คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 47 :


     อัพเดท 20 ก.พ. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 165 Overall : 78,973
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2013 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 47 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1230 , โพส : 11 , Rating : 60% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


แค่... คำขอ

 

ทั้งสามคนยืนมองทางเดินที่มีอยู่ทางเดียวตรงหน้าอย่างเซ็งจัด ครั้นจะถอยหลังกลับก็ไม่ทันเสียแล้ว มีทางเดียวคือต้องเดินหน้า...ถ้าร่างไม่โดนจิ้มจนพรุนเสียก่อนก็คงรอดไปถึงฝั่งโน้นได้


            แววตาเย็นชามองกลไกตรงหน้าราวกับว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อ มองออกเลยว่ามันเป็นบททดสอบและวัดใจคนที่จะเดินผ่านไปในคราวเดียว คือถ้าคุณกล้าที่จะเดินผ่าน นั่นก็เท่ากับว่าต้องมั่นใจด้วยว่าจะสามารถป้องกันตัวเองจากอันตรายรอบด้านได้ด้วย สำหรับปีศาจอย่างนีลจะถือว่าเป็นเรื่องเล็กมาก ถ้าไม่ติดว่า...


            "ฝีมือไอ้อาจารย์นั่นชัวร์ กะฆ่ากันให้ตายเลยใช่ไหมเนี่ย!" เจไนท์กำลังนึกภาพใบหน้าสุดกวนของอาจารย์ประจำวิชาการต่อสู้ที่กำลังแสยะยิ้มรอชมการพ่ายแพ้ของนักเรียน..จิตชัดๆ

  
         
"คงไม่ถึงกับตายหรอก แต่อาจจะตกรอบ" ไอ้เจ้าตาเดียวพูดเหมือนจะให้กำลังใจ แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา เพราะถ้าเทียบกันแล้วในชีวิตจริงก็เท่ากับตายหากแก้ปัญหาไม่ได้ ส่วนในบททดสอบมันก็คือการตกรอบนั่นแหละ


            "ผมจะลองดู" น้ำเสียงราบเรียบพูดขึ้นพร้อมกับปลายเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าเข้าไปในทางเดินที่มีแต่ฝูงหอกออกมาต้อนรับ โดยที่เพื่อนอีกสองคนไม่ทันได้ร้องห้ามหรือคว้าตัวเอาไว้..ฉายาปีศาจน้ำแข็งนี่ไม่ได้ช่วยให้มันใจเย็นลงบ้างเลยหรือไร!!


            เปรี๊ยะ!! เปรี๊ยะ!!

            เสียงลั่นแสบแก้วหูดังขึ้นทันทีที่ปลายเท้าเหยียบโดนกลไกสิ่งที่ออกมาทักทายเจ้าปีศาจตัวเล็กก็คือปลายหอกที่พุ่งออกมาจากกำแพงทั้งสองข้างพร้อมกัน แต่สิ่งที่ทำให้เกิดเสียงลั่นดังสนั่นนั่นก็คือปลายหอกที่พุ่งเข้ากระทบกับเกราะเวทย์ของเจ้าปีศาจน้ำแข็ง โดยที่เจ้าตัวยังคงรักษาสีหน้าราบเรียบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น


            ...ส่วนเพื่อนอีกสองคน ทำได้แค่ยืนอ้าปากค้างอย่างหวาดเสียว แต่ไอ้เจ้าเพื่อนปีศาจก็ยังคงก้าวต่อไปด้วยสีหน้ามั่นคง แม้จะมีหอกปลายแหลมพุ่งเข้าใส่ไม่ขาดสาย แต่ไม่มีเลยสักอันที่จะเจาะเข้าถึงตัว


            อันที่จริงถ้าตามความเข้าใจแล้ว ด่านนี้คือบททดสอบความแข็งแกร่งของเกราะเวทย์...และที่สำคัญ..มันวัดใจคนได้อย่างร้ายกาจ ใครที่ผ่านมาเจอด่านนี้จะได้รู้ตัวไปเลยว่าความกล้า..กับ..ดีแต่ปากมันต่างกันยังไง


