คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 40 : 40. ฝึกพิเศษ


     อัพเดท 20 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 150 Overall : 78,958
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2012 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 40 : 40. ฝึกพิเศษ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1678 , โพส : 10 , Rating : 75% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


#. ฝึกพิเศษ


                หลังจากนัดแนะเรื่องฝึกกับอาจารย์ห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว นักเรียนทั้งสามคนก็ทำตัวปกติ เข้าเรียนตามรายวิชาหลักเหมือนนักเรียนคนอื่น จะมีก็ตอนเย็นที่แยกตัวออกมายกพวกไปหลังหอเรียน

 

                อาจารย์ห้องพยาบาลมักจะมารออยู่ก่อน มีเจ้ามังกรตัวเล็กของปีศาจน้ำแข็งเป็นเพื่อนเล่น และวันนี้ก็มีอาจารย์สอนพิเศษอีกคนเพิ่มขึ้นมา อาจารย์ห้องพยาบาลจากหอตะวันและ..เจ้าปีศาจลูกผสมที่กำลังฉีกยิ้มกว้างพลางโบกไม้โบกมือให้

 

                "มาได้ไง?" ทำเป็นแปลกใจแต่ลึกๆ ข้างในไอ้เจ้าปีศาจตาเดียวมันกำลังพองโตตั้งแต่ตอนเห็นหน้า

 

                "คุณฟอเรนท์ไปรับมาล่ะ บินมา" อัลล์บอกเสียงตื่นเต้นจนคนมองรอบๆ ต่างหัวเราะคิกคักในความเอ็นดู ส่วนเฮร์มิทเหล่มองไปทางปีศาจผมยาวผู้ซึ่งไปรับมา

 

                "วันนี้เราจะออกไปข้างนอกกัน เลยขอให้เจ้าถิ่นอย่างอัลล์ช่วยเตรียมสถานที่ให้" เวสต์หันมองเจ้าลูกผสมตัวเล็กที่คลี่ยิ้มกว้างตอนที่ฝ่ามืออาจารย์เวสต์ลูบหัวเบาๆ ราวกับคำชมเชย

 

                "เรื่องเล็ก" พอได้รับความเอ็นดู ทางนี้ก็อดที่จะอ้อนไม่ได้ อาจารย์ห้องพยาบาลคนนี้มีอะไรบางอย่างเหมือนได้พี่ชายใจดีมาหนึ่งคน

 

                "ทำคุย จะสักแค่ไหนกันเชียว" นอกจากจะปิดตาไว้เหลือแค่มองได้ข้างเดียวยังจะปากไม่ตรงกับใจอีก สายตามองไปที่เจ้าปีศาจตัวเล็กมันสื่อถึงอีกอย่างแต่พอพูดออกไปนี่สิ มีไหมสักครั้งที่จะไม่กวนประสาท

 

                เจ้าหนูอัลล์หันมามองทำหน้างอส่งสายตาค้อนขวับมาให้แต่ไม่เถียงกลับ ก่อนจะเดินไปกอดแขนเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ยังยืนนิ่ง(นีล..รอทุกคนพูดจบก่อนแล้วค่อยหาโอกาสพูด...ตลอด!!)

 

                "ไปกันเถอะ ผมอยากให้เห็น"

 

                "อย่าอ้อนให้มันมากนัก" เป็นเจไนท์ที่เอานิ้วจิ้มหน้าผากเจ้าปีศาจลูกผสมจนหน้าหงายด้วยความหมั่นไส้ แต่เจ้าตัวกลับหัวเราะคิกคักชอบใจแทนที่จะโกรธ

 

                เมื่อเวลามีจำกัด พี่ใหญ่อย่างฟอเรนท์เลยเร่งเวลาให้ทุกคนข้ามไปอีกฟาก พอมีพี่ใหญ่สายตรงมาช่วย เรื่องออกไปนอกอาณาเขตเวทย์ก็เลยกลายเป็นเรื่องง่ายแค่พริบตาเดียวทุกคนก็มายืนอยู่ตรงลานโล่งเหมาะแก่การประลองทุกสิ่งอย่างตามที่ต้องการ ไม่คิดว่ากลางป่ามายาจะมีสถานที่แบบนี้ซ่อนอยู่ด้วย นี่มันกว้างพอๆ กับห้องเรียนวิชาการต่อสู้กลางแจ้งเลยทีเดียว

