คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 43 : 43. ฝึกฝน


     อัพเดท 27 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 189 Overall : 78,997
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 43 : 43. ฝึกฝน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1395 , โพส : 13 , Rating : 40% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


43. ฝึกฝน 

 

            หลังจากอาหารมื้อคำของเจไนท์และเฮร์มิท(รอบสอง) เรียบร้อยไปแล้ว เจ้าตัวก็ขอตัวกลับไปห้องของตัวเองกินแล้วนอนสมกับมันจริงๆ ส่วนเจ้าของห้องและผู้อาศัยอีกคนก็เพียงแค่หันไปสบตากันแวบหนึ่ง เพราะต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร หนึ่งคนอยากร้องขอแต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อีกคนอยากให้แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาหยิบยื่นให้กันอย่างโจ่งแจ้ง

 

            เป็นครั้งแรกที่เจไนท์ทิ้งตัวลงนั่งด้วยความรู้สึกอึดอัด ใครอีกคนยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือเงียบๆ เหมือนมีบรรยากาศคลุมเครือปกคลุมไปทั่วห้อง จะทำเนียนหันไปทะเลาะกับเจ้ามังกรหิมะ มันก็ไม่อยู่ให้ชวนทะเลาะ เพราะหลังจากได้เกร็ดหิมะไปอิ่มหนำมันก็บินตาเจ้าเพื่อนตาเดียวไปหน้าตาเฉย ไอ้นี่มันติดคนเขาไปทั่วเลยวุ้ย สักวันจะได้โดนล่อลวงไปหรอก

 

            ครุ่นคิดได้สักพักเจไนท์ก็รู้สึกว่าเตียงด้านหลังมันยวบยาบ แต่ยังไม่ทันจะได้หันไปมอง ท่อนแขนเล็กขาวซีดก็โอบมาจากด้านหลังทำเอาสะดุ้งวาบ ปลายจมูกเย็นแตะลงตรงต้นคอทำเอาขนลุก ไอ้เจ้าปีศาจตัวร้ายมันคงทนรอให้เชิญชวนไม่ไหว แต่ทำแบบนี้....กลายเป็นว่าเจไนท์ต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกเย้ายวนให้หลงใหล ใครสั่งใครสอนให้เลื้อยมาบนตัวคนอื่นเขาตอนนี้กัน!!

 

            "นะ..นีล.." มันช่วยไม่ได้ที่ลมหายใจจะสะดุดขาดหายเป็นห้วงๆ

 

            เจ้าปีศาจตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองสีหน้าดูเย้ายวนในทีเดาว่าเจ้าตัวคงไม่ได้ตั้งใจ เพียงแค่อารมณ์อยากมันพาไป เหยื่อแสนโอชะอยู่ตรงหน้าและนีลเองก็กระหายอยากจนแทบทนไม่ไหว กิริยาที่กำลังทำอยู่นั้น ไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่าเหมือนกำลังกอดเหยื่อเอาไว้จากด้านหลัง ริมฝีปากเล็กแสยะยิ้มเห็นเขี้ยวเล็กสีขาวโผล่พ้นแนวฟัน ฝ่ามือที่ลูบไล้ไปทั่วจงใจแหวกคอเสื้อเหยื่อออก มัดกล้ามแน่นตรงหน้าทำให้เจ้าปีศาจเผลอแลบลิ้นเลียลงไปแล้วครางในลำคอราวกับพอใจทั้งที่ยังไม่ได้ฝังคมเขี้ยวลงไป

 

            "ได้ไหมครับ กินได้ไหม.." สติสัมปชัญญะที่เหลือเพียงน้อยนิดสั่งให้ขออนุญาตตามมารยาท แต่แบบนี้ก็เท่ากับบังคับกลายๆ นีลรู้ดีแต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ถูกกลิ่นกลิ่นหอมอันยั่วยวนครอบงำจินตนาการล่วงหน้า ตอนที่ตัวเองฝังคมเขี้ยวลงไปบนเนื้ออุ่น

 

            "นายนี่มัน....!" เสียงคล้ายโดนตำหนิแต่สีหน้ากลับไม่จริงจังนัก เพราะสภาพนี้เจไนท์ไม่สามารถเอื้อมมือไปจับเจ้าปีศาจดูดเลือดตัวร้ายมาลงสั่งสอนได้

 

