คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[END] A Little VamPire [Yaoi]

ตอนที่ 177 : ##46. Remas part


     อัพเดท 21 มิ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, วายแฟนตาซี, จบแล้ว, จบ, boy'love, BL, ปิศาจ, หมาป่า, มนุษย์หมาป่า, จิ้งจอก, เจ้าชาย
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 99% [ 49 mem(s) ]
This month views : 1,034 Overall : 337,521
11,607 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 3415 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[END] A Little VamPire [Yaoi] ตอนที่ 177 : ##46. Remas part , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3546 , โพส : 30 , Rating : 83% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


##46. Remas

      สมัยที่ปิศาจกับมนุษย์ ไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกันได้ สงครามจึงเกิดขึ้น ทั้งฝ่ายมนุษย์และปิศาจ ไม่มีใครยอมให้แก่กัน ฝ่ายที่เพลี่ยงพล้ำ อ่อนแอ ต้องเป็นฝ่ายแพ้ การฆ่าฟันเป็นเรื่องที่มีให้เห็นแทบทุกวัน

     รีมัสกับเพื่อน ๆ ในสังกัดต่างก็พบเห็นจนเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่ตอนนั้นพี่ชายกับพี่สะใภ้ต่างก็ค้านหัวชนฝา ไม่ให้สังกัดหน่วยลาดตระเวน แต่ด้วยความที่ตอนนั้นลำพองว่าตัวเองเพิ่งจบมาจากเนียร์ ก็เลยไม่ฟังใคร นอกจากนั้นยังช่วยเป็นแนวหน้าในการออกรบกับพวกปิศาจบ้าเลือดอีกด้วย เหตุผล..ก็เพราะว่าจะได้หลีกเลี่ยงการฆ่าฟันให้มากที่สุด

    "จะเอายังไงกับมันดีครับ!!" ภายในกรงที่อยู่บนรถลาก มีปิศาจน้อยตนหนึ่งถูกขังอยู่ข้างใน เจ้าตัวนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่มุมหนึ่ง เนื้อตัวสกปรกมอมแมม เพราะถูกจับได้ หลังจากการต่อสู้ที่หมู่บ้านแถวชายป่า แววตาทั้งคู่กรอกมองรอบ ๆ ตัวอย่างหวาดระแวง

    "เราจะเอาไปปล่อยแถวเขตชายแดน ยังเด็กอยู่ ไม่น่าจะมีอันตราย"  รีมัสถอนหายใจออกมายาวเหยียด กว่าจะตัดสินใจพูดออกมา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกสงสาร หนึ่งในปิศาจที่ถูกฆ่า อาจจะมีบิดามารดาของเจ้าปิศาจเด็กนี้รวมอยู่ด้วย แต่ในเมื่อโลกนี้ ไม่ได้สร้างให้ปิศาจกับมนุษย์อยู่ร่วมกันได้ ก็คงฝืนใจปล่อยไปตามยถากรรม

    "แล้วแต่ท่านรีมัสจะเห็นสมควรครับ" ลูว์ทหารคนสนิทน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะหันไปสั่งการ กำชับให้ดูแลกรงให้ดี

    "ท่านรีมัส พักเหนื่อยซักหน่อยไหมครับ"  รีมัสหันไปเหลือบมองทหารรุ่นน้องที่เข้ามาถาม ตามเนื้อตัวยังเต็มไปด้วยเลือดเกรอะกรัง หากจะมีใครซักคนที่ต้องพักคงไม่ใช่ตัวเขาเอง

    "ถ้าจะพัก ก็พักมันทุกคนเถอะ.." แม้ว่าในน้ำเสียงนั้นจะฟังเหมือนคนหงุดหงิด แต่คนฟังก็รู้ดีว่าไม่ได้เป็นแบบนั้น หทารรุ่นน้องฉีกยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะหันไปตะโกนบอกเพื่อนฝูงที่นั่งรอลุ้นอยู่อีกฝากให้ได้ยินกันทั่ว ...