 

                "เจ๋ง!" เจไนท์ทำตาลุกวาวมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น

 

                "สุดยอด" ส่วนไอ้เจ้าตาเดียวที่สบประมาทคนอื่นเขาอยู่เมื่อครู่ก็กำลังพึมพำกับตัวเองเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา

 

                เจ้าของสถานที่อย่างอัลล์ก็เลยทำท่ายืดเต็มที่(เต็มที่...สูงไม่พ้นปลายคางคนอื่น) สีหน้าคงความภูมิใจเอาไว้เต็มเปี่ยมราวกับว่าได้รับรางวัลอันทรงเกียรติก็ไม่ปาน สนามกว้างตรงนี้เมื่อก่อนเป็นเพียงสนามเล็กๆ ที่อัลล์เอาไว้วิ่งเล่นกับเพื่อน แต่...พอนานวันเข้าเพื่อนๆ ที่มีต่างก็ตัวโตขึ้นๆ (ก็แต่ละตัวขนาดเท่าตึกสามสี่ชั้น) ลานกว้างที่เคยใช้วิ่งเล่นก็เลยกลายสภาพเป็นสนามอย่างที่เห็นนี่แหละ

 

                "เยี่ยมไปเลยอัลล์" คำชมจากปากนีลส่งไปพร้อมกับฝ่ามือขาวลูบหัวเบาๆ ...ทำไมถึงรู้สึกว่ากำลังเล่นอยู่กับแมว - -?

 

                "เอาล่ะ งั้นเราก็มาเริ่มกันเถอะ" ฟอเรนท์ก้าวนำหน้าไปก่อน แล้วร่ายเวทย์รอบสนามเพื่อความปลอดภัยและป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดรอบบริเวณ

 

                วิชาแรกเป็นเวทย์ที่ใช้ในการโจมตี ได้ผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการจากอาจารย์ห้องพยาบาลที่เนรมิตลานกว้างให้เป็นสนามรบโดยแบ่งฝ่ายหนึ่งเป็นนักรบเวทย์ผู้มากประสบการณ์ กับ...นักเรียนหอเวทย์ที่เพิ่งจะมีประสบการณ์สามคน... แถมกฎก็คือ...นักเรียนห้ามใช้อาวุธแต่นักรบเวทย์ตรงหน้ากลับอาวุธครบมือ ....มันช่างยุติธรรมเสียนี่กระไร

 

                "เฮ้ย!! บ้าเอ๊ย!! ไม่ใช่แบบนี้สิ" เจไนท์ตะโกนลั่นตอนที่ปล่อยลูกไฟในมืออกไปหวังโจมตี แต่คู่ต่อสู้กลับยืนนิ่งไม่มีวี่แววทุกข์ร้อนใดๆ แล้วจากนั้นก็ต้องกระโดดหลบคมดาบที่ฟาดลงมา ...กะเอาให้ตายเลยรึไงวะเฮ่ย!!

 

                เปรี๊ยะ!!

 

                "คุณเจไนท์ ไฟเย็นเขาเอาไว้ใช้ส่องทางนะครับ" เสียงเตือนของไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ช่วยสร้างกำแพงเวทย์รับคมดาบเอาไว้ได้ทันเวลา ดูเหมือนว่าคนที่ทำคะแนนนำในรอบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนีล นับจากจำนวนนักรบเวทย์ที่ถูกแช่แข็ง แล้วก็โดนลิ่มน้ำแข็งสลายหายไปหลายตน

 

                "รู้แล้วน่า!!" โธ่เอ๊ย!! ถ้ายอมให้ใช้ดาบได้ล่ะก็ ไอ้บ้านั่นมันไม่มีทางได้โจมตีหรอก หงุดหงิดจริงเฟ้ย แถมลูกไฟโจมตีที่ออกมาแต่ละลูกบางลูกก็ใช้ได้บางลูกก็ดันเป็นไฟเย็นอย่างเมื่อกี้ ปัญหาอยู่ตรงที่เจไนท์ไม่สามารถกำหนดให้เป็นไปอย่างใจได้นี่แหละ