            "ผมขอโทษ" ถ้อยคำขอโทษก็จริงแต่เจ้าตัวก็มิได้ถอยออกไปจากตัวเหยื่อเลยแม้แต่น้อย แถมยังเบียดชิดเข้ามาให้เหยื่อเจ้าชายใจเต้นแปลกๆ อีกต่างหาก

 

            "เอาเถอะ ก็ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว" เจไนท์แกล้งพ่นลมหายใจออกราวกับเบื่อหน่าย แต่ฝ่ามือที่ยื่นไปแตะใบหน้าขาวซีดนั้นกลับแผ่วเบาอ่อนโยน

 

            เจ้าปีศาจดดูดเลือดคลี่มพอใจ ริมฝีปากเย็นจรดลงบนเนื้อแถวต้นคออย่างอ้อยอิ่ง ปลายลิ้นชื้นแลบเลียอย่างใจเย็นเพราะรู้ว่าเหยื่อตรงหน้าจะไม่มีวันหนีหายไปไหน ยามเมื่อได้ฝังเขี้ยวลงไปกลิ่นหอมหวานของเลือดยิ่งกระตุ้นให้กระหายอยาก อ้อมแขนโอบกอดแน่นจากด้านหลังพร้อมกับเสียงดูดกลืนของเหลวลงคอ

 

            หากว่าเจ้าปีศาจตัวเล็กมันจะทำตัวยั่วยวนแบบนี้ทุกครั้งที่ร้องขออาหารล่ะก็ เจไนท์คงจอมพลีกายให้แต่โดยดีแม้ขะรู้ว่าเสี่ยงเพียงใด ยามเมื่อคมเขี้ยวฝังลงบนเนื้ออดที่จะสะดุ้งไม่ได้ รู้สึกได้ว่าเจ้าปีศาจน้ำแข็งชะงักวูบหนึ่งแต่ก็ก้มลงไปปฏิบัติการต่ออย่างไม่ลังเล ฝ่ามือข้างหนึ่งลูบเส้นผมสีดำขลับที่วางพาดอยู่บนไหล่เบาๆ คล้ายกับว่าจะเตือนสติอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้อยากจะเห็นหน้ารู้สึกผิดยามที่เจ้าปีศาจดับความกระหายอยากได้

 

            "อึก...อืม.." เสียงครางพึงพอใจ ของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลผ่านคอให้ความรู้สึกดีกว่าตอนดื่มจากหลอดแช่แข็ง

 

            "นีล...ใจเย็นๆ" ไม่ใช่ว่าเจไนท์มารู้สึกหวงตัวเอาตอนนี้ แค่เอ่ยปรามเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะลืมตัวต่างหาก

 

            จิตสำนึกที่ยังมีเหลืออีกน้อยนิดสั่งให้ปีศาจกระหายเลือดหยุดการกระทำ นัยน์ตาสีเข้มแวววับน่ากลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เสียงครางในลำคอราวกับโดนขัดใจ นีลเองก็กำลังพยายาม เสียงที่ได้ยินไม่ใช่เพราะโมโหที่โดนห้ามแต่เป็นการสั่งตัวเองให้หยุดต่างหาก

 

            "อ่า..." นีลผละออกมาจากลำคออีกฝ่ายได้ในที่สุด ทั้งที่กลิ่นเลือดยังยั่วเย้าให้หลงใหล ปลายลิ้นเล็กยังคงแลบเลียปากแผลให้อย่างอ้อยอิ่งจนกระทั่งเลือดหยุดไหล "คุณเจไนท์..!" เหยื่อแสนหวานเอนตัวลงพิงมาด้านหลังคล้ายหมดแรง แต่พอหันไปมองใบหน้านั้นกลับระบายรอยยิ้ม ไม่ได้ดูเหมือนคนหมดแรงเพราะเสียเลือดเลยสักนิด

 

            "เก่งมาก หยุดเองได้แล้ว" ฝ่ามืออุ่นวางบนหัวแล้วยีเส้นผมสีดำขลับของเจ้าปีศาจเล่นราวกับหยอกล้อ ยังมีแรงเล่น แสดงว่าเมื่อกี้ต่ออีกหน่อยก็คงไม่เป็นไร - -ll

 

            "อย่าทำแบบนี้สิครับ ผมเป็นห่วง" นีลบ่นอุบ สีหน้ามีแววกังวล ปล่อยตัวให้กลายเป็นหมอนอิงอยู่แบบนั้น

 

            "ฉันแข็งแรงจะตาย นายก็เป็นห่วงเกินไป" ที่จริงก็รู้สึกหวิวๆ เหมือนกัน แต่กลัวว่าเจ้าปีศาจตัวเล็กจะกังวลเกินเหตุ แล้วอีกอย่างมีที่ไหนเหรอ ปีศาจที่อ่อนโยนขนาดนี้ จะกินเหยื่อยังจะมาเป็นห่วงเป็นใยใจดีแบบนี้จะโดนรุกกลับไม่รู้ตัว

 

            "งั้นครั้งหน้าจะมากกว่านี้ เตรียมใจไว้นะครับ" นีลประชด แต่อีกฝ่ากลับหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเลื่อนตัวเอาหัววางบนตักหน้าตาเฉย ที่ขู่ไปเมื่อกี้ ไม่ได้ผล?

 

            "ก็ถ้านายทำแบบนี้อีก ฉันยอม...." เจไนท์หัวเราะเจ้าเล่ห์พร้อมกับยกมือยอมแพ้อย่างกับว่ามีใครเอาอาวุธมาขู่บังคับ แต่สีหน้ากลับเริงร่าขัดกับสถานการณ์เหลือเกิน

 

            นีลเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เพิ่งรู้สึกตัวในสิ่งที่ทำไปเพราะความกระหายอยากตัวเดียวแท้ๆ ใบหน้าขาวซีดรู้สึกร้อนวูบอย่างควบคุมไม่ได้ จะขยับหนีไปไหนก็ไม่พ้นเพราะโดนยึดตักเอาไว้แทนหมอน

 

            "เมื่อวันก่อนผมได้ยาบำรุงมาจากอาจารย์ คุณเจไนท์ควรจะทานนะครับ" สงสัยจะบอกช้าไปคนที่เอนตัวลงนอนเหมือนจะหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เปลือกตาปิดสนิทไปเสียแล้ว

 

            เอาไว้ค่อยบังคับให้ทานพรุ่งนี้เช้า ขืนไม่บำรุงเลย ตอนจะเข้าแข่งคัดตัวอาจจะหน้ามืดเอาได้ง่ายๆ ถึงแม้จะปากเก่งแค่ไหน มนุษย์ก็ยังคงเป็นมนุษย์อยู่วันยังค่ำ

 

            เจ้าปีศาจค่อยๆ บรรจงวางมือลงบนเส้นผมคนที่กำลังอยู่ในห้วงนิททราเบาๆ ปัดส่วนที่ตกลงมาปิดหน้าให้แผ่วเบา ดูแลให้ราวกับกลัวจะบุบสลายง่ายดายอย่างงั้น แววตาที่ทอดมองใบหน้าของคนที่หลับใหญ่ช่างอ่อนโยนต่างจากปีศาจกระหายเลือดเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง....

 

--------------

 

            การฝึกซ้อมหลังเลิกเรียนยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะทำงานได้ดีหากร่วมทีมเพราะต่างฝ่ายต่างมีข้อดีและข้อด้อยแตกต่างกันอย่างเช่นเไจไนท์เก่งในเรื่องจดจำแม่ยำเรื่องข้อมูลและการต่อสู้ด้วยอาวุธแบบประชิดตัว เฮร์มิทเก่งในเรื่องไหวพริบว่องไวในการป้องกันตัว และการต่อสู้ด้วยอาวุธลับ แต่ทั้งสองยังคงอ่อนหัดในเรื่องการใช้เวทย์เกือบทุกชนิด ส่วนนีลมีพลังเวทย์สูงป้องกันตัวเองและพวกพ้องได้ด้วย แต่เรื่องไหวพริบยังช้ากว่าอีกสองคนมาก และที่สำคัญยังไม่สามารถคุมพลังเวทย์ของตัวเองได้ดีเท่าที่ควร

 

            "ยังช้าอยู่นะครับ การเคลื่อนไหวต้องเร็วกว่านี้" เสียงตะโกนบอกจากทางข้างสนามจำลอง แม้จะไม่ต้องหันไปมองก็พอจะรู้ว่าเป็นเสียงของอาจารย์พิเศษจำเป็นที่เป็นเจ้าของเวทย์นักรบเงาสามสี่ตนตรงหน้า

 

            นีลยังคงหอบหายใจเหนื่อยๆ หางตาชำเลืองมองเพื่อนอีกสองคนที่กำลังวุ่นอยู่กับเวทย์ของท่านพี่...นั่นก็กำลังตกที่นั่งลำบาก(น่าจะหนักกว่าทางนี้ด้วยซ้ำ) และแม้จะรู้ว่านักรบเวทย์ตรงหน้าไม่สามารถทำอันตรายผู้เป็นเจ้าของสายเลือดปีศาจบริสุทธิ์ได้แต่ก็เล่นเอาเหนื่อยไม่ใช่เล่น

 

            "เอาเป็นว่าหมดยกนี้ ให้ทุกคนพักได้!" เสียงตะโกนบอกของท่าพี่ฟอเรนท์ทำให้นักเรียนฝึกหัดทั้งสามเริ่มมีความหวังขึ้นมา

 

            ดาบสีเงินใสแวววาวราวกับน้ำแข็งตวัดไปมาทั้งที่ไหล่เริ่มล้าและรู้สึกปวดตุ๊บๆ นานแล้วที่ไม่ฝึกอาวุธจริงจังแบบนี้ เพราะอยู่ที่ปราสาทน้ำแข็งตั้งแต่จำความได้ก็อ่านแต่ตำราเวทย์และศึกษาเกี่ยวกับเขตแดนที่รับผิดชอบ พอเอาเข้าจริง้จ้าปีศาจน้ำแข็งก็ถึงกับเกิดอาการหงุดหงิดตัวเองที่ร่างกายไม่สามารถขยับได้ดั่งใจ

 

            เคล้ง!

 

            ฉับ!
 

            นักรบเวทย์ผู้โชคร้ายตนหนึ่งถูกใช้เป็นเครื่องระบายอารมณ์หงุดหงิด ลำตัวขาดเป็นสองท่อนก่อนจะเลือนหายวูบไปราวกับเป็นอากาศธาตุ อีกตนที่เหลือพุ่งเข้าใส่หมายโจมตีศัตรูแต่ดาบสีเงินก็ยกขึ้นมารับแรงปะทะเอาไว้ได้ นีลถึงกับถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตั้งหลัก ก่อนจะเป็นฝ่ายกระโจนเข้าใส่เสียเอง
 

            วูบ....

            นักรบตนสุดท้ายกลับเลือนหายไปในอากาศก่อนที่นีลจะฟาดดาบซึ่งเล็งเป้าหมายตรงลำคอเอาไว้ นัยน์ตาสีเข้มจ้องเขม็งกับภาพว่างเปล่าตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจ แล้วหันกลับไปมองเจ้าของเวทย์ซึ่งกำลังยืนหอบหายใจหนักๆ ....ลืมไปเสียสนิทเลยว่าจะมีผลต่อเจ้าของเวทย์ เพราะงั้นสินะนักรบตนสุดท้ายถึงได้พลีชีพก่อนที่อาวุธจะเข้าถึงตัว

 

            "ผมยอมแพ้" เวสต์ยกมือขึ้นสองข้างก่อนเอ่ยปากยอมแพ้อย่างง่ายดาย แต่ใบหน้าก็ยังคงระบายรอยยิ้มอารมณ์ดีเช่นเคย

 

            ส่วนอีกสองคนที่ต้องรับศึหนักกับอสูรเวทย์ของท่านพี่ก็กำลังจัดการที่เหลือ เจไนท์ปักดาบลงกลางลำตัวของอสูรก่อนที่มันจะสลายตัวกลายเป็นไอเวทย์สีดำ ส่วนเฮร์มิทก็สละแขนข้างหนึ่งให้เจ้าอสูรงับเล่นก่อนจะปักมีดสั้นลงบนกระโหลกของมันให้สลายกลายเป็นไอเวทย์เช่นเดิม

 

            "เฮ่อ............!!" ทั้งสองคนเดินกลับมานั่งพักตรงที่นีลและเวทย์รออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย

 

            "ฉันว่าตอนเราเข้าคัดตัว ไม่น่าจะมีหน้าไหนโหดเท่านี้แล้วล่ะ" เจไนท์บนอุบก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้นหญ้า

 

            "ถึงตอนนั้นก็ขอให้เรายังมีแรงเหลือก็แล้วกัน" เฮร์มิทประชดพร้อมกับทรุดตัวลงนังเหยียดแข้งเหยียดขาด้วยอาการของคนหมดแรง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเหลียวมองไปรอบๆ เพื่อหาร่างใครบางคน

 

            "ทำไมฉันต้องมาลำบากทำเรื่องแบบนี้ด้วยฟ่ะ" คนที่นอนหลับตาขมวดคิ้วบ่นพึมพำ นีลกับเฮร์มิทหันมาสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย และคงจะคิดในในตรงกันว่า 'ก็มันเป็นความคิดของใครกันล่ะวะ!!'

 

            "คุณเจไนท์..เอ่อ..ที่แขน...?" นีลละล่ำละลักถาม อันที่จริงอยากถามถึงเรื่องแผลที่ไหล่ที่ตัวเองเป็นคนทำเอาไว้ แต่พอสายตาทุกคนมองมาก็เลยอ้าปากได้แค่นั้น ...ซึ่งอันที่จริงนีลเองก็ออกจะแปลกใจทำไมทุกคนจะต้องหันมาให้ความสนใจกันขนาดนั้นด้วย

 

            "สบายมาก ก็บอกว่าฉันแข็งแรงดีจะตาย" แล้วเมื่อกี้ไม่รู้เสียงนกเสียงกาที่ไหนบ่นว่าเหนื่อยจะตาย ที่นี้ล่ะทำเป็นเก๊กเก่ง ไอ้เจ้าชายขี้คุย!!

 

            "ลำบากหน่อยนะ หึหึ" พี่ชายคนโตชำเลืองมองมาด้วยสายตารู้ทันก่อนจะเอ่ยปากแสดงความเห็นใจ(เหรอ!?) นี่ขนาดไม่พูดออกมาตรงๆ ทุกคนก็เข้าใจคำถามกันอย่างลึกซึ้งอย่างงั้นเหรอ??

 

            "ผมให้ยาไปแล้ว...?" อาจารย์ห้องพยาบาลแสดงตัวด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่จู่ๆ คนที่นอนเอนหลังกับพื้นหญ้าก็เปิดเปลือกตาลุกพรวดขึ้นมามองด้วยสีหน้าหงุดหงิด

 

            "คราวหน้าขอยาที่มันเม็ดเล็กกว่านั้นหน่อยได้ไหม!! เม็ดขนาดนั้นใครมันจะไปกลืนลงหา!!" มันลืมตัวครับท่าน เจนไนท์มันลืมตัวว่าอาจารย์ห้องพยาบาลมีผู้คุมมาด้วย

 

            ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของอาจารย์กระพริบปริบๆ ด้วยความมึนงง ก่อนจะหันไปมองเจ้าปีศาจตัวเล็กที่กำลังทำหน้าพะอืดพะอมคล้ายคนกำลังกลั้นหัวเราะสุดกำลัง ก่อนจะโดนสายตาของคนที่ของขึ้นเพราะยาหันมาจ้องเขม็งไม่มีละเว้น ทำเอาอีกสองหนุ่มที่เหลือหันไปสบตากันอย่างงงๆ

 

            --------เหตุเกิดเมื่อเช้า----------

 

                        "คุณเจไนท์ทานยานะครับ...นะ..."

                        เสียงนั่นถ้าฟังไม่ผิดล่ะก็...เจ้าปีศาจน้ำแข็งที่แสนจะเย็นชามันกำลังอ้อน??(จริงง่ะ!! ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ให้ตาย!!!) พร้อมกันนั้นในมือข้างหนึ่งก็กำยาที่ว่าอยู่ ส่วนอีกมือถือน้ำเอาไว้พร้อม...นี่ถ้าป้อนให้ถึงปากได้คงทำไปแล้ว

                        "ฉันไม่เป็นไรจริงนะนีล นายสบายใจได้" ทำเป็นเก๊กเสียงเข้มหน้าตาจริงจังขึงขัง และแอบปรายตามองของในมือเจ้าปีศาจตัวเล็กอย่างไม่ไว้ใจ

                        "แต่ว่าผม...เป็นห่วงนะครับ"

                        อ๊ากกกกกกก เจไนท์แกได้ตายอย่างสงบสมใจแน่ ก็ดูสายตาที่ไอ้เจ้าปีศาจมันมองมาสิ!! ใคร้!! ใคร!! ใครสอนให้ทำกิริยาแบบนี้กัน

                        "อะ...เอางั้นก็ได้..." <---- ลืมตัวไปแล้ว มัวแต่ตะลึงงัน

                        มือข้างหนึ่งรับยามาใส่ปากทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากใบหน้าขาว ยิ่งเห็นรอยยิ้มพึงพอใจ ในอกมันก็ลิงโลดพองโตอิ่มเอมใจ ยังไม่ทันจะได้กรอกน้ำตามไปมันก็....

                        "อั๊ก!! แค่กๆ นะ...."

                        "คุณเจไนท์ครับ คุณ...." เจ้าปีศาจน้ำแข็งวิ่งถลาเข้ามาประคอง

                        "นะ...น้ำ...เอา...มะ อั๊ก!!"

                        ฉากจบของมื้อเช้า!! บทสรุปของการทำเท่ ไม่ได้ช่วยอะไร แทบยาติดคอแทบตายอีกต่างหาก

            ---------------------------------------

 

            "นายนี่มันปีศาจชัดๆ เลย!" เจไนท์ว่าเข้าให้ แต่เจ้าตัวกลับคลี่ยิ้มรับหน้าตาเฉย

 

            "เจไนท์...แกนี่มัน...." เฮร์มิทยกมือตบไหล่เบาๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดคล้ายเห็นใจ แต่เดี๋ยวก่อน!! คุณมองไอ้ตาสองสีผิดไปหรือเปล่า "...แกนี่มัน...จี้เส้นเป็นบ้า ก๊ากกกกกกกกก" พูดจบมันก็ระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่นแบบไม่เกรงใจ

 

            นั่นไงล่ะตัวจริงของมันน่ะ!! อย่าให้ถึงตอนเอาคืนบ้างก็แล้วกัน ฮึ้ย!!

 

            "อุ๊บ...งั้นเอาไว้คราวหน้า ผมจะทำเม็ดเล็ก'เฉพาะ'ให้นะครับ" แม้กระทั่งอาจารย์ห้องพยาบาลก็ยังไม่ละเว้นเรอะ!!

 

            "คุณเจไนท์เป็นอะไรเหรอฮะ ถึงต้องกินยา" เสียงแปลกๆ ดังแทรกขึ้นมา ทำเอาไอ้คนที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งถึงกับชะงักค้างแล้วหันไปมองทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

 

            แหม่!! เวลามันช่างประจวบเหมาะ เจ้าปีศาจลูกเสี้ยวจอมซนยืนยิ้มยิงฟันขาวอยู่ข้างๆ อาจารยน์ฟอเรนท์พร้อมกับหอบผลไม้มาเต็มหอบแขน
 

            "แล้วทำไมทุกคนต้องหัวเราะที่คุณเจไนท์ป่วยด้วยล่ะฮะ" เจ้าตัวเล็กเอียงคอถามด้วยความสงสัย ...นี่คงจะมาไม่ทันได้ฟังตอนที่เขาท้าวความหลังกันล่ะสิ

 

            "พวกนี้มันใจร้ายนะสิอัลล์" เจไนท์แสร้งทำหน้าเหนื่อยคล้ายคนป่วย ไหล่ห่อเหี่ยวลงทันที แต่สายตาที่มองไปทางไอ้เจ้าเพื่อนตาสองสีนั้นมีแววเยาะเย้ยพร้อมกับรอยยิ้มตรงมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
 

            เจ้าปีศาจลูกเสี้ยวเดินเข้ามาด้วยสีหน้างงๆ ก่อนจะวางผลไม้กองลงตรงหน้านีลกับเวสต์ แล้วก็ทำท่าเหมือนคิดอะไรสักพัก

 

            "อ๊ะ! ท่านลุงบอกว่าทานเยอะๆ จะหายป่วยเร็วๆ ได้นะ" ผลไม้สีสวยลูกหนึ่งถูกหยิบยื่นมาให้ด้วยความซื่อ แต่คนอื่นกลับเบือนหน้าไปทางอื่นราวกับกำลังกลั้นหัวเราะ

 

            ...เอ่อ...ยกเว้นนัยน์ตาสีเข้มของเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่จ้องมองใบหน้าคนแสร้งป่วยสลับกับผลไม้สีสวยอย่างตั้งใจ

 

            เจไนท์ยิ้มรับไมตรีแสนซื่อของอัลล์ด้วยความเต็มใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปรับของเยี่ยมไข้

 

            หมับ!

 

            "อ้าว เฮ้ย!!"

 

            "เอ๊ะ!!"

 

            งงทั้งคนให้และคนรับ ในจังหวะที่เจไนท์กำลังจะยื่นมือออกไปรับ ก็มีไอ้มือดีที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉกเอาไปเสียก่อน ยังไม่พอเท่านั้นมันยังส่งเข้าปากกัดกร่วมๆ ต่อหน้าต่อตา

 

            "ฉันจะกินลูกนี้ มีไรไหม?" ตอบได้หน้าด้านมากเฮร์มิท!

 

            "ไอ้....!!" เจไนท์ถึงกับคิดคำด่าออกมาไม่ออก มือยังยกค้างอยู่ในท่ารับของ

 

            "อันนั้นผมให้คุณเจไนท์นะ" อัลล์ตวาดเสียงดังสีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างยิ่ง

 

            "มีอีกตั้งเยอะแยะ ก็ให้มันกินอันอื่นสิ" ดูมันยังไม่สำนึก

 

            ทำยังไงดีล่ะอัลล์ โกรธก็โกรธ รู้สึกเหมือนเสียหน้าอีก จะฟ้องท่านลุงก็ไม่ได้เสียด้วย ทำได้แต่กำหมัดแน่นจนรู้สึกว่ามันสั่นๆ ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ ของตัวเอง แต่...คนตรงหน้าก็ยังไม่มีวี่แววจะสำนึก ทำไมกันนะ ชอบยั่วให้โมโหอยู่เรื่อย!

 

            "ใจเย็นน่าอัลล์ ลองเลือกดูใหม่สิ เอามาตั้งเยอะแยะนี่น่า" เวสต์วางมือลงบนไหล่เล็กหวังจะปลอบใจ

 

            "เอา คืน มา นะ!! เอาคืนมาเลย" ดูเหมือนจะไม่เป็นผลสำหรับอัลล์เลยสักนิดในเมื่อเจ้าตัวพุ่งเข้าใส่คนช่างยั่ว(โมโห)ตรงหน้าเสียแล้ว

 

            "จ้างก็ไม่คืน" คำขู่มันคงจะได้ผลหร้อก! แล้วดู....แย่งของกินกันอย่างกับเด็ก เจ้าอัลล์รึก็ตัวเล็กแค่นั้น แค่เฮร์มิทชูแขนจนสุดความยาวของแขน เจ้าปีศาจตัวเล็กก็ทำได้แค่กระโดดไปมารอบๆ พร้อมกับเสียงโวยวายเท่านั้นเอง

 

            คนที่เหลือได้แต่มองภาพนั้นพลางถอนใจอย่างปลงๆ เป็นวิธีการเรียกร้องความสนใจที่เด็กมากไอ้เจ้าตาสองสี

 

            "เอ่อ...ผม..เลือกไม่เป็นหรอกนะครับ" นีลเอ่ยปากบอกปัดตอนที่สายตาของเจไนท์หันไปมองราวกับร้องขอ เพราะไม่เคยกิน ก็เลยไม่รู้ว่าอะไรที่สมควรหยิบให้

 

            "ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากกินสักเท่าไหร่หรอก แค่อยากแกล้งคน หึหึ" เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ก่อนจะทำเนียนขยับเข้าไปใกล้ โดยที่นีลยังไม่ได้ทันตั้งตัว เจไนท์ก็ทิ้งตัวลงนอนวางหัวไว้บนตักของเจ้าปีศาจหน้าตาเฉย ส่นเจ้าตัวก็ทำได้แค่อึกๆอักๆ อยากจะผลักออกแต่ก็ไม่ได้ทำ

 

            "เฮ่ๆ ให้มันน้อยๆ หน่อย พี่ชายมันยังยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะเว้ย" ฟอเรนท์ทำท่าจะปราดเข้ามาช่วยน้องชาย แต่กลับโดนใครบางคนรั้งชายเสื้อเอาไว้

 

            "คุณพี่ชายก็นั่งลงแล้วพักผ่อนสักหน่อยดีไหมฮะ...." เวสต์ชำเลืองมองด้วยสายตาปรามๆ เพียงเท่านั้นพี่ชายปีศาจก็จำต้องย่อตัวนั่งลงอย่างช่วยไม่ได้

 

            เจไนท์แอบหัวเราะก๊าก สงสัยงานนี้จะต้องเลือกอยู่ข้างอาจารย์ห้องพยาบาลเสียแล้ว ก็ดูสิ...ขนาดปีศาจยังต้องยอมแพ้

 

-*************************************************

 

ตอนนี้กะว่าจะลงให้ตอนเย็น

แต่แบบว่าระยะนี้เน็ตที่ห้องเน่าสนิทมาก ขยันหลุดเป็นว่าเล่น - -+

มันจะไม่เจ็บใจมากเท่านี้หรอก ถ้า...ข้าน้อยไม่ได้โหลดการ์ตูนอยู่

บางรอบได้ 80% แล้ว...หลุด!!! (ย้ากกกกกก!!!)

ล้มโต๊ะ!!!

วันนี้ในขณะที่กำลังจะยุ่ง(งานเข้าแต่เช้า) เลยรีบอัพท่านนีลเสียก่อน

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาติดตามอ่านนะจ้ะๆ

คิดฮอดดดดดจังฮู้ >3<

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 43 : 43. ฝึกฝน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1395 , โพส : 13 , Rating : 40% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1215
อั๊ยย๊ะ
นีลอ้อนได้น่ารัก
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฟอเรทน์เกลียมัว
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.33.52 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 01:53
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1027
เฮร์มิทหึงงงงง 555 แต่นีลนี่หึงเงียบนะนู๋น้อยย อิอิ
Name : mheeboo [ IP : 27.55.10.72 ]

วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:12
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1009
โอยยย นีลเอ้ยมาถึงขนาดนี้ไม่ต้องขอแล้วลูกเอ้ยหม่ำเลยพ่อถุงเลือดเค้ารอให้หม่ำอยู่นะนั่น><
PS.  TaoKacha At Love TonoRitz Love Forever <3
Name : melolinga < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ melolinga [ IP : 101.109.162.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2555 / 15:50
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1000
5555555555!!!!

ร้ายนักนะเจไนท์

ขนาดพี่ชายเค้าอยุ่ยังจะกล้า

ส่วนเฮร์มิทก้อเกรียนไปนะ
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 171.4.135.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ธันวาคม 2555 / 01:02
# 9 : ความคิดเห็นที่ 997
นิลยั่วค่ะ หุหุ
PS.  If you can dream it, you can do it.
Name : culom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ culom [ IP : 182.52.50.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2555 / 09:13
# 8 : ความคิดเห็นที่ 990
อืมๆ นีลมีการพัฒนานะเนี่ย อ้อนคนอื่นเป็นด้วย
Name : oym [ IP : 101.51.96.127 ]

วันที่: 2 ธันวาคม 2555 / 12:04
# 7 : ความคิดเห็นที่ 989
ก๊ากกก น่าสงสารจริ๊ง เก่งแค่ไหนก็กลัวยาอยู่ดี
Name : ขวัญ [ IP : 110.77.236.17 ]

วันที่: 30 พฤศจิกายน 2555 / 15:27
# 6 : ความคิดเห็นที่ 987
สนุกมากกกกกกกกกกก
Name : ~^Bosachi[OD]^~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~^Bosachi[OD]^~ [ IP : 61.90.230.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2555 / 17:35
# 5 : ความคิดเห็นที่ 986
นีลลลล
อ้อนได้น่ารักน่ากอดที่ซูดดดดดดดดดด
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.21.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2555 / 23:44
# 4 : ความคิดเห็นที่ 985
นีล น่าร๊ากอ่ะ ><
PS.  ดวงอาทิตย์ ค่อยส่องแสงยามทิวา ร้อนแรงและเร่าร้อน แต่อบอุ่นเต็มด้วยรัก ดวงจันทร์ ให้แสงยามราตรี สวยงามและอ่อนหวาน กลับหนาวเหน็บโดดเดี่ยว
Name : ว่างเปล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ว่างเปล่า [ IP : 180.183.151.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2555 / 19:44
# 3 : ความคิดเห็นที่ 984
นีลยั่วอ่ะแถมยังอ้อนเป็นแล้วด้วยพัฒนาขึ้นนะเนี่ย

เจไนท์ก็เนียนได้ตลอดๆ

เฮร์มีทเรียกร้องความสนใจได้น่ารักดีอิอิ

อัลล์ก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย เฮ้ออเหนื่อยแทนเฮร์มีท 55555
Name : Tyoki [ IP : 27.55.0.174 ]

วันที่: 28 พฤศจิกายน 2555 / 13:27
# 2 : ความคิดเห็นที่ 983
นีลจะน่ารักมากไปแล้วนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โอ้ยแบบนี้สิเจไนท์ถึงหนีไปไหนไม่พ้น

555555

Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.37.18 ]

วันที่: 27 พฤศจิกายน 2555 / 19:13
# 1 : ความคิดเห็นที่ 982
น่ารักมากเลย เวสต์ก่งมากฟอเรนท์ยังไม่กล้าขัด เจไนท์ก็กล้ามาก พี่ชายเขายังอยู่ทั้งคน
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 49.228.202.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2555 / 18:59
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android