คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 22 : 22. ว้าวุ่น..สับสน...


     อัพเดท 28 ธ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 138 Overall : 78,946
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2012 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 22 : 22. ว้าวุ่น..สับสน... , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3313 , โพส : 23 , Rating : 50% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


22. ว้าวุ่น..สับสน...              


หลังจากงานพบผู้ปกครองจบไป มีนักเรียนบางคนที่กลับไปเยี่ยมบ้านตามคำอนุญาตที่ได้ต้องร้องขอก่อนล่วงหน้า และต้องได้รับการยินยอมจากทางโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย วันนี้...ปราสาทจันทราจึงค่อนข้างเงียบกว่าปกติ บรรดานักเรียนที่เหลืออยู่ต่างก็หากิจกรรมทำ บ้างก็หมกตัวอยู่ในห้องสมุด(ตามประสาเด็กหอหนังสือ) บางคนก็เลือกที่จะพักผ่อนในห้อง

                “บ้าชิบ!” เสียงสบถก่นด่า กล่าวโทษโชคชะตา รวมไปถึงความงี่เง่าของตัวเอง และอีกหลายสิ่งเท่าที่มันจะนึกขึ้นมาได้!

                “คุณเจไนท์เป็นอะไรไปเหรอครับ”

                “ไม่รู้มัน”

                นีลกับเฮร์มิทหันมาสบตากันแล้วตัดสินใจว่า...ปล่อยมันไปเถอะ ก็ตั้งแต่ชวนกันลงมานั่งเล่นในสวนด้านหลังปราสาท พอมันรู้ว่าสามารถติดขบวนของทางบ้านออกไปข้างนอกปราสาทได้เท่านั้นแหละ...

                “ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย!” นั่น! พอมันโวยใครไม่ได้ก็หันมาทางเพื่อนสองคนแทน...

                เจไนท์ทรุดลงนั่งข้างเจ้าปีศาจน้ำแข็งอย่างหงุดหงิด โทษความโง่ของตัวเองที่ดันไม่รู้ว่ามีทางให้ออกไปจากปราสาทแห่งนี้แบบชิวๆ แล้วก็เพราะความใจร้อนที่ดันหนีกลับห้องก่อนงานเลิกอีก...อ๊ากกกกกกก อยากจะบ้า

                “ในประกาศที่แปะทั่วปราสาท เขาก็เขียนบอกไว้” ...เพราะมันไม่ได้สนใจอ่านนะสิ ถึงได้คลุ้มคลั่งอยู่นี่

                ปั๊ดโธ่โว้ย! อยากจะกระโดดงับทุกสิ่งอย่างที่ขวางหน้าให้ตายเหอะ ไม่งั้นป่านนี้คงได้ออกไปเริงร่าข้างนอกแล้ว!

                “คุณเจไนท์อยากกลับบ้านขนาดนั้นเลยเหรอครับ” นีลถามด้วยความแปลกใจ เพราะเท่าที่เห็นเมื่อคืนดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ปลาบปลื้มอะไรนักที่มีพี่ชายมาเยี่ยม แถมยังหนีกลับห้องไปก่อนอีกต่างหาก

...แต่ในความเป็นมนุษย์อาจจะมีใครที่อยากเจอมากกว่าพี่ชายก็ได้ (ในความคิดของนีล)

                “มันก็ไม่เชิงว่าแบบนั้นหรอก” มันยังคงนอนกลิ้งเอามือทึ้งผมตัวเอง คล้ายคนที่คลุ้มคลั่งไปแล้ว เพื่อนสองคนก็ยังคงหันมาสบตามองหน้ากันแบบว่ามึนงง และสงสัยในพฤติกรรมประหลาดของเพื่อน...หรือเจ้าชายเขาเป็นแบบนี้กันโดยธรรมชาติ

                คนที่กลิ้งไปกลิ้งมาเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ตอนที่แสงแดดแยงเข้าตา เจไนท์หันกลับไปมองเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ยังนั่งอ่านหนังสือในมืออย่างสบายอารมณ์ ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกระคายเคืองต่อแสงแดดที่เริ่มแรงขึ้น

