คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 48 : 48. มายาซ้อน


     อัพเดท 25 ก.พ. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 198 Overall : 79,006
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 48 : 48. มายาซ้อน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1193 , โพส : 12 , Rating : 50% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


48. มายาซ้อน

 

            รอบบริเวณที่ยืนเป็นป่าไม้ยืนต้นสูงท่วมหัว สีเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้าดูสบายตา...แต่...ไอ้ที่ควรจะมีอยู่อย่างเช่นฝูงลิงหน้าแปลก สัตว์ประหลาดน่ากลัว หรือไม่ก็ฝูงนกกินเนื้อ แต่นี่กลับเป็นสัตว์น้ำซะงั้น!! ฟองน้ำขนาดใหญ่ลอยขึ้นไปในอากาศ มองยังไงก็เหมือนยืนอยู่กลางอควาเรี่ยมขนาดใหญ่ แต่ตรงนี้ดันไม่มีกำแพงเวทย์กางกั้นเหมือนในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนะสิ อย่างเมื่อกี้เจ้าปลาหมึกหนวดตัวเล็กกับฝูงแมงกะพรุนสีชมพูเพิ่งจะลอยผ่านหน้าไปในระยะประชิด


            "นะ...นี่เรากำลังจมน้ำอยู่ใช่ไหม?" ไอ้เจ้าลูกครึ่งทางตอนใต้ที่เคยเจอแต่ทะเลทรายพูดด้วยสีหน้าเหมือนคนที่กำลังเพ้อ แถมยังเอานิ้วจิ้มปลาหมึกเรืองแสงตัวเล็กที่ลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้าเล่นอีก


            "ฉันว่าเรากำลังเดินหลงเข้ามาในตู้ปลามากกว่า" เจไนท์ชี้ไปที่ที่ฝูงปลาสีสวยที่กำลังว่ายไปมาราวกับกำลังเริงระบำ พอลองหายใจเข้าก็พบว่ายังคงมีอากาศพอเพียงปกติ เดาว่านี่คงเป็นหนึ่งในมายาของเหล่าองครักษ์ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการจำลองสนามทดสอบคราวนี้ ภาพลวงตาที่เห็นเหมือนจริงราวกับกำลังเดินอยู่กลางทะเลลึก แต่กลับหายใจได้ปกติเหมือนอยู่บนพื้นดิน


            ".....หรือจะเป็นเงือก" เสียงพึมพำของเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่กำลังมองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่างที่พูดถึง ..นีลกำลังประเมินสถานการณ์จากสิ่งที่เห็น หากคราวนี้เป็นใต้ทะเล สิ่งที่รออยู่ก็คงเป็นปีศาจน้ำหรืออะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกัน และในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น...เพื่อนอีกสองคนกำลังวิ่งไล่จับปลากับแมงกะพรุนกันอย่างสนุกสนาน - -+ เจ้าไวท์ก็ยังเป็นไปด้วย


            "เฮ้! ไอ้นี่มันอะไร" เฮร์มิทชี้ไปที่อะไรบางอย่างลักษณะเหมือนก้อนหินขนาดย่อมแต่ดันมีดวงตาหนึ่งคู่แม้จะซ่อนตัว แต่ก็ยังมีบางจังหวะที่แอบกระพริบตาและเป็นจังหวะที่เจ้าลูกครึ่งตาสองสีหันไปเห็นเข้าพอดี


            "ปลาโบโทน พวกที่ชอบซ่อนตัวให้กลมกลืนแล้วงับเมื่อเหยื่อเข้าใกล้ เฮ้ย!!" ยังไม่ทันที่เจไนท์จะอธิบายจบ ไอ้คนถามมันก็เกิดสนใจใคร่รู้นั่งลงไปข้างๆ แล้วยื่นมือเข้าไปจิ้มเจ้าปลาหน้าประหลาดนั่น กว่าเจไนท์จะกระโดดเข้าไปขวางเจ้าโบโทนมันก็อ้าปากกว้างสุดกำลัง...


