คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 37 : 37. ลองของ


     อัพเดท 8 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 187 Overall : 78,995
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2014 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 37 : 37. ลองของ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1773 , โพส : 11 , Rating : 67% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


37. ลองของ

 

                 

                คนที่เพิ่งจะได้นอนเต็มตื่นกำลังยืนมองเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่กำลังส่งเพื่อนตัวเล็กออกไปยังอาณาเขตเวทย์อีกฟาก ถ้าดูจากภายนอกก็น่าเป็นห่วงอยู่หรอกนะ คล้ายกับว่ากำลังปล่อยเด็กเข้าป่ามายาเพียงลำพัง ไอ้เพื่อนตาเดียวมันถึงได้ยืนมองตาไม่กระพริบแบบนั้น...แถวบ้านเรียก...อาลัยอาวรณ์...แต่ทำปากแข็ง

 

                "ถ้าเป็นห่วงขนาดนั้น ก็ไปส่งเลยสิ" เจไนท์แกล้งแหย่ แต่ยามนี้ไอ้คนกวนประสาทมันหาได้สนใจไม่ สายตากำลังมองไปที่ร่างเล็กที่กำลังโบกมือลาส่งยิ้มเริงร่ามาให้

 

                เฮร์มิทไม่ได้โบกมือตอบ แม้แต่จะหยักยิ้มกวนประสาทก็ยังไม่สามารถทำได้ อะไรบางอย่างในอกเหมือนกำลังถูกพาไปด้วยยามที่แผ่นหลังเล็กหันหลังให้แล้ววิ่งลับสายตาไป...กำแพงเวทย์เหมือนไม่ได้มีไว้กางกั้นภัยอันตรายจากฝั่งโน้นเพียงอย่างเดียว แต่กำลังปิดกั้นอะไรบางอย่างด้วย

 

                "ที่นายบอกว่าสามารถเข้า-ออกเองได้..." เฮร์มิทหันมาถาม ลูกตาที่เหลือเพียงข้างเดียวมีแวววูบไหวประหลาด ซึ่ง...คนฉลาดอย่างเจไนท์รู้ความหมายดี แม้อีกฝ่ายจะพูดไม่ทันจบประโยค

 

                "เอาไว้ฉันจะบอก แต่คงไม่ใช่ตอนนี้" เพื่อนเจ้าชายพยักหน้าไปทางอีกคนที่กำลังเดินกลับมาตอนที่ส่งเพื่อนกลับบ้านเสร็จแล้ว

 

                "มีอะไรกันเหรอครับ" เจ้าปีศาจน้ำแข็งเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนสองคนกำลังยืนจ้องตากันราวกับว่าสามารถสื่อสารกันผ่านสายตาได้อย่างงั้น

 

                เจไนท์เป็นฝ่ายหันไปคลี่ยิ้มให้ ก่อนจะใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนใบหน้าขาวของเจ้าปีศาจให้ อีกฝ่ายก็ยื่นหน้าให้โดยอัตโนมัติ

 

                "ใครบางคนแถวนี้ กำลังโดนขโมยของสำคัญน่ะ" คำตอบแบบกำกวมของไอ้เจ้าชายสุดกวนทำเอาคนฟังสองคนขมวดคิ้วเข้าหากัน คนหนึ่งคงไม่เข้าใจ ส่วนอีกคนกำลังโดนจี้ตรงกลางใจตรงๆ แต่ก็ทำอะไรตอบโต้ไม่ได้

 

                "ให้ผมช่วยหาไหม?" เจ้าปีศาจจอมซื่อหันไปถามด้วยความจริงใจทั้งหมดที่มี แต่เจ้าทุกข์กลับส่ายหน้ารัวด้วยอาการที่เขาเรียกกันว่าร้อนรน..- -ll... หรือ..ร้อนตัวนั่นแหละ

 

                "ของแบบนี้ช่วยหากันไม่ได้หรอกนะนีล ต้องรักษาเอาไว้ให้ดีเอง"