    "น้ำครับ ท่านรีมัส.." รีมัสส่ายหน้ากับตัวเอง เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่า อีกฝ่ายเป็นแค่นกต่อเท่านั้นเอง แต่ก็ยังยื่นมือไปรับถ้วยใส่น้ำขึ้นมาดื่มอย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะส่งกลับคืนเจ้าของ

    "ฉันจะไปดูทางโน้น พวกนายก็พักผ่อนให้เต็มที่ เราต้องถึงที่พักก่อนค่ำ"

    "ครับ!!"เสียงทุกคนรับคำกันอย่างหนักแน่น ก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังผู้นำของตัวเองจนลับสายตาไป ถึงได้นั่งพักกันตามอัถยาศัย ..ถึงแม้ว่าจะมีนายที่ดูเหมือนจะเย็นชา แต่ก็ใส่ใจลูกน้องในสังกัดตัวเองยิ่งกว่าใคร แม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่ทุกคนก็รู้ดี ว่าใคร..เหนื่อยที่สุด ทุกครั้งที่ใครซักคนในหน่วยตัวเองต้องเจ็บตัว คนที่ทุกข์หนักที่สุด..ก็เป็นท่านผู้นำ...

   รีมัสเดินลัดเลาะมาเรื่อย ๆ รู้สึกถึงลมเย็นที่ปะทะกับใบหน้า พอแหวกพุ่มไม้ออกมาถึงได้รู้ว่าตรงหน้า เป็นหน้าผาสูงชัน ดาบคู่กายที่ถือติดมือมา วางลงข้าง ๆ ตอนที่ย่อตัวลงนั่ง ไม่รู้ว่าสงครามมันจะดำเนินไปจนถึงเมื่อไร ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ...ทำไมต้องเข่นฆ่ากัน เรื่องที่จะสามารถอยู่ร่วมกันได้ มันยากเย็นเพียงนั้นหรือ..

    ตูม!!!

    "อ๊ากกกกก!!!" เสียงระเบิดดังสนั่น พร้อมกับเสียงร้องอย่างน่าเวทนา รีมัสผลุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ไม่ลืมกระชับดาบในมือตัวเองแน่น รีบสาวเท้ากลับไปยังที่พักชั่วคราวของพวกกลุ่มทหาร ในสมองเริ่มคิดไปต่าง ๆ นา ๆ

    "อย่า...อย่าฆ่า... อ๊ากกก!!!" สิ้นเสียงร้องขอชีวิต กรงเล็บสีดำสนิทก็แทงทะลุร่างของทหาร เลือดสีสดพุ่งกระฉูด พร้อมกับกระชากเอาลมหายใจสุดท้ายไปด้วย ปล่อยให้ร่างของมนุษย์ผู้อ่อนแอ่สิ้นใจลงต่อหน้าต่อตาของผู้นำ

   รีมัสเหลือบมองสภาพที่พักชั่วคราว ที่เละไม่มีชิ้นดี สภาพไม่ได้ต่างไปจากสนามรบ ที่มีแต่ซากศพนอนเกลื่อน พื้นดินทั่วบริเวณถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือด กรงที่เคยขังร่างของปิศาจเด็กกลับว่างเปล่า ตรงหน้ามีแต่ปิศาจตัวใหญ่ยักษ์เกือบสองเท่าของมนุษย์ ที่กำลังแสยะยิ้ม แลบเลียลิ้นลงบนปลายนิ้วที่เกรอะกรังไปด้วยคราบเลือดของตัวเอง

    "แก!! ไอ้ปิศาจชั้นต่ำ อย่าอยู่เลย!!" นัยน์ตาสีแดงสดของมันเหลือบมองมาเหมือนไม่เข้าใจ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายพุ่งเข้าใส่ มันก็กระโดดหลบได้ตามสัญชาติญาณ เสียงลมหายใจฟึดฟัดของมันดังขึ้นอย่างหงุดหงิด

    "ทะ..ท่านรีมัส" ลูว์ที่เกือบจะต้องเสียแขนไปข้างหนึ่ง เดินโซเซออกมาจากที่ซ่อน พร้อมกับดาบในมืออีกข้างทั้งที่ไม่ถนัด

    "เกิดอะไรขึ้น!!" เสียงถามกึ่งตวาด ทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากปิศาจตรงหน้า ใบหน้าที่เคยราบเรียบแปลเปลี่ยนเป็นโกรธจัด ...ลูว์ผู้ไม่เคยเห็นนายของตัวเองบันดาลโทสะขนาดนี้ ถึงกับตัวสั่นอย่างช่วยไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าระหว่างปิศาจกับคนตรงหน้าฝ่ายไหนจะน่ากลัวกว่ากัน

