คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 46 : 46. กลไกมายา


     อัพเดท 15 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 198 Overall : 79,006
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 46 : 46. กลไกมายา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1302 , โพส : 9 , Rating : 50% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


46. กลไกมายา


            ทางเดินทอดยาวตรงหน้าทำเอานักเรียนทั้งสามคนอ้าปากค้างอีกรอบที่สิบของวัน เมื่อเฮร์มิทเลือกแยกมาทางซ้ายเพียงแค่ก้าวพ้นแยกบรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป อากาศเริ่มชื้นยิ่งเดินเข้าไปก็ยิ่งมืดสลัวทั้งที่เมื่อกี้ก่อนเดินเข้ามายังเป็นเวลากลางวัน หมอกควันเริ่มหนาตาขึ้นจนมองทางข้างหน้าแทบไม่เห็น แสงสว่างดวงน้อยปรากฎขึ้นท่ามกลางสายหมอกหนาราวกับการกล่าวต้อนรับ


            "หวังว่าคงมาถูกทางนะ" เจไนท์พึมพำไม่จริงจังนักตอนที่พยายามหรี่ตามองไปรอบๆ หวังจะมองให้ชัดว่าดวงไฟที่เห็นว่าลอยอ้อยอิ่งอยู่นี่มันคืออะไร


            "อย่าบ่นน่า มันไม่มีแผนที่นี่หว่า ว่าแต่...ไอ้นี่มันอะไร?"


            ดวงไฟสีสวยกำลังลอยเข้ามาใกล้ราวกับรับรู้ความสงสัย แสงดวงน้อยค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างยิ่งเข้ามาใกล้ก็ยิ่งเห็นชัด ทั้งสามคนยืนมองด้วยความสงสัย แปลกใจ แล้วจากนั้นก็เป็นยืนนิ่งด้วยอาการอ้าปากค้าง แสงไฟที่เห็นกลายเป็นภูตน้อยเรืองแสงที่กำลังเต้นระบำเริงร่าใบหน้างดงามราวกับเทพธิดาพร้อมรอยยิ้มที่สะกดสายตาคนมองให้หลงเคลิ้มตามได้โดยง่าย เสียงหัวเราะคิกคักราวกับเชื้อเชิญทุกครั้งที่โฉบเข้ามาใกล้


            "ให้ตายเถอะ นี่มันบททดสอบจิตใจกันรึไง!!" เสียงสบถของเจไนท์ตอนที่พวกนั้นโฉบเข้ามาใกล้ สายตาเหลือบมองไปทางเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่กำลังยืนนิ่ง ขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับกำลังแปลกใจสงสัยอะไรบางอย่าง ส่วนไอ้เจ้าตาเดียวสังเกตจากสีหน้า..มันกำลังเคลิ้มได้ที่


            "ฉันว่าอาจจะเป็นการต้อนรับก็ได้" คนเลือกทางเดินในตอนแรกเริ่มยืดอกภูมิใจ กำลังยื่นมือไปหาภูตตนหนึ่งที่กำลังร่ายรำอยู่ตรงหน้า


            "อย่า..!" เสียงร้องห้ามของเจ้าปีศาจน้ำแข็งทำให้ทั้งสองคนชะงักหันไปมอง และภูตเรืองแสงตรงหน้าก็แตกฮือราวกับขุ่นเคืองกับเสียงร้องนั้นก่อนจะลอยวนไปมารอบๆ เพื่อรอโอกาสอีกครั้ง


            "มีอะไรเหรอ?" เป็นเจไนท์ที่เอ่ยถามด้วยความสงสัย แล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ที่ภูตเรืองแสงเหล่านั้นไม่ได้ลอยไปมารอบๆ เจ้าปีศาจ...การตอ้นรับก็เลือกปฏิบัตได้ด้วยงั้นรึ!!


