คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[END] A Little VamPire [Yaoi]

ตอนที่ 29 : #26. เผลอตัว [Rewrite]


     อัพเดท 5 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, วายแฟนตาซี, จบแล้ว, จบ, boy'love, BL, ปิศาจ, หมาป่า, มนุษย์หมาป่า, จิ้งจอก, เจ้าชาย
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 99% [ 49 mem(s) ]
This month views : 829 Overall : 337,316
11,607 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 3416 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[END] A Little VamPire [Yaoi] ตอนที่ 29 : #26. เผลอตัว [Rewrite] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12168 , โพส : 52 , Rating : 37% / 25 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

เผลอตัว

 

            เสียงหอบแฮ่กดังสลับกับเสียงลมหายใจฟืดฟาดด้วยความโมโห เมื่อไม่สามารถล้มเหยื่อตรงหน้าได้ซักที

            เอเลนอยากยกมือข้างที่ไม่ได้จับดาบ ปาดเหงื่อบนใบหน้าออก แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะหนักจนยกไม่ขึ้น อาการปวดชาจนแทบไม่รู้สึกใบหน้าขาวเริ่มซีดเผือดพอๆ กับริมฝีปาก ก่อนจะกลั้นใจยกดาบเล่มใหญ่ รับอาวุธของไอ้ตัวประหลาดตรงหน้า เห็นตัวเล็กแค่นี้แต่ดูถูกแรงของพวกมันไม่ได้เลยจริงๆ พอเหลือบมองฝ่ายเดียวกันก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก แม้ว่าบาดแผลทีได้รับจะสามารถสมานตัวเข้ากันได้เอง แต่ก็เท่ากับว่าเจ้าตัวก็ต้องเสียแรงไปอีกเท่าหนึ่งเหมือนกัน

"แฮ่ก...ทำไม..ยัง..ไม่มาช่วยเราอีกนะ..." เสียงกึ่งหอบเปิดปากถาม หลังจากที่สู้ป้องกันตัวเองมาได้ซักพัก แผ่นหลังของทั้งสองคนหันมาชนกันอย่างหมดแรง ยิ่งมีกลิ่นคาวเลือดมากเท่าไหร่พวกมันก็ยิ่งกระหายอยาก วงล้อมเริ่มขยับเข้ามาใกล้ทุกขณะ

"แกคิดว่าพวกเขาจะมองเห็นสัญญาณนั้นไหม" เอเลนถามเพราะไม่มั่นใจว่าจะมีใครมา อีกทั้งป่านี่ก็ตั้งอยู่ทางด้านหลังของปราสาทด้วย

"นะ..นั่นซินะ..ผมก็ลืม ไป.....อ๊าก!!" ยังไม่ทันที่เอเลนจะได้หันไปด่า อาวุธยาวปลายแหลมคล้ายหอกก็แทงเข้าที่ปีกสีขาวทั้งสองข้างของฟิลล์ ตรึงไว้กับต้นไม้ ไอ้เจ้ามังกรร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เอเลนกระโดดเอาตัวเข้าขวาง เมื่อพวกมันทำท่าจะเสียบอาวุธเข้าที่กลางลำตัวของเหยื่อ แต่เพราะแขนอีกข้างใช้งานไม่ได้ แทนที่จะปัดมันออกไปให้พ้น มันกลับเสียบเข้าที่แขนตัวเองแทน

ฟิลล์ที่ขยับไปไหนไม่ได้ร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ยิ่งตนเองดิ้นรนเท่าไหร่แผลที่ปีกก็ยิ่งฉีกขาดมากขึ้นเท่านั้น

"ไอ้บ้าเอ๊ย!!...คิดว่าจะยอมให้พวกแกกินรึไง...ไปตายซะ!!" เอเลนกัดฟันฟาดดาบออกไปอย่างแรง ปะทะเข้ากับลำตัวของพวกมันร่วงไปเกือบสิบ บางตัวที่อยู่ใกล้ถึงกับขาดกลางเป็นสองท่อน แต่พวกมันกลับไม่ได้ให้ความสนใจกับพวกพ้องที่บาดเจ็บหรือตาย กลับเดินหน้าเข้ามาหาทั้งสองคนอย่างไม่กลัวเกรง

บ้าฉิบ!!...ถ้าเพียงแต่แขนอีกข้างไม่ได้บาดเจ็บละก็....เอเลนได้แต่กัดฟันด้วยความโกรธ เลือดสีสดหยดลงบนพื้นตามปลายนิ้ว ข้างหลังยังได้ยินเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดของไอ้เจ้ามังกร เนื่องจากอาวุธยังคงเสียบคาอยู่ที่ปีกยึดติดแน่นกับต้นไม้

นัยน์ตาสีชาเริ่มพร่าเลือนบาดแผลที่แขนและขาเริ่มชาปวดหนึบ จนแทบจะประคองสติไว้ไม่ไหว พวกมันที่ยังคงไม่ลดจำนวนลงเดินเข้ามาพร้อมกับเงื้ออาวุธในมือขึ้นเหนือหัว

