม้ว่าจะเปรียบเขาเป็นแค่สัตว์เลี้ยงในบ้านก็ตาม แต่จะทำยังไงในเมื่อไม่สามารถขยับตัวได้ เสียงที่พอจะเปล่งออกไปก็แห่บแห้งฟังไม่ได้ศัพท์

            "ครูแอนท์!! แก.....!!" หญิงสาวที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้หันไปมองร่างไร้สติของคู่หมั้นหนุ่ม ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองศัตรูอย่างเคียดแค้น แต่ด้วยระยะที่ห่างกันกระเด็นไปคนละฝากห้องจึงไม่สามารถวิ่งเข้าไปดูอาการได้ แต่สิ่งที่ฉุกใจคิดขึ้นได้ในขณะที่ตัวเองกำลังจะเสียเปรียบอยู่นั้น...!!

            "อย่า!! แม้แต่จะคิด!!" ฟอเรนท์ตวาดลั่นเมื่อเห็นว่าสายตาของเชลลีย์มองไปยังทิศทางใด ใบหน้าของหญิงสาวหันมาแสยะยิ้มก่อนจะโดดพรวดไปยังเตียงไม้ที่มีร่างของน้องชายนอนอยู่ แขนข้างที่ถือดาบยกขึ้นสูง เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายทำได้แค่นอนรอความตายเท่านั้น

            "อึก!!" แต่แล้วสิ่งที่ทำให้เชลลีย์ตาเหลือกตอนที่หันกลับไปมองร่างบนเตียง คมดาบของใครบางคนจอรออยู่ที่ลำคอจนไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่นิดเดียว นัยน์ตาสีชาที่โผล่พ้นมาจากผ้าผืนใหญ่ที่คาดปกปกใบหน้าบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังคลี่ยิ้มเย้ยหยัน

            "พอเถอะนะ อย่ายั่วให้หมอนั่นโกรธมากไปกว่านี้เลย" เอเลนกระซิบบอกอย่างใจเย็นแต่ไม่มีวี่แววว่าจะขยับคมดาบออกจากลำคออีกฝ่ายแม้แต่น้อย

ฟอเรนท์ที่ยืนหายใจไม่ทั่วท้องกลัวว่าตัวเองจะพลั้งมือทำอะไรไปถอนหายใจออกอย่างโล่งอก อยากคว้าตัวไอ้น้องชายตัวแสบมากอดแน่น ๆ ซักที

            "ทันเวลาพอดี ผมเกือบจะหัวใจวายอ่ะ" เสียงฟิลล์บ่นพึมพำพลางถอนหายใจ คิดถูกแล้วที่ปล่อยให้นายน้อยวิ่งอ้อมไปอีกทางตอนที่กำลังชุลมุนกันอยู่

จีมัสที่ยังอยู่ในร่างหมาป่าตัวใหญ่พยักหน้าบอกให้ไอ้เจ้ามังกรลบล้างเขตเวทย์ที่อยู่ในห้องซะ ไม่ใช่อะไร แค่อึดอัดที่ต้องมาอยู่ในขอบเวทย์ของคนที่จ้องแต่จะคิดร้ายกับคนอื่น

            "คุณเวสต์เป็นยังไงบ้างครับ" ไอ้เจ้ามังกรยื่นหน้าเข้ามาถาม หลังจากที่เห็นนายท่านฟอเรนท์ช้อนตัวคนที่นอนอยู่บนเตียงขึ้นมา

            "ฟิลล์ พาเวสต์กับทุกคนขึ้นไปข้างบนก่อน เอเลน...พี่จะจัดการทางนี้เอง ไปช่วยเซเรสมันเถอะ" ฟอเรนท์จำต้องฝากคนที่อยู่ในอ้อมแขนไว้กับเจ้ามังกรที่ยังทำหน้างง แต่มันก็ยื่นแขนมารับตัวเวสต์ไว้แต่โดยดี จะมีก็แต่ไอ้ตัวแสบที่ยังคงเอาดาบจ่ออยู่ที่ลำคอของหญิงสาว มันหันมามองอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยอมลดมือลงแต่โดยดีเหมือนเห็นว่ามีพันธนาการสีดำสนิทเลื้อยไปรอบตัวเชลลีย์

            "แก!! ไอ้ปีศาจ ถ้ากล้าทำอะไรฉัน!! พวกแกเตรียมตัวตายได้เลย!!" ปากเป็นสิ่งเดียวที่ยังขยับได้ เริ่มตวาดขู่ด้วยความกลัวตายเป็นครั้งแรก

            "อ..ยา....อย่า...ทำ..." เวสต์จำต้องฝืนพูดออกมา ไม่ใช่เพราะสงสารแต่เพราะไม่อยากให้มือของคุณฟอเรนท์ต้องมาเปื้อนเลือดสกปรกของคนพวกนี้ นัยน์ตาสีแดงสดหันมามองคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของไอ้เจ้ามังกรอย่างเข้าใจ และพยักหน้าให้สัญญา

            "สิ่งแรกที่ฉันจะไม่ทำ คือการทำให้นายเสียใจ ไม่ต้องกังวลนะ" ฝ่ามือหนาที่คุ้นเคยลูบไล้ใบหน้านั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปกำชับให้ทั้งหมดรีบขึ้นไปข้างบน

เชลลีย์ที่เคยเก่งกล้าไม่กลัวตาย ตอนนี้กลับหน้าซีดเผือด คู่หมั้นหนุ่มก็ยังคงนอนจมกองเลือดไม่ได้สติ นันย์ตาทั้งคู่กรอกไปมาหาทางรอดที่แทบจะไม่มีหลงเหลือยามที่เห็นคนที่ตนเรียกว่าปีศาจกำลังย่างเท้าเข้ามาใกล้

            "ไม่ว่าจะเป็นคนหรือว่าปีศาจ ต่างก็มีสิ่งที่ตัวเองรักและอยากปกป้องด้วยกันทั้งนั้น การไปแย่งชิงของคนอื่นมาโดยที่ไม่ได้รับความเห็นชอบก็ต้องมีจุดจบที่น่าเศร้า"

             เสียงกระซิบของปีศาจดังแววเข้ามาในหู แต่สิ่งที่ฟอเรนท์มอบให้อีกฝ่ายหาใช่ความตายไม่...แต่มันกลับเป็นเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่ถักทอขึ้นจากพื้นหินได้อย่างน่าประหลาด มันมิได้ผุดขึ้นแค่เพียงต้นเดียว และทักทอขดเป็นเกลียว ในชั่วพริบตาสภาพห้องตรงหน้าก็เหมือนกับห้องขังไม่ผิดเพี้ยน เสียงกรีดร้องดังขึ้นหากแต่ไม่มีใครได้ยิน ฟอเรนท์มองภาพตรงหน้าก่อนจะใช้เวทย์รักษาอาการบาดเจ็บเบื้องต้นให้ครูแอนท์เพราะไม่อยากจะผิดสัญญาที่ให้ไว้กับคนรัก


            "จงถูกจองจำไปจนกว่าจะสำนึกได้ซะเถอะ" ประโยคสุดท้ายก่อนที่ฟอเรนท์จะทิ้งทั้งสองคนไว้ข้างหลังและไม่หันกลับมามองอีกเลย






แวะมาอัพตอนสาย เนื่องจากเมื่อคืนแบตฯคอมฯหมด...
กำลังมันส์พะยะค่ะ เรยทีเดียว ต้องมาบิ้วอารมณ์ใหม่แต่เช้า
เพิ่งจะปั่นเสร็จก็รีบอัพเลย อย่างร้อนอ่ะ คุคุ

ช่วงนี้ถ้าพิมพ์ผิดบ้างอะไรบ้าง ก็ต้องขออภัย
เนื่องจากสติยังไม่เข้าที่เข้าทาง (ว่าแต่.....แกเคยมีสติด้วยเรอะ!!)
ไปแล้วน่ะ....ใช้เวลางานมาอัพ ต้องกลับแร้ว!! -_-ll
คิดถึงทุกคนขอรับ


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[END] A Little VamPire [Yaoi] ตอนที่ 155 : ##25. ทวงคืน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3734 , โพส : 38 , Rating : 65% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 38 : ความคิดเห็นที่ 11136
น่าจะเจอหนักกว่านี้
ซิส์
สมน้ำหน้า
เวสต์ไม่น่าใจดีเลย
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.44.195 ]

วันที่: 1 พฤษภาคม 2556 / 01:50
# 37 : ความคิดเห็นที่ 10863
สมหน้า พี่สาวนิสัยไม่ดี
Name : Roykun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Roykun [ IP : 171.7.47.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2555 / 12:37
# 36 : ความคิดเห็นที่ 10204
 รู้สะบ้างว่าของๆใคร ฮ่าๆๆๆ
PS.  =) รักนักแต่ง
Name : Rosariovampire < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rosariovampire [ IP : 171.6.208.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2555 / 15:27
# 35 : ความคิดเห็นที่ 9653
 ขังคุกมืดเลยคุณพี่ เเง้ว มันน่าจับมาตบให้เข็ด มาทำหลานป้าได้ - -+ 
ถ้าไม่ติดว่าเวสต์ขอไว้นะ(ได้ข่าวเวสต์พูดกับฟอเรนท์ม่ะใช่เอ่อ = =a)
PS.  PS.สาวกคนชอบการินค่ะ=w=
Name : HiBaRi~— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HiBaRi~— [ IP : 183.89.200.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2554 / 14:24
# 34 : ความคิดเห็นที่ 9012
 เย้ๆ ขังลืมไปเลยนะ
จะได้ไม่มีใครมาทำร้ายเวสต์อีก 55+





ปล. สูๆ ^^

PS.  เมื่อก่อน ก่อนที่เราจะสร้าง i.d นี้ขึ้นมาอะ เราใช้นามแฝงว่า "GGG" น่าาาา ~~
Name : A_DaRk_DeViL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A_DaRk_DeViL [ IP : 125.26.30.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 22:19
# 33 : ความคิดเห็นที่ 8515
555+ ฟอเรนท์ทำถูกแล้วล่ะ เย้! ไม่มีมารผจญแล้วววว

555+ จะเป็นกำลังใจให้นะครับ
Name : u-kun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u-kun [ IP : 14.207.102.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2554 / 20:36
# 32 : ความคิดเห็นที่ 6231
เวสต์ผู้มี่จิตใจงดงาม(เกินไป)55++
Name : มมนานาม [ IP : 213.114.67.136 ]

วันที่: 27 กรกฎาคม 2553 / 17:10
# 31 : ความคิดเห็นที่ 6079
เวสต์ไม่น่าห้าม ให้ฟอเรนท์ ฆ่ามันเลย ใจดีเกินไปแล้ว พี่แบบนี้
แต่ก็ดีเหมือนกัน จองจำไว้ ให้มันตายทั้งเป็นไปเลยถ้ายังไม่เลิกคิดที่จะฆ่าเวสต์อีก

PS.   I Love Heechul Kiss Kiss!!
Name : อายะตัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อายะตัน [ IP : 124.122.228.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2553 / 17:48
# 30 : ความคิดเห็นที่ 5551
ขอบคุณนะคะไรเตอร์ เเต่ว่าจะเเค้นไรกันมากมายนะเนี่ย จองจำจนกว่าจะสำนึกเเล้วก้จะมาปล่อยใช่เปล่า เอเลนเก่งนะนเย พึ่งได้อย่างเเรงเลย
Name : butajang [ IP : 125.25.178.4 ]

วันที่: 2 มิถุนายน 2553 / 14:19
# 29 : ความคิดเห็นที่ 5415

เวสต์จะไปใจดีกับพี่ใจยักษ์ทำไม

Name : 8_8?? < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 8_8?? [ IP : 183.89.46.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2553 / 12:40
# 28 : ความคิดเห็นที่ 4883
น่าสงสารเชลลีย์จริจริ๊ง ฮ่าๆๆๆ

สงสารแล้วทำไมหัวเราะ?
PS.  การเวลาจะผันเปลี่ยนสักเท่าไหร่ ตัวเราก็ยังคงเป็นตัวเราไม่เปลี่ยนแปลง
Name : Arva < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Arva [ IP : 68.41.74.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2553 / 03:34
# 27 : ความคิดเห็นที่ 4795
เวสต์ก็ยังใจดีเช่นเคย

เป็นไงล่ะ โดนขังซะอย่างงั้น

ไปแย่งของเขามาก็แบบนี้แหละ
Name : WI_ [ IP : 112.142.83.126 ]

วันที่: 27 เมษายน 2553 / 14:49
# 26 : ความคิดเห็นที่ 4729
เยสสสสสสสสสสสสสสสสสส มันต้องอย่างนี้สิ อิอิ กล้าทำเวสต์ที่น่ารักของเรางั้นเหรอ
Name : number nine [ IP : 112.142.192.32 ]

วันที่: 23 เมษายน 2553 / 20:16
# 25 : ความคิดเห็นที่ 4715
กลับมาเมนท์ย้อนหลังจากที่เมนท์ไม่ติดไปรอบนึง หุหุ
PS.  ยอมที่จะเจ็บปวดร่วมกับคนที่รัก แต่ไม่ยอมทนกับคนไม่จริงใจ
Name : ซากุระเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ซากุระเลือด [ IP : 219.89.129.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2553 / 13:45
# 24 : ความคิดเห็นที่ 4710
ฟอเรนท์เท่เกิ๊นนนนนนนนนนน

อิจฉาเวสต์มากมมายอ่ะ

Name : DeK_LeaW < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DeK_LeaW [ IP : 61.19.22.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2553 / 11:13
# 23 : ความคิดเห็นที่ 4707
ฟอเรนท์สุดยอดเลยยยยยย !!!! เวสต์ไม่เปนไรเเล้ววว ~!
เเล้วเซเรสล่ะ เซเรสๆๆๆๆ !