            "ผมจะบอกทีหลัง คุณเจไนท์มาอยู่ตรงนี้ ส่วนคุณเฮร์มิทช่วยนำทางด้วยครับ เราต้องออกไปจากที่นี่...เร็วที่สุด" ประโยคสสุดท้ายราวกับคำสั่งการของผู้บัญชาการที่ต้องทำตามเท่านั้นโดยปราศจากข้อสงสัย ณ ช่วงเวลาดังกล่าวจนกว่าผู้บัญชาการจะเต็มใจอธิบายเอง ทั้งเจไนท์และเฮร์มิทแทบจะตบเท้าตัวตรงเดินมาประจำตำแหน่งตามที่ได้ยินแทบจะทันที โดยมีเจ้าปีศาจตัวเล็กสุดเดินตามหลังด้วยใบหน้าเคร่งเครียด


            "เอ่อ..ระหว่างนี้ถ้านายจะช่วยอธิบาย..." ไอ้คนที่ถูกจับให้มาเดินอยู่ตรงกลางเริ่มอดทนไม่ไหวด้วยความอยากรู้มันมีขีดจำกัด ยิ่งมีภูติเรืองแสงมาบินโฉบไปมารอบๆ ไอ้ที่มันตั้งใจไว้ว่าจะมีสมาธิก็เป็นอันล้มเลิก


            "พวกนี้คือแองเจิลโทล"


            "นายว่าไงนะ!"

            "เฮ้ย!" เมื่อไอ้คนที่เดินนำหน้าสุดมันหยุดกระทันหัน คนกลางที่มัวแต่สนใจเรื่องที่เจ้าปีศาจเฉลยมันก็เลยชนเปรี้ยงเข้าให้ โชคดีที่นีลหยุดทันไม่อย่างงั้นคงได้ล้มกลิ้งลงไปทั้งขบวน


            "นี่ต้อนรับกันด้วยสัตว์ประหลาดเลยเรอะ บ้าเอ๊ย!" เฮร์มิทสบถด้วยความโมโหยิ่งนึกหน้าอาจารย์ผู้คุมสอบบวกกับไอ้เพื่อนเจ้าชายที่พาเข้ามาด้วยความไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ยิ่งมีแต่เพิ่มความหงุดหงิด นี่ถ้าเมื่อกี้ยื่นมือไปแตะเข้าล่ะก็ป่านนี้คงได้อยู่ในท้องเจ้าโทลเรียบร้อย จบเกมตั้งแต่เริ่มแรกบัดซบสิ้นดี!


            "แสงที่เห็นคือเหยื่อล่อ ถ้าไปแตะมันเข้าล่ะก็ ผมไม่รับปากว่าจะช่วยออกมาได้แบบเป็นๆ นะครับ" เจ้าปีศาจน้ำแข็งยังคงอธิบายด้วยสีหน้าราบเรียบ แปลกใจตั้งแต่เดินเข้ามาในอาณาเขตของพวกโทลแล้วว่าทำไมภูตเรืองแสงถึงได้ลอยวนเวียนแต่สองคนนั่น และทุกครั้งที่ขยับเข้าใกล้พวกมันก็จะลอยหนี...นั่นเพราะ...ปีศาจชั้นต่ำพวกนี้ไม่มีทางที่จะเอาเหยื่อมาล่อปีศาจที่มีพลังเวทย์สูงกว่า เพราะพวกมันรู้ดีว่าไม่มีทางที่จะได้เหยื่อแต่จะกลายเป็นเหยื่อเสียเอง


            "มันคืออะไรนะ??" ณ ที่นี้ยังมีมนุษย์ผู้แสนบริสุทธิ์และใสซื่ออยู่หนึ่งคน (เหรอ????) เจไนท์กำลังขมวดคิ้วทำตาปริบๆ มองเพื่อนทั้งสองคนสลับกับภูตเรื่องแสงที่ยังลอยวนไปมารอบๆ ด้วยความสงสัย มันน่าหงุดหงิดนะที่ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งกับไอ้เพื่อนตาเดียวมันจะรู้กันอยู่แค่สองคน เหมือนโดนกันออกจากเขตพื้นที่อีกแล้ว


            "ง่ายๆ เลยนะ สาวๆ พวกนี้คือหางของมัน และถ้านายยื่นมือไปจับเข้าล่ะก็ มันก็จะเอาลิ้นเหนียวๆ ตวัดนายเข้าปาก แล้วกลืนลงท้อง ทีนี้ก็จะถูกย่อยแบบไม่เหลือให้เห็นแม้แต่กระดูก!" พอเฮร์มิทอธิบายจบ ภูตเรืองแสงที่ลอยอยู่รอบๆ ก็แตกฮือใบหน้างดงามนั้นแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันทีคล้ายจะเข้ามาจู่โจมแต่ก็เหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง


            "นายหมายถึง..กบ..?"

