คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 51 : 51. จู่โจม


     อัพเดท 20 มี.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 146 Overall : 78,954
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2012 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 51 : 51. จู่โจม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1230 , โพส : 9 , Rating : 25% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


51. จู่โจม

 

 

                เสียงเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างโดยรอบบริเวณทำให้ทั้งสองคนขยับเข้าใกล้เจ้ามังกรหิมะที่กำลังบาดเจ็บและหันหลังเข้าหากันอย่างหวาดระแวง เพราะศัตรูยังไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน มีกำลังเท่าไหร่หรืออาจจะเป็นแค่กลลวงให้เสียสมาธิ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในป่ามายาแห่งนี้แน่ แต่เป็นอะไรที่สูงกว่านั้น..อาจจะมากด้วย ที่สามารถนำนักเรียนทั้งสามคนในสนามคัดเลือกกลางโรงเรียนให้มาโผล่กลางป่าแบบนี้ได้

                ตูม!!

                เสียงระเบิดลั่นที่ได้ยินมาจากอะไรบางอย่างที่มีลักษณะแหลมคม และพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนราวกับพายุฝน ก่อนจะกระทบเข้ากับเกราะเวทย์อันแข็งแกร่งของเจ้าปีศาจน้ำแข็งและแตกละเอียดร่วงกราวลงสู่พื้น เสียงปะทะยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เจไนท์คว้าข้อมือเล็กเอาไว้โดยไม่ละสายตาไปจากการโจมตีข้างนอกเกราะเวทย์นั่น มันจะดีกว่าหากมีสองชั้น บางทีการที่ทำอะไรเลียนแบบชาวบ้านเขาได้ไปทั่วมันก็ดีแบบนี้เอง

                "อย่า...! เก็บแรงเอาไว้ก่อน" นีลร้องเตือนเสียงเรียบ เพราะตอนนี้เหลือแค่สองแล้วประเมินจากความสามารถของตัวเองที่ถนัดเรื่องเวทย์มากกว่าใช้แรงมาแต่ไหนแต่ไร ให้มารับมือกับการโจมตีแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่น่าแปลก...ทำไมรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายออมแรง ตั้งใจโจมตีแต่ไม่จริงจังเหมือนแค่ต้องการข่มขู่แต่กลับไม่แสดงตัวเพื่อบอกข้อเรียกร้องที่ต้องการ

                "ไม่ชอบเลย ให้นายมาปกป้องแบบนี้" เจไนท์ตอบกลับไปบ้างพร้อมกับเอื้อมไปคว้าข้อมือคนข้างหลังมากุมเอาไว้ อย่างน้อยก็เพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่บุ่มบ่ามตัดสินใจทำอะไรเองคนเดียว ฝ่ามือเย็นชืดนั่นเลื่อนมากุมตอบปลายนิ้วสอดประสานกันเอาไว้

                "ให้มนุษย์มาปกป้อง ผมจะไปบอกคนอื่นยังไงล่ะครับ" น้ำเสียงราบเรียบก็จริงแต่ก็ยังมีแววล้อเล่นอยู่ในที แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกได้ว่าหน้าสิ่วหน้าขวานแต่ก็ทำให้คนฟังคลี่ยิ้มออกมาได้

                "นายนี่มัน..ปีศาจจอมดื้อ!" เจไนท์ดุแบบไม่จริงจังนัก ส่วนเจ้าปีศาจที่ถูกกล่าวหาก็คลี่ยิ้มมุมปาก ถ้าในยามปกติก็คงจะเถียงกลับไปเหมือนกันว่าอีกฝ่าก็เป็นมนุษย์ที่แสนแปลก แต่ตอนนี้สมาธิต้องมาก่อน เพราะกำลังจับกระแสอายเวทย์จองใครบางคนที่แผ่รัศมีโดยรอบ เหมือนกับว่าเป็นความคุ้นเคยที่น่าหวาดกลัว

                เปรี้ยะ!!