            หมับ!!


            กร๊อบ~~


            "อ๊ากกก" เสียงร้องของไอ้คนช่างสงสัยดังลั่น และคนที่กำลังจะเข้าไปช่วยก็ยกขาค้าง(เกือบจะยกขึ้นยันมันแล้วเมื่อกี้) ส่วนไอ้เจ้ามังกรถึงเอาปีกปิดตาตัวเอง...แล้วนี่มัน..จะมาเป็นผู้คุมคนอื่นเขาไม่ใช่เรอะ!!


            แล้วมันจะร้องเสียงดังเพื่อ!! ก็ในเมื่อเสียงดังกร๊อบเมื่อกี้เป็นเสียงฟันของเจ้าปลาหน้าประหลาดผู้โชคร้ายที่ร่วงกราว เพราะดันไปงับเอาแขนเจ้าลูกครึ่งผู้มีเกล็ดแข็งเป็นอาวุธ ที่ควรจะร้องน่าจะเป็นเจ้าปลาตัวนั้นมากกว่าอีกนะ โชคดีที่เจไนท์ยั้งเท้าไว้ทันไม่งั้นมันคงได้ล้มกลิ้งไปด้วยความหวังดีอย่างจริงใจ(จริงๆ นะ!!)


            "จะแหกปากร้องทำบ้าอะไรหา!!" เจไนท์ตะโกนใส่ แต่เฮร์มิทยังคงกระโดดหนีและสะบัดแขนไปมา


            "อ๊ากกกก หยะแหยง!!!"


            =_=!! แค่นั้น!!


            ถึงกับไม่มีอะไรจะพูดต่อ เจไนท์ยกมือตบหน้าผากตัวแล้วแหงนหน้ามองฟ้าพร้อมกับนับหนึ่งถึงสิบในใจ หลังจากโดนตะคอกมาตลอดทางเรื่องทำตัวยุ่ง ในที่สุดไอ้เจ้าชายจอมยุ่งมันก็รู้ตัวแล้วว่าเวลาใครคนหนึ่งในทีมหาเรื่องใส่ตัวแล้วคนอื่นเขารู้สึกกันยังไง


            "ไอ้บ้า!! ก็บอกแล้วไงเล่า!! ว่ามันจะงับ" เจไนท์ยังตะโกนใส่อย่างหัวเสีย แขนของไอ้เพื่อนตาเดียวข้างที่โดนงับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน มีแค่เมือกจากน้ำลายของเจ้าปลาโชคร้ายเลอะเต็มแขน ไอ้ที่สมควรจะร้องมันน่าจะเป็นเจ้าปลาโบโทนนั่นต่างหาก น่าสงสาร...ฟันเกลี้ยงปากกันเลยทีเดียว


            "เข้าใจแล้วสินะครับ" เจ้าปีศาจน้ำแข็งที่เดินเข้ามาเงียบๆ พูดเสียงเรียบถึงเรื่องความลำบากของคนอื่นที่ผ่านมา

  
          แต่คนอย่างเจไนท์มีหรือจะตอบรับ..ขืนทำแบบนั้นก็เท่ากับยอมรับความผิดนะสิ


            "แหยะ!! แล้วนี่เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย!!" ยัง...เฮร์มิทยังไม่เลิกสะบัดแขนไปมา ทำหน้าทรมานเหมือนโดนน้ำกรดรดลงแขนอย่างไงอย่างงั้น พวกที่ยืนดูอยู่ยังต้องกระโดดหลบยามที่มันจงใจสะบัดให้กระเด็นมา

 
           "ตู้ปลาจำลองไง เราอาจจะโชคดีที่ได้ชมวิวสวยๆ ตลอดทางก็ได้" หลังจากผ่านด่านโหดมาสองครั้งแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะมีอะไรดีๆ มาชดเชยกันบ้าง อย่างเช่นว่าให้ได้พักหายใจหายคอก่อน...แต่พอเจไนท์คิดถึงหน้าตาเจ้าเล่ห์ของอาจารย์ผู้คุมสอบขึ้นมาก็เกิดอาการไม่ไว้วางใจทันที