"เอเลน!!" เสียงของใครบางคนดังขึ้นในหู ก่อนที่สติจะดับวูบลง

---------------

อาเธอร์ละสายตาจากงานตรงหน้า เมื่อได้ยินคล้ายเสียงระเบิดดังมาจากชายป่าทางด้านหลัง ยังไม่ทันที่จะส่งเสียงเรียกใครมาสอบถาม เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นซะก่อน ชายในชุดผ้าคลุมสีดำทั้งตัวที่เป็นหน่วยลาดตระเวนเดินเข้ามาทันที ที่ได้รับอนุญาตจากผู้เป็นนาย

"เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ"

"มีคนจุดพลุขอความช่วยเหลือจากป่าทางด้านหลังครับนายเหนือ"

"ส่งคนของเราไปดูรึยัง"

"ครับ แต่มีรายงานมาว่าเมื่อตอนสายเห็นนายน้อย กับฟิลล์บินไปแถวนั้น และยังไม่กลับมาครับ"

อาเธอร์ตัวเย็นเฉียบลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ จนคนข้างหน้าต้องถอยหลังออกมา 2-3 ก้าว ด้วยความหวาดเกรง

"รีบนำทางไป เราจะไปดูด้วยตัวเอง" ทหารปิศาจหน่วยลาดตระเวนก้มหน้ารับคำ ก่อนจะเดินนำผู้ที่เป็นนายไปอย่างเร่งด่วน

พอไปถึงที่เกิดเหตุ หัวใจของคนเป็นพ่อก็แทบจะหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าลูกชายคนเล็กเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดสีสดไหลออกมาไม่หยุดตรงแผลที่ขา แถมไอ้เจ้ามังกรยังถูกตรึงติดกับต้นไม้ด้านหลัง โดยมีร่างของนายน้อยที่ยืนโงนเงนเหมือนคนใกล้หมดสติอยู่ข้างหน้า และก่อนที่อาวุธทั้งหมดจะได้แตะถูกตัว ลูกชายคนเล็กก็ล้มลงไปกองกับพื้น

 

อาเธอร์ร่ายเวทย์ออกไปอย่างรวดเร็ว พวกมันทั้งหมดชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายแข็งเป็นหินจนไม่สามารถขยับได้ มีเพียงดวงตาสีดำสนิทที่ยังคงกลอกไปมาด้วยความตื่นตระหนก อาวุธในมือร่วงลงสู่พื้น

ก่อนที่เจ้าของจะลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายราวกับขาดอากาศหายใจ นัยน์ตาสีดำเหลือกถลนจนกระทั่งแน่นิ่ง ความโมโหขุ่นเคืองของนายเหนือยังแผ่ไปโดยรอบ พวกมันที่เหลือหันมามองเจ้าของนัยน์ตาสีแดงเพลิงอย่างหวาดกลัว ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในพงหญ้ารกอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อรับรู้ได้ถึงความน่ากลัวในแววตานั้น

"อย่าให้พวกมันเล็ดรอดเข้ามาภายในบริเวณนี้ได้อีกเด็ดขาด!”

ทหารปิศาจในชุดคลุมสีดำก้มหัวรับคำสั่ง ก่อนจะแฝงตัวหายเข้าไปในแนวป่า

อาเธอร์วิ่งตรงไปยังร่างของลูกชาย โอบอุ้มร่างที่ไม่ได้สติขึ้นมาแนบอก ฝ่ามือตวัดวูบไปในอากาศอาวุธปลายแหลมที่ตรึงเจ้ามังกรไว้ก็หลุดออกมาอย่างง่ายดาย ร่างของไอ้เจ้ามังกรทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนจะกลายเป็นมังกรตัวเล็กลมหายใจรวยริน บ่งบอกว่ามันก็โดนมาไม่น้อยเหมือนกัน

--------------

 

ฟอเรนท์มาถึงปราสาทในตอนบ่าย พร้อมกับนักเรียนที่โดนบังคับให้พามาด้วยทั้งสี่คน

เวสต์ดูเหมือนจะถูกใจที่นี่เป็นพิเศษ เพราะเป็นสถานที่ที่ไม่เคยเห็น เมืองทางทิศเหนือที่ใครๆต่างพูดถึงกันว่าน่ากลัวนักหนา กลับสวยงามและอุดมสมบูรณ์ราวกับสวรรค์บนดิน เจ้าตัวถามโน่นนี่อยู่ตลอดทางที่ผ่านจนกระทั่ง มายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าของปราสาท

เจ้าของบ้านหยุดถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ หวังว่าคงไม่โดนไอ้น้องตัวแสบมันเอาคืนด้วยเรื่องแค่นี้หรอกนะ  แต่ก่อนที่จะเดินผ่านประตูเข้าไป ทั้งหมดก็ชะงักเพราะเสียงโหวกเหวกของคนที่กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ หนึ่งคนในนั้นคือเจ้าของปราสาทที่กำลังแบกร่างโชกเลือดของใครบางคนไว้ในอ้อมแขน

"เอเลน!!! ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น" ฟอเรนท์ถลาเข้าไปหาไม่ต่างกับเซเรสที่พุ่งตัวเข้าไปทันทีที่เห็นชัดว่าร่างผู้บาดเจ็บคือใคร

"อย่าเพิ่งถาม!! มาก็ดีแล้วมาดูอาการน้องให้ที เรียกหมอที่เก่งที่สุดมาดูฟิลล์ด้วย!!" อาเธอร์ตะโกนสั่งเสียงดังลั่น ปิศาจรับใช้แถวนั้นจึงวิ่งวุ่นเตรียมการ โดยไม่ต้องรอให้สั่งซ้ำ