 

                ส่วนคนที่ได้คนแนนรองลงมาก็น่าจะเป็นเจ้าปีศาจตาเดียว(ตอนฝึกมันถอดสายรัดตาออก) ก็จะไม่ให้มันได้คะแนนรองได้ไง ในเมื่อไม่ต้องใช้เวทย์ทั้งตัวก็มีเกล็ดแข็งป้องกันอาวุธได้ทุกชนิด แค่คมดาบที่ฟันมาในระยะใกล้แบบนั้นมันก็แค่ยกแขนมาบังไว้เยี่ยงมีเกราะส่วนตัวเลยทีเดียว แล้วก็มาติดลบเอาตอนที่มันร่ายเวทย์เรียกพวกออกมานี่แหละ...แถวบ้านเรียกว่าเพ่นพ่านเปล่าประโยชน์!! เหนื่อยแทนอาจารย์ห้องพยาบาลที่ต้องเรียกนักรบเวทย์อีกชุดมาช่วยจัดการงูดินอีกรอบ

               

                "มันไม่ง่ายเลยนะแบบนี้ แฮ่กๆ" ทั้งสามคนหันหลังชนกัน เฮร์มิทบ่นปนเสียงหอบ รอบตัวยังมีวงล้อมของนักรบเวทย์ที่พร้อมเข้าโจมตี ไม่คิดเลยว่าอาจารย์ห้องพยาบาลอดีตนักเรียนหอตะวันตัวเล็กๆ ดูไม่มีพิษสงใดๆ จะร้ายกาจได้ขนาดนี้ แล้วนี่ถ้าต้องลงสนามจริงกับพวกหอตะวัน ไม่โดนเล่นงานปางตายหรอกเรอะ!

 

                "นีล...ฉะ...ฉันหนาว..."

 

                จุดอ่อนของจอมเวทย์ปีศาจอย่างนีลก็คือ ยังไม่สามารถตัดเวทย์ส่วนเกินออกไปได้ อย่างเช่นตอนนี้ที่กำลังร่ายเวทย์สร้างกำแพงป้องกันเพื่อนทั้งสามคนอยู่ ...กำแพงน้ำแข็งที่แกร่งกล้า แต่หากนานไปก็เหมือนกับจับทุกคนไปแช่ไว้ในถ้ำน้ำแข็งเย็นเฉียบ มนุษย์ธรรมดาอย่างเจไนท์ก็ถึงกับสั่น แม้ว่าในมือจะมีลูกไฟช่วยบรรเทาก็ตาม

               

                วิชาเรียนลับฉบับพิเศษของวันจะจบลงพร้อมกับแสงสุดท้ายของวันที่กำลังจะลับเส้นขอบฟ้า พร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักๆ ของนักเรียนทั้งสามคนที่ถึงกับนั่งทรุดและนอนแผ่ไปบนพื้นด้วยความที่หมดแรง

 

                "นะ...นี่แค่วันแรกใช่ไหม?" เจไนท์นอนแผ่หัวชนกับเฮร์มิทที่อยู่ในอาการเดียวกัน

 

                "ใช่ครับ" ไอ้เจ้าปีศาจหิมะตอบเสียงเรียบ...คือ...บางคำถามบางทีก็ไม่ได้ต้องการคำตอบที่ชัดเจนขนาดนั้นหรอกนะ

 

                "เหนื่อยเป็นบ้า" นานแล้วที่ไม่ได้ออกกำลังแบบจัดหนักเต็มร้อยแบบนี้ เฮร์มิทพยายามยกแขนไปมาแต่ก็ดูเหมือนว่าหัวไหล่จะไร้ความรู้สึกไปเสียแล้ว

 

                "ไง..แค่นี้ก็ยอมแพ้กันแล้วเหรอ" อาจารย์ฝ่ายหอตะวันเดินเข้ามาถามอาการ ที่เดินตามหลังมานั่นคืออาจารย์ห้องพยาบาลประจำหอ แล้ว...อีกคน..?