    "ฉัน ถาม ว่า เกิด อะไร ขึ้น!!?" เสียงที่เปล่งออกมาคล้ายกับคำขู่ บ่งบอกว่าหากไม่ตอบไปตามความจริง คนที่ชะตาขาดคงไม่ใช่ปิศาจตนนั้น

    "ตะ...ตอนที่พัก ไอ้พวกนั้น มันเข้าไปยั่วโมโหไอ้ปิศาจนั้นเข้า"

    "ว่าไงนะ!!" รีมัสกัดฟันกรอด นึกภาพตามที่ทหารคนสนิทเล่า ก็พอจะเดาได้ว่าพวกมันคงจะนึกสนุก ...จนไม่คิดว่าจะต้องเอาชีวิตมาทิ้ง ไม่รู้ว่าความโกรธที่กำลังปะทุอยู่ในอก เดือดฝ่ายไหนมากกว่ากัน แต่..คงไม่สามารถถามหาความผิด เอาจากศพที่ไร้วิญญาณได้

    "ผมขอโทษครับ ที่ไม่ห้ามพวกมัน ได้โปรดลงโทษ..." เพราะยังไม่เคยเจอของจริง และไม่เคยคิดอยากเจอ ยามที่นายตัวเองมีโทสะ แต่ครั้งนี้คนอย่าลูว์จะได้เห็น หรือไม่ก็เอาชีวิตมาทิ้งในคราวเดียว

    ควับ!! โครม!!

  เมื่อปล่อยให้ความโมโหเข้าครอบงำ ก็ย่อมต้องปล่อยให้ตัวเองเผลอมีจุดอ่อน เจ้าปิศาจตกมันที่กำลังโกรธจัดไม่แพ้กัน มันก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็ว ..มีหรือที่นักรบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจะรู้ไม่ทัน รีมัสผลักลูว์ให้ไปอีกทาง ส่วนตัวเองก็กระโดดออกมาตั้งหลัก

    "ฉัน...จะพามันไปปล่อย ให้ไกลที่สุด!!" ทั้งที่สถานการณ์เป็นแบบนี้ แต่รีมัสก็ยังมีเมตตาอยากจะจับเป็น ไอ้ตัวอะไรซักอย่างที่มีรูปร่างคล้ายคนครึ่งลิง ขนาดตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า ทหารคนสนิทที่ล้มไม่เป็นท่า ได้แต่กัดฟันกรอด ..เพราะขืนปล่อยให้นายตัวเองทำแบบนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย

    "ท่านรีมัส ได้โปรด!! มันจะฆ่าพวกเราทั้งหมด ถ้าไม่ฆ่ามันซะตั้งแต่ตอนนี้"  ลูว์ตะโกนบอก พร้อมกับใช้แขนข้างที่ไม่บาดเจ็บยันตัวให้ลุกขึ้นมา   

    "เพราะพวกเราไปทำให้มันโกรธ สัญชาติญาณดิบของมันก็เลยสั่งให้ทำแบบนั้น" แม้ว่าจะมีโอกาสลงดาบใส่เจ้าปิศาจ แต่รีมัสก็ยังไม่ทำ ด้วยความที่ยังเด็กจึงไม่สามารถควบคุมร่างกายที่ใหญ่โตของตัวเองได้ การต่อสู้จึงดูว่าทางนี้จะได้เปรียบ ...จะให้ทำใจปักดาบลงไปกลางลำตัว ก็ดันไปนึกภาพเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ซุกอยู่ตรงมุมกรงขึ้นมา

    "ใจเย็น ๆ เด็กดี กลับร่างเด็กของเจ้าซะ แบบนั้น.." เมื่อเห็นว่าสามารถเกลี่ยกล่อมได้ และเหมือนว่ามันจะเข้าใจ ร่างของเจ้าปิศาจยักษ์ ค่อย ๆ เริ่มกลับสภาพเดิมอีกครั้ง รีมัสคลี่ยิ้มให้มันอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองทหารคนสนิทที่ใช้ดาบช่วยพยุงตัวเอง เดินเข้ามาใกล้ กำลังจะอ้าปากบอกข่าวดี...