ฟอเรนท์หันไปดูคนเจ็บอีกคนที่กลายร่างเป็นมังกรย่อส่วน บาดแผลตามตัวที่น่าจะหายได้เองกลับยังมีเลือดไหลซิบ โดยเฉพาะบริเวณปีกสีขาวที่บัดนี้ถูกย้อมเป็นสีเลือด

"ให้ผมช่วยเองครับ" เซเรสคว้าร่างโชกเลือดที่ไม่ได้สติมาอุ้มไว้ซะเองไม่สนใจสายตาดุดันของคนเป็นพ่อที่ยืนนิ่ง ก่อนจะนำทางทุกคนเข้าปราสาท เพราะเป็นห่วงคนเจ็บมากกว่าที่จะมาถามหาเอาความอย่างอื่น

"เกิดอะไรขึ้นครับ" ริโอหันมาถามคนสูงวัยที่อาจารย์ฟอเรนท์เรียกว่าท่านพ่อ ที่ตอนนี้กำลังเดินวนอยู่หน้าห้องอย่างร้อนใจ เสื้อคลุมเลอะคราบเลือดแห้งกรัง

พอๆ กับเพื่อนมาดนิ่งที่เอาแต่ยืนเงียบ จ้องไปที่บานประตูเหมือนมันจะทะลุมองเห็นข้างในได้

"พวกเธอ คงเป็นเพื่อนของลูกชายฉันใช่ไหม?"

ริโอพยักหน้ากล่าวแนะนำตัวเอง และเพื่อนที่เหลือ

อาเธอร์จำต้องเล่าเรื่องทั้งหมดเท่าที่ตนเห็นให้ฟัง นัยน์ตาสีแดงสดเหลือบมองเด็กหนุ่มอีกคนที่เอาแต่ยืนนิ่งจ้องบานประตูไม่พูดไม่จาราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปข้างในได้ จนกระทั่งฟอเรนท์กับเวสต์ที่หายเข้าไปข้างในได้ซักพักเปิดประตูออกมาทุกคนจึงพากันกรูเข้าไปหาอย่างร้อนใจ

"แขนซ้ายเคลื่อน แล้วก็บาดแผลตามตัวค่อนข้างสาหัส คงต้องรอให้เจ้าตัวมีสติก่อนถึงจะเริ่มสมานแผลให้ ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว"

เสียงถอนหายใจอย่างโล่งจากทุกคนดังขึ้นเกือบพร้อมกันทันทีที่ฟอเรนท์พูดจบ

"พวกเธอก็ไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ เดินทางมาไกลยังต้องมาเจอเรื่องวุ่นๆอีก" อาเธอร์บอกพร้อมกับเรียก พ่อบ้านมาสั่งเรื่องจัดห้องพักให้ทุกคน

"ผม..ขอเข้าไปข้างในได้ไหมครับ" เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวที่ยืนนิ่งมานาน เอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรก ใบหน้ายังคงไม่คลายความกังวลจนกว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง แค่เพียงปล่อยให้ไอ้ตัวแสบคลาดสายตาไม่กี่วัน มันก็หาเรื่องเดือดร้อนมาใส่ตัวจนได้

"เซเรส...ฉันว่า..."

"อย่าเพิ่งไปรบกวนคนเจ็บเลย" เมื่อเห็นว่าลูกชายคนโตกำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบาก คนที่เป็นบิดาจึงต้องเอ่ยปากเสียเอง เซเรสหันมาสบกับนัยน์ตาสีแดงนั้นตรงๆโดยไม่หลบ

"ผมแค่จะเข้าไปดู....แค่อยากแน่ใจ..."

อาเธอร์ผ่อนลมหายใจบรรยากาศเริ่มหนักอึ้ง เมื่อไม่มีฝ่ายไหนยอมอ่อนข้อให้กัน เวสต์คือคนที่กล้าเสี่ยงตาย ยื่นมือมาสะกิดเบาๆที่แขนเซเรส เพราะบรรยากาศเริ่มจะคุกรุ่นขึ้นทุกที

"เธอเองก็สมควรจะต้องพักผ่อนก่อน ไว้เอเลนฟื้นเมื่อไหร่ค่อยมาดูก็แล้วกัน"

เจ้าของปราสาทประกาศคำเด็ดขาด แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้า หาได้มีท่าทางเกรงกลัว นัยน์ตาสีมรกตที่จ้องกลับมายังคงสงบนิ่งเช่นเคย

"ผมยังไม่เหนื่อยครับ" เซเรสบอกราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะแผ่รังสีอำมหิตออกมา จนเพื่อนๆทุกคนต่างถอยออกห่าง เกรงว่าจะเกิดสงครามขึ้นได้

"ท่านพ่อ ผมว่าให้ไอ้หมอนี่เข้าไปเถอะ แค่แป๊บเดียวนะเซเรส อย่ารบกวนคนเจ็บล่ะ"

เสียงถอนลมหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ดังขึ้น เมื่อฟอเรนท์ก้าวเข้ามาห้ามทัพ พร้อมกับดันหลังไอ้คนมาดนิ่งเข้าไปในห้องทันที(กลัวจะมีเรื่อง) จากนั้นจึงหันมาดันหลังบิดาให้ออกเดินตาม แม้จะมีเสียงหายใจฟึดฟัดอย่างขุ่นเคืองก็ตาม