                นัยน์ตาสีเข้มละจากตัวหนังสือหันมาสบเข้าพอดีกับสายตาช่างสงสัยที่จ้องมองมา สลับกับแสงแดดที่สาดส่องกระทบกับผิวเนื้อขาวซีดราวกับจะละลายกลายเป็นไอได้ แต่รอยแย้มยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้านี่สิ ที่ทำให้ไอ้เจ้าชายจอมเพี้ยนหัวใจกระตุกวูบได้ง่าย

                “ครับ?” เจ้าตัวเอียงคอเล็กน้อยคล้ายจะถามกลับแววตาช่างสงสัยที่มองมา ส่วนไอ้เจ้าของแววตามันก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าดันไปจ้องจนเจ้าตัวเข้าหันกลับมา จำต้องเบือนหน้าหนีซ่อนอาการร้อนรน แถมมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเบาๆ ดังมาจากไอ้เพื่อนตาเดียวจอมรู้มากอีก

                “เอ่อ...ฉันแค่สงสัย...นายไม่เป็นอะไรเหรอ...คือฉันหมายถึง...กลางแดดแบบนี้” ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งพักนี้รู้สึกว่าจะขยันยิ้มมากไปแล้วนะ

                นีลกรอกตาไปมาเหมือนกำลังประมวลผลคำถาม ก่อนจะจ้องมองแสงแดดที่ทอดผ่านเพียงเล็กน้อย ...ก็ยังอุตส่าห์สังเกตเห็น

                “แสงแดดไม่ได้ทำอันตรายหรอกครับ เป็นแค่ตัวกระตุ้น...”

                “กระตุ้น?” นีลพยักหน้าก่อนจะรั้งแขนเสื้อคลุมขึ้น แล้วยื่นแขนออกไปนอกริมไม้ ผิวสีขาวซีดส่องกระทบกับแสงแดดแรงไม่ก่อให้เกิดปฏิกิริยาใดๆ

                อย่างที่เจไนท์คิด (แบบว่าเกิดรอยไหม้หรือไม่ก็ควันขึ้น แล้วกลายเป็นเถ้าถ่านอะไรทำนองนั้น) เพียงแต่มันซีดจางยังกับจะส่องให้เห็นถึงกระดูก

                “พวกเราเป็นปีศาจซึ่งอยู่แถบที่แสงแดดส่องเข้าไปไม่ถึง การที่ต้องมาเจอกับสภาพแวดล้อมไม่คุ้นเคยจะทำให้หมดแรงได้ง่าย และอาจจะไปกระตุ้นโมโห หงุดหงิดหรือไม่ก็...หิว...แค่นั้นครับ”

                คำว่า “แค่นั้น” ทำเอาเจไนท์กับเฮร์มิทหันไปสบตากัน ก่อนจะโดดรั้งตัวไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งเข้ามาในร่มไม้ เอาตรงที่แน่ใจว่าแสงแดดแรงๆ จะส่องไม่โดน (คือว่า...ไม่อยากจะเห็นหรอกเหอะ ปิศาจน้ำแข็งตอนหงุดหงิดเพราะหิวนะ!)

                “อ่ะ! เฮร์มิท...แขนนาย...” แว่บหนึ่งที่เจไนท์เห็น...

                นั่นคือยามที่แสงแดดส่องกระทบตอนที่มันยื่นมือไปรั้งนีลเข้ามา...มีอะไรบางอย่างที่มันสะท้อนแสงได้?? แสงสะท้อนที่มันแวบเข้าตาจนต้องหลบ...มันคืออะไรกัน?

                ไอ้คนที่ถูกทักรีบดึงเสื้อลงมาปิดแขนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วหันมามองด้วยตาข้างเดียวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “อะไร?” ดูมันเนียน ไอ้นี่มันชอบมีลับลมคมใน แต่ดันรู้ดีเรื่องของคนอื่นทุกเรื่อง

                “อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะเว้ย” มันใช่หางตามองมาแล้วทำเป็นยักไหล่...ไอ้กวนประสาท!