 

                เฮร์มิทหันไปแยกเขี้ยวใส่คนพูดด้วยความหมั่นไส้ ทำอย่างกับว่าตัวเองมากประสบการณ์นักหนา โธ่...ไอ้เจ้าชายกระจอก แรกๆ มันก็เหมือนกันล่ะหว้า...แค่ทำให้ไอ้เจ้าปีศาจไม่พอใจ ก็ร้อนรนจนหัวหดเหอะ!! เอาไว้ทีใครทีมัน

 

                "ไปเถอะ ตอนบ่ายเราเรียนวิชาการต่อสู้ เข้าสายคงไม่ดีแน่" เจ้าตาเดียวตัดบทเปลี่ยนเรื่องกลางอากาศ แม้จะได้ยินเสียงหัวเราก๊ากตามหลังก็ไม่สามารถหันไปทำอะไรได้ เพราะตอนนี้ยังมีเรื่องที่ต้องขอความช่วยเหลือจากมันอยู่...อดทนไว้ก่อนเฮร์มิท!!

 

------------------

 

                วิชาเรียนในช่วงบ่ายช่างจัดมาได้เหมาะสามกับสภาพอากาศยิ่งนัก ห้องเรียนเป็นลานโล่งกลางแดดเปรี้ยงที่ส่องพอดีหัวเป๊ะ ไม่แปลกใจเลยที่นักเรียนหอหนอนหนังสือจะแยกเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยสิงอยู่ตามสุมทุมพุ่มไม้อาศัยเป็นที่กำบังกาย

 

                "เป็นนักเรียนของปราสาทจันทรา อย่าให้ใครมาว่าได้ว่าใช้เป็นแค่เวทย์ กับท่องหนังสือถือตำรา" เสียงของอาจารย์ประจำวิชาที่โผล่มากลางลานประลองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

 

                "แต่พวกเราถูกคัดเลือกมาเพื่อการนี้ไม่ใช่เหรอครับ ใช่สมองมากกว่ากำลัง" นักเรียนของปราสาทจันทราคนหนึ่งยกมือก่อนพูดแย้งขึ้นมา ใบหน้าของอาจารย์ประจำวิชาเพียงแค่กระตุกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรักษาระดับใบหน้าให้สงบนิ่งให้สมกับที่ได้รับบทอาจารย์อย่างที่ได้รับมอบหมายมา

 

                "การใช้เวทย์ก็เป็นการต่อสู้ด้วยพละกำลังเช่นเดียวกัน เพียงแต่มันออกมาจากนี่...." อาจารย์ไทนอสใช้ปลายนิ้วเคาะที่หัวตัวเองเบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มเยือกเย็น

 

 

                ...จริงอยู่ที่นักเรียนของปราสาทจันทราถูกคัดเลือกมาเพื่อฝึกวิชาและความรู้เป็นหลัก มากกว่าการใช้ร่างกายในการต่อสู้ แต่โรงเรียนแห่งนี้ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงเรียนแห่งนักรบหากปราชญ์ที่จบไปไม่สามารถถืออาวุธป้องกันตัวได้ จะเรียกตัวเองว่าจบมาจากโรงเรียนนักรบได้อย่างไร

 

                การใช้เวทย์ถือเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งซึ่งติดตัวทุกคนมา และน้อยคนที่จะสามารถควบคุมมันให้ได้อย่างที่ใจต้องการให้เป็น และไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำได้...นี่คือเห็นผลว่าทำไมทุกคนถึงต้องเรียนและฝึกฝน

 

                ส่วนการต่อสู้ด้วยอาวุธ หากจะเปรียบก็เหมือนศิลปะแขนงหนึ่ง...เป็นการใช้ไหวพริบ ณ เสี้ยวเวลาหนึ่งบังคับให้ร่างกายขยับไปพร้อมกับการอ่านเกมของคู่ต่อสู้ พุ่งเข้าใส่ด้วยพละกำลัง ความยากอยู่ที่...ห้ามละสายตาจากคู่ต่อสู้แม้แต่เสี้ยววินาที..