            คนเจ็บนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหลังใหญ่ใจกลางห้อง เปลือกตาทั้งคู่ปิดสนิท แขนข้างหนึ่งถูกพันทับด้วยเฝือกแข็ง ตามลำตัวฟกช้ำเป็นรอยอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าขาวซีดเซียว จนอดไม่ได้ที่จะยกมือลูบเบาๆ

เสียงลมหายใจที่ยังคงเข้าออกสม่ำเสมอ ทำให้เซเรสค่อยผ่อนคลายความกังวลลงมาบ้าง

"ไอ้จอมดื้อด้าน" เสียงทุ้มพูดราวกับเสียงกระซิบ คนบนเตียงยังคงนิ่งไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ

"ทำไม...ไม่ยอมถามฉัน เรื่องที่นายอยากรู้ หืม...." น้ำเสียงของคนพูดราวกับเจ็บปวด ยิ่งกว่าคนที่นอนไม่ได้สติ นัยน์ตาสีเขียวที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น มือที่เคยนิ่งกำลังสั่นอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อยามนึกถึงภาพร่างที่โชกเลือดเมื่อตอนบ่าย

เซเรสแตะลงบนฝ่ามือเล็กของคนเจ็บที่วางอยู่ข้างลำตัวนั้น อย่างแผ่วเบาเกรงว่าจะไปรบกวนคนเจ็บ

"อย่าให้ฉันต้องเห็นนายเจ็บแบบนี้อีกเลย ขอร้อง...."

ในยามนี้ หากใครเดินผ่านมาเห็นเข้า คงยากจะแยกให้ออก ว่าระหว่างคนเจ็บที่นอนไม่ได้สติ กับคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใคร...ที่เป็นฝ่ายเจ็บปวดกันแน่....

--------------

 

กว่าจะลากสังขารตัวเองออกมาจากสถานการณ์เสี่ยงต่อการเกิดสงครามได้ เวสต์ก็ลอบถอนหายใจออกมายาวเหยียด ไม่คิดว่าไอ้เพื่อนมาดนิ่งมันจะกล้าต่อกรกับนายใหญ่ของเมืองทางเหนือที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปิศาจผู้น่ากลัวได้ จะว่าไปก็น่าเห็นใจอยู่หรอก สภาพไอ้ตัวแสบที่เจ็บระบบไปทั้งตัวแบบนั้นใครเห็นก็ยังว่ามันหนักหนา

"เหวอ.!!..อาจารย์เข้ามาได้ไงฮะ ตกใจหมด!"

ฟอเรนท์เหลือบมองคนตัวเล็ก ที่ถอยไปตั้งหลักอยู่อีกฟากหนึ่งของห้องอย่างขำๆ ไอ้เด็กแว่นเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่ในห้อง(นั่งรออยู่ตั้งแต่ก่อนที่เจ้าตัวจะเข้ามาด้วยซ้ำ)

"ฉันเข้ามาก่อนตั้งนาน ไม่สังเกตเห็นเลย!?" เวสต์ส่ายหัวแทนคำตอบ เพราะไม่ได้สังเกตจริงๆนั้นแหละ ก็มัวแต่ถอนหายใจคิดโน่นนี่อยู่

"แล้วอาจารย์เข้ามาทำไมล่ะฮะ" นัยน์ตาสีดำขลับภายใต้กรอบแว่นลอบมองอย่างหวาดระแวง รู้สึกว่านัยน์ตาสีแดงสดยามนี้ดูแปลกไปจากทุกครั้ง

"ก็นี่มันห้องของฉัน เข้าห้องตัวเองไม่เห็นแปลก"

เวสต์เผลอก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ เมื่ออีกฝ่ายยังไม่หยุดสาวเท้าเข้ามาหา

"ตะ...แต่..คุณพ่อบ้านบอกเองว่า ให้ผมพักที่ห้องนี้นี่ครับ" 

มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว..เพราะลูกชายคนโตของบ้านเป็นคนสั่งให้บอกไปอย่างนั้น

ฟอเรนท์เหลือบมองคนที่ก้าวถอยหลังไปจนสุดทาง กระทั่งหลังแตะเข้ากับผนังกำแพงเย็นจนได้ยินเสียงอุทาน แขนทั้งสองข้างยกขึ้นกั้นคนตัวเล็กไว้ตรงกลางปิดทางไม่ให้ถอยไปไหนได้อีก

"ฉันเป็นคนสั่งเอง"

"เอ่อ...ทำไมล่ะครับ ที่นี่ก็กว้างขวางไม่มีห้องว่างอื่นเลยเหรอฮะ" เวสต์จำต้องเบี่ยงตัวหลบ เมื่อใบหน้าอีกฝ่ายยื่นมาใกล้จนแทบจะได้กลิ่นลมหายใจซึ่งกันและกัน เสียงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกทำเอาหัวใจเริ่มทำงานหนัก

"เวสต์,ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องที่นายหลอกฉันเลยนะ" คนที่ถูกจับได้ถึงกับสะดุ้ง..ทำไงดีล่ะทีนี้......