 

                "ของว่างมาแล้วคร้าบบบบ วะ...เ...หว...อออออ"

 

                "เฮ้ย!!"

 

                โครม!!

                ครับ...ของว่างมาจริงๆ เสียด้วย ไม่ได้มาธรรมดาเหมือนเจ้าของมันนั่นแหละ แต่เป็นลอยมาเสิร์ฟแบบอาหารจานด่วนเมื่อเจ้าคนถือมันสะดุดเข้าให้ แล้วของที่อยู่ในอ้อมแขนมันจะเหลือเรอะ!

 

                สามนักเรียนที่ช่วยกันโดดรับต่างก็ชื่นชมในผลงานของตัวเอง แต่...

 

                "อูยยย เจ็บง่าาาา" ไอ้เจ้าคนที่เอามาเสิร์ฟนี่สิ หน้าคว้ำคะมำทิ่มลงไปกับพื้น พอเงยหน้าขึ้นมา ก็ทำเอาทุกคนหันมาสบตากันแล้วหัวเราะก๊ากในความซุ่มซ่าม

 

                "ฮ่าๆ นี่กะจะเอาของมาให้กิน หรือมาโชว์ตัวกันแน่เนี่ย อ้าว!!" เจไนท์แทบรับผลไม้ที่ไอ้คุณเพื่อนโยนมาให้แทบไม่ทัน ก่อนที่มันจะวิ่งลิ่วๆ ไปช่วยพยุงคนเจ็บ

 

                "ใจร้าย ผมจะตัดส่วนของคุณเจไนท์ออก" เจ้าปีศาจลูกผสมทำหน้าบูดตอนที่โดนหิ้วปีกขึ้นมาจากพื้น หน้าตาและเนื้อตัวยังมอมแมม

 

                "เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" คนที่ช่วยหิ้วปีกขึ้นมาถามด้วยอาการร้อนรน ไม่สนเสียงหัวเราะรอบๆ เจ้าปีศาจลูกผสมหันมามองก่อนจะส่ายหัวแทนคำตอบ มองเจ้าของนัยน์ตาสองสีด้วยสีหน้าแปลกใจ ....ทุกทีต้องหัวเราะเยาะไม่ใช่เหรอ พอมาโดนเป็นห่วงแบบนี้เลยรู้สึกว่าอะไรบางอย่างมันขัดๆ กัน ขัดกันในใจ

 

                "ขอบคุณ" เจ้าปีศาจตาสองสีเพียงแค่คลี่ยิ้มและพยักหน้า ก่อนจะช่วยปัดฝุ่นผงออกจากเจ้าตัวให้ด้วย

 

                สิ้นแสงสุดท้ายของวันก็ได้เวลากลับหอนอน เพราะเดี๋ยวจะผิดสังเกตและต้องยกข้ออ้างหลายสิ่งมาอธิบายอีก ก่อนการคัดตัวจะเสร็จเรียบร้อยนักเรียนของปราสาทจันทราไม่ควรมีเรื่องครหากวนใจเพราะอาจส่งผลตอนคัดตัวก็เป็นได้

 

                "ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ พรุ่งนี้ก็ได้เจอกันอีก" นีลหันไปคุยกับอัลล์ที่กำลังนั่งเอามือเขี่ยหญ้าเล่น เจ้าไวท์มังกรตัวจิ๋วก็พลอยบินไปเกาะไหล่คล้าจะบอกเป็นนัยๆ ว่ากำลังปลอบ เพราะเจ้าตัวทำหน้าอย่างกับจะจากแล้วจากเลยอย่างงั้น

 

                "พรุ่งนี้ท่านลุงให้ไปช่วยทำงานตรงต้นลำธาร ไม่รู้จะกลับมาทันรึเปล่า" เจ้าตัวพูดเสียงเศร้า ยังคงก้มหน้ามองพื้น

 

                "วันอื่นก็ยังมาได้นี่น่า ยังต้องฝึกกันอีกหลายวัน" เวสต์ช่วยปลอบด้วยอีกคน แต่เจ้าตัวกลับยิ่งทำหน้าเศร้า