 

                และหากผู้ใดสามารถประสานทั้งสองเข้าด้วยกันได้ ไม่ว่าจะเป็น 'นักรบ' หรือ 'ปราชญ์' ก็ย่อมมีชัยเหนือผู้ใด เพียงแค่บังคับให้ได้อย่างที่ใจอยากให้เป็น

 

 

                "งั้นอาจารย์ก็ใช้เวทย์ได้นะสิ" อีกหนึ่งคำถามถูกส่งมาจากนักเรียนที่เกาะกลุ่มอยู่อีกฟากสนาม น้ำเสียงฟังดูเหมือนเป็นการเยาะเย้ยมากกว่าจะอยากรู้คำตอบ

 

                "ลืมบอกไปว่ากฎของการเรียนวิชาต่อสู้ คือห้ามใช้เวทย์ที่ไม่เกี่ยวข้องในทุกกรณี" อาจารย์ไทนอสประกาศเสียงดังฟังชัด

 

                "อะไรคือเวทย์ที่ไม่เกี่ยวข้อง? พวกผมถูกส่งมาเรียนเวทย์นะครับอาจารย์" เสียงหัวเราะฮาครืนดังมาจากกลุ่มนักเรียนทางฝั่งนั้น เพราะด้วยนิสัยเดิมพื้นเพของนักเรียนที่หอนี้มักจะมาจากตระกูลที่มีศักดิ์สูงส่งหรือไม่ก็มาจากบ้านพ่อค้า ลูกขุนนางที่ร่ำรวย ความเอาแต่ใจและดูแคลนจึงมักติดอยู่ในนิสัยฝังลึกลงไปจนแก้ได้ยากอย่างในกรณีนี้

 

                "อืม...พูดมีเหตุผลนะ ลาดีสใช่ไหม? ขึ้นมานี่สิ วันนี้เราจะเรียนเวทย์ของการต่อสู้กัน" อาจารย์ไทนอสกวักมือเรียกให้ขึ้นมาบนลานประลอง

 

                เพียงได้ยินชื่อนักเรียนผู้ที่ถูกเรียกตัวขึ้นไปใครบางคนที่กำลังอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวก็หันมาให้ความสนใจ ในขณะที่อาจารย์กำลังมองหาคู่สาธิตที่สมน้ำสมเนื้อให้ และกำลังมองมาทางนี้...

 

                "ผมเอง..." ไอ้เจ้าตาเดียวยกมือเสนอตัวพร้อมกับก้าวไปข้างหน้า อาจารย์ที่กำลังมองหาเหยื่อถึงกับเลิกคิ้วมองมาด้วยความแปลกใจ แต่ก็พยักหน้ายินยอมตามข้อเสนอ

 

                เพราะ...เฮร์มิทมันให้สัญญาไว้ก่อนหน้านี้ไงล่ะ และไม่คิดว่าเวลาเอาคืนจะมาถึงเร็วขนาดนี้

 

                "คุณเฮร์มิทโกรธอะไรอยู่เหรอครับ?" นีลหันมาถามคนข้างๆ ที่ตอบได้เพียงแค่ส่ายหน้าไปมา ...เกือบไปแล้วเชียว เมื่อกี้ถ้าไอ้เจ้าเพื่อนตาเดียวมันไม่เสนอตัวล่ะก็ พนันกันได้เลยว่าอาจารย์จะต้องหันมาเรียกทางนี้แน่....ในฐานะศิษย์เอก...- -ll

 

                "เอาล่ะ การสาธิตบทเวทย์ง่ายๆ นั่นคือการเรียกอาวุธประจำกาย เวทย์พื้นฐานที่แม้แต่นักเรียนหอตะวันยังทำได้ตั้งแต่ก่อนเรียน พวกเธอลองสาธิตให้เพื่อนๆ ดู" สิ้นคำสั่ง นักเรียนที่แยกกลุ่มก็เริ่มกระชับวงล้อมเข้ามาให้ความสนใจ