คำถามของเจไนท์ทำเอาเจ้าปีศาจมาดนิ่งถึงกับหลุดหัวเราะพรืดท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ คือถ้าในยามปกติเจไนท์คงจะดีใจมากที่ทำให้ไอ้เจ้าปีศาจมันสามารถแสดงอารมณ์อื่นออกมาได้ แต่ตอนนี้มันยังคงมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า ส่วนเฮร์มิทพอได้ยินคำถามมันก็ทำหน้าพะอืดพะอมแล้วยื่นมือมาตบไหล่เพื่อนเจ้าชายเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้ากับความมองโลกในแง่ดีเกิน


            "จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เอ่อ...หมายถึงว่า..ก็คล้ายๆ กัน แบบว่า...ประเภทเดียวกันนะ" อันที่จริงก็อยากจะอธิบายความต่ออยู่หรอก แต่กลัวจะเป็นการทำร้ายจินตนาการของเพื่อนนะสิ เพราะเจ้าแองเจิลโทลมันไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างชื่อ ลำตัวเหมือนคางคกที่มีฟันแหลมคมเหมือนปลาเพชรฆาต กับลิ้นที่มีเมือกเหนียวๆ เอาไว้จับเหยื่อ ส่วนหางของมันมีเอาไว้หลอกล่อ โชคดีแค่ไหนแล้วที่มันไม่ปรากฎตัวออกมาอาจเป็นเพราะมันเกรงกลัวอะไรบางอย่าง...อย่างเช่น..ปีศาจที่สูงศักดิ์กว่า

            "น่าสนุกดีแฮะ ชักอยากเห็น...."


            "เฮ้ย!! ไอ้บ้าเอ๊ย!!" ไอ้เจ้าปีศาจตาเดียวทำท่าจะโดดคว้าตัวเพื่อนเจ้าชายเอาไว้ตอนที่เห็นมันหาที่ตายด้วยการยื่นมือออกไปแตะภูตเรืองแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้า แต่เสียงเย็นชาของใครบางคนก็ดังขึ้นพร้อมกับลมเย็นวูบที่พัดเอาภูตเรืองแสงแตกฮือพ้นฝ่ามือที่ยื่นไปหาได้อย่างหวุดหวิด


            "ผม เตือน แล้ว ว่า อย่า แตะ!" คนฟังคงรู้สึกได้ว่าไม่ใช่แค่คำเตือนอย่างเดียวสังเกตได้จากสีหน้าและแววตาที่ส่อแววหงุดหงิดชัดเจน


            "ฉันก็แค่..อยากรู้.." ผิดก็รู้ตัวว่าผิดซะเจไนท์ ความผิดจะได้ลดลงกึ่งหนึ่ง


            "ให้ตาย!! แกนี่มันตัวอันตรายยิ่งกว่าไอ้พวกนั้นอีก" คราวนี้เฮร์มิทตะโกนใส่หน้าไอ้เพื่อนเจ้าชายโดยไม่สนว่ามันจะทำหน้าสำสึกผิด


            "ไวท์! ออกมา!" คำสั่งการของผู้เป็นนายเจืออารมร์หงุดหงิดชัดเจน คงไม่ต้องรอให้บอกซ้ำเจ้ามังกรน้ำแข็งก็โผล่หัวออกมาจากเสื้อคลุมทันที


            "อะไร!! นี่อย่าบอกนะ....อีกแล้วเหรอเนี่ย!!" เจไนท์โอดครวญเพราะรับรู้ได้ว่าไอ้เจ้ามังกรหิมะที่โดนเรียกตัวออกมามีหน้าที่อะไรนับจากนี้ พอได้สบตากันปุ๊บมันก็กระพือปีกแล้วบินไปโฉบไปเกาะบนไหล่ทันทีไไม่ต้องให้ใครบอก