 

                ตูม ตูมมมมมมม

               

                ในตอนที่เผลอคิดอะไรในใจอีกฝ่ายก็จู่โจมอย่างรวดเร็วและรุนแรง เสียงเสียดสีกันของเกราะเวทย์และอาวุธที่เหมือนลิ่มหอกปลายแหลมที่พุ่งเข้าใส่พร้อมกันราวกับพายุ ตามมาด้วยแรงระเบิดที่อัดเข้ามา เจไนท์เอื้อมไปคว้าคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมแขนโดยอัตโนมัติก่อนจะกางเกราะเวทย์อย่างง่ายสุดครอบทั้งสามชีวิตเอาไว้ด้วยกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังโดนแรงกระแทกอัดเข้าใส่เต็มแรง แถมด้วยอาการหูอื้อจากเสียงระเบิด

               

                ความร้ายกาจของมันไม่ได้อยู่ที่ปริมาณเพียงอย่างเดียว แต่ความรุนแรงของผู้ใช้เวทย์ทำให้ทะลุเกราะน้ำแข็งของเจ้าปีศาจเข้ามาได้อย่างง่ายดาย เจไนท์เรียกดาบสีเงินวาววับออกมาถือไว้ในมือเพื่อใช้ปัดออกให้พ้นทาง พร้อมกับดันเจ้าของเวทย์ที่โดนแรงกระแทกจนจุกเจ็บไปทั้งร่าง

                เคล้ง เคล้ง  

 

                "นีล!! นีลหลบก่อน ฉันจะคุ้มกันให้" เจไนท์ตะโกนสั่งเสียงกร้าวกราด ในใจมันร้อนรนเป็นห่วงแต่ยามนี้ต้องหาที่ซ่อนตัวก่อน ศัตรูเป็นใครมองไม่เห็นจึงไม่สามารถประเมินได้ ถึงตอนนี้ก็ยังสับสนจนไม่สามารถรวบรวมสมาธิร่ายเวทย์ได้ ทั้งโมโหตัวเองและโกรธไอ้พวกบ้านั่นจนไม่ได้สนใจว่าตัวเองซึ่งเป็นมนุษย์กำลังทำตัวเสมือนโล่ป้องกันให้ปีศาจ

 

                "แต่ไวท์ยังขยับไม่ได้!" จริงอย่างที่นีลว่า ไอ้เจ้ามังกรทำได้เพียงกระพริบตาอย่างอ่อนแรง ปีกของมันยังชุ่มโชกไปด้วยเลือดและพยายามจะลุกขยับตัวแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ถ้าในตอนนี้มันเป็นเพียงแค่มังกรตัวเล็กก็พอจะพาวิ่งไปด้วยได้ แต่ตอนนี้มันบาดเจ็บเกินกว่าจะย่อส่วนได้

 

                "บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกลอบกัด" เจไนท์กัดฟันกรอด สภาพตัวเองยังดูไม่ได้ ชายเสื้อขาดรุ่งริ่งจากแรงระเบิดเมื่อครู่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากเศษระเบิดเฉือนเข้าไปในเนื้อ แต่ในเวลานั้นเจ้าปีศาจน้ำแข็งกลับไม่ได้สนใจความกระหายอยากของตัวเอง

 

                "คะ..คุณเจไนท์? แค่กๆ !!" ไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งถามเสียงปนหอบในใจกำลังไหววูบ แต่เพราะสำลักผงควันจึงทำได้แค่คว้าตัวคนตรงหน้าเอาไว้ คราวนี้เป็นเพราะความอวดดีที่คิดว่าเวทย์ของตัวเองแข็งแกร่งถึงได้เป็นแบบนี้

 