 

                ...แน่นอนว่าอาจารย์ไทนอสรู้อยู่แล้วว่านักเรียนอีกคนที่เสนอตัวขึ้นมาพอจะรับมือได้ไม่ยาก และไม่ได้คิดว่าการยกคู้ต่อสู้ที่เหนือชั้นกว่าขึ้นมาจะเป็นการรังแกอีกฝ่าย เพียงแต่...ก่อนอื่นในขั้นพื้นฐานต้องสอนให้รู้ว่า อย่าได้ดูถูกคู่ต่อสู้ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า อย่าได้สำคัญตัวผิดคิดว่ายศถาบรรดาศักดิ์จะช่วยได้รอดปลอดภัยได้ หากตัวเองไม่ช่วยเหลือตัวเองก่อน และสุดท้าย...จะยิ่งใหญ่มาจากไหน หากไม่รู้จักการพูดจาก็สามารถเพลี่ยงพล้ำได้ทุกเมื่อ

 

 

                "อย่าให้เสียหน้าล่ะ.." เสียงกระซิบของอาจารย์ตอนกำลังเดินผ่านนักเรียนตาเดียว

 

                "รู้อยู่แล้วน่า!" เฮร์มิทเค้นเสียงตอบกลับ แต่ใบหน้ายังคงเรียบสนิท เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

               

                "เรียกอาวุธประจำกายออกมาได้"

 

                คำสั่งของอาจารย์ที่ยืนข้างๆ ลานประลองเรียกให้สายตาทุกคู่จดจ่ออยู่กับนักเรียนสาธิตทั้งสองคน

 

                "เอาสิลาดีส ฉันให้เกียรตินายก่อน" ไอ้คนกวนประสาทแม้จะมีแค่ตาเดียวมันกำลังคลี่ยิ้มยั่วยุพร้อมกับผ่ายมือตามคำพูด(ซึ่งขัดกับสีหน้าอย่างสุดซึ้ง) ใบหน้าของอีกฝ่ายดูซีดลงไปถนัดตา เนื่องจากว่า....ไม่รู้วิธี...แต่จะให้ยอมแพ้ง่ายๆ คงไม่ใช่ ด้วยว่าถือหางตัวเองเอาไว้มาก

 

                ลาดีสรวบรวมสมาธิ แต่ก็ยังสั่นไม่รู้ว่าต้องท่องเวทย์บทไหน และไม่รู้ตัวซ้ำว่าอาวุธของตัวเองเป็นอะไรจึงทำได้แค่ยืนนิ่งอยู่อย่างงั้น

 

                เวลาผ่านไปสักพักจนเหงื่อเม็ดใสหยดจากปลายจมูกลงพื้น ลานประลองที่เงียบในตอนแรกเริ่มมีเสียงพูดคุยวิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

 

                "ผะ..ผมจะทำได้ยังไงในเมื่ออาจารย์ยังไม่ได้สอน!!" หมดสิ้นความอดทนลาดีสจึงตะโกนออกมาเสียงดังลั่น ยกมือชี้ไปทางอาจารย์ที่ยังคงยืนนิ่งใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

 

                "สอนเหรอ? ของแบบนั้นใครเขาทำกัน..." ไม่ใช่เสียงของอาจารย์ที่ตอบโต้กลับมา แต่เป็นเสียงของนักเรียนสาธิตอีกคนต่างหาก

 

                สายตาทุกคู่หันไปให้ความสนใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะทำท่าเหมือนขว้างอะไรบางอย่างไปข้างลานประลอง มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงเสี้ยววินาที

 

 

                ขวับ!!

 

                เปรี๊ยะ!!