            "สมน้ำหน้า!" เฮร์มิทเสริม นี่ถ้ามันแปะมือกับไอ้เจ้ามังกรได้มันคงทำ ส่วนไอ้เพื่อนเจ้าชายกำลังยกมือกุมขมับทำหน้าเหมือนผู้ร้ายโดนจับได้และกำลังโดนคุมตัวไปลานประการอย่างงั้น


            "ฉันทำอะไรผิดอีกเนี่ย" ไอ้เจ้าชายจอมเรื่องมากมันยังโวยไม่เลิก และรู้ดีว่าไม่สมารถสลัดไอ้เจ้ามังกรที่เกาะติดหนึบบนไหล่ได้ถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากนายของมัน


            "ผมแค่เป็นห่วง..." คนที่กำลังหงุดหงิดหัวเสียถึงกับชะงักกึกตอนที่ได้ยินคำสารภาพของเจ้าปีศาจน้ำแข็งผู้แสนจะเย็นชา


            ....จะดีใจดีไหมนะที่โดนเป็นห่วงแบบนี้


            "..กลัวว่าคุณจะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้พวกเราอีก ดูดีๆ ล่ะไวท์!" แต่ประโยคต่อมาก็ทำให้คนที่กำลังดีใจสลดวูบได้ในพริบตา ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินนำหน้าไปด้วยสีหน้าราบเรียบ ส่วนไอ้เจ้ามังกรมันก็ตอบรับคำสั่งของนายมันด้วยการครางขู่ในลำคอ


            "ดีใจด้วยนะ มีคนคอยห่วงขนาดนี้ ก๊ากกก" ไอ้เพื่อนตาเดียวเอามือตบไหล่อีกข้าง ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังลั่น

           

.................................


            บรรยากาศด้านนอกเริ่มคึกคัก นักเรียนที่เข้าร่วมการทดสอบถูกส่งเข้าไปตามลำดับ สายตาคู่หนึ่งทอดมองผ่านกระจกหน้าต่างจากอาคารห้องพยาบาลด้วยสีหน้ากังวลชัดเจน เมื่อน้องชายคนเล็กถูกส่งเข้าไปเป็นพวกแรกๆ ตอนที่มาถึงที่นี่ก็ไม่ได้เห็นแล้ว ในฐานะของพี่ชายแม้จะรู้ว่าเจ้าปิศาจน้ำแข็งนั่นน่าจะเอาตัวรอดได้แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี


            "ทั้งสามคนน่าจะผ่านไปได้นะครับ ผมเชื่ออย่างนั้น" อาจารย์ประจำห้องพยาบาลของปราสาทจันทรายังคงนั่งจิบชามองฟ้ามองลมชมวิวอย่างสบายใจอยู่ได้เหมือนอย่างเคย


            "อืม..แต่ก็อดห่วงไม่ได้..." ฟอเรนท์ยังคงขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลายวันที่ผ่านมาดูเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยปั่นป่วนกลับสงบลง ไม่มีการเคลื่อนไหว ไร้ซึ่งข่าวคราวใดๆ จากประสบการณ์ที่ผ่านมามันไม่ได้ช่วยให้สบายใจขึ้นเลย

            "...ประวัติศาสตาร์คงไม่ซ้ำรอยบ่อยๆ" เวสต์พูดด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย สายตายังเหม่อมองออกไปข้างนอก นึกย้อนไปยังเหตุการณ์ในครั้งอดีตที่ยังคงเหมือนหมุดแหลมตอกลงกลางใจทุกครั้ง


            "มันผ่านไปแล้วเวสต์ อย่าไปคิดถึงมันสิ" ฝ่ามือขาวซีดของฟอเรนท์วางลงบนหัวแล้วลูบเบาๆ อย่างอ่อนโยนเรียกรอยยิ้มจางๆ แต่งแต้มบนใบหน้าของอาจารย์ห้องพยาบาลตัวเล็กอีกครั้ง


            "นี่เรากำลังพูดถึงนักเรียนของผมอยู่ใช่ไหมฮะ" แววตาเจ้าเล่ห์ร้ายภายใต้กรอบแว่นกลับมาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ปีศาจอย่างฟอเรนท์ยิ้มตามได้อย่างไม่ยาก เพียงแค่นี้ความกังวลใจทั้งหมดทั้งมวลก็เหมือนจะมลายหายไปราวกับใช้เวทย์มนต์