            "คิดว่างั้น?" เฮร์มิทยังคงหัวเสียกับการที่โดนเจ้าปลาน่าประหลาดงับแขน


            "ฉันถือสุภาษิตที่ว่าขวาร้าย ซ้ายดี" นั่นมัน....สุภาษิตบ้านไหนกันฟะ!! แถวบ้านเขาเรียกว่าตามใจตัวเองล้วนๆ นี่หว่า


            "ยังวางใจไม่ได้หรอกนะครับ นั่น....." นีลพูดเสียงเรียบแล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะชี้ไปทางข้างหลังของเพื่อนอีกสองคน ...น้ำเสียงเจออะไรสักอย่างที่น่าสนใจ


            ..สำหรับนีลน่ะนะ แต่อีกสองคนนี่สิถึงกับยืนตัวแข็ง ใจหายวูบก่อนจะตัดสินใจ...


            "หลบ!!!"


            วูบ!!!!

 
           สายลมพัดผ่านวูบ เฉียดโดนงาบเข้าท้องเจ้าปลาฉลามเพชฌฆาตไปแล้วเมื่อกี้ เดาว่าอาจจะมีผมหน้าสักเส้นสองเส้นของใครสักคนปลิวเข้าท้องมันไปแน่ๆ บ้าไปแล้ว!! นึกว่าตาฝาด ที่ไหนได้ตัวจริง เขี้ยวจริงเลยทีเดียวหัวใจจะวายตาย ยังดีที่เจไนท์มือไวคว้าเจ้าปีศาจตัวเล็กติดมือมาด้วย ไม่งั้น...ก็อาจจะเดายากว่าใครจะซวยกว่ากัน ระหว่างปีศาจน้ำแข็งกับปลาฉลาม


            "บ้าเอ๊ย!! ทำไมมันโจมตีเราล่ะ" เฮร์มิทวิ่งกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อนหลังจากกระโดดหลบกันไปคนละทิศละทาง แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบ เจ้าฉลามตัวใหญ่ก็โฉบลงมาอีกรอบพร้อมกับอ้าปากกว้างราวกับจะงับเหยื่อ ทั้งสามตัดสินใจวิ่งตรงไปยังพุ่มไม้ใกล้ๆ เพื่อใช้ซ่อนตัว


            "สมมตินะ...สมมติว่าเจ้าพวกนี้มันก็โดนเวทย์มายาเหมือนพวกเราล่ะ" เจไนท์พูดด้วยสีหน้าครุ่นคิด และเพื่อนอีกสองคนก็หันไปสบตากันด้วยความงุนงง

 
           "แกหมายความว่าไง ดูซับซ้อนจริง
!!" เฮร์มิทเกาหัวแกรกๆ ดูจากสีหน้าแล้วก็คงไม่ต้องบอกว่ากำลังงงปนสงสัย ไม่ต่างจากเจ้าปีศาจตัวเล็กที่กำลังจ้องมองมา แม้ว่าจะไม่ปริปากพูดแต่ดูจากลักษณะและการจ้องมองแล้วกระตาปริบๆ นั่น...อธิบายได้อย่างเดียวว่า..งง..!