 

                เคล้ง

 

                เคล้ง

 

                ฉึก ฉึก

               

                "ไอ้บ้าเอ๊ย!! จะฆ่ากันรึไงเฮร์มิท!!" เสียงตะโกนด่าดังมาจากข้างล่าง แต่ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์กลับยืนนิ่งไม่กล้าขยับราวกับว่าลืมวิธีหายใจไปแล้ว

 

                ในมือของคนที่ตะโกนด่าถือดาบสีขาวเล่มใหญ่เอาไว้ในลักษณะป้องกันตัว และบนพื้นก็มีมีดสั้นเล่มเล็กตกอยู่สองสามเล่ม ซึ่งรอบแรกมันกระทบเข้ากับกำแพงเวทย์ของเจ้าปีศาจน้ำแข็ง ก่อนที่เหลือจะพุ่งเข้ามาจนเจไนท์ต้องเรียกดาบออกมาใช้กำบังแทนโล่ชั่วคราว

 

                .....เป็นการโชว์สั้นๆ เพียงเสี้ยววินาที ที่จบได้อย่างสวยงามและน่าทึ่งจนคนที่เป็นอาจารย์ถึงกับเบือนหน้าไปอีกทางเนื่องจากลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

 

                ต่างกับนักเรียนในปราสาทจันทราที่กำลังยืนอ้าปากค้าง บ้างก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ ด้วยไม่เชื่อสายตาและบางคนก็คิดไปว่า หากเมื่อกี้พลาดไปล่ะก็...คงถึงกับชีวิต...

 

                "ฮ่าๆ โทษที เรียกออกมาอย่างเดียวมันก็ไม่หนุกอ่ะดิ" ดูมัน!!! ไร้ซึ่งสามัญสำนึกโดยสิ้นเชิงจากเสียงหัวเราะชอบใจนั่น ...นี่อย่าบอกนะ..ว่าเป็นการเอาคืนแบบยิงนกทีเดียวเด็ดหัวได้หลายตัว

 

                ...สาบานได้ว่านี่มันล้อเล่นกัน!!

           

                แปะ แปะ แปะ

                เสียงปรบมือของอาจารย์ประจำวิชาที่กำลังใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการกลั้นหัวเราะ ในขณะที่ผู้ร่วมโชว์ข้างลานประลองกำลังยืนกัดฟันกรอดๆ

 

                "เอาล่ะนักเรียนเฮร์มิทถึงจะเกินไปหน่อย แต่ก็ขอบใจมาก กลับไปนั่งที่ได้ ลาดีสด้วย" อีกคนที่ถูกขานชื่อยังคงยืนนิ่ง จนถูกเพื่อนในกลุ่มเรียกถึงได้รู้สึกตัว

 

                "เฮ่..ฉันมีอะไรจะบอกไว้อย่าง" ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาลงไปข้างล่าง ก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน ลาดีสหันกลับมามองด้วยแววตาขุ่นเคือง

 

                "อย่ามองคนเพียงแค่เปลือกนอก เพราะนายจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเปลือกที่เห็นมันหนาและแข็งแกร่งแค่ไหน" มิใช่คำขู่ แต่เป็นเพียงข้อความเตือนสติที่เฮร์มิทอยากบอก แต่หากอีกฝ่ายไม่ใส่ใจจดจำก็คงเป็นเพียงคำพูดที่ลอยไปตามลม...

 

                ก่อนหมดเวลาเรียนในตอนบ่ายของวัน อาจารย์ไทนอสให้การบ้านทุกคนด้วยการไปฝึกจิตเรียกอาวุธประจำกายออกมา บทเวทย์ขั้นพื้นฐานที่ไม่มีในตำราเรียนเพียงแค่ผูกจิตให้ได้และรวบรวมมันออกมา บททดสอบคราวหน้าคงได้มีการสาธิตการบ้านให้ดูอีกแน่

 