    "ท่านรีมัส!! ระวัง!!!" พอหันกลับไปมองตรงหน้า ปิศาจที่คิดว่าจะกลับร่างเดิม กลับขยายตัวใหญ่ขึ้น พร้อมกับกางกรงเล็บโดดเข้ามา

    ฉึก!!!

    "อ๊ากกกก" เพราะมัวแต่ยืนตะลึง จึงไม่ทันได้เตรียมรับมือ เหมือนกับตัวเองยืนเป็นเป้านิ่งให้กรงเล็บนั้น ทั้งที่เตรียมตัวรับมือกับความเจ็บปวดที่แสนสาหัส แต่...ร่างของใครบางคนกลับมายืนอยู่ตรงหน้า  กรงเล็บสีดำเจาะทะลุร่าง โผล่พ้นมาทางแผ่นหลัง เลือดสีลดทะลักออกจากปาก

    "ลูว์!!! ไม่!!!" ดาบในมือยกขึ้นไปในอากาศอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะปักลงมาเต็มแรงที่ร่างของเจ้าปิศาจ ได้ยินเสียงมันกรีดร้องลั่นแสบแก้วหู ก่อนที่กรงเล็บนั้นจะกระชากออกจากร่างของทหารคนสนิท ร่างของลูว์กระตุกตามแรง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น

    "ทำบ้าอะไร ฉันสั่งให้ทำรึไง!!?" รีมัสตวาดลั่น รับร่างที่ทรุดเอาไว้ได้ก่อนจะกระแทกกับพื้น ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยคราบเลือด คลี่ยิ้มออกมาทั้งที่ไม่มีแรงเหลือ เลือดสีสดยังทะลักออกมาจากปากแผลที่อก แววตาทั้งคู่ที่ใกล้จะปิดเต็มที เหลือบมองใบหน้าของผู้ที่เป็นนาย...วันนี้เป็นวันแรก และวันสุดท้ายที่ลูว์ทหารคนสนิท ได้เห็นว่าท่านรีมัสก็มีความรู้สึกเหมือนกับคนธรรมดา น้ำอุ่นที่ไหลออกจากขอบตา หยดลงบนแก้มขาวซีดของคนที่หมดลมหายใจ ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะรับรู้ได้เลย

    รีมัสเหลือบมองไปรอบบริเวณเหมือนคนสิ้นหวัง ร่างของเจ้าปิศาจร้ายกลับสู่ร่างเด็กอีกครั้ง โดยมีดาบสีเงินเสียบทะลุอก เปลือกตาทั้งคู่ปิดลงอย่างยากเย็น เพราะไม่อยากรับรู้ ไม่อยากจะเห็นอะไรอีกต่อไป ปล่อยให้น้ำที่ขังอยู่ในขอบตาไหล่ออกมาอย่างไม่จบไม่สิ้น หากแต่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นให้ได้ยิน 

----------------

    สงครามยังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ เพราะต่างฝ่าย ต่างก็ไม่มีใครยอมแพ้ ตั้งแต่วันนั้นที่พาร่างตัวเองกลับมา รีมัสก็กลายเป็นคนไม่พูดไม่จากับใคร พอ ๆ กับที่ไม่มีใครกล้าถาม ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ความรู้สึกหนึ่งที่ก่อเกิดขึ้นในใจ จนแม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ นั้นก็คือความลำเอียงไปอยู่ฝ่ายมนุษย์ รังเกียจพวกที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปิศาจ ทั้งที่เมื่อก่อน ตนเองและพี่ชาย ต่างก็เรียกร้องให้มีการเจรจาปรองดองกัน

    "รีมัส!! รีมัสเปิดประตูให้พี่หน่อย!!" เสียงเรียกคุ้นหูของพี่สะใภ้ ทำให้คนที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองสะดุ้ง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อจับใจความในน้ำเสียงเรียกนั้นได้

    "เกิดอะไรขึ้น!!?" รีมัสถามอย่างร้อนรน เมื่อเปิดประตูไปพบกับใบหน้าของพี่สะใภ้ ที่เต็มไปด้วยน้ำตา พร้อมกับเสียงสะอื้น