 
           "คือ..ฉันกำลังคิดว่าที่เรายืนอยู่นี่มันคือบนบก และทะเลที่เราเห็นนี่คือมายา แล้วเจ้าพวกนั้นล่ะ พวกมันก็คงอยู่ในน้ำที่เดิมของมัน และพวกเราก็เป็นมายาของพวกมัน" มันคล้ายกับมายากระจกสะท้อน เพียงแต่มันวับซ้อนกว่ามาก นั่นคือการดึงทั้งสองมายามาซ้อนกันได้อย่างแนบเนียน นี่แหละความน่ากลัวของห้าองครักษ์ขององค์คิง คำการันตีของเจไนท์ผู้โดนใช้ทดสอบเวทย์ระดับยากแบบนี้เป็นประจำ(ช่วงที่หนีออกจากห้องเรียน) นี่ยังนับว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่ยกมาแค่มายาทะเลธรรมดา ไม่เอาเจ้าพวกสัตว์ประหลาดอื่นๆ มาด้วย อาจจะได้ซวยมากกว่านี้


            "งั้นเราก็ยืนอยู่บนบกพร้อมกับในน้ำ..." เฮร์มิทยังทำหน้างงไม่เลิก


            "แล้วทำไมปลาล่าเนื้อพวกนั้นถึงได้โจมตีพวกเราล่ะครับ" นีลยังคงสงสัยเรื่องที่ยังไม่ได้อธิบาย


            "นั่นอาจเป็นเพราะ...มายาของเราในโลกของปลาพวกนั้น มีอะไรไปล่อพวกมันนะสิ" สองคนที่กำลังฟังเจไนท์อธิบายพยักหน้าตามด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันมามองคนที่สามารถอธิบายสายเวทย์ได้อย่างชำนาญด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ


            "ฉันว่า...เราเจอตัวล่อที่ว่านั่นแล้ววะ" ไอ้เจ้าลูกครึ่งตาสองสีมองตรงมา เช่นเดียวกับเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่พยักหน้าเห็นด้วยและจ้องมองมาเช่น


            "ผมก็คิดแบบเดียวกัน"


            "เฮ่ๆ อะไรกันพวกนาย ฉันเป็นมนุษย์แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเหยื่อล่อปลาหรอกนะ!!" เจไนท์ถียงเสียงแข็งด้วยสีหน้าหงุดหงิด


            "คุณเจไนท์บอกว่าเราอยู่ในน้ำ..."


            "แปลว่าแผลที่ไหล่แกมันโดนน้ำไง" บทสรุปของนีลและเฮร์มิททำเอาคนฟังอย่างเจไนท์ถึงกับอ้าปากค้างเถียงกลับไม่ได้ หลักฐานมันมัดตัวแน่นหนาเพราะคำอธิบายของตัวเอง


            "งั้นก็ซวยนะสิ!"


            "ก็เออสิ!!"


            "ผมว่า..พวกมันเจอตัวเราแล้วล่ะครับ" เสียงราบเรียบเนิบนาบราวกับไม่รู้สึกรู้สากับสถานการณ์ปัจจุบันของเจ้าปีศาจน้ำแข็งซึ่งกำลังชี้นิ้วไปทางฝูงปลาฉลาม..เน้นว่าฝูงปลาฉลามที่กำลังมุ่งหน้ามาตามกลิ่นเลือดตามสัญชาตญาณนักล่าของพวกมัน


            เปรี้ยง!!


            ฉลามทั้งฝูงที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วชนเข้ากับกำแพงเวทย์น้ำแข็งเสียงดังสนั่นแสบแก้วหู ก่อนที่พวกมันจะแตกฮือ และเกราะเวทย์ที่ไม่แข็งมากนักก็ร่วงลงมาก่อนจะสลายหายไปก่อนจะถึงพื้นราวกับน้ำแข็งที่ละลายไปกับน้ำ เจ้าของเวทย์เพียงแค่โบกมือไปมาอีกครั้ง นีลไม่ได้ต้องการฆ่าพวกมันเป็นเพียงแค่นักล่าที่ทำไปโดยสัญชาตญาณเท่านั้น เพราะหากจะทำแบบนั้นจริงพวกมันคงไม่ได้มีโอกาสแม้แต่จะกลับตัว