                “ยังไม่ถึงเวลาโชว์ตัวน่า” เฮร์มิทแสร้างทำเสียงเหมือนรำคาญ แถมด้วยการหันไปยักคิ้วให้อีกที

                คนที่นั่งอยู่ตรงกลางเงยหน้ามองเพื่อนทั้งสองคนไปมา ก็พอจะเดาได้ว่าทั้งสองคนชอบพูดจาแฝงความหมายที่รู้เพียงสองคน แต่คราวนี้นีลก็เริ่มจะจับจุดได้ในใจความว่าอาจจะเป็นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับเฮร์มิท

                “หรือว่าที่จริงแล้วนายก็เป็นแบบ...” เจไนท์หรี่ตามองไปทางเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ยังนั่งกระพริบตาปริบๆ ...เป็นอันรู้กันว่า แบบไหน

                “ไม่นะครับ ผมไม่ได้กลิ่นพวกเดียวกัน...” ไม่พูดเปล่าแต่เจ้าปีศาจต้นแบบ ดันยื่นหน้าเข้าไปทำจมูกฟุดฟิด เหมือนจะพิสูจน์กลิ่นด้วย

                “เฮ้ย! นายไม่ต้องพิสูจน์ก็ได้นีล!” เจไนท์โดดไปคว้าตัวออกมา เข้าใจว่าเจ้าตัวทำไปโดยไม่รู้ตัว แต่...ทางนี้ไม่ชอบใจนี่หว่า

                “กลิ่นเหมือน...แสงแดด” นี่ขนาดดึงตัวออกมาแล้วนะ ไอ้หมอนี่ก็ไวเสียจริง

                “จริงอ่ะ!” ไอ้เพื่อนตาเดียวหัวเราะร่วน ยกมือยีหัวเจ้าปีศาจจนยุ่งเหยิง

                “ถ้าเป็นพวกเดียวกันจะเป็นกลิ่นความเย็น เหมือนตอนกลางคืน” นี่ก็ยังอธิบายทฤษฎีว่าด้วยการจำแนกกลิ่นพวกเดียวกันไม่เลิก

                “แล้วกลิ่นของฉันล่ะ” เฮร์มิทหัวเราะก๊ากตอนที่ได้ยินเพื่อนเจ้าชาย(ขี้อิจฉา) เอานิ้วจิ้มอกตัวเองแล้วถาม ทำเอาเจ้าปีศาจหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ

                นัยน์ตาสีเข้มมองใบหน้าคนถามพลางสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วเผลอหลับตา...กลิ่น...หอมหวาน...ไร้ซึ่งคำบรรยาย ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเปรียบเทียบ ไม่ได้สว่างเจิดจ้าเหมือนแสงแดด ไม่เย็นเยือกมืดมนเหมือนตอนกลางคืน เพียงได้กลิ่น...ก็ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด ...กลิ่นที่ทำให้คลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว พอๆ กับกระตุ้นต่อมกระหายให้อยากฝังคมเขี้ยวลงไป

                พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าแววตาคู่นั้นจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว...

                “คุณเจไนท์ กลิ่น...หอม...”

                “หอม?” เอาล่ะครับท่าน เจไนท์คนนี้ไม่มีกลิ่นใดๆ เหมือน นอกจาก หอม

                “ครับ” เจ้าปีศาจน้ำแข็งพยักหน้ารับ แล้วก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น จะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่เจ้าเพื่อนตาเดียวที่บัดนี้ลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้นหญ้า ไม่สนใจสายตาของไอ้คนตัวหอมที่เหล่มองมา

                “ทำไมแค่หอม” เผลอทำเสียงไม่พอใจตอนถามออกไป ลืมไปว่าไอ้คนตรงหน้ามันเป็นปีศาจเลือดบริสุทธิ์ (เกินไป)

                “ผมแค่รู้สึกแบบนั้น” คำตอบกลับราบเรียบ แต่คนฟังนี่สิ กลับรู้สึกตามไปด้วย

                นีลตอบตามตรง ...แต่ก็ยังคงสงสัยร่องรอยความหงุดหงิดในแววตาของคนตรงหน้า แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าที่เฮร์มิทลงไปนอนกลิ้งหัวเราะตัวงออยู่นั่นมันเพราะเหตุอันใด ...บางครั้งมนุษย์ก็เหมือนจะเดายากเสียจริง

                “นายนี่มัน...”