               

                แม้จะมีเพื่อนเล่นเป็นสิงสาราสัตว์ในป่านี้มากมาย แต่อัลล์ก็ยังไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนจริงๆ จังกับเขาเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะคุยอะไรไปเจ้าพวกนั้นก็ทำได้แค่ครางตอบ ก็มีแต่ท่านลุงที่มักจะบ่นโน่นนี่ให้หายเบื่อ(!!) พอจะมีเพื่อนกับเขาบ้างก็กลายเป็นว่าถูกจำกัดด้วยเวลา

 

                "นี่...เอาไว้จบศึกชิงธง ไปเที่ยวบ้านฉันกันไหม?" คำถามที่ดังแทรกความเงียบทำเอาเจ้าปีศาจลูกผสมหันมามองด้วยดวงตากลมโตปกปิดอาการตื่นเต้นไม่มิด

 

                "ไป!" ส่วนคนที่ตอบกลับ ดันเป็นไอ้เจ้าชายที่นอนเอกเขนกตะแคงหัวเอามือเท้าศอกกับพื้นหญ้าเคี้ยวผลไม้ของว่าง

ตุ้ยๆ แบบไม่เกรงอกเกรงใจ ...คนแถวนั้นเขารู้กันทั้งหมดแล้วว่าที่ไอ้เจ้าตาสองสีมันชวนคือใคร..? ก็ยังจะไปกล้าตอบ!!

 

                เฮร์มิทคว้าผลอะไรสักอย่างที่อยู่ใกล้มือที่สุดทำท่าจะปาใส่ แต่มันก็ดันใช้ความไวเป็นต่อกลิ้งไปหลบข้างหลังเจ้าปีศาจน้ำแข็งได้ทัน

 

                "แกคงไม่คิดจะชวนแค่อัลล์หรอกนะ ไอ้ขี้เหนียว!!" คราวนี้เฮร์มิทออกแรงขว้างใส่ไม่ยั้งมือ แม้ว่าคนที่รับได้จะเป็นเจ้าปีศาจน้ำแข็งก็ตาม ไอ้เจ้าชายปากปีจอ ดันเฉลยซะทุกสิ่งอย่าง!

 

                "ถ้าเลือกได้ฉันคงตัดแกออกจากแผนคนแรก" เฮร์มิทขู่เสียงเข้มหน้าโหด(ที่จริงมันกำลังโกรธที่โดนรู้ทัน)

 

                "ไม่ มี ทาง!" เจไนท์ยักคิ้วกวนประสาทส่งไปให้ ยิ่งไปโหมกระพือไฟขุ่นเคืองของเจ้าบ้านให้ลุกฮือ

 

                "ไอ้...!!"

 

                แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกไปตะลุมบอน ชายเสื้อกลับถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน กะจะหันไปตวาดด้วยความหน้ามืดโมโห แต่กลับสบเข้ากับนัยน์ตากลมโตเป็นประกายวิบวับพร้อมกับรอยยิ้มกว้างของเจ้าปีศาจลูกผสม

 

                "ผม....ไปด้วยได้เหรอ จริงๆ เหรอ" เหตุที่ดีใจขนาดนั้น เพราะร้อยวันพันปีไม่เคยได้ก้าวขาออกไปนอกอาณาเขตของป่ามายาเลยสักครั้ง

 

                "อะ...อืม..ได้สิ" ความขุ่นเคืองในใจถึงกับหายพลันทันใดราวกับมีพายุหอบหายไป แต่ไอ้เสียงหัวเราะคิกคักกวนประสาทนี่แหละที่เรียกสติกลับมาได้อย่างดี

 

                "เย้! คุณเฮร์มิทใจดีที่สุด" เท่านั้นเองเจ้าปีศาจตัวเล็กมันก็ลุกพรวดพุ่งตัวเข้ามาแล้วกอดหมับ ตะโกนร้องดีใจจนลั่นป่า แต่ไอ้คนโดนกอดนี่สิ ไม่ทันได้ตั้งตัวมัวแต่มองรอยยิ้มกว้างๆ แบบนั้น...เสียท่าเข้าแล้วเฮร์มิท!