            "พวกเราต้องรีบหาทางออก เลาะไปตามแนวต้นไม้นั่น" เฮร์มิทตะโกนบอกพร้อมกับนำทางเลียบไปตามแนวชายป่า ส่วนเจไนท์ก็คว้าตัวไอ้เจ้ามังกรตัวเล็กที่ขู่ฟ่อๆ เอาไว้แล้วออกวิ่งพร้อมกับคว้ามือเจ้าปีศาจตัวเล็กไปด้วย...สรุปว่าใครดูแลใครกันแน่ - -;


            "นีล..นาย..เอ่อ..ไม่เป็นไรใช่ไหม..?" ไอ้เจ้าชายจอมยุ่งเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ แล้วแทนที่จะห่วงตัวเองดันห่วงคนอื่นซะนี่


              "ไม่เป็นไรครับ กลิ่นยาสมุนไพรยังฉุนอยู่เลย" เจ้าตัวตอบเสียงเรียบ และก็ไม่มีเวลาพูดให้มากความในเมื่อยังต้องวิ่งหลบฝูงปลาล่าเนื้อที่โฉบไล่มาตามแนว จะไปโทษพวกมันก็ไม่ได้ เพราะพวกมันเป็นสัตว์โดยกำเนิดไม่ได้เป็นสัตว์เวทย์อย่างเดียวกับสัตว์ในป่ามายา เพราะงั้นความน่ากลัวของปีศาจจึงไม่มีผล สิ่งที่พวกมันเห็นมีแค่เหยื่อเท่านั้น


            "บ้าเอ๊ย!! ตื้อชิบ!!"


            เฮร์มิทที่วิ่งนำหน้าม้วนตัวกลับมาทางข้างหลัง ไม่ทันได้มีใครร้องห้ามมันก็ตั้งหลักแล้วก็...ปล่อยหมัด...!! นี่มันคิดว่าตัวมันมีกำลังภายในรึยังไง!!


            ตูม!!!


            ช่างน่าสงสารเจ้าฉลามนักล่าโชคร้ายที่ไม่ทันรู้ว่าเหยื่อที่ตัวเองไล่งับมันบ้าพลังแค่ไหน มันคงไม่ทันได้เห็นตอนที่ไอ้เจ้าลูกครึ่งตาสองสีโดนปลาโบโทนงับเมื่อครู่ หมัดเล็กที่ตั้งท่าปล่อยแม้จะไม่เต็มแรงนักแต่ด้วยความที่พุ่งชนกันตรงๆ เจ้าฉลามผู้โชคร้ายก็กระเด็นลอยไปไกล(แทบเห็นเป็นดาว) ส่วนไอ้คนที่ไม่เจียมสังขารดันออมแรงมันก็ปลิวหวือเพราะต้านแรงชนไม่อยู่


            ผลั่ก!!


            "อั๊ก! ไอ้...ไอ้..." คนที่อาสาหวังนี้เข้ามารับเพื่อนถึงกับจุกด่าไม่ออก เพราะลงไปนอนกองรวมกันตรงโคนต้นไม้ทั้งคู่


            "เอ่อ...เจ็บไหมครับ" ยังจะถาม!!!


            ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งที่วิ่งตามมาทีหลังช่วยพยุงทั้งสองคนให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แม้จะดูทุ่มทุนสร้างไปมากแต่ก็เหมือนจะได้ผล เมื่อไอ้เจ้าพวกนักล่ามันเห็นว่าเหยื่อไม่ได้งาบง่ายๆ อย่างที่เห็น พวกมันไม่กล้าเข้ามาใกล้ทำได้แค่ว่ายโฉบวนเวียนไปมาในระยะสายตา แบบว่าถ้าเกิดเผลอพลาดพลั้งพวกมันคงได้เข้าโจมตีอีกครั้ง


            "โทษทีวะ ก็ฉันไม่ชอบเป็นฝ่ายถูกล่านี่หว่า" ไอ้เจ้าลูกครึ่งตาสองสีลุกขึ้นปัดเศษกิ่งไม้ใบหญ้าออกจากตัวพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำที่ฟังดูเหมือนข้อแก้ตัวเสียมากกว่า ส่วนไอ้เจ้าชายผู้หวังดีก็ปรายตามองมาอย่างเคืองจัดแต่ก็ดันพูดไม่ออก แต่มันโชคดีตรงที่ว่ามีคนช่วยปัดเศษผงออกจากตัวให้นี่แหละ ความโมโหมันก็เลยลดระดับถึงขั้นแค่ปานกลาง...