"ผมไม่ได้หลอกซักหน่อย ผมก็แค่อยากมาเที่ยวจริงๆนี่นา...อ๊ะ!!..อาจารย์ฮะ.."

ฟอเรนท์มองคนที่กำลังหาข้ออ้างมาอธิบายโดยไม่ยอมหันมาสบตา ก่อนจะคว้าเอวเจ้าตัวและยกขึ้นมาในอ้อมแขน

"ตอนนี้ไม่ได้เป็นอาจารย์ เรียกชื่อสิ" เสียงทุ้มกระซิบบอกที่ข้างหู แต่เวสต์ก็ยังคงอึกอัก พยายามแกะมือและแขนที่เกี่ยวอยู่ที่เอวออก กระทั่งตัวเองถูกวางลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่และคนตัวโตก็ทรุดลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า ฝ่ามือเย็นเฉียบแตะลงบนแก้มนุ่มเกลี่ยไปมาราวกับหลงใหล

"อะ..เอ่อ..คุณฟอเรนท์"

เจ้าชื่อยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน กลิ่นหอมเฉพาะของเจ้าตัวลอยแตะจมูกยากจะหักห้ามใจ

เวสต์เบี่ยงตัวหลบอย่างรู้ทันตอนที่ใบหน้านั้นซุกลงแถวต้นคอ ความรู้สึกเจ็บที่ยังติดอยู่ในความทรงจำทำเอาขนลุกซู่ มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น เมื่อปลายลิ้นชื้นของอีกฝ่ายแตะลงบนเนื้อ

"อ๊ะ!!...ขอโทษ...ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ" ฟอเรนท์มองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นพลางส่ายหัวไปมา ความรู้สึกหิวกระหายแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดเข้ามาแทน

"ไม่ใช่นะ...ผมไม่ได้" คำว่า'กลัว' ถูกกลืนหายไปในลำคอ เวสต์เหลือบมองนัยน์ตาสีแดงสดตรงหน้าอย่างตกใจ ยังไม่ทันจะได้อธิบายอีกฝ่ายขึ้นยืนเต็มความสูง

"คงกลัวสินะ...ฉันขอโทษ" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดราวกับระบายความรู้สึกออกมาด้วย ฟอเรนท์กลอกตามองเพดานพร้อมกับกัดฟันกรอดเหมือนคนที่กำลังอดทนต่ออะไรซักอย่าง

"คุณฟอเรนท์...ผม...."

"พักผ่อนเถอะ ฉันจะออกไปนอนอีกห้องเอง" พูดจบฟอเรนท์ก็ก้าวไปยังบานประตูอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้ฟังคำทัดทานจากคนที่นั่งอยู่ในห้อง

เวสต์ทรุดลงนั่งอีกครั้งอย่างหมดแรงรู้สึกปวดในอก ยามที่นึกถึงสายตาคู่นั้น มันเหมือนคนที่กำลังเจ็บปวดและสับสนจนคนมองสะท้าน

....ทำไม...ถึงไม่ยอมฟังกันบ้างนะ

 

เอเลนขยับตัวอย่างยากเย็นรู้สึกปวดไปหมดทั้งตัว เปลือกตาทั้งคู่ค่อยๆปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากแห้งผาก ลำคอแสบร้อนราวกับโดนไฟเผา ความกระหายอยากบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นจนยากจะควบคุม มือข้างหนึ่งจิกลงบนฟูก แต่กลับกลายเป็นฝ่ามือของใครบางคนที่กุมมือตนเอาไว้แทน

"เอเลน...เป็นไงบ้าง นายเจ็บตรงไหนอีก!?" ใบหน้าราบเรียบที่แสนจะคุ้นเคยยื่นเข้ามาใกล้ ทำเอาคนเจ็บที่นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 'ทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้'

"ยะ..อย่า มา แตะ....." คนเจ็บที่อยู่บนเตียงพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ พร้อมกับปัดมือที่เอื้อมเข้ามาหาให้พ้นตัวอย่างแรง กลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคยในความทรงจำ โชยแตะจมูกจนแทบจะต้องกลั้นหายใจ

เอเลนพาร่างที่เจ็บหนัก ถอยร่นไปอยู่อีกฝากหนึ่งของเตียงอย่างทุลักทุเล โดยมีเจ้าของสายตาเย็นชายืนมองอย่างไม่เข้าใจ

"ถ้านายยังโกรธเรื่องอะไรนั่นอยู่ล่ะก็ ฉันอธิบายได้นะ"

คนเจ็บยังคงหอบหนัก สะกดกลั้นความกระหายอยากที่รุนแรงเอาไว้ คงเป็นเพราะได้รับบาดเจ็บอาการถึงได้หนักขนาดนี้ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้า นัยน์ตาสีแดงจัดจ้องมองคนพูดอย่างขุ่นเคืองที่มันไม่ยอมทำตามคำขอ

"ไม่!! อย่าเข้ามา!!" มือข้างหนึ่งยกขึ้นเป็นเชิงห้ามพร้อมกับเสียงตวาดลั่นห้อง

เซเรสถอนหายใจออกอย่างยากเย็น ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ ทั้งแววตาที่เปลี่ยนสีนั่น กับแนวเขี้ยวที่โผล่ออกมา รู้ดีเสียด้วยซ้ำว่าที่มันห้าม...เป็นเพราะอะไร

"ฉันรู้ว่านายอยากได้อะไร...เพราะงั้นมาเอามันสิ! อย่าทรมานตัวเองเลยนะ"

เอเลนเบิกตากว้าง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น เพียงเพราะมันคิดว่าทำอย่างนี้แล้วจะหายกัน หรือว่ามันคิดว่าเป็นแค่หน้าที่ สุดท้ายแล้วก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนอย่างที่ผ่านมาซินะ...ปิศาจกระหายเลือดข่มตาให้หลับลงคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างทรมาน

"ฉัน..จะไม่เอามันมาจากแกอีก....ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ออกไปซะ!!"