                เจไนท์กำลังครุ่นคิด แม้จะมีเวลาไม่มากแบบนั้น อาจจะต้องล่อพวกมันไปอีกทาง เพื่อให้ใครบางคนได้มีเวลาพักฟื้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มใบหน้าฝ่ามือเล็กกุมอยู่ที่อก เจ้านี่ทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังมาตั้งแต่เริ่ม แถมอีกฝ่ายยังใช้วิธีลอบกัดตัดกำลังก็ไม่แปลกที่ผู้ใช้เวทย์อ่อนแรงลง น่าเจ็บใจที่ยังไม่สามารถหาตัวมันได้ และแม้จะห่วงสักแค่ไหนแต่หากยังห่วงหน้าพะวงหลังอยู่แบบนี้คงไม่ดีแน่

 

                "ฉันไม่เป็นไร แต่นายต้องอยู่นิ่งๆ ก่อน" แม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่ก็แทบจะต้องกัดฟันกรอดเหตุเพราะเอาตัวไปกำลังแทนโล่เมื่อครู่อาการบาดเจ็บยังไม่ได้รับการเยียวยา

 

                แม้จะยังคงหอบหายใจหนักๆ แต่เจ้าปีศาจน้ำแข็งก็ยังคงสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง คำว่า 'ไม่เป็นไร' ของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจขึ้นมาเลยสักนิด พวกมันเป็นใครกัน? เวทย์ระดับนี้ต้องไม่ใช่มนุษย์หรือปีศาจธรรมดา เพื่อนร่วมทีมอีกคนยังคงไม่รู้ว่าเป็นตายรายดีอย่างไรยังไม่มีใครทราบได้ในยามนี้ และนีล..ก็ไม่สามารถปล่อยให้อีกคนหายไปจากสายตาได้เช่นกัน

 

                "ห้ามอยู่ห่างจากผม" นีลคว้าแขนอีกคนเอาไว้เหมือนมีลางสังหรณ์ถึงอะไรบางอย่างตอนที่สบกับแววตาคู่นั้น

 

                "ไม่หรอก ฉันจะอยู่...แถวนี้แหละ" แม้จะรับปากแบบนั้นแต่สายตาของเจไนท์ยังมองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง ..แค่คิดว่าอย่างน้อยก็..ถ่วงเวลาจนกว่าจะมีใครสักคนโผล่มาหรือไม่ก็สร้างความวุ่นวายเพื่อเบนความสนใจของพวกมัน

 

                "ผมบอกว่า.." ยังไม่ทันได้วางใจหรือกำชับอะไร นีลก็ต้องหน้าซีดเผือดเมื่ออีกฝ่ายรั้งแขนตัวเองออกจากการเหนี่ยวรั้งนั่น

 

                "ฉันไม่ได้ไปไกลจะอยู่แถวนี้ นายรีบๆ พักเอาแรงกลับมาซะ" พูดจบก็ลุกพรวดขึ้น แล้วออกวิ่งทันทีไม่รอให้เจ้าปีศาจได้ทักทวงใดๆ

 

                ..นีลรู้ว่าตัวเองไม่ได้กำลังถูกทิ้งแต่กำลังได้รับการปกป้องจากใครบางคนที่ไม่ห่วงความเป็นความตายของตัวเอง คำว่า 'ไม่' ยังคงติดอยู่ตรงริมฝีปาก หากแต่ไร้ซึ่งเสียงเปล่งออกมา ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างวิ่งห่างออกไปจนลับสายตา ความเจ็บปวดและเจ็บแค้นใจเข้าถาโถมยิ่งกว่าถูกโจมตีเสียอีก หากว่าต้องสูญเสียไปล่ะก็ ไม่ว่ามันผู้นั้นจะเป็นใคร..จะไม่ยอมให้อภัย!

 

................