...............



            ทางด้านประตูทางเข้า...


            นักเรียนเริ่มทยอยหลุดออกมาจากสนามทดสอบกว่าครึ่ง บางคนก็ถึงกับเป็นลม...ซึ่งก็ไม่อาจจะคาดเดาได้ว่าไปเจอเข้ากับอะไรถึงได้ถูกส่งตัวออกมา บ้างก็เปียกปอน ตัวเหม็นเน่า(อันนี้พอจะเดาได้) บางคนก็เพ้อ หลากหลายอาการแต่เท่าที่สังเกต น้อยคนนักที่จะออกมาแบบปกติ งานหนักก็เลยไปตกอยู่กับอาจารย์ห้องพยาบาล


            "อึดเหมือนกันแหะ" อาจารย์ไทนอสเหลือบมองนาฬิกาทรายที่ตั้งอยู่บนโต๊ะแล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อลองดูรายชื่อนักเรียนที่หลุดออกจากการทดสอบแล้วยังไม่มีรายชื่อของนักเรียนสามคนที่เล็งเอาไว้ รอยยิ้มสนุกสนานระบายออกบนใบหน้าอย่างชัดเจนเมื่อเห็นว่าจำนวนเม็ดทรายเหลืออยู่ไม่มากแล้ว จำนวนนักเรียนที่ทยอยหลุดออกมาจากเขาวงกตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีวี่แววว่าตรงประตูทางออกจะมีใครโผล่ออกมา


            "ดูเหมือนอาจารย์ไทนอสจะกำลังสนุกอยู่เลยนะครับ" อาจารย์ห้องพยาบาลที่เพิ่งจะให้ยานักเรียนคนล่าสุดซึ่งมีอาการหมดสติเสร็จและได้ฤกษ์เงยหน้าขึ้นมามองท้องฟ้ากับเขาบ้าง


            "อีกไม่กี่อึดใจก็จะได้พักแล้วนี่น่า" ปากบอกแบบนั้น แต่สายตากับสีหน้าช่างตรงกันข้าม เดาว่านับจากนี้นักเรียนของปราสาทจันทราคงจะนอบน้อมกับอาจารย์วิชาการต่อสู้มากถึงขั้นหวาดผวากันเลยทีเดียว


            "ผม..หรือใครครับ?" เวสต์ถามพลางเลิกคิ้ว คำตอบที่ได้เป็นการเหล่ตามองมาคงโดนข้อหาหมั่นไส้เนื่องจากโดนรู้ทัน


            "ฉันหมายถึงทุกคนนั่นแหละ แล้วก็เรื่องร้ายๆ ที่กังวลกันก็คงไม่เกิดขึ้นแล้วล่ะมั้ง"


            เวสต์นึกอยากจะเถียงกลับ..ถ้าเรื่องร้ายๆ ที่หมายถึงการคัดตัวล่ะก็...มันกำลังเกิดขึ้นอยู่อย่างต่อเนื่องโดยไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยได้นี่แหละ ก็คงได้แต่ภาวนาขอให้ทั้งสามคนนั้นรอดกลับมาได้ด้วยอาการครบ 32 ..อ้อ..ไม่ใช่กลายเป็นว่า..นักเรียนที่ผ่านการสอบคัดตัวจะกลายเป็นเสียสติจนเข้าร่วมการแข่งขันไม่ได้เลยล่ะ ถึงตอนนั้นล่ะปัญหาเกิด!!