    "พี่ชายเธอ!! ฉันเสียเค้าไปแล้ว ลอเรสท์เค้า...อึก!!" เสียงสะอื้นจนแทบจะจับใจความไม่ได้ ..รีมัสได้แต่ยืนนิ่ง เหมือนโดนสาปให้กลายเป็นหิน วิ่งพรวดออกไปจากห้อง โดยมีพี่สะใภ้ที่ยังร้องไห้ไม่หยุดวิ่งตามมาด้วย

    พอไปถึงหน้าวัง ร่างของพี่ชายที่อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต บัดนี้นอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นหิน เคียงข้างกับร่างของเพื่อนรักที่มีศักดิ์เป็นถึงเจ้าชายรัชทายาทที่อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน รีมัสเหลือบมองเจ้าชายองค์รองที่กำลังยืนร้องไห้กอดมารดาตัวเองเอาไว้ เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างถูกแย่งชิงไปจากมือ รีมัสได้แต่ยืนมองร่างที่ไร้วิญญาณของพี่ชาย ครอบครัวเพียงคนเดียวที่ถูกพรากจากไป ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อายใคร ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย....

      สงครามสิ้นสุดลงพร้อมกับความสูญเสีย แลกกับการที่พวกปิศาจจะปกครองกันเอง โดยยื่นเงื่อนไขว่ามนุษย์จะไม่เป็นฝ่ายเข้าไปรุกราน และปิศาจที่เป็นพวกแถวหน้าก็จะมีหน้าที่ปกป้องมนุษย์ จากพวกปิศาจปลายแถวที่มีเพียงสัญชาติญาณนักล่า กำแพงเวทย์ที่แข็งแกร่งถูกสร้าง และดูแลจากพวกปิศาจที่มีพลังมากกว่า แม้ว่าแผ่นดินนี้จะอยู่ได้อย่างสงบสุขเรื่อยมา หากแต่สิ่งที่มันได้สูญเสียไปแล้ว ...ใครจะสามารถเรียกคืนกลับมาได้


 

พาร์ทของท่านเสนาฯ ที่ใครหลายคนอยากรู้..^_^
ไขข้อข้องใจใครหลายคนนะ
เออ...ข้าน้อยมิได้ดราม่านะเออ แค่ย้อนความให้ทุกคนเข้าใจ
ว่าทำไมท่านอา ถึงได้มีอคติกับพวกปิศาจนัก
 กอดทุกคนแน่น ๆ ด้วยความคิดถึง

ป้อล้อ..ชอบเม้นท์อันนี้ บรรยายได้สมจริงมาก 555+

 

คือแบบว่า..ไม่อยากฮาราคีรี ข้าน้อยกลัวเลือด....ม๊ายยยยยย  

คึคึ รักแวมไพร์ทุกท่านขอรับ 






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[END] A Little VamPire [Yaoi] ตอนที่ 177 : ##46. Remas part , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3546 , โพส : 30 , Rating : 83% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 30 : ความคิดเห็นที่ 11158
ที่แท้สาเหตุก็เป็นแบบนี้นี่เอง
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.57.165 ]

วันที่: 1 พฤษภาคม 2556 / 17:57
# 29 : ความคิดเห็นที่ 10226
ที่จริงก็เป็นคนดีหนิ
PS.  =) รักนักแต่ง
Name : Rosariovampire < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rosariovampire [ IP : 171.6.223.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 23:13
# 28 : ความคิดเห็นที่ 9674
 สงสารT^T 
นี่เองที่ทำให่ท่านปิดกั้นตัวเองเเละหัวใจ ฮา-..-
PS.  PS.สาวกคนชอบการินค่ะ=w=
Name : HiBaRi~— < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HiBaRi~— [ IP : 183.89.200.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2554 / 16:55
# 27 : ความคิดเห็นที่ 9065
 น่าสงสารจัง T^T
แต่เอเลน ก็น่าสงสารนะ !! 
ต้องเสียแม่ไป ยังไม่พอ !!
ยาย (หรือย่าหว่าาา??) ยังมามองเป็นตัวประหลาดอีก T^T
แต่ !! ทำไม?? เอเลนยังคงร่าเริงได้ O_o
55+