 

                "เป็นเอามาก อาการหนัก" เสียงเจไนท์พึมพำด้วยความหมั่นไส้ แต่เชื่อเหอะว่าไม่ได้เข้าหูเจ้าเพื่อนตาสองสีสักประโยค มีเพียงอาจารย์ทั้งสองที่หันมาสบตากันแล้วก็เหล่มองไปทางเจ้าชายจอมป่วนก่อนจะส่ายหน้าแล้วสบตากันอีกรอบ..ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองแท้ๆ

               

                "สัญญาแล้วนะ คุณเฮร์มิทสัญญานะ" เจ้าปีศาจตัวเล็กยังตะโกนและกระโดดไปมารอบๆ ตัวเจ้าบ้านและเจ้าของทริปท่องเที่ยวไม่เลิก

 

            "อืม...ฉันสัญญา..." ถ้าเพียงแค่ทำให้คนตรงหน้ายิ้มได้แบบนี้ล่ะก็...ไม่ว่าอะไรก็จะทำ...

               

                เวลาบอกลาของวันมาถึง นีลรับหน้าที่พาทั้งหมดข้ามไปอีกฟาก ส่วนอาจารย์ทั้งสองรับปากว่าจะไปส่งเจ้าปีศาจตัวเล็กให้ถึงมือท่านลุงด้วยตัวเอง อย่าว่าแต่เจ้าป๊ศาจลูกผสมจ๋อยฝ่ายเดียวเล้ยยยย ใครบางคนแถวนั้นพอข้ามผ่านเขตเวทย์มาได้ สีหน้ายิ้มแย้มก็ถูกครอบงำด้วยความสลดทันที

 

                "อัลล์ก็บอกแล้วนี่ ว่าพรุ่งนี้ไม่แน่ก็มาได้ อย่าเศร้าไปเลยน่า" เจไนท์ตบไหล่เพื่อนด้วยความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

 

                "ทำมารู้ดี เดี๋ยวจะโดนเตะ เดี๊ยะ!" เฮร์มิทหันมาระเบิดอารมณ์ใส่คนปลอบ แต่อย่าหวังว่าจะเตะมันได้ทันเหอะ ไวอย่างกับปรอท

 

                "คุณเฮร์มิทดูสนิทกับอัลล์ดีนะครับ" เจ้าปีศาจน้ำแข็งพูดเสียงเรียบจนไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าที่พูดนั่นแค่แซวเล่นเหรือถามด้วยความอยากรู้

 

                "ก็ไม่เท่านายกับเจไนท์มันหรอก!!" ไอ้นี่ก็ตอบคำถามเป็นคำประชด ฝันเหอะว่าไอ้เจ้าปีศาจมันจะรู้เรื่องรู้ราวทำได้แค่ยืนฟังทำตาปริบๆ เหมือนเคย ส่วนอีกคนที่โดนพาดพิงถึง...มันก็หาได้สำนึก!

 

                "ผมกับคุณเจไนท์.....?"

 

                "เฮ่อ--- เอาเถอะ! ฉันว่า ณ จุดนี้ เราสองก็ไม่ต่างกันมากนักหรอก" เฮร์มิทหันไปตบไหล่เพื่อนเจ้าชายที่กำลังเหล่มองมา แล้วก็ต้องถอนหายใจด้วยความปลงตกรับสภาพความสัมพันธ์อันคลุมครือ(ที่คลุมเครือเพราะไม่รู้ว่าจะอธิบายให้อีกคนฟังยังไงน่ะสิ!)