เซเรสยืนนิ่งเป็นรูปปั้น(สมฉายา)ทันที ประโยคที่ได้ยินจากปากคนตรงหน้าทำเอาความอดทนที่มีหมดลง ฝ่ามือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนสั่น

"เอเลน!!!" ไม่มีแล้วความใจเย็นที่เคย เมื่อเสียงตวาดดังลั่นห้อง เซเรสตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปหาไอ้แวมไพร์หัวรั้นที่ยังคงกึ่งนั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของเตียง มันไปไหนไกลไม่ได้เพราะยังติดว่ามีบาดแผลทั่วทั้งตัว

"อะ...ออกไปฉันบอกให้..แก ออก ไป...!!" เอเลนชี้ไปที่ประตูออก พร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ทั้งโมโห ทั้งหงุดหงิด แต่ก็ต้องการมันจนแทบจะเป็นบ้า แต่...ถ้าเกิดว่าหยุดไม่ได้ขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง!!

ไอ้รูปปั้นดื้อด้านมันยังคงไม่ใส่ใจคำขอ แม้จะยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูกตัวเองเอาไว้ก็ไม่อาจห้ามความต้องการของตัวเองได้ เมื่อมันทำท่าว่าจะเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เอเลนหลับหูหลับตาคว้าของที่อยู่ใกล้มือที่สุดขว้างออกไปเต็มแรงหวังเพียงแค่ขู่

 

เพล้ง!!!

แจกันใบเล็กตรงหัวเตียงที่เคยวางอยู่ประจำแหลกละเอียดอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างด้วยความตกใจ แทนที่จะหลบมันดันยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมารับ เศษแจกันที่แตกบาดเข้าไปในผิวเนื้อเลือดสีสดไหล่ออกมาเป็นแนว

"อุ๊บ....!!"

เพิ่งจะรู้ตัวว่าทำอะไรไม่คิด เอเลนถึงกับสะดุดลมหายใจตัวเอง เมื่อกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง แม้จะนึกก่นด่าตัวเองในใจแต่ก็ยังโทษไอ้รูปปั้นบ้านั้นที่มันไม่ยอมหลบ...

เซเรสอาศัยจังหวะที่ไอ้แวมไพร์ตัวแสบมันกำลังเผลอ โดดพรวดเดียวถึงตัว แขนข้างหนึ่งเกี่ยวเอวผอมเอาไว้ไม่ยอมให้ดิ้นหนี นัยน์ตาสีเลือดของคนที่กำลังอดกลั้นตวัดมองอย่างขุ่นเคือง

"ฉันจะทำให้นายอยู่ไม่ได้....ถ้าขาดมัน" น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยือกจนคนฟังเสียวสันหลังวูบ นัยน์ตาสีเขียวไหววูบด้วยความโกรธจัด แขนข้างที่บาดเจ็บและมีเลือดไหลยกขึ้นไปจนชิดกับจมูกรั้น แต่ไอ้คนอวดเก่งก็ยังคงกลั้นหายใจและเบี่ยงหน้าหลบไปมา

"อื้อ..แก..ยะ...หยุดนะ...อืม"

เมื่อใบหน้าถูกมือข้างที่เปื้อนเลือดจับให้หันมาหา พร้อมกับริมฝีปากที่กดลงมาอย่างรุนแรงราวกับจะลงโทษ แค่ต้องกลั้นหายใจก็จะตายอยู่แล้ว มันยังจะมาขโมยเอาลมหายใจในปอดไปอีก

คนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจจำต้องอ้าปากงับเอาอากาศเข้าปอด แล้วก็เผลอสูดเอากลิ่นหอมเชิญชวนนั้นเข้าจนได้ สติที่มีเริ่มเลื่อนลอยทั้งลิ้นร้อนที่ยังซุกซนอยู่ในปาก

 

แวมไพร์ตัวแสบเริ่มสั่นไปทั้งตัวอย่างทรมาน ลมหายใจเริ่มขาดเป็นห้วงๆกลิ่นคาวเลือดยิ่งรุนแรงขึ้น เมื่อเซเรสแลบเลียแขนตัวเองที่ยังมีเลือดไหลซิบ ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปอีกครั้ง เมื่อควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ไอ้เจ้าแวมไพร์ก็ดูดกลืนลิ้นของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว

"ยะ..ยัง..ไม่พอ~~" เหมือนกับคนเพ้อเพราะพ่ายแพ้ให้กับความกระหายอยาก นัยน์ตาสีแดงสดเหลือบมองมาอย่างเหม่อลอย

"ฉันจะทำให้นายอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีฉัน, เอเลน!!" เซเรสกัดฟันตัวเองแน่น เมื่อคมเขี้ยวฝังลงบนต้นคอ ก่อนที่เสียงดูดกลืนของเหลวลงคอจะดังให้ได้ยิน ความเจ็บแล่นไปทั่วตัวแต่ก็ยังยอมยืมนิ่ง

เอเลนได้ยินราวกับเสียงกระซิบแสนหวานแผ่วเบา คล้ายจะเชิญชวนที่ข้างหูในยามที่ความอยากกระหายเข้าครอบงำ กลิ่นคาวเลือดและของเหลวที่กลืนลงคอทำให้ร่างกายรู้สึกเบาหวิวอย่างน่าประหลาด นัยน์ตาสีแดงพริ้มหลับเผลอปล่อยให้ความกระหายเข้าครอบงำโดยสมบูรณ์

  

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเอเลน!?" ภาพแรกที่ทุกคนเห็นถึงกับอึ้ง

อาเธอร์เป็นคนแรกที่วิ่งเข้ามากระชากร่างของลูกชายคนเล็กออกจากลำคอของเพื่อนที่กำลังหมดสติ

นัยน์ตาสีแดงสดเหลือบมองคนเป็นพ่ออย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะปรายตามองคนอื่นๆ ที่วิ่งกรูเข้ามา ทั้งจีมัส ริโอ เวสต์ และพี่ชายต่างมารดาที่กำลังยืนมองมาเหมือนเจออะไรที่น่าตกใจเข้า

"แย่แล้ว!! คุณเซเรสฮะ!!" เสียงเวสต์ที่กำลังเรียกชื่อใครบางคน ทำเอาใจหายวาบ ใบหน้าของไอ้รูปปั้นที่อวดเก่งอยู่เมื่อครู่ตอนนี้กลับซีดเผือดเปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิทไม่ได้สติ ตรงลำคอยังคงมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด นัยน์ตาที่กลับเป็นสีชาดังเดิมเหลือบมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่เลอะไปด้วยคราบเลือด

"รีบพาออกไปก่อน! เวสต์ไปช่วยห้ามเลือดที ฉันจะไปเอาสมุนไพร" ฟอเรนท์วิ่งเข้ามาสั่งเสียงดังลั่น จีมัสกับริโอช่วยกันแบกเพื่อนตัวโตออกไปอย่างทุลักทุเล โดยมีเวสต์วิ่งตามหลังไปติดๆ

"ผะ..ผม.." ตัวต้นเหตุที่ถูกทิ้งไว้ในห้องไม่สามารถพูดออกมาเป็นประโยคได้ มือทั้งสองข้างที่เลอะคราบเลือดสั่นระริก

อาเธอร์จำต้องรวบร่างของลูกชายคนเล็กเข้ามาในอ้อมแขนเพราะไม่อาจทนเห็นความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้นได้ ฝ่ามือใหญ่ลูบเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างปลอบโยน
 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[END] A Little VamPire [Yaoi] ตอนที่ 29 : #26. เผลอตัว [Rewrite] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12168 , โพส : 52 , Rating : 37% / 25 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 52 : ความคิดเห็นที่ 11397
เวรกรรม :p

Name : Lord of the perturbation < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lord of the perturbation [ IP : 223.27.241.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2557 / 19:28
# 51 : ความคิดเห็นที่ 11333
เอเลนอย่าคิดมาก ถึงเซเรสจะตายไปแล้ว
แต่ไม่มีใครว่านายหรอก เพราะพ่อของนายออกจะใจดี^^
Name : ขวัญ [ IP : 27.55.6.181 ]

วันที่: 3 ธันวาคม 2556 / 12:51
# 50 : ความคิดเห็นที่ 11030
เอเลนอย่าคิดมากน่ะ
เซเรสไม่เป็นไรหรอก
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.60.185 ]

วันที่: 27 เมษายน 2556 / 22:19
# 49 : ความคิดเห็นที่ 10916
ไม่เป็นไรนะเอเลนอย่าคิดมากเลย เซเรสต้องปลอดภัยนายก็ต้องเข้มแข็งนะ เดี๋๋ยวเซเรสก็กลับมาเป็นปกติ อย่าท้อนะเอเลน
PS.  -_- เจ้าหญิงเย็นชา แต่....ไม่ไร้ใจ..>[///]<
Name : ukinakou < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ukinakou [ IP : 115.67.98.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 05:24
# 48 : ความคิดเห็นที่ 10739
คุณพ่อเท่มากๆ
Name : Roykun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Roykun [ IP : 14.207.225.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2555 / 18:58
# 47 : ความคิดเห็นที่ 10670
รักพ่อมากกว่ารักลูกซะแล้ว โฮกกก -////////-
Name : Shimon_10th < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shimon_10th [ IP : 223.206.162.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 19:36
# 46 : ความคิดเห็นที่ 10570
ท่านพ่อหล่อมาก
Name : แอ๋มแป๋ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แอ๋มแป๋ [ IP : 119.46.123.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2555 / 18:46
# 45 : ความคิดเห็นที่ 10522
พ่อไปไหมคะ ? 
PS.  วายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย.
Name : Mr.Иöпgρәď < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr.Иöпgρәď [ IP : 223.205.243.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2555 / 16:11
# 44 : ความคิดเห็นที่ 10375
ท่านพ่อหล่อค่ะ =..=b
PS.  ไม่ว่าความรักมันจะจบลงแบบไหน แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว มัน "สวยงาม" เสมอ
Name : Daiice < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Daiice [ IP : 110.49.243.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2555 / 00:12
# 43 : ความคิดเห็นที่ 10341
โอ้... พ่อโผล่มาก็คราม่าเลยแฮะ


ปล.พ่อหล่ออะ
Name : mikori [ IP : 58.11.36.70 ]

วันที่: 12 พฤษภาคม 2555 / 01:24
# 42 : ความคิดเห็นที่ 10134
คุณพ่อหล่อลาก -///- 555 อยากให้มีฉากคุณพ่อกับใครซักคนบ้างจัง 5555
PS.  คุณจะรู้ว่าคุณแก่ตัวก็ต่อเมื่อเทียนที่ต้องจุดในงานวันเกิดแพงกว่าเค้กวันเกิด
Name : แยมโรลสตอเบอรี่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แยมโรลสตอเบอรี่ [ IP : 118.172.144.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2555 / 21:14
# 41 : ความคิดเห็นที่ 10074
 คุณพ่อหล่อระเิบิดเลยค๊า
PS.  =) รักนักแต่ง
Name : Rosariovampire < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rosariovampire [ IP : 171.7.164.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2555 / 21:09
# 40 : ความคิดเห็นที่ 9999
เรื่องไม่ได้แย่อย่างที่คิด เอเลนยอมรับฟังก็ดีแล้ว

แต่ก็ต้องให้เวลาหน่อยนะ  เพราะเกลียดมาตั้งนานแหนะ 
Name : ping_ping>_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ping_ping>_ [ IP : 180.183.201.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2554 / 21:52
# 39 : ความคิดเห็นที่ 9938
สงสารอ่ะ
Name : บังเอิญอ่าน [ IP : 223.206.220.3 ]

วันที่: 14 ธันวาคม 2554 / 00:26
# 38 : ความคิดเห็นที่ 9874
ตอนพิเศษของท่านพ่อ!!
มีลูกแล้วยังจะไปYกับใครอีกหรอครับ 55+

ถ้ามีก็ดีนะผมชอบ^^
Name : -0- [ IP : 58.11.140.212 ]

วันที่: 18 พฤศจิกายน 2554 / 21:33
# 37 : ความคิดเห็นที่ 9873
ตอนพิเศษของท่านพ่อ!!
มีลูกแล้วยังจะไปYกับใครอีกหรอครับ 55+

ถ้ามีก็ดีนะผมชอบ^^
Name : -0- [ IP : 58.11.140.212 ]

วันที่: 18 พฤศจิกายน 2554 / 21:33
# 36 : ความคิดเห็นที่ 9862
 ไอเซ็นชัดๆ
PS.  without you the world is no meaning.
Name : vampire_saleen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vampire_saleen [ IP : 124.122.211.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2554 / 01:57
# 35 : ความคิดเห็นที่ 9409
พ่อยังหล่ออยู่เลยอ่ะ

เอฟซีป๋าอาเธอร์

Name : KNighT-cried < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KNighT-cried [ IP : 110.168.153.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2554 / 03:13
# 34 : ความคิดเห็นที่ 9244
พ่อคือไอเซน+0+//
555+
โดนไล่เตะเเน่ฉัน...
PS.  ...การเรียนที่ก้าวหน้า ถือเป็นการโกยทางให้ไปได้ไกลเเละสดใสยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ก็จริง เเต่ว่า...ทำไมมันทำยากจังฟระเนี่ย!!?-*-
Name : •Zol2iäc• < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •Zol2iäc• [ IP : 223.206.235.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2554 / 20:01
# 33 : ความคิดเห็นที่ 9176
พ่อน่ากลัว ="=
Name : Asahi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Asahi [ IP : 125.26.10.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 สิงหาคม 2554 / 14:19
# 32 : ความคิดเห็นที่ 9017
ท่านพ่อหล่อลาก
Name : 5555 [ IP : 124.122.116.230 ]

วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 08:58
# 31 : ความคิดเห็นที่ 8968
สนุกมากๆเลยอ่าาาาา ><
อ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุข ฮุฮุ 55+
PS.  เมื่อก่อน ก่อนที่เราจะสร้าง i.d นี้ขึ้นมาอะ เราใช้นามแฝงว่า "GGG" น่าาาา ~~
Name : A_DaRk_DeViL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A_DaRk_DeViL [ IP : 125.26.30.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 17:13
# 30 : ความคิดเห็นที่ 8378
555+ ภาพพ่อของทั้งสองตนเนี่ยเอามาจาก 'บลีช' ใช่ปะ คนที่ชื่อ 'ไอเซน' อะ

555+ ติดตามๆ
Name : u-kun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u-kun [ IP : 14.207.135.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2554 / 10:59
# 29 : ความคิดเห็นที่ 8290
คุณพ่อเทห์จังค่ะ ยังหนุ่มฟ้ออยู่เลยนะเนี่ย
Name : luckyzaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ luckyzaaa [ IP : 223.204.46.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:21
# 28 : ความคิดเห็นที่ 7922
คุณพ่อหล่อ เทห์ได้อีกก
Name : ชีวิตโงนเงน [ IP : 223.205.140.26 ]

วันที่: 29 ธันวาคม 2553 / 13:32
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android