                “ไงเด็กๆ มาทำอะไรกันตรงนี้ล่ะ?” เสียงทักดังมาจากหน้าต่างชั้นสองซึ่งเป็นห้องพยาบาล และแน่นอนว่าคนที่ตะโกนทักคืออาจารย์ห้องพยาบาลที่ปั้นหน้ายิ้มได้ตลอดเวลา

                “จะให้ทำอะไรได้ล่ะ” ไอ้เจ้าชายจอมหงุดหงิดสวนกลับ ด้วยสีหน้าและแววตาไม่พอใจชัดเจน ทั้งอย่างงั้นใบหน้าภายใต้กรอบแว่นก็ยังคงแย้มยิ้มไม่เปลี่ยน ทั้งที่รู้อยู่ว่าโดนประชด

                เวสต์กระโดดทิ้งตัวลงมาจากหน้าต่างห้องพยาบาลที่อยู่ชั้นสองได้อย่างสวยงาม ก่อนจะเดินตรงมายังกลุ่มนักเรียนที่นั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้หลังปราสาท โดยไม่มีอาการว่าได้รับบาดเจ็บใดๆ แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสอีกต่างหาก

                “คุณเวสต์ไม่ได้ออกไปกับท่านพี่ ท่านลุงหรอกเหรอครับ”

                “อยู่เป็นเพื่อนใครบางคนแถวนี้น่ะ” เวสต์หันไปตอบนีล แต่แอบเหล่มองใครบางคนที่ว่าให้รู้ตัว

                “อาจารย์ไม่มีกิจกรรมอะไรให้พวกผมทำบ้างเหรอครับ” ไอ้เพื่อนตาเดียวหยุดนอนกลิ้งแล้วหันมาถามด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย ...จะให้ไปสิงอยู่ตามห้องสมุดเหมือนคนอื่นๆ ก็เซ็งเต็มที

                “อืม...จะว่าไปก็มีอยู่นะ” แววตาสามคู่หันมามองอาจารย์ห้องพยาบาลตัวเล็กอย่างมีความหวัง

                “งั้นจะช้าอยู่ไย หึหึ” เวสต์หันมามองเจไนท์ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน ทำไมจะไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างกำลังคิดอะไรอยู่

                คนหนึ่งคิดหนี ...ส่วนอีกคนก็นึกสนุกอยากลองดี

                “ผมไม่กลัวว่าคุณจะทำอย่างที่คิดได้หรอกนะ” อาจารย์ห้องพยาบาลหันไปมองคู่สนทนาด้วยใบหน้าราบเรียบ แน่นอนว่ามีแค่สองคนที่รู้ความหมายแฝงในประโยคนั้น

                “คิดว่าไม่กล้างั้นสิ” เจไนท์กอดอกท้าทาย ถือคติลูกผู้ชายฆ่าได้แต่หยามไม่ได้เด็ดขาด!

                “เปล่าเลย...แต่เพราะผมรู้ว่าคุณทิ้งใครบางคนไปไม่ได้ต่างหาก” ไม่ใช่คำสบประมาท และไม่ใช่คำพูดจาดูหมิ่น แต่เป็นความจริง ที่ทำให้คนฟังถึงกับยืนอึ้ง

                แค่เพียงประโยคเดียว ทำเอาไอ้เจ้าชายจอมอวดดีถึงกับเถียงไม่ออก หันไปมองหน้าใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างไอ้เพื่อนตาเดียว ใบหน้าขาวซีดราบเรียบยังคงมองมาอย่างไม่เข้าใจ

                เจไนท์หันกลับไปจ้องใบหน้ายิ้มแย้มของอาจารย์ห้องพยาบาล แล้วกัดฟันกรอด

...พูดไม่ออก...ดันลืมคิดถึงผลลัพธ์ข้อนี้ไปเสียสนิท

...เกือบไปแล้ว...แต่...ความตั้งใจเดิมล่ะ...!?