            "เด็กคนนั้น เป็นน้องชายของหัวหน้าองครักษ์เจ้าชายไรอัสนะครับ" นี่ไม่ใช่คำขู่ เพราะเวสต์รู้ดีว่าคนอย่างไทนอสมีรึจะกลัวเกรงเจ้าพี่ชายตัวแสบนั่น เพียงแค่อยากบอกให้รู้เป็นนัยว่าพี่ชายใหญ่ของเด็กคนที่พูดถึงเป็นใครเท่านั้น


            "แต่อยู่ที่นี่ทุกคนคือนักเรียนภายใต้การดูแลของท่านอาจารย์ไทนอสคนนี้!" คำประกาศกร้าวที่ได้ยินทำเอาอาจารย์ห้องพยาบาลหันไปมองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น


            "...อ้อออออ..ยังรู้ตัวอยู่สินะครับ!" ทิ้งคำยอกย้อนเจ็บแสบเอาไว้ด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์แสนรู้ ก่อนจะหันกลับไปสนใจนักเรียนอีกกลุ่มที่ส่งตัวออกมาที่เดียวพร้อมกันเป็นทีม ปล่อยให้อาจารย์ผู้คุมสอบยืนกัดฟันกรอดๆ ด้วยความโมโหอยู่ด้านหลัง



.......................



            ทั้งสามคนที่โดนกล่าวถึงยังคงเดินเลาะไปตามแนวป่า และยังไม่มีวี่แววว่าจะหาทางแยกหรือจะเจอนักล่าเข้ามาจู่โจม มันเงียบเชียบเกินไปจนผิดสังเกต สายรัดข้อมือก็ยังไม่มีท่าว่าจะเปลี่ยนสีไปจากเดิม หรือจะหลงกลอยู่ในกลมายาป่าอีก...- -' มันชักจะซับซ้อนไปไหม ตั้งแค่เจอทะเลบนบกเมื่อกี้ก็งงพออยู่แล้วนะ


            "นี่ถ้าไอ้เจ้าการ์เซียโผล่ออกมาตอนนี้ ฉันเดาว่าเราลงหลงทาง" จู่ๆ เฮร์มิทก็พูดขึ้นมา ไม่รู้ทำไมพอเห็นป่าไม้สูงใหญ่รกทึบแบบนี้แล้วมันทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมา แต่ขืนพูดออกไปคงได้โดนไอ้เพื่อนเจ้าชายปากมากมันแซวไม่หยุด


            "อาจารย์คงไม่ดึงป่ามายาเข้ามาในนี้หรอก....มั้ง...!" เจไนท์ยกมือปาดเหงื่อ ที่จริงก็ไม่ได้อยากจะแก้ตัวแทนหรอก แต่ว่าด้วยหลักเหตุผลแล้วป่ามายาคงคุมยากเกินไป ถ้าเกิดเจ้าสัตว์เวทย์พวกนั้นติดเข้ามาด้วยคงได้ป่วนขั้นสุด แต่...ว่าได้แน่เหรอ..ตอนนี้ยังคิดว่าเดินอยู่ในส่วนใดส่วนหนึ่งของตู้ปลาจำลองอยู่เลย คงไม่มีเจ้าพวกนักล่าปลาน้ำลึกโผล่ออกมาอีกแล้วนะ


            เจ้าปีศาจตัวเล็กยังคงเดินตามหลังไปเงียบๆ ไม่ได้ออกความคิดเห็น มือข้างหนึ่งยังโดนกุมเอาไว้ด้วยฝ่ามือของเจ้าชายตัวป่วน(อย่างกับจูงเด็กเที่ยวป่าอย่างงั้น) แต่สายตาเย็นชาคู่นั้นก็มองไปรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง มีอะไรบางอย่างบอกว่าไม่น่าไว้วางใจ กลิ่นอายบางที่ซึ่งไม่ควรจะมีอยู่รอบๆ ยิ่งทำให้หวาดระแวงประสาทสัมผัสทั้งห้าตื่นตัวทั้งที่มองไม่เห็น ฝ่ามือเล็กกระตุกให้อีกคนหยุดก่อนจะมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้ากังวล


            "มีอะไรเหรอ...?" เจไนท์เอ่ยถาม เจ้าปีศาจตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยสีหน้าครุ่นคิด


            "ผมว่า...เรากำลังหลงทาง..."