ปล. สู้ๆ เด้ออออ ^^

PS.  เมื่อก่อน ก่อนที่เราจะสร้าง i.d นี้ขึ้นมาอะ เราใช้นามแฝงว่า "GGG" น่าาาา ~~
Name : A_DaRk_DeViL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A_DaRk_DeViL [ IP : 125.26.18.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2554 / 18:52
# 26 : ความคิดเห็นที่ 8538
555+ เศร้าง่ะ! TT^TT สงสารรีมัสมากกกกกกก จิงจิงน้าาาาาาาาาาา

555+ จะเป็นกำลังใจให้นะครับ


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 เมษายน 2554 / 13:43
Name : u-kun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u-kun [ IP : 14.207.199.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2554 / 13:41
# 25 : ความคิดเห็นที่ 7170
ทุกคนย่อมมีเหตุผลของตัวเอง~~
Name : SnowKim+NemoLee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SnowKim+NemoLee [ IP : 125.27.166.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2553 / 20:30
# 24 : ความคิดเห็นที่ 6182
ที่แท้ เรื่อง มันก้เป็นแบบนี้เอง ถึงได้ เกียจ ปีศาจ น่าเห็น ใจ มากๆ
PS.   I Love Heechul Kiss Kiss!!
Name : อายะตัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อายะตัน [ IP : 124.122.29.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2553 / 18:07
# 23 : ความคิดเห็นที่ 5811
นี่เองสาเหตุที่ทำให้เกรียดปีศาจ
Name : tyoki [ IP : 58.8.96.169 ]

วันที่: 28 มิถุนายน 2553 / 19:45
# 22 : ความคิดเห็นที่ 5790
แล้วอย่างนี้รีมัสจะยอมปีศาจไหมเนี่ย

เจอเข้าซะขนาดนั้น
Name : WI_ [ IP : 117.47.29.73 ]

วันที่: 27 มิถุนายน 2553 / 11:14
# 21 : ความคิดเห็นที่ 5788

น่าสงสารท่านอารีมัส สู้ๆล่ะกัน

Name : 8_8?? < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 8_8?? [ IP : 183.89.242.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2553 / 09:38
# 20 : ความคิดเห็นที่ 5784
*Screm!!!* Drama ka drama~

remas, my dear cool man.

come to mama don't 4get you got me 2.

/me โดนเต็ะฐานไม่ยอมพิมพ์ไทย
PS.  ยอมที่จะเจ็บปวดร่วมกับคนที่รัก แต่ไม่ยอมทนกับคนไม่จริงใจ
Name : ซากุระเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ซากุระเลือด [ IP : 219.89.144.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2553 / 17:59
# 19 : ความคิดเห็นที่ 5769

ชีวิตรีมัสมีปมต้องหาคนมาปลอบ
5555555+

ตอนท้ายเเอบงงนิดนึง
(พี่ชาย องชายรอง @-@)

Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 125.24.233.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2553 / 20:49
# 18 : ความคิดเห็นที่ 5768
ทำสงครามก็เหมือนสาดน้ำเข้าหากัน ทั้งสองฝ่ายต่างก็สูญเสียและเจ็บปวด
Name : kittykid [ IP : 78.109.182.43 ]

วันที่: 24 มิถุนายน 2553 / 19:54
# 17 : ความคิดเห็นที่ 5766
ว่าแล้วคนอย่างท่าอาจะต้องมีอดีต
พวกเศร้าเงียบก็แบบนี้
ยิ่งมีอคติยิ่งชัดเจน

ที่แท้อดีตก็เป็นแบบนี้เอง
เอ่อ.....ก้เลือกเข้าข้างไม่ถูกไม่เหมือนกัน
เฮ้อออ....สงสารท่านอา(เนียนเป็นหลานอีกคน =____=)
Name : ellaiya [ IP : 117.47.1.167 ]

วันที่: 24 มิถุนายน 2553 / 19:04
# 16 : ความคิดเห็นที่ 5750
งิงิ คิกคิก
PS.  ภายในโลกสีแดงฉายตัวฉันนั้นยังคงนั่งอยู่ตรงนี้...และเป็นเพียงตุ๊กตาที่อยู่ภายใต้เงามืดนิรันดร์
Name : อลิสจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อลิสจัง [ IP : 118.175.4.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2553 / 07:29
# 15 : ความคิดเห็นที่ 5746
อดีตมิอาจหวนกลับ
PS.  ข้าพเจ้าจะอ่านนิยาย Y มันไม่หนักหัวใครหรอก ถึงจะหนักแต่ก็จะยังอ่านอยู่ดี
Name : มือสังหาร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มือสังหาร [ IP : 118.173.244.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2553 / 01:30
# 14 : ความคิดเห็นที่ 5738
ว่าแล้วว่าต้องมีอดีตถึงได้อคติกะปีศาจมากมายอ่ะ

น่าสงสารท่านอาเสนาฯ
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 117.47.94.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2553 / 19:56
# 13 : ความคิดเห็นที่ 5735
มาม่าชามโตของท่านเสนา
เฮ้อ คนเราก็ต้องมีอดีตแย่ๆกันบ้างล่ะน๊า
อยู่ที่ว่าจะใช้ชีวิตกับมันไงได้ยังไง
แต่ดูท่าว่าอารีมัสคงได้ปิศาจล่ะงานนี้
แหม่ๆๆ เจ้าตัวแสบจะมีแม่เลี้ยงแว้ววววว
PS.  ~ U KnoW I Can'T SmilE WiThOuT YoU ~
Name : AngiOtensiN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AngiOtensiN [ IP : 203.131.212.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2553 / 17:56
# 12 : ความคิดเห็นที่ 5732
แง่มๆๆๆๆๆ

^
^

ไม่มีความเห็นสำหรับตอนนี้=w=

ปล.เพราะมันไม่มีฉากที่เอเลนโดนกด ฮ่าๆๆๆๆ
PS.  Love is to be concerned ความรักคือความห่วงใย...งั้นหรือ?
Name : La_tela < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ La_tela [ IP : 118.173.102.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2553 / 16:38
# 11 : ความคิดเห็นที่ 5730
เฮ้อ...มีที่มาแบบนี้นี่เอง...
ความเจ็บช้ำในอดีต...เป็นผลให้เห็นในปัจจุบัน...
Name : nonae [ IP : 58.147.54.34 ]

วันที่: 22 มิถุนายน 2553 / 08:54
# 10 : ความคิดเห็นที่ 5729
- - เศร้าได้อีกค่ะไรท์เตอร์ ดราม่าสุดๆ ฮือๆ คนยิ่งเครียดๆอยู่ แง้ๆๆ
Name : Whatever it is < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Whatever it is [ IP : 115.87.62.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 21:28
# 9 : ความคิดเห็นที่ 5727
เข้าใจแล้วล่ะ  ว่าทำไมท่านรีมัสถึงเกลียดปีศาจนัก

อย่างนี้ น่าจะให้นายเหนือมาปลอบใจนะ ^0^
PS.  ในรัตติกาลอันมืดมิดและเงียบเหงา จะมีเสียงของเจ้าหญิงน้ำแข็ง "ร้องไห้" ทุกคืน เพียงเพราะ "เขาคนนั้น" ไม่เคยสนใจเจ้าหญิงน้ำแข็งคนนี้เลย
Name : endingindeath < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ endingindeath [ IP : 58.8.101.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 21:14
# 8 : ความคิดเห็นที่ 5726
อ้อ เรื่องก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงได้เกลียดปีศาจนัก อืมๆๆเข้าใจๆ ท่านเสนานี่ก็มีความหลังฝังใจกับเค้าเหมือนกัน = =
Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 124.121.135.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 20:47
# 7 : ความคิดเห็นที่ 5725
อื้ม
ไม่แปลกที่จะเกลียดปีศาจอ่ะนะ
แอบสงสารท่านเสนาหน่อยๆ
Name : ^o^ Yoru Mina ^o^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ^o^ Yoru Mina ^o^ [ IP : 125.24.164.235 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 19:59
# 6 : ความคิดเห็นที่ 5724

ให้นายเหนือของเราช่วยปลอบขวัญเลย

เอาแบบเร้าร้อน สุด ๆ ไปเลย


PS.  I'm so happy..
Name : Numja < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Numja [ IP : 222.123.5.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2553 / 19:41
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android