อ๊ากกกกก...จะทำยังไงดีเฟ้ยยยยย

                “ฉันไม่อยากไปไหนทั้งนั้นล่ะ!” เพื่อนสองคนหันมาสบตากัน สลับกันมองไอ้คุณเพื่อนที่กำลังยืนเอามือเท้าต้นไม้แล้วบ่นพึมพำ

                “ไอ้นี่สงสัยจะเพี้ยนเพราะแดดร้อนนะ” เฮร์มิทหันไปบอกเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่เผลอหลุดขำออกมา... มนุษย์ธรรมดาก็แพ้แดดได้เหมือนกัน

                “จะพาพวกเราไปไหนเหรอครับ” นีลหันไปถามอาจารย์ห้องพยาบาล แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นรอยยิ้ม...ที่ทุกคนลงความเห็นว่ามันน่าขนลุกมากกว่าจะยิ้มตามได้

==========

                ใครบางคนยังคงเดินคอตกตลอดทางเดินกลับห้อง แถมด้วยอาการพึมพำๆ ทำเอาเพื่อนสองคนที่เดินตามหลังเริ่มประสาทเสียตาม

                “นายไปดูมันหน่อยแล้วกัน สงสัยจะอาการหนัก” เฮร์มิทหันไปบอกคนที่เดินข้างๆ

                “เป็นผมเหรอครับ?” นีลหันไปถามกลับ พลางกระพริบตาปริบๆ

...ไอ้เจ้าปีศาจแสนซื่อ... เฮร์มิทกรอกตาไปมาแล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด ถ้าไม่ติดว่าเข้าไปถามเองแล้วจะทำให้มันอาการหนักกว่าเก่าคงไม่ต้องพึ่งเจ้าปิศาจตัวเล็กตรงหน้าหรอก

                “ไปเหอะน่า ถ้าไอ้หมอนั่นไม่ไปด้วย ก็ไม่สนุกนะสิ จริงไหม?” นีลไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่หันไปมองแผ่นหลังกว้างที่เดินล่วงหน้าไปก่อนและกำลังจะเปิดประตูเบียดตัวเข้าไปในห้อง

                เฮร์มิทไม่ได้รับคำตอบกลับใดๆ หลังจากถามจบ ไอ้เจ้าปีศาจตัวเล็กมันก็เดินตามหลังเพื่อนอีกคนเข้าไปในห้องด้วยอาการเหม่อลอย ...มันจะรอดไหม? ไอ้สองคนนี้!!

                เจ้าของห้องทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนเตียงด้วยอาการคล้ายคนหมดแรง และหมดสิ้นหมดแล้วทุกสิ่งอย่างในชีวิต ก็ไม่คิดนี่หว่าว่าจะต้องเลือก...ทางใดทางหนึ่งแบบนี้...!

                “คุณเจไนท์...ไม่สบายเหรอครับ?” พอได้ยินเสียง ไอ้คนบนเตียงมันก็แทบจะเด้งตัวลุกขึ้นมา... แต่จะด้วยความเหนื่อยล้าในใจหรืออารมณ์อยากอ้อนก็ไม่รู้ที่ทำได้เพียงหันหน้ากลับไปมอง แล้วยื่นมือออกไป

                ทั้งที่ไม่มีทางจะคว้าตัวเจ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูได้ แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างซึ่งแม้จะไม่ต้องใช้คำพูด ก็ทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงไกลสุดแขนเดินเข้ามาหาเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ปลายนิ้วเย็นชืดแตะเข้ากับปลายนิ้วอุ่นก่อนจะถูกรั้งเข้าไปหาใกล้ๆ

                “นีล...” เจไนท์เรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ ใบหน้าขาวซีดเอียงมองเหมือนไม่เข้าใจ ก่อนจะย่อตัวนั่งตรงขอบเตียง

                “คุณเจไนท์...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” นีลถามย้ำอีกครั้ง แต่ก็ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า แต่มือที่ถูกกุมเอาไว้เหมือนจะมีแรงบีบเบาๆ

                “นาย...ตั้งนานมาแล้วนะ...ไม่หิวรึไง” นัยน์ตาสีเข้มไหววูบตอนที่ได้ยินคำถาม ใบหน้าขาวซีดแปลเปลี่ยนเป็นราบเรียบยิ่งกว่าเดิม

                “คือ...ผม...เพิ่งจะได้รับของฝากครับ” เจไนท์เงยหน้าขึ้นมาสบตาคนพูด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยามที่อีกฝ่ายหลบตาตอนพูด แล้วก็เข้าใจความหมายคำว่า ของฝากที่ว่า...

                “อย่างนี้นี่เอง ฉันเป็นแค่ของสำรองสินะ” นีลหันไปมองตาโต เผลอสะบัดมือออกอย่างลืมตัว

                ในใจมันหล่นวูบตอนที่ได้ยินประโยคตัดพ้อ

                “ไม่ใช่...ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ” เจไนท์ผุดลุกขึ้นนั่ง เอื้อมไปคว้าข้อมือคนตัวเล็กเอาไว้ แต่อีกฝ่ายกลับขยับหนี ...นึกเจ็บใจตัวเองที่พูดจาไม่คิดออกไปอีกแล้ว

                “ฉันขอโทษนีล...ฉันไม่ได้...” ในหัวมันหนักอึ้งตอนที่เห็นเจ้าปีศาจน้ำแข็งเม้มปากเข้าหากัน กำปั้นเล็กกำแน่นจนสั่น ก่อนจะหันกลับมามองด้วยสายตาเย็นชา...ที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเย็นเยือกไปถึงในอก

                “ผมจะกลับห้องแล้ว คุณเจไนท์พักผ่อนเถอะครับ” ไม่รอให้เจ้าของห้องเอ่ยเรียกหรือลุกมาคว้าตัว นีลก็พุ่งตัวออกจากห้องทันที

 

                ประตูห้องปิดลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เจ้าไวท์ส่งเสียงร้องทักนายของมันอย่างเริงร่าเช่นเคย นีลหันไปร่ายเวทย์เรียกเกร็ดหิมะออกมาให้มันเป็นของรางวัล ก่อนจะลากขาพาร่างตัวเองไปทรุดนั่งบนเตียงคล้ายคนหมดแรง

                นัยน์ตาสีเข้มเหลือบมองหีบของฝากที่ยังคงปิดสนิท แล้วหันกลับมามองมือตัวเองที่ยังไม่หยุดสั่น แล้วเม้มริมฝีปากด้วยความละอายใจ

                ของสำรองอย่างงั้นรึ! ...อะไรกันแน่ที่กลายเป็นของสำรอง ขนาดว่าในห้องมีเสบียงพร้อมเสิร์ฟขนาดนี้ ...ยังไม่รู้สึก กระหายอยากเท่ากับการได้เห็นหน้าใครบางคน...

===========

 

มาอัพต่อแล้วขอรับท่าน

วุ่นวายจิงอะไรจิง กว่าทั้งสองคนมันจะรู้ใจกัน พี่ชายทั้งสองคงแก่หงักๆ ก๊ากกก

อย่าว่านู๋นีลนะ นู๋นีลกำลังอยู่ในวัยเรียนรู้โลกกว่า

ต้องค่อยๆเป็น ค่อยๆไป

จะพยายามมาอัพตลอดๆ ยังไงก็ฝากติดตามติเตือนได้ขอรับ

  

ปล.ขอบคุณ mheeboo ผู้ช่วยแปลงภาษามือเป็นดิจิตอลขอรับ


Update 27/12/11
Edit 28/12/11 [แก้คำผิด]


 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 22 : 22. ว้าวุ่น..สับสน... , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3313 , โพส : 23 , Rating : 50% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1554
มีความงอนเพราะไม่ถูกดูดเลือดด้วยนะเจไนท์5555
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2560 / 21:46
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1192
นีลเคืองไปแล้วอะ
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.33.52 ]

วันที่: 30 พฤษภาคม 2556 / 15:02
# 21 : ความคิดเห็นที่ 745
 อ๊ายยยยยย ไม่ได้เป็นของสำรองนะตัวเองงง
PS.  =) รักนักแต่ง
Name : Rosariovampire < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rosariovampire [ IP : 171.6.221.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2555 / 21:23
# 20 : ความคิดเห็นที่ 678

คาดว่าคงไม่ลงเอยกันง่ายๆ...

Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 182.53.158.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2555 / 14:24
# 19 : ความคิดเห็นที่ 626
ผิดใจกันซะงั้น

ง่าา นีลจ๋าาา ใจเยนๆๆ

PS.  You know,it's really drivin' ME insane! Como me halces falta tu
Name : TiwticAmp_90 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TiwticAmp_90 [ IP : 118.173.200.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มกราคม 2555 / 15:43
# 18 : ความคิดเห็นที่ 592
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

อยากรู้จักเฮร์มิทอ่ะ

อยากรู้

ว่าแต่  คู่ของเจ้าเฮร์จะออกมาตอนไหนน้า

รึมาแล้วหว่า
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 125.26.123.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2555 / 00:32
# 17 : ความคิดเห็นที่ 590
กรี๊ดดดด นีล ชอบมากเลย "อะไรที่เป็นของสำรองกันแน่"

โอ๊ยยย น่ารักอ่ะ
Name : WI_ [ IP : 223.206.98.182 ]

วันที่: 1 มกราคม 2555 / 13:38
# 16 : ความคิดเห็นที่ 586
ทำไมถึงผิดใจกันหละ ไม่คุยกันดีๆเดี๋ยวก็เกิดเรื่องหรอก จะเป็นยังไงต่อไปนะ
รีบมาต่อนะครับ
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 49.230.42.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2554 / 20:50
# 15 : ความคิดเห็นที่ 585
 นีลจ๋า อย่าคิดมากสิ
Name : M[o]O < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M[o]O [ IP : 58.8.96.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2554 / 18:46
# 14 : ความคิดเห็นที่ 584
คงอีกนานนะคุ่นี้ สงสารเฮร์มิสที่ลุ้นตัวโก่ง พอๆกะเราเลย
Name : ขวัญ [ IP : 110.77.243.252 ]

วันที่: 29 ธันวาคม 2554 / 13:01
# 13 : ความคิดเห็นที่ 583
คุณเพื่อนตาเดียวท่าทางจะเนื่อยกับการเชียร์คู่นี้นะ
Name : haru [ IP : 180.183.67.225 ]

วันที่: 29 ธันวาคม 2554 / 00:10
# 12 : ความคิดเห็นที่ 582
สนุกมากค่าาาา
สงสารนีลอ่ะ TT
Name : ~^Bosachi[OD]^~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~^Bosachi[OD]^~ [ IP : 61.90.230.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 21:33
# 11 : ความคิดเห็นที่ 581
  เมื่อไหร่จะรู้ว่าเฮร์มิทเป็นใครอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
Name : KOALADEVIL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KOALADEVIL [ IP : 101.109.200.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 19:17
# 10 : ความคิดเห็นที่ 580
ปีศาจสายเลือดบริสุทธิ์   ...บริสุทธิ์ไปแล้วนะเฮ้ย  ซื่อซะ

รอตอนต่อไป~
Name : -เกม- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -เกม- [ IP : 110.168.184.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 17:59
# 9 : ความคิดเห็นที่ 579
ตรงข้ามกับปีศาจ...เทพ?
แต่ว่าเหมือนนีลจะกังวลโดยใช่เหตุนะ แถมทำให้เจไนท์กลัวไปด้วย
ทั้งที่ถ้าพูดออกไปตรง ๆ "เหยื่อ" คงยิ้มแก้มปริซะมากกว่า

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ธันวาคม 2554 / 09:55

PS.  There are always problems, and there are always solutions. (ปัญหามักจะเกิดขึ้นเสมอ เช่นเดียวกับทางแก้ที่มักจะถูกค้นพบ)
Name : SuSaya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SuSaya [ IP : 58.8.205.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 17:34
# 8 : ความคิดเห็นที่ 578
กำลังรอตอนต่อไปอยู่น้า...