 

*****************

 

 

จบตอน....กำลังปั่นต่อเนื่อง เพราะมันกำลังม๊าาาาา!!! +A+

ขอบคุณที่ยังติดตามอ่านกันขอรับ

 

*บ่นตัวเอง : อันเนื่องมาจากการตั้งชื่อตอน บางทีก็ง่อยมากอะไรมาก Y_Y

ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ มาสู้กันต่อไป ใครจะหลงไปไหนยังไง

~โปรด ติด ตาม~

 

ปล.ปั่นอยู่ XD



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 48 : 48. มายาซ้อน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1193 , โพส : 12 , Rating : 50% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1573
แสบกว่าใครก็อาจารย์ไทนอสนี่แหละ
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 124.122.59.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2560 / 05:29
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1507
สนุกกกกก
PS.  I'm ~MaI~ :D <3 EXO very much
Name : •-MaMaI-• < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •-MaMaI-• [ IP : 1.46.70.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2559 / 23:42
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1220
จะได้ออกง่ายมั๊ยเนี่ย
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.63.155 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 16:40
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1046
เมื่อไหร่ไรเตอร์จะทำหนังสือเรื่องนี้อ่ะ อยากได้
Name : Tyoki [ IP : 27.55.131.94 ]

วันที่: 2 มีนาคม 2556 / 07:58
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1045
หลงทางซะงั้นอ่ะ
แล้วหลงเข้าไปที่ไหนล่ะเนี่ย

เวลาก็ใกล้จะหมดเเล้วด้วยยยย

Name : Wins_Sha [ IP : 203.209.83.26 ]

วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:07
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1044
ไม่ได่หลงทางอย่างเดียวม่างงงงงงงงงงงงงงง
หลงคนข้างๆ และคนไกลตัวด้วย
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.3.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:41
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1043
อ้าวเฮ้ยยยยย!!!  หลงกันซะแล้ววววววว

ทามไงกันล่ะทีนี้

แล้วดูเหมือนว่ามันจะมีเรื่องอารายเกิดขึ้นสักอย่างแน่ๆเลย

หวังว่าคงจะไม่รุนแรงหรอกนะ
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 101.108.10.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:25
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1042
แล้วจะออกยังงัยเนี่ย งงงง
Name : ขวัญ [ IP : 110.77.219.194 ]

วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:12
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1040
ต่อๆ ค้างอ่า! เปนปลื้มมากเรื่องนี้ อ่านจนตาจะบอดล่ะ เร็วๆน้าาา~
Name : braeben < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ braeben [ IP : 115.67.196.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:28
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1039
จะหาทางออกเจอไหมค่ะเนี่ย... T^T
PS.  ดวงอาทิตย์ ค่อยส่องแสงยามทิวา ร้อนแรงและเร่าร้อน แต่อบอุ่นเต็มด้วยรัก ดวงจันทร์ ให้แสงยามราตรี สวยงามและอ่อนหวาน กลับหนาวเหน็บโดดเดี่ยว
Name : ว่างเปล่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ว่างเปล่า [ IP : 180.183.147.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:13
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1038
เวสต์มีงานเข้าเยอะเลยนะเนี้ย ไทนอสนี้ก็ชอบเรื่องสนุกจริงๆ โดนเวสต์ย้อนเลยอะ
ลุ้นกับ สามคนในเขาวงกตมากๆ 
Name : KaNaMe_Demon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaNaMe_Demon [ IP : 171.100.169.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:10
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1036
=[]=!!! หลงทาง!!!...น่ากลัวจริงไรจริง


อัพไวๆนะค้าาา~~ รออยู่ค่ะ
Name : crim-son < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ crim-son [ IP : 124.121.1.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:20
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android