สู้ๆนะค่ะๆ ไรเตอร์ ^.^
Name : Kubz (AKTF*TVXQ) [ IP : 58.8.145.81 ]

วันที่: 22 เมษายน 2553 / 21:33
# 22 : ความคิดเห็นที่ 4704
ฟอเรนท์เท่ห์ 
ตอนนี้รักจังเลยชอบประโยคที่ว่า"สิ่งแรกที่ฉันจะไม่ทำ คือการทำให้นายเสียใจ"
 หนูเวสต์ก็ปลอดภัย
Name : นู๋แนน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นู๋แนน [ IP : 183.89.61.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 20:08
# 21 : ความคิดเห็นที่ 4701
ฟอเรนท์ทำเท่อ่ะ.....ฮุฮุฮุ สมน้ำหน้าพวกนั้น เล่นกับใครไม่เล่น 555+++




.........ไรเตอร์อ่ะ มารับไวๆ ซิ ก็รู้หรอกว่าเพิ่งจะป่วย แต่ว่านะ..........



............................



.........




...เค้าอยากอ่านต่อม๊ากมากอ่ะ เพราะงั้นไรเตอร์ต้องมาอัพไวๆ นะ วะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ..........
Name : Arki [ IP : 125.26.2.6 ]

วันที่: 22 เมษายน 2553 / 18:31
# 20 : ความคิดเห็นที่ 4699
โดนขังเลย สมน้ำหน้า สะใจ
Name : -A- [ IP : 203.172.103.226 ]

วันที่: 22 เมษายน 2553 / 15:21
# 19 : ความคิดเห็นที่ 4698

ในที่สุดเวสต์ก้ปลอดภัย

ฟอเรนท์มามาดพระเอกมากค่ะ
55

Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 125.25.186.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 13:52
# 18 : ความคิดเห็นที่ 4696
ในที่สุดเวสต์ก็ปลอดภัย
แต่พี่สาวเวสต์จะจองเวรจองกรรมไปถึงไหนกันเนี่ย= =
โดนซะบ้างจะได้สำนึก ^^++
Name : ^o^ Yoru Mina ^o^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ^o^ Yoru Mina ^o^ [ IP : 125.26.89.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2553 / 09:32
# 17 : ความคิดเห็นที่ 4690
อยากจะตะโกนว่า สะใจ จริงๆๆ
ที่จริงน่าจะกระทืบทิ้งไปซะทีสองที ให้หนำใจ ฮ่าๆๆ โหดร้ายไปมั๊ย

อยากอ่านต่ออ่ะ ไรเตอร์รีบมาอัพนะ
Name : mheeboo [ IP : 125.24.49.250 ]

วันที่: 21 เมษายน 2553 / 22:59
# 16 : ความคิดเห็นที่ 4688
กล้ามาทำกับเวสต์น้อย..โดนขังลืมซะเถอะ..
สนุกมาก ๆ ค่ะ..
Name : ClioNe [ IP : 118.172.241.232 ]

วันที่: 21 เมษายน 2553 / 20:59
# 15 : ความคิดเห็นที่ 4687

หึหึ

สมน้ำหน้า

เชอะ


ขังลืมไปเลยนะคะ

หุหุ


PS.  TVXQ FOREVER เชื่อเถอะว่า จะเป็งดงบังชิงกิตลอดไปเเละตลอดกาล สาวก CASIOPIA
Name : somjeed*-* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ somjeed*-* [ IP : 118.172.105.82 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2553 / 20:25
# 14 : ความคิดเห็นที่ 4686

พระเอกมากๆคุณพี่ เหอๆๆ

นานๆทีฟอเรนส์จะฟิวหลุดกะเขา

ตอนแรกคิดว่าพี่ท่านจะโหดกว่านี้นะเนี่ย

ปล. ตัวเองนั้นแหละแพร่เชื้อใส่คนนอื่นเค้า 

ป่วยกันถ้วนหน้าเลย

ปล. 2 หมอข้างหมอเค้าหล่อมากกกกกกกกกกก


PS.  ~ U KnoW I Can'T SmilE WiThOuT YoU ~
Name : AngiOtensiN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AngiOtensiN [ IP : 203.131.212.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2553 / 20:11
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android