หนุกมากอะ ชอบนีลจริงๆ
PS.  เมื่อเวลาผ่าน ตัวฉันที่กำลังยื่นอยู่ท่ามกลางกระแสเวลาที่ผันผวน มีแต่ฉันที่ยังคงไม่เปลี่ยนไป ตามกระแสเวลานั้น...จริงหรือ...
Name : KaGe < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaGe [ IP : 125.24.67.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 15:53
# 7 : ความคิดเห็นที่ 577
คู่นิน่าร้ากกก
เเต่เจไนท์อย่าปล่อยไห้ค้างคา
มาเคลียเลย
มาเลยๆๆๆๆๆๆๆๆ

Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 101.108.53.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 15:15
# 6 : ความคิดเห็นที่ 576
อ้าย ๆ ๆ ๆ ๆ
น่ารักจังเลยอ่ะ
แต่.....บอก ๆ ความในใจกันบ้างก็ดีน่ะคะ
คอยแต่พูดในใจกันแล้วใครมันจะไปรู้ล่ะคะ
Name : ผงฝุ่น [ IP : 180.180.237.243 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 10:24
# 5 : ความคิดเห็นที่ 575
กลับมาอัพต่อแล้วดีจังเลย แฮมิทเป็นใครหรืออะไรกันแน่ละ หนูนีลน่ารักไร้เดียงสามาก ชอบจ้า
Name : kittykid [ IP : 61.19.239.120 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 10:00
# 4 : ความคิดเห็นที่ 574
เฮ้ออออออ

เมื่อไหร่จะเข้าใจกันได้สักทีน้าาาา

ต้องรอลุ้นอีกนานมั้ยล่ะเนี่ยยยย
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 223.206.83.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2554 / 00:01
# 3 : ความคิดเห็นที่ 573
ยังคงต้องลุ้นกันต่อไป ว่าเมื่อไหร่นู๋นีลจะเรียนรู้โลกสำมะเร็จซักที
เจไนท์ก็สอนเป็นการส่วนตัวซะก็สิ้นเรื่อง ฮ่าๆ มัวแต่รอนีลเรียนรู้เอง มีหวังคนอ่านรอจนเหงือกแห้งกันพอดี ฮ่า

ว่าแต่เฮร์มิทเป็นใครกันหล่ะเนี่ย มีสะท้อนแสงได้ด้วย อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าเฮร์มิทเป็นใครน้ออออ
Name : mheeboo [ IP : 125.24.48.252 ]

วันที่: 27 ธันวาคม 2554 / 23:08
# 2 : ความคิดเห็นที่ 572
เจไนท์เลิกคิดหนีได้แล้วอยู่ดูแลนีลนั่นแหละดีแล้ว

อ่านไปอ่านมาเจไนท์ดูจิตๆนะเนี่ย คิดนั่นคิดนี่เยอะเเยะ 55555555555555

นีลก็ไม่ค่อยจะตามใครเค้าทั้นเล้ย แต่น่ารัก อิอิ

เมื่อไหร่สองคนนี้จะลงเอยกันซะทีนะ

ตกลงเฮร์มีทเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย รออออออ รอเฉลย (เมื่อไหร่อะไรเตอร์)
Name : tyoki [ IP : 223.24.57.111 ]

วันที่: 27 ธันวาคม 2554 / 22:58
# 1 : ความคิดเห็นที่ 571
เฮ่อ...เหนื่อยแทนเจ้าสองคนนี้จริงๆ เมื่อไหร่จะเข้าใจกันซะทีเนี่ย = =''


Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 110.168.2.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2554 / 22:30
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android