            "เอาเถอะ! ยังไงทั้งหมดนี่ก็คือเวทย์มายา ไม่ได้มีอะไรอันตรายจริงๆ" ฟอเรนท์ยอมแพ้ด้วยการทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้พร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียด


            "แต่ว่า...ทั้งหมดนี่รุ่นพี่ไทนอสเป็นคนสั่งการทั้งหมดนะครับ" เวสต์พูดปนเสียงขบขัน อันที่จริงก็ชักอยากจะลองดูเหมือนกันว่าบดทดสอบเส้นทางปริศนาสุดอลังการงานสร้างนี้มีอะไรสนุกๆ ให้เล่นบ้าง


            "เฮ่อ! บางทีสิ่งที่กังวลก็คงเป็นรายชื่อของทีมงานและคนสั่งการนี่แหละ!" เสียงบ่นอุบของพี่ชายปีศาจพร้อมกับยกมือกุมขมับทำเอาอาจารย์ห้องพยาบาลหัวเราคิกคัก


            "ดื่มชาสักหน่อยไหมครับ?" ชากลิ่นหอมถูกยื่นมาให้ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ฟอเรนท์ทำได้แค่ส่ายหน้ากับตัวเองก่อนจะรับถ้วยชาขึ้นมาจิบตามคำเชิญ นี่ถ้าไม่คิดว่าจะต้องกลับไปดูแลความเรียบร้อยที่หอตะวันคงได้จับเจ้าอาจารย์ห้องพยาบาลจอมเจ้าเล่ห์มาจิบแทนชา


            "นายนี่มัน...!" ฟอเรนท์แกล้งทำเสียงหงุดหงิด แต่ก็หาได้ทำให้คนตรงหน้าสลดได้แม้แต่น้อย


            "ได้ยินว่าถ้าได้รับบาดเจ็บ จะถูกคัดชื่อออกทันทีครับ" การคัดชื่อออกคือการย้อนกลับมาสู่จุดเริ่มต้น ณ ตรงประตูทางเข้า สัญลักษณ์ตรงข้อมือจะถูกตัดขาด และความเจ็บปวดทั้งหมดที่อยู่ในการแข่งขันจะถูกลบทิ้งทันที


            "ถ้าเป็นไปตามแผนการได้ก็ดี แต่ยังไงก็ฝากดูด้วยล่ะ"


            "ยินดีรับใช้ครับ ท่านฟอเรนท์" ทั้งที่เป็นคำพูดที่ทาสของปีศาจแสดงถึงความเคารพต่อนาย แต่สำหรับทาสเจ้าเล่ห์คนนี้คงนับรวมไม่ได้ เพราะแววตาและรอยยิ้มที่เห็นนั่นมันช่างขัดกับคำพูดแสดงความเคารพอย่างชัดเจน


            "เสร็จจากงานนี้ นายโดนแน่" คำขู่ก็ไม่เป็นผลตามเคย ฝ่ายที่ยอมล่าถอยกลับไปทิ้งไว้เพียงเสียงถอนลมหายใจกับแววตาดุๆ ทอดมองมาก่อนจะเลือนหายไปในอากาศหลังจากพูดจบ


            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายของอาจารย์ห้องพยาบาลจางหายไปจากใบหน้าตอนที่สายตาทอดมองไปทางสนามทดสอบ ไม่ใช่แค่พี่ชายปิศาจหรอกที่เป็นกังวล เวสต์เองก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างในใจเช่นเดียวกัน เสื้อคลุมที่แขวนอยู่ถูกคว้ามาสวมก่อนจะมุ่งตรงไปยังสนามทดสอบ อย่างน้อยก็คงใช้สิทธิ์ของอาจารย์ห้องพยาบาลเข้าไปยุ่มย่ามได้ ถ้าไม่ได้ไปเห็นเองกับตาใกล้ๆ ก็คงวางใจไม่ได้เหมือนกัน

 

.............................

           

 
          
ด่านแรกทั้งสามคนแค่เดินผ่านไปเฉยๆ โดยไม่เสียเวลาและแรงมากนัก พวกภูตเรืองแสงสีสวยทำได้แค่โฉบไปมารอบๆ เท่านั้น ทางเดินยังคงทอดยาวไปเรื่อยๆ มีเพียงต้องเดินต่อไปข้างหน้าในขณะที่บรรยากาศยังคงมืดสลัว ไม่ว่ายังไงก็ไม่เหมือนเดินเข้ามาในเขาวงกตเลยสักนิด เสียงเคลื่อนไหวกับเสียงร้องแปลกๆ ของสัตว์ประหลาดที่ยังระบุสายพันธุ์ไม่ได้ยังคงมีให้ได้ยินตลอดทางและสีของสายรัดข้อมือก็เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ


            "เอ่อ...ฉันมีข้อสงสัย..." เจไนท์เหล่มองไปที่ไอ้เจ้ามังกรบนไหล่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองขอบกำแพงสูงเหนือหัว ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเพื่อนอีกสองคน "ถ้าเราจะให้ไวท์ขึ้นไปดูต้นทาง..." เจนไท์ชี้นิ้วประกอบการอธิบายแผนการของตัวเอง


            "แบบนั้นมันคือการขี้โกงนะ" เป็นคำเตือนของเฮร์มิทแต่ก็ไม่ได้ห้าม


            "ฉันว่าเราโกงตั้งแต่พาไอ้เจ้านี่เข้ามาแล้วล่ะ" ไอ้เจ้ามังกรกรหิมะงับนิ้วของเจไนท์ที่ชี้มาแต่ก็พลาด


            "ไวท์เป็นส่วนหนึ่งของผมนะครับ เหมือนที่ทุกคนพกอาวุธเข้ามา" เหตุผลของเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ไม่มีใครสามารถโต้แย้งได้ เฮร์มิทและเจไนท์ทำได้แค่หันมามอหงน้าทำตาปริบๆ ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งมันพูดด้วยสีหน้าราบเรียบสนิท ส่วนไอ้เจ้ามังกรมันก็กระพือปีกยืดอกอวดตัวหลังจากได้ยินคำพูดของนายมัน


            สิ่งที่เจไนท์ต้องการไม่ใช่ว่าอยากเดินทางให้เร็วด้วยการอาศัยปีกของมังกร อันนั้นมันจะดูขี้โกงแบบเอิกเกริกเกินไป แค่ต้องการคนดูต้นทางให้แม้ เพราะถ้าเอาแต่เดินไปข้างหน้าโดยไม่รู้ทิศทางแบบนี้แถมกำแพงแคบๆ นี่ก็ไม่รู้ว่ามันทอดยาวไปถึงไหน ขืนเดินดุ่มๆ สุ่มสี่สุ่มห้า ไม่วนกลับมาที่เดิมก็คงหลงทางเอาได้ง่ายๆ


            "งั้นมาลองดูกัน ถ้าทำได้เราจะได้เปรียบ" เฮร์มิทตัดบทคราวนี้เห็นด้วยกับความฉลาดแกมโกงของไอ้เพื่อนเจ้าชาย


            "เอาล่ะไวท์ ตานายแสดงแล้ว" เจไนท์ทำเสียงท้าทายและรู้ดีว่าไอ้เจ้ามังกรมันฟังออกว่าอะไรเป็นอะไร แต่ด้วยความซื่อสัตย์ก่อนที่มันจะกระทำการใดๆ ด้วยคำสั่งของคนอื่นมันจะต้องหันไปสบตาผู้เป็นนายก่อน เมื่อได้รับคำอนุญาตอย่างเป็นทางการมันถึงจะกางปีกแล้วร่อนขึ้นไปบนอากาศ


            ไวท์บินสูงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยระยะแค่นี้ไม่มีทางที่จะทำไม่ได้ แต่...ทุกครั้งที่ตัวมันใกล้จะได้แตะขอบด้านบนของกำแพงสีเขียวมันก็เหมือนจะก้าวพลาดไปหนึ่งก้าวเสมอ ปีกสีขาวยังคงกระพือสูงขึ้น..สูงขึ้น..และสูงขึ้น แต่มันก็ยังไม่สามารถแตะกรงเล็บลงบนขอบกำแพงได้


            "มันแปลกๆ นะ ทำไมไวท์มันถึงหยุดอยู่แค่นั้น" เสียงพึมพำของเจไนท์จากสายตาของคนที่ยืนอยู่ข้างล่าง เห็นไอ้เจ้ามังกรมันบินอยู่กับที่ พร้อมกับกางกรงเล็บเหมือนพยายามจะคว้าอะไรบางอย่างที่ว่างเปล่า ทั้งที่ขอบกำแพงอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ


            "กำแพงมันสูงขึ้นนะครับ" ผู้เป็นนายอย่างนีลยังสามารถรับรู้ได้ถึงความหงุดหงิดของไอ้เจ้ามังกรหิมะที่ไม่สามารถทำตามคำสั่งได้ มันถึงได้กางกรงเล็บออกไปแบบนั้น "ลงมาเถอะไวท์!" เสียงเรียกของนายทำให้มันหยุดชะงักและบินวนอยู่ที่เดิมสองสามรอบก่อนจะโฉบลงมาบนแขนของนีลพร้อมกับเสียงครางเบาๆ คล้ายจะฟ้องว่าไม่ใช่ความผิดของมัน


            "เฮ่อ! เป็นอันว่าสิ้นหวังแล้วสินะ" เจไนท์ทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก


            "ฉันเดาว่าคงไม่ใช่มีแค่เราหรอกที่คิดวิธีนี้ออก" เฮร์มิทเงยหน้ามองกำแพงสูงแล้วถอนหายใจยาวเหยียด ...คนที่วางผังเส้นทางนี้ก็คงเดาเอาไว้แล้วเหมือนกันว่ามันต้องมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น


            "งั้นเราก็ควรไปต่อสินะ" เสียงถอนหายใจอย่างปลงตกดังขึ้นอีกครั้งแทบจะพร้อมกัน เพราะนอกเหนือจากที่นีลพูดแล้วนั้นก็คงไม่มีวิธีอื่น ..เจ้ามังกรหิมะบินกลับมาอยู่ตำแหน่งเดิมของมันเมื่อทั้งสามคนเริ่มออกเดินทางอีกรอบ


            "ทำไงได้...." เฮร์มิทยักไหล่ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทางเดิม


            "เฮ่ย! ระ..."


            ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก เสียงดังน่าหวาดเสียวพวกนั้นทำให้คนที่โดนคว้าคอเสื้อจากด้านหลังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองตอนที่เห็นภาพตรงหน้า โชคดีที่เจไนท์ยื่นมือไปคว้าคอเสื้อไอ้เพื่อนตาเดียวเอาไว้ทั้งที่ยังร้องเตือนไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ


            ภาพกลไกตรงหน้าคือหอกปลายแหลมที่พุ่งออกมาจากกำแพงทั้งสองด้านแบบสวนทางกันก่อนจะผลุบหายเข้าไปในกำแพงฝั่งตรงข้าม มันไม่ได้มีเพียงด้ามสองด้ามแต่เป็นชุดตลอดแนวไปจนสุดทางแยกที่มองเห็นไกลๆ และถ้าหากเมื่อกี้ก้าวพลาดไปหนึ่งก้าวล่ะก็...


            "ผมว่า...เรามาผิดทางแล้วล่ะครับ" เสียงไอ้เจ้าปีศาจพึมพำเบาๆ ...ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วเหอะ!! เพิ่งจะหนีคางคกปีศาจมาได้ จะมาเอาตัวไม่รอดก็ตอนนี้แหละ ..นี่มันบททดสอบแน่เหรอ!!  

...............


            “ฮัดเช่ย!!” เสียงจามของอาจารย์ผู้คุมสอบดังพอที่จะทำให้นักเรียนที่กำลังทำสมาธิก่อนเข้าเป็นชุดต่อไปถึงกับสะดุ้ง


            “ไม่สบายเหรอครับอาจารย์ไทนอส” คำทักทายมาพร้อมรอยยิ้มอารมณ์ดีเช่นเคย

 
          
“คิดว่าคงไม่ต้องถึงมือนายหรอก แล้วนี่..จะมาช่วยหรือจะมาคุมล่ะ?”

 
          
“แล้วแต่จะคิดครับ” เวสต์ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ยังไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรมากสัญญาณที่นักเรียนชุดต่อไปจะเข้าสู่บททดสอบก็สว่างขึ้น และประตูทางเข้าก็เปิดออกอย่างรู้งาน


            รอยยิ้มของอาจารย์ประจำวิชาการต่อสู้ผู้ควบคุมการสอบราวกับส่งกำลังใจให้นักเรียนทุกคนก่อนเดินเข้าประตู แต่สำหรับคนที่รู้จักกันดี...รอยยิ้มกับแววตานั่นเหมือนคนที่กำลังคาดหวังและรอคอยอะไรบางอย่างต่างหาก...


 

*******************
 

 


มะ...มาได้เท่านี้เองเรอะ!!

ลมจะจับ ตาจะแตกตาย

เอาเป็นว่าถ้ายังไม่เบื่อกันก็จะมาปั่นให้อ่านกันเนืองๆ

แก่แล้วอะไรแล้วก็เลยคิดช้าพิมพ์ช้าไปบ้างอย่าถือสานะ

ขอบคุณทุกเม้นท์ที่ยังติดตามกันเจ้าค่

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 46 : 46. กลไกมายา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1302 , โพส : 9 , Rating : 50% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1571
คิดว่าอ.ไทนอสคงโดนเด็กสาปแช่งไปยันต้นตระกูลแล้วล่ะ55555
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 05:01
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1218
ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เจไนท์แกมีสิทธิ๋อยู่แค่ในโอวาสเท่านั้น
อย่าได้หือ
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.63.155 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 15:32
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1029
นู๋นีลแอบน่ากลัวนะเนี่ย ตอนนี้สอนให้รู้ว่าอย่าทำให้นีลหงุดหงิด 5555
Name : mheeboo [ IP : 27.55.11.147 ]

วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:35
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1024
หืออออ!!!เหมือนมีลางสังหรณ์ว่าจะต้องเกิดเรื่องยังไงก้อไม่รุ้เนอะ

ว่าแต่เจไนท์แกจะซนไปแล้วนะ

โดนคุมความประพฤแบบนี้น่ะดีแล้วว 5555
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 101.108.213.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มกราคม 2556 / 14:21
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1023
ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮ่าเจ้าชายที่ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเลยจังค่ะ คิก^^
PS.  ดวงอาทิตย์ ค่อยส่องแสงยามทิวา ร้อนแรงและเร่าร้อน แต่อบอุ่นเต็มด้วยรัก ดวงจันทร์ ให้แสงยามราตรี สวยงามและอ่อนหวาน กลับหนาวเหน็บโดดเดี่ยว
Name : ว่างเปล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ว่างเปล่า [ IP : 180.183.155.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มกราคม 2556 / 16:38
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1022
สนุกมาก ค้างอ่ะ มาต่อด่วน
Name : ขวัญ [ IP : 61.7.178.17 ]

วันที่: 17 มกราคม 2556 / 15:53
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1019
โฮรกกกกจะรอดดดกันม๊ายยยย
ท่านนีลแอบบบโหดเบาเบา เพราะห่วงใช่ป๊ะล่ะ *ขยิบตาใส่*
เจ้าชายแน่เหรอ ซนได้เรื่องจริงๆ เกือบโดนหม่ำไปแล้ว =__=* ชอบลองของซะจริง

ลูกศิษย์ที่เข้าไปว่าเทพแล้วนะ อาจารย์ที่คุมอยู่ข้างนอกท่าทางจะเทพกว่า รู้ทางกันไปซะหมด
รอดูตอนต่อไป ขอให้รอดออกมาครบ 32 นะคะนะ
Name : kabu [ IP : 124.120.65.223 ]

วันที่: 15 มกราคม 2556 / 23:21
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1018
แค่เป็นปีศาจ ก็โกงกันแล้ว
ในเมื่อ มายาปีศาจบางตนสู้ไม่ได้และล่าถอยไปเอง

นีลคงได้ออกมาเป็นกลุ่มแรก ไม่ก็บางแบบเฉียดๆ
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.2.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2556 / 22:08
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1017
เดินไปผิดทางแล้วจะทำยังไงต่อล่ะทีนี้

ปล.คิดถึงนีลมากมาย
Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.162.211 ]

วันที่: 15 มกราคม 2556 / 22:00
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android