                "คุณเฮร์มิทไม่ได้ตั้งใจใช่ไหมครับ เมื่อกี้นี้..." เจ้าปีศาจตัวเล็กเอ่ยถามด้วยสีหน้าราบเรียบ ยอมรับว่าหากเมื่อกี้ไม่ร่ายเวทย์สร้างกำแพงเวทย์รับเอาไว้ ไม่ใครก็ใครคงได้เจ็บตัวกันบ้าง โชคดีที่คนข้างๆ ก็ระวังและเร็วพอตัวเหมือนกัน

 

                "เปล่า..ฉันตั้งใจ"

 

                "แกนี่มัน!!" เจไนท์ทำท่าจะโดดเข้าใส่ด้วยความที่ยังไม่หายแค้น

 

                "ฟังก่อนสิโว้ย ไอ้บ้านี่!!" แม้จะบอกแบบนั้นแต่ก็โดดไปตั้งท่าเตรียมรับมือเรียบร้อย พอเห็นว่าเพื่อนสองคนจ้องมองมาด้วยสายตาไม่ไว้ใจจึงยอมยกมือยอมแพ้

 

                "ว่ามา ถ้าฟังไม่ขึ้น มีโดนเตะนะเว้ย!!" นี่มันคือบทลงโทษข้อหาล่วงเกินเจ้าชายใช่ไหม??

 

                "ฉันแค่อยากให้ไอ้คนที่มันซ่อนตัวอยู่เห็นว่าพวกเราไม่ใช่กระจอก" เฮร์มิทยอมบอกเหตุผลที่แท้จริง แม้ว่าจะมีส่วนหนึ่งที่ทำไปด้วยความหมั่นไส้ก็เหอะ

 

                "หมายถึงไอ้พวกนั้น..." เจไนท์กัดฟันกรอดความโกรธพุ่งไปยังไอ้พวกที่สร้างสถานการณ์นองเลือด ส่วนเจ้าปีศาจยังคงยืนนิ่งใบหน้าราบเรียบสนิทไม่บ่งบอกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

                "ในเมื่อพวกมันหดหัวอยู่ในซอกตึก เราก็ต้องล่อให้พวกมันออกมา" เป็นสาสน์ท้ารบอย่างเป็นทางการ เพื่อนสองคนยืนนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด...

                เจไนท์ขยับตัวเข้าไปใกล้ยกมือตบไหล่เจ้าของแผนการอันแยบยลหนักๆ สีหน้ายังคงเคร่งเครียดจริงจัง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันผ่อนปรนลมกายใจก่อนจะพูดออกมา

 

                "สาบานได้...ว่านายคิดก่อนทำ..."

 

                คนถูกถามแทบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา แต่ก็ยังกลั้นเอาไว้ได้ทัน แต่เชื่อเหอะว่าไอ้คนฉลาดอย่างเจไนท์มันดูออกถึงได้เอาแขนมาคล้องคอ(เรียกว่ากระชากเอามากกว่า) ...ก็นะ...มันก็แบบ...คิดได้ ณ เวลานั้นพอดี จะให้วิ่งลงมาบอกข้างลานประลองก็ไม่ใช่ ก็เลยต้องเลยตามเลย(แถวบ้านเรียกว่า'ข้ออ้าง'นะเฮร์มิท!!)

 

                "เอ่อน่า! ผลลัพธ์มันได้เหมือนกัน"

 

                "ไอ้นี่!!..." เจไนท์ทำท่าจะเอาคืนแต่ชายเสื้อกลับถูกรั้งเอาไว้ด้วยฝ่ามือของคนที่ยืนนิ่งมาเนิ่นนาน

 

                "ท่านพี่มา..." นีลบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเวทย์ของพวกเดียวกันที่ส่งผ่านมาถึงอย่างจงใจคล้ายกับคำเรียกขานให้ต้องตอบรับ

 

                เพื่อนสองคนยุติการวิวาทกันชั่วคราวหันมาสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินตามหลังเจ้าเพื่อนปิศาจมุ่งตรงไปยังห้องพยาบาล...