 

คืนนั้นแม้จะเพลียหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่เชื่อเถอะว่า ใครบางคนยังคงนึกถึงรอยยิ้มกว้างสดใสกับดวงตากลมโตเป็นประกายจนเข้าสู่ห้วงนิทรา

---------------------------

                ค่ำคืนอันมืดมิด สายตาแวววับคู่หนึ่งจ้องมองไปยังเงาจางๆ ของปราสาทที่ตั้งตระหง่านไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยสายตามุ่งมั่น หากแต่ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของใครบางคนกลับทำให้หัวใจอ่อนวูบ หากมิได้เห็นกับตาว่าบุคคลที่ยืนอยู่เคียงข้างอีกคนนั้นเป็นใคร ก็คงยินดีที่จะรักษารอยยิ้มสดใสนั้นไว้

 

                "เจ้าจะเปลี่ยนใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ก็ได้นะ"

 

                เสียงหนึ่งดังทำลายความเงียบงัน ส่งปลายดาบสีเงินแวววับมาทักทายตรงหน้า

 

                "ไม่มีทาง"

 

                ผู้มาทีหลังแสยะยิ้มก่อนจะลดอาวุธในมือลง สายตาที่มองมาราวกับจ้องจะจับผิด

 

                "ดี! งั้นเร็วๆ นี้ เราจะได้พิสูจน์กัน"

 

                *****************

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 40 : 40. ฝึกพิเศษ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1678 , โพส : 10 , Rating : 75% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1568
นี่ก็หวังอย่างยิ่งว่าสองคนที่คุยกันจะไม่มีอัลล์อยู่
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 03:28
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1212
5555555
ผู้มีชะตากรรมเดียวกัน
แต่เค้าไม่รู้ตัว
ใครอะ?
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.33.52 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 00:53
# 8 : ความคิดเห็นที่ 992
อ๊ายยยย เฮร์มิทโดนรอยยิ้มเด็กหลอกไปซะหล่ะ ฮ่าๆๆ
เฮร์มิทนี่ก็ช่างเก็บอาการได้....รู้กันทั่วหล่ะ กร๊ากกกก

แต่ปิดท้ายด้วยปริศนาคาใจว่าคือใคร แล้วหมายถึงอะไรนี่สิ แหง่มๆ
Name : mheeboo [ IP : 202.28.180.202 ]

วันที่: 4 ธันวาคม 2555 / 16:06
# 7 : ความคิดเห็นที่ 979
อาการนายออกเยอะมากมายอ่ะเฮร์มีท

ว่าแต่สองคนนั้นคือผู้ใดหว่าา??
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 101.108.31.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤศจิกายน 2555 / 15:45
# 6 : ความคิดเห็นที่ 962
สองคนนั้นเป็นไผ
มาเฝ้า มาจอบ(แอบดู) เบิ่ง(ดู) สามหนุ่มตลอดเวลา
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.208.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2555 / 21:50
# 5 : ความคิดเห็นที่ 960
อัลล์น่ารักอ่ะ

สองคนน่ีเป็นใหรเนี่ยคิดจะทำอะไร ใช่พวกเดียวกับที่จะทำร้ายนีลป่าวอ่ะ
Name : Tyoki [ IP : 27.55.1.72 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 17:16
# 4 : ความคิดเห็นที่ 958
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสองคนที่คุยกันในตอนท้ายจะไม่มีอัลรวมอยู่ด้วย เกิดอาการคล้ายๆ เดจาวูยังไงก็ไม่รู้
PS.  ยิ้มสิ
Name : am_nile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ am_nile [ IP : 125.27.17.238 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 16:03
# 3 : ความคิดเห็นที่ 957
ใครจะมาสร้างความวุ่นวายอีกแล้วอ่ะ
Name : ขวัญ [ IP : 61.7.178.162 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 10:46
# 2 : ความคิดเห็นที่ 956
ฮึๆๆๆๆๆ

อัลล์น่ารักอ่ะ เฮอร์มิทหลงหัวปักหัวปำเลยทีเดียว

แต่ สองคนที่พูดกันตอนสุดท้านน่ะใครอ่ะ

สงสัยอย่างแรง

แถมยังพูดจากำกวมชวนให้สงสัยอีก
Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.101.138 ]

วันที่: 21 ตุลาคม 2555 / 00:57
# 1 : ความคิดเห็นที่ 954
อัลล์น่ารักอ่าาาาาาาา
เจไนท์กวน...ดีจังเลยนะแก-_-
Name : lovin'u [ IP : 110.49.242.22 ]

วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 18:43
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android