            "ไปกันเถอะ ผมว่ามันไม่น่ายากอย่างที่ทุกคนคิดหอรก" น้ำเสียงเย็นชาบอก กำแพงเวทย์น้ำแข็งได้เปิดทางเอาไว้แล้ว อีกสองคนที่กำลังยืนอึ้งตะลึงงันก็เลยได้สติก่อนจะก้าวตามโดยมีนีลเป็นคนเดินนำ แต่...ข้อเสียของเกราะเวทย์น้ำแข็งที่เจ้าตัวยังไม่สามารถแก้ได้ก็คือ..ความหนาวเย็นจับขั้วหัวใจนี่แหละ


            "ฉะ..ฉัน..แค่นึกนึกเกราะเวทย์ของตัวเองขึ้นมา...เอ่อ..แค่นิดหน่อยน่ะนะ" เจ้าของเกราะเวทย์ในเขตอุ่นอย่างเฮร์มิทพูดด้วยเสียงสั่นๆ และฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆ เป็นจังหวะ แต่พอโดนสายตาเจ้าของเวทย์ที่กางคุ้มกันตอลอดทางปรายมองมาเฮร์มิทก็ตัดสินใจได้ว่า..ทนไปถอะ..


            "ชะ..ช้าไปนะ!!" มนุษย์สายเลือดบริสุทธิอีกคนที่เดินเอาแขนโอบตัวเอง ฟันกระทบกันกึกๆ แถมยังมีไอ้เจ้ามังกรหิมะที่แสนจะดีใจกับอากาศเย็นช่วยกระพือปีกเรียกลมเพิ่มระดับความเย็นให้อีก แต่จะให้หันไปว่าใส่เจ้าของเวทย์เรอะ! ไม่มีทางหรอกเหอะ!! แต่ไอ้ที่พูดไปเมื่อกี้แค่เหน็บไอ้คนข้างๆ ที่ดันเสนอความคิดมาได้ตอนที่เดินผ่านมาแล้วครึ่งทาง


            กึก กึก

            เสียงบดของปลายหอกแหลมดังสลับกับเสียงพุ่งเข้าใส่เกราะเวทย์ แต่ทั้งสามคนก็ยังคงเดินผ่านได้อย่างไม่สะทกสะท้าน แต่เสียงแปลกๆ ที่ได้ยินทำให้คนที่เดินตามหลังสุดเพราะหนาวจนก้าวขาไม่ออกอย่างเจไนท์หันกลับไปมองข้างหลังด้วยความสงสัย


            "วะ..วิ่ง!! วิ่งเร็ว!!" เสียงตะโกนดังลั่น อีกสองคนหันกลับมามอง แต่ก็โดนเจไนท์ที่วิ่งกางแขนมาไล่ตอนให้ต้องออกวิ่งตามคำสั่งอย่างช่วยไม่ได้


            "อะไรวะเฮ้ย!!" เฮร์มิทโวยวาย พยายามจะหันกลับไปมองข้างหลัง


            "เออน่า!! วิ่งก่อน เดี๋ยวบอก" เจไนท์ยังคงไล่ต้อนเพื่อนทั้งสองคนให้วิ่งตรงไปข้างหน้า เหลืออีกไม่กี่ก้าวก็จะพ้นเส้นทางกลไกนี้แล้ว


            เปรี๊ยะ!!


            ตูม!!!

            เสียงระเบิดของเกราะเวทย์ พร้อมกับเศษน้ำแข็งกระจายเต็มพื้น และร่างของทั้งสามคนกับมังกรอีกหนึ่งตัวกองรวมกันอยู่บนพื้น ทางเดินที่ผ่านมาเมื่อครู่ขยับเข้าหากันสนิทแนบแน่นราวกับว่าทางที่เดินผ่านมาเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตา...ถ้าเกิดเมื่อกี้ยังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะก็...ไม่อยากจะคิดว่าสภาพจะเป็นยังไง


            "อะไรวะเนี่ย!" คำถามเดิมของเฮร์มิทมาพร้อมกับเสียงครางโอดครวญเพราะได้รับความหวังดีจากเพื่อนเจ้าชายที่กลัวว่าจะไม่ทันการ ยกเท้ายันโครมทีเผลอจะพุ่งไปข้างหน้า ก่อนที่ไอ้เพื่อนเจ้าชายมันจะคว้าตัวเจ้าปีศาจตัวเล็กแล้วพุ่งตามมา กลายเป็นว่าคนที่มาก่อนเสมือนเป็นฟูกรองอยู่ล่างสุด

 
          
"โทษที ไม่ได้ตั้งใจ" เสียงอ่อยๆ แบบนี้ เดาว่าเจไนท์ไม่ได้ตั้งใจจะขอโทษไอ้คุณเพื่อนตาเดียว แต่มันกำลังขอโทษคนในอ้อมแขนที่มันทะนุถนอมซะดิบดีนั่นต่างหาก


            "คุณเจไนท์!" แต่รู้สึกเหมือนว่าเจ้าปีศาจน้ำแข็งจะไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะรับคำขอโทษ ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่ไปกระตุ้นให้ปีศาจออกหากินทั้งที่ไม่ใช่เวลา

 
          
  แม้จะรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ในนาทีสุดท้ายเจไนท์ก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังมีมังกรอีกตัวที่ และจังหวะที่เอื้อมมือไปคว้าตัวมันออกมาได้ ปลายแหลมของหอกก็เฉือนเข้าให้ตรงไหล่ไปหนึ่งแผล แม้ไม่บาดลึกแต่ก็มีเลือดไหลซิบออกมา แล้วคนจมูกดีอย่างนีลในระยะประชิดตัวแบบนี้ มีหรือจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายบาดเจ็บ


            "ฉันไม่เป็นไร แค่ถากๆ ไม่เจ็บมากหรอก" เจไนท์รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง เอามือกุมแผลตรงไหล่ไว้ สายตาของเจ้าปีศาจยังคงจ้องมองมาไม่ลดละ ..เจไนท์อยากจะเข้าข้างตัวเองว่านั่นคือความหวงใย แต่ก็ยังคงแย้งกับอีกใจว่าอาจจะ...ไม่ใช่..


            นีลถอนหายใจออกมาอย่างติดขัดราวกับว่าไม่อยากหายใจเอาอากาศบริเวณนั้นเข้าจมูก รู้สึกหงุดหงิดและโกรธตัวเองที่แม้ในตอนนี้ก็ไม่สามารถปฏิเสธสัญชาตญาณขั้นต้นของตัวเองได้ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เหมือนไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหว เฮร์มิทเองก็ยังคงจับตามองสถานการณ์ตรงหน้าราวกับว่าพร้อมจะกระโจนใส่หากปีศาจอย่างนีลไม่สามารถควบคุมตัวเองได้


            "ทำ..ทำแผลก่อน..." แม้แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกไปก็ยังแหบแห้งราวกับคนขาดน้ำ ทั้งที่อยากจะเข้าไปดูอาการด้วยตาตัวเอง และแม้จะพูดออกไปแบบนั้นแต่กลับต้องถอยออกมาให้ห่าง แล้วส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังเพื่อนอีกคน ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างคนที่กำลังตัดใจจากอะไรบางอย่างแล้วหันหลังให้


            "ฉัน..ขอโทษ" คำขอโทษแผ่วเบาจากปากคนเจ็บดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คำขอโทษลอยๆ ที่ไม่ได้ระบุตัวตนผู้รับ หากแต่ในใจของคนที่กำลังยืนหันหลังให้กลับรู้สึกราวกับโดนอาวุธปลายแหลมพุ่งเข้าใส่...


            คำพูดนั้นไม่ใช่เจไนท์หรอกที่สมควรจะพูดออกมา


            เฮร์มิทส่ายหน้ากับตัวเอง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูอาการบาดเจ็บ ไอ้เพื่อนเจ้าชายมาดกวนตอนนี้หน้าซีดยังกับไก่ต้ม เดาว่าคงไม่ใช่เพราะอาการเจ็บจากแผล แต่เป็นเพราะมันสำนึกผิดในหลายๆ เรื่องของวันนี้ ซึ่งอันที่จริงก็สมควรให้มันเป็ฯแบบนั้น แต่ก็ยังอดสงสารไม่ได้


            "แกนี่น่า!! ไม่รู้รึไงว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นห่วงแค่ไหน" เฮร์มิทกระซิบบอกเสียงรอดไรฟันมือก็ยังสาละวนอยู่กับการป้ายยาห้ามเลือดให้ โชคดีที่เอายาสมุนไพรที่เจ้าอัลล์ให้ติดตัวมาด้วยหวังว่ามันจะช่วยได้เหมือนตอนซ้อมนะ ทาทับด้วยยาของอาจารย์ห้องพยาบาลอีกที แม้ว่ากลิ่นมันจะไม่น่าพิศวาสก็เหอะ(ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเป็นแม่บ้าน - -')


            "รู้!!" ตอบสั้นๆ อย่างคนที่กำลังสำนึกผิด แต่สายตายังไม่ละจากแผ่นหลังของใครบางคน


            "รู้แล้วก็ระวังสิวะ" ...เหมือนแม่กำลังสอนลูกอย่างไงอย่างงั้น...หรือนี่เฮร์มิทจะอัพเลเวลไปไกลแล้ว


            "ก็เพราะว่าระวังแล้วนะสิ!" เจไนท์ยังคงเถียง...ด้วยความสัตย์จริงที่เจ็บนิดหน่อยนี่ก็เพราะเมื่อกี้มัวแต่ระวังให้คนอื่นจนลืมตัวเองนี่แหละ ที่จริงแล้วเจ็บแค่นี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยจิ๊บจ๊อยมาก ถ้า...ถ้าหากไม่มีเส้นกั้นระหว่างปีศาจกับมนุษย์


            เฮร์มิทถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้าอย่างระอา ลงทุนยกผ้าโพกหัวของตัวเองให้เป็นผ้าพันแผลโดยไม่ลำเลิกบุญคุณ


            "เอาล่ะ เพราะเมื่อกี้แกทำได้ดี เพราะงั้นฉันจะไปยืนทำเป็นตาบอดอยู่ตรงนั้น 3 นาที รีบๆ ตามไปล่ะ" ไอ้เจ้าเพื่อนตาเดียวบอกพร้อมกับตบไหล่เบาๆ แล้วโบกมือเรียกเจ้ามังกรที่บินวนอยู่รอบนายน้อยของมันให้ไปด้วยกัน


            "3 นาทีเนี่ยนะ!" เจไนท์ทำสีหน้าไม่พอใจ


            "ถ้าแกจะลืมไปนะ....ตอนนี้เรายังอยู่ในเกม เข้าใจ๋!!" พูดจบก็เดินไปจากไปทันที ไม่รอให้มีข้อต่อรองใดๆ อีก ขืนยืนอยู่ต่อ สามนาทีนั่นมันก็หมดตั้งแต่ตอนที่มันเถียงนี่แหละ


            .....................


            แม้จะยืนหันหลังให้ แต่เจ้าปีศาจก็ได้ยินทุกเสียงการเคลื่อนไหว แม้จะไม่หันไปมองก็ยังจินตนาการถึงกลิ่นอันรัญจวนใจนั่นได้อยู่ดี...นี่แหละที่มันน่ากลัว


            "นีล..." เสียงเรียกคุ้นหูทำให้เจ้าตัวถึงกับผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด นานแล้วที่ไม่ได้กลั้นหายใจเป็นเวลานานๆ แบบนี้ ...กลิ่นคาวหอมหวานถูกกลบด้วยกลิ่นสมุนไพรฉุนจมูก และแค่ได้กลิ่นก็รู้เลยว่าเจ้าของเป็นใคร


            "ยาของอาจารย์เวสต์นี่กลิ่นฉุนไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" เจ้าปีศาจตัวเล็กหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าและพบว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ใกล้ในระยะประชิด ใบหน้าขาวเงยขึ้นเพื่อจะได้มองอีกฝ่ายได้ถนัดตา ในระยะนี้ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่สีหน้าแย่กว่ากัน


            ฝ่ามืออุ่นเลื่อนมาแตะบนใบหน้าเย็นของเจ้าปีศาจน้ำแข็ง ปลายนิ้วไกล่เกลี่ยไปมาแผ่วเบา แม้จะไม่มีคำพูดใดออกมาจากปาก หากแต่สายตาคู่นั้นที่จ้องมองมาก็บอกให้รู้ว่ารู้สึกผิดแค่ไหน ใบหน้าที่ราบเรียบไร้อารมณ์ของเจ้าปีศาจเอียงเข้าหาฝ่ามือราวกับจะรับคำขอโทษนั้นไว้และกล่าวขอโทษกลับไปโดยไร้ซึ่งคำพูด มีเพียงสายตาสองคู่ที่จ้องมองกันอย่างไม่ลดละราวกับว่ากลัวอีกฝ่ายจะหายไปจากตรงหน้า


            "ขอบคุณ...ที่ไม่เป็นไร..." คำพูดราบเรียบแสนธรรมดาของเจ้าปีศาจน้ำแข็ง แต่คนฟังกลับรู้สึกชุ่มชื่นในอก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา


            "ไม่เป็นไร เจ็บแค่นี้เอง ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย" เจไนท์เถียงกลับพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ปลายนิ้วที่เกลี่ยบนแก้มใสแอบหยิกเบาๆ เป็นการเตือน


            "มนุษย์...เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ..เปราะบาง..." คำพูดนั้นไม่ได้แผงความหมายถึงการดูถูกหรือเหยียดเผ่าพันธุ์ หากแต่มองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นจะรู้ว่าคนพูดกำลังจมอยู่กับความเศร้าหมอง เจไนท์อยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดปลอบแต่ก็ต้องยั้งใจเอาไว้


            นีลหลับตาลงข่มใจให้ลืมจินตนาการอันน่ากลัวของตัวเอง ช่างน่าขำที่ปีศาจกลับหวาดกลัวความตาย...ความตายของมนุษย์ซึ่งเคยถูกเรียกว่าเป็นเพียงเหยื่อ

 
          
"ถึงจะอ่อนแอแต่ก็อยากปกป้อง" ราวกับคำสัญญาหนักแน่นของเจไนท์ แต่คนฟังกลับส่ายหน้าแววตาที่มองมาจริงจังและแน่วแน่


            "สัญญากับผมว่าอย่าเสี่ยงทำอะไรให้บาดเจ็บ...ผมขอร้อง.." เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะแย้ง นีลจึงเปลี่ยนเป็นร้องขอแทน ขอร้อง คำสั่ง และเด็ดขาดมาพร้อมกันในประโยคเดียว


            เจไนท์ทำได้แค่กัดฟันกรอดและกำหมัดแน่น ตอนแรกจะยกมือชี้หน้า แต่..นี่มันคือนีล..ไม่ใช่ไอ้ตาเดียวกวนประสาทนั่น ที่จะได้เถียงกันเป็นวันๆ ได้ไม่จบสิ้น


            "นีล!! นายกำลังตัดช่องทางความสนุกของฉันนะ!!"


            "คุณเจไนท์ก็กำลังจะทำให้ผมหมดความอดทนนะครับ" นี่ก็สวนกลับทันทีเหมือนกัน


  
         
....แล้ว...บรรยากาศหวานซึ้งจ้องตากันเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้ว
!!??  - -'

 
          
"ฉันไม่หลบอยู่ข้างหลังนายแน่" ไอ้เจ้าชายจอมดื้อยังคงเถียงไม่ยอมลดละ


            "ผมแค่บอกว่าอย่าทำอะไรเสี่ยงให้บาดเจ็บ" นีลย้ำหนักแน่นอีกครั้ง


            "แกมันตัวหาเรื่อง..!!"

 
          
"ฉันไม่ได้เป็นคนหา....เฮ้ย!!...มาตั้งแต่ตอนไหน?" กะจะหันไปเถียง(ก็ว่าแล้วสำนวนมันแปลกๆ) เป็นไอ้ตาเดียวที่โผล่มาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว แถมยังไปเข้าพวกกับไอ้เจ้าปีศาจเสร็จสรรพ


            "3 นาทีไง จะไปต่อกันไหม!!" สาบานได้ว่านั่นคือคำถาม..ส่วนคำตอบก็คือ..ไป..กับ..ก็ไปสิ  - -'


            "ถือว่าผมขอ...แล้วนะครับ" นีลไม่ได้หันไปตอบคำถามของเฮร์มิท แต่ยังไม่ลืมที่จะหันไปเน้นย้ำใครบางคนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เพียงแค่ใช้สายตาจ้องมอง ก่อนจะเดินนำหน้าไปยังทางแยกเพื่อเลือกเส้นทางต่อไป ส่วนไอ้คนตรงเวลามันก็หันมาแสยะยิ้มให้พร้อมกับยักไหล่แล้วก็ทิ้งคำพูดให้กำลังใจไว้อย่างสุดซึ้ง


            "สม!!"

 
          
"เอ้อ!! ทีใครทีมันล่ะกัน!!" ทำได้แค่อาฆาตเอาไว้ก่อนเท่านั้น ก่อนจะวิ่งตามหลังทุกคนไป ตามด้วยผู้คุมอย่างมังกรหิมะที่โฉบลงมาประจำตำแหน่ง...เกิดเป็นเจไนท์..ทำไมต้องแพ้ทั้งชาติ!!


..........................



            ด้านหน้าสนามประลองที่นักเรียนชุดสุดท้ายเพิ่งจะหายลับตาเข้าไปในประตู เหลือทิ้งไว้เพียงอาจารย์สองคนที่ยังคงยืนรอเฝ้าดูสถานการณ์


            ผลุบ!!

 
          
ตุ๊บ!!


            เสียงเหมือนของหนักหล่นลงบนพื้นด้วยความสูงไม่มากนัก

 
          
"อ้วก
!!! แหวะ!!!" ตามมาด้วยเสียงอาเจียนหนักๆ อาจารย์สองคนหันมาสบตากันก่อนจะวิ่งไปดู


            วัตถุปริศนาที่ว่าคือหนึ่งในนักเรียนที่เข้าร่วมการสอบคัดเลือก กำลังโก่งคออาเจียนในสภาพเนื้อตัวเปียกโชก ใบหน้าซีดเผือด และ...ที่ทำให้ต้องยกมืออุกจมูกก็คือกลิ่นเหม็นสาบของคราบเมือกสีเขียวถเหนียวข้นที่ติดอยู่ตามตัว       ไม่น่าแปลกใจหรอกที่ทำไมเจ้าตัวถึงได้มีอาการแบบนั้น


            "โอ้...มาเร็วดีแหะ ไปเจออะไรมาล่ะ" อาจารย์ผู้คุมสอบถามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


            "จะ..เจอะ....แหวะ" เวสต์เหล่มองรุ่นพี่ด้วยหางตาตอนที่นักเรียนตรงหน้าเริ่มหน้าซีด ยกมือขอความช่วยเหลือ แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าไป สายน้ำเย็นก็พุ่งใส่นักเรียนผู้น่าสงสารตรงหน้าราวกับเปิดฝักบัวพร้อมกันหลายๆ อัน


            "ช่วยล้างตัวไง เผื่อจะดีขึ้น" ก็ยังคงเป็นอาจารย์ที่ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใดในโลกได้เหมือนเดิม แม้ว่าเวสต์อยากจะเถียงแต่ก็ต้องยอมรับว่ากลิ่นดีกว่าตอนแรกอยู่มาก


            "คางคก คางคกตัวใหญ่ แหวะ!" อาจารย์ห้องพยาบาลเข้าไปช่วยประคองให้ลุกขึ้น แล้วก็ได้ยินเสียงเพ้อราวกับได้เจอเข้ากับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตมา....แต่ว่า...คางคกไปอยู่ในสนามทดสอบได้ยังไงล่ะ?...คงไม่ใช่...


            "นี่...คงจะไปเจอแองเจิลของฉันมาสินะ"


           "อย่าบอกนะครับว่า..แองเจิลโทรล!" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของรุ่นพี่ไทนอสยังคงเป็นคำตอบได้ดีเสมอ เวสต์ทำได้แค่ถอนหายใจออกมายาวเหยียดพร้อมกับกลอกตาไปมา ไม่ต้องเห็นภาพก็รู้เลยว่านักเรียนผู้โชคร้ายคนนี้ไปเจอกับอะไรมา


            "น่ารักดีออก หางมันเต้นระบำได้ด้วยนะ" นี่คือ...อาจารย์สอนวิชาการต่อสู้ที่ขี้โกงและกวนประสาทที่สุดในประวัติศาสตร์ ก็ได้แต่หวังว่านักเรียนทั้งสามคนที่เป็นห่วงคงจะไม่โชคร้ายแบบนี้นะ

.

.

.

 

          
"นี่เรา...กำลังอยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ยะ
!!!" เสียงบ่นพึมพำของเจไนท์ และเป็นอีกครั้งที่ทั้งสามคนยืนอึ้งกับภาพมายาตรงหน้า...ทั้งที่เป็นป่า...ป่าไม้รกทึบด้วยนะ แต่แล้วทำไมถึงมีสัตว์ที่หน้าคล้ายปลาแหวกว่ายอยู่ต็มไปหมดแบบนี้!!



*******************>จบตอน<


หายไปช้านาน แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตนะ
(แอบโผล่มาเงียบๆ อุอุ)
ขอบคุณที่ยังมีคนติดตามอ่านบ้างอะไรบ้าง
ยังพอมีกำลังใจเล็กๆน้อยๆ พอเป็นกระสัย

ปล.นิยายเรื่องนี้กำลังอยู่ในขั้นพิจารณาตัวเองอยู่นะ

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 47 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1230 , โพส : 11 , Rating : 60% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1572
นึกว่าเฮร์มิทจะได้เจอฉากติดเรทแล้วสะอีก5555
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 05:11
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1219
55555555
เจไนท์อย่าๆ
อย่าขัดนีลเด็ดขาด
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.63.155 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 16:16
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1062
อ่านนนนนอยู่น๊าาาาาาา อย่าเพิ่งฮาราคีรี เอ๊ยยย..อย่าเพิ่งพิจารณาตัวเอง
คุณได้ไปต่อฮร่ะ >[ ]< !!!!!!!!! ขำเจไนท์ เถียงยังไง แถข้างไหน ก็ไม่ชนะสักที
แต่ว่า..ฉากหวานซึ้งที่ำกำลังจะอัพเลเวลให้ชวนหวานเลี่ยน
อยู่ดี ๆ กลายเป็นฉากจิกกัดกันได้ยังไง๊ แถมยังแง่ง ๆ ใส่กัน
เหมือนก่อนหน้านี้ไม่ไ้ด้หวานกันมาก่อน =___=' ปรับอารมณ์ตามไม่ทัน เชื่อเค้าเลย คู่รักคู่กัดใช่ป๊ะ

กว่าจะได้ออกไป จะน่วมก่อนหรือเปล่า รอลุ้นนนนนนนนต่อปายยย
Name : kabu [ IP : 171.96.21.66 ]

วันที่: 18 มีนาคม 2556 / 22:11
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1041
มาแล้ว เย๊ๆๆๆๆ
Name : ขวัญ [ IP : 110.77.219.194 ]

วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:07
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1037
คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกก


ในที่สุดก็กลับมาแล้ว

แต่....
อยู่ในขั้นตอนการพิจารณาตัวเองนี่คืออะไรอ่ะ คาใจอย่างแรงงงง
Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.37.141 ]

วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:48
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1035
กว่าจะอัพน่ะค่ะ

น่าจะหวานกันนานกว่านี้หน่อยนะ
PS.  ดวงอาทิตย์ ค่อยส่องแสงยามทิวา ร้อนแรงและเร่าร้อน แต่อบอุ่นเต็มด้วยรัก ดวงจันทร์ ให้แสงยามราตรี สวยงามและอ่อนหวาน กลับหนาวเหน็บโดดเดี่ยว
Name : ว่างเปล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ว่างเปล่า [ IP : 115.67.5.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:47
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1034
หวานกันได้ไม่ถึง 3 นาทีเลยน้าาาาา

แต่ก้อเอาเถอะหวานกันทีละนิดๆ ค่อยๆให้มันซึมซับเข้าไปในจิตใจทีละน้อย มันก้อดีไปอีกแบบล่ะนะ

ว่าแต่ต่อไปจะได้เจอกับอะไรอีกล่ะเนี่ยย

ดูน่าสนุกยังไงก้อไม่รุ้สินะ  หุหุหุ
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 223.206.86.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:17
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1033
ซึ่งๆๆกันได้แค่ สามนาที
ที่เหลือ หาทางรอดชีวิตจากบททดสอบ
+_+
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.18.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:04
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1032
กลับมาแล้ว ดีใจจุงเบย ><
Name : Chammy" < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chammy" [ IP : 125.25.154.198 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:43
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1031
คิดถึงจริงงงงง>___<
PS.  I love{ xs คิเรปูติน!!} เบียเร็น ซันอิ ไองิน มาอิ อุลกริม นอยเทส ไลท์แอล !!!!!!!!!!!!!!!!!
Name : เพลิงเจ้าหญิงซาตาน < My.iD > [ IP : 61.90.47.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:46
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1030
คิดถึงนีลมากถ้าไม่ติดว่าเจไนท์อยู่ จะพุ่งหลาวเข้าไปกอด อิอิ
คู่นี้พัฒนาแบบเนิบๆแต่น่ารัก ลุ้นมากว่าเมื่อไรจะคบกันแบบเปิดเผยชัดเจน
เฮร์มิทก็สู้ๆนะ รีบๆผ่านด่านจะได้ออกมาเจออัลล์เร็วๆ

สนุกมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^_____^
Name : KaNaMe_Demon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaNaMe_Demon [ IP : 171.100.169.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:32
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android