 

************************

 

อัพพร้อมสายน้ำฝนชุ่มฉ่ำ(คนเขียนเปียกโชก T____T)

ตอนรับ”แกมี” แล้วแกก็มา หงิงๆ

ใครที่นอนได้นอนสบายอยู่บ้าน ขอบอกคำเดียวเลย อิจฉา!!(ชิชะ!!)

 

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนฮว้าบบบบ

ปั่นนิยายต่อไปไม่หวั่นแม้วันพายุมา =..=a



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 37 : 37. ลองของ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1773 , โพส : 11 , Rating : 67% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1565
เฮร์มิทนี่ได้ใจจริงๆ
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 02:12
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1209
ฟอเรนท์หรือเอเลน
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.33.52 ]

วันที่: 30 พฤษภาคม 2556 / 22:35
# 9 : ความคิดเห็นที่ 935
ท่านพี่คนไหนน้า มาได้จังหวะพอดี
Name : ขวัญ [ IP : 110.77.236.89 ]

วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 11:26
# 8 : ความคิดเห็นที่ 934
เฮร์มีทถ้าอาไรอาวรขนาดนั้นนะไปส่งเลยเถอะ55555

นีลก็ยังน่ารักใสซื่อเหมือนเดิม
Name : Tyoki [ IP : 27.55.7.210 ]

วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 02:56
# 7 : ความคิดเห็นที่ 933
ท่านายจะอาลัยขนาดนั้นอ่ะนะเฮร์มีท

ส่วนแผนนายก้อออกจะเกรียนไปนิดนะนั่นน

5555
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 171.5.85.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 02:03
# 6 : ความคิดเห็นที่ 930
ท่านพี่มา!
มาเพื่อคนรัก หรือมาหาน้องอ่ะ
ท่านพี่

แล้วท่านพี่เนี้ย คนไหนอ่าา
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.13.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 21:04
# 5 : ความคิดเห็นที่ 927
โชว์เทพแล้วงานนี้  สนุกมาก สมน้ำหน้าชอบดูถูกคนอื่นดีนัก
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 110.49.234.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 15:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 926
หึๆๆ วันนี้เจอกับแกมีทั้งวัน

ตอนนี้เฮอร์มิทรู้ใจตัวเองเเล้ว
ชอบอัลล์เข้าแล้วสิ

อิอิ

Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.66.171 ]

วันที่: 8 ตุลาคม 2555 / 23:21
# 3 : ความคิดเห็นที่ 925
สมน้ำหน้าเล่นไม่ดูคน 55
PS.  ผิดหรือที่เกิดมาแตกต่าง ผิดหรือที่ไม่เหมือนใครแต่ฉันก็ไม่เสียใจภายหลังเพราะเกิดมาแตกต่างไม่เหมือนใครเพราะฉันก็คือฉัน
Name : tarusung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tarusung [ IP : 58.9.160.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2555 / 20:51
# 2 : ความคิดเห็นที่ 924
เฮอร์มิทนี่มองตามจนสุดตาเลยน้า
ถ้าไม่รีบเด๋วอดนะจ่ะ
ตอนนี้เจ้าชายของเราเริมม่น่าห่วงละ 'รุก'ต่อไป555
Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 182.52.6.231 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2555 / 13:09
# 1 : ความคิดเห็นที่ 923
ได้นอนอยู่บ้านก็ดีสิวันนี้ อากาศดีเกิ๊น น่านอนเป็นที่สุด ต้องฝ่าฝนออกมาทำงานนะเออ ฮือๆๆ

ตอนนี้เฮร์มิท แอบปากแข็งนะเนี่ย มองส่งอัลล์ตาละห้อยกันเลยทีเดียว 5555
แต่ตอนหักหน้าลาดีสนี่ ช่างสะใจจริงๆ คริคริ
Name : mheeboo [ IP : 202.28.180.202 ]

วันที่: 8 ตุลาคม 2555 / 10:31
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android