 

                เฮร์มิทยกมือเท้าเอวพลางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ยังไม่ได้ออกแรงเท่าไหร่..ไม่ได้เหนื่อยกายแต่กำลังเบื่อหน่ายกับวิ่งเล่นกับเจ้าพวกนี้ พวกมันไม่ยอมทิ้งห่างไปไหนแถมยังล้อมหน้าล้อมหลัง จนไม่รู้ว่าทิศทางที่กำลังวิ่งอยู่นั้นมันเดินหน้า ถอยหลัง หรือวนอยู่ที่เดิมกันแน่ แค่ต้องมาผจญกับเวทย์มายาของป่าก็จะแย่อยู่แล้ว ยังจะต้องมาป่วนจิตกับไอ้พวกนี้อีก

 

                สวบ!!

 

                วัตถุขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วและพละกำลังทำให้เจ้าปีศาจตาสองสีตั้งท่ารับมืออีกรอบ แต่ที่น่าแปลกใจกว่าคือไอ้เจ้าพวกที่ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ต่างก็แตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง นั่นแสดงให้เห็นว่าตัวใหม่ที่มาไม่ใช่พวกเดียวกันแน่...ให้ตายเหอะ! แค่เจอพันธุ์เดียวกันก็วุ่นจะแย่ แล้วนี่ยังมีของใหม่มาให้เล่นอีก คือถ้าตอนนี้ไม่ติดธุระสำคัญก็จะยอมเล่นด้วยได้อยู่หรอก

 

                "มาทำให้จบๆ ไปเถอะ!...เฮ้ย!!!!!!!"

 

                ตูม....มมมมมมมมมม

                คราวนี้โดนไปเต็มๆ เพียงแค่ชะงักวูบเดียวเท่านั้น เจ้าสัตว์ประหลาดปริศนาผู้มาใหม่ตัวใหญ่ยักษ์มันพุ่งเข้าใส่แบบไม่ปราณีทั้งที่ทางนี้อุตส่าห์ออมมือให้

 

                "อ้าว...ผมก็นึกว่าจะเล่นกันซะอีก" คำทักทายอย่างไม่รู้จักสำนึก แถมด้วยอุ้งเท้าข้างหนึ่งยังประทับอยู่บนยอดอกเพื่อนเล่นที่นอนหงายราบไปกับพื้นในสภาพคลุกฝุ่น ในขณะที่เจ้าของอุ้งเท้าตัวจริงกำลังคำรามในลำคออย่างพอใจ โชคดีที่เสียงนั่นช่วยไล่พวกฝูงเก่าให้หนีกระเจิงไปได้ แต่..อารมณ์ของคนที่ได้รับการช่วยเหลือคงไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกัน

 

                "ละ..เล่น..บ้าอะไร!! แค่กๆ ไอ้เด็กบ้านี่!!" จุกเจ็บยังไม่เท่าไหร่ แต่เฮร์มิทกำลังคิดว่าตอนนี้ในปอดคงจะมีส่วนประกอบของฝุ่นมากกว่าครึ่งของอากาศทั้งหมด และทั้งที่ยังมีแรงอ้าปากด่าผู้กระทำแต่อีกฝ่ายก็หาได้สำนึกสักนิด!

 

                "มาวิ่งอยู่กลางป่าแบบนี้ ไม่ได้กำลังเล่นกันอยู่หรอกเหรอ?" เจ้าลูกผสมตัวเล็กโดดลงมาจากหลังเพื่อนตัวใหญ่ยักษ์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแถมไม่คิดจะยื่นมือมาช่วยกันสักคำ ยังดีที่ช่วยส่งสัญญาณบอกเจ้าเพื่อนตัวใหญ่ว่าให้ยกอุ้งเท้าออกไป ไม่งั้นถ้ามันเผลอขยับตัวคงได้แหลกละเอียดติดพื้น

 

                "หน้าแบบนี้ คิดว่ากำลังเล่นอยู่เหรอ!" ที่ยังยั้งมือเอาไว้ไม่สังหารหมู่เจ้าพวกนั้นก็นับว่าใจเย็นมากแล้วนะ

 

                "แล้วมาวิ่งเล่นอะไรอยู่แถวนี้ล่ะ ไม่รู้เหรอว่าที่นี่มันอันตราย อาจจะหลงทางออกไปไหนไม่ได้ตลอดไปเลยก็ได้" เจ้าป่ามายาอย่างอัลล์เริ่มทำเสียงหงุดหงิดพลางยกมือกอดอกทำหน้าบูดบึ้ง   

 

                "ครั้งนี้จะยกให้ก่อน แต่ช่วยหน่อย ฉันต้องหาคนช่วย..เจ้าพวกนั้นกำลังแย่" ปกติเฮร์มิทก็น่าจะหาเรื่องต่อล้อต่อเถียงอีกสักหน่อย แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าราบเรียบสายตาที่มองตรงมาบ่งบอกว่าไม่ได้กำลังทำเล่นๆ จากสีหน้าล้อเลียนขี้เล่นของเจ้าปีศาจลูกเสี้ยวจึงกลายเป็นสลดลงทันที

 

                "เกิดอะไรขึ้น!!"

 

                เฮร์มิทไม่ได้เริ่มต้นเล่าตั้งแต่แรก แค่เริ่มเล่าจากตอนที่ตัวเองและเพื่อนอีกสองคนถูกพาตัวออกมาอยู่กลางป่ามายา แล้วจากนั้นก็ถูกโจมตีจากอะไรบางอย่างที่ยังไม่รู้ว่าต้องการอะไร ภาพของเจ้ามังกรหิมะที่ร่วงลงมาจากฟ้ายังติดตา บ่งบอกได้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้คิดจะล้อเล่น แม้จะมีเวลาไม่มากและยังจับต้นชนปลายไม่ได้ส่งหนึ่งที่ต้องทำคือหาคนมาช่วย และหากไม่สามารถไปยังจุดต่อระหว่างโรงเรียนกับป่ามายาได้การได้เจอเจ้าถิ่นอย่างเจ้าปีศาจลูกเสี้ยวก็นับว่าโชคดีแล้ว อย่างน้อยก็ให้ช่วยนำทางไปได้

 

                "ทำอะไร? ฉันกำลังรีบอยู่นะ" เฮร์มิททำเสียงดุเมื่อเห็นเจ้าปีศาจลูกผสมตัวเล็กกำลังเอียงหูแนบกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ แถมยังหันมาทำหน้าไม่พอใจแล้วยกปลายนิ้วจรดริมฝีปากส่งสัญญาณให้เงียบอีก

 

                "คุณบอกว่าเหตุเกิดในป่าแห่งนี้ใช่ไหมล่ะ ผมกำลังถามทางอยู่" -"- พูดจบก็เอียงหูแนบกับลำต้นของต้นไม้อีกครั้ง ส่วนอีกคนก็กำลังยืนกระพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้างุนงงอย่างที่สุด

 

                "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่น..."

 

                "เฉยๆ เถอะน่า พวกเขากำลังหาคำตอบให้ผมอยู่" กลายเป็นเฮร์มิทที่โดนดุกลับอีกครั้ง ส่วนเจ้าเพื่อนตัวโตนามว่าการ์เซียก็นอนหมอบรอคอยคำสั่งจากเพื่อนตัวเล็กของมันที่บอกว่ากำลังปฏิบัติการหาคำตอบอยู่

 

                รอบบริเวณเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งเมื่อเฮร์มิทตัดสินใจอยู่เฉยๆ ตามคำของเจ้าปีศาจลูกผสมพลางบอกตัวเองให้นับเลขในใจต่อไปเรื่อยๆ จนกว่า..จะหมดความอดทน แล้วสิ่งที่หวังว่าจะเกิดขึ้นอย่างเช่นว่าปรากฏการทางธรรมชาติอะไรสักอย่าง แต่นี่..มีเพียงสายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ใบไม้ไหวไปมา และเสียงครางของเจ้าการ์เซีย...

 

            "อัลล์!!"

 

                "มันแปลกๆ นะ ทั้งที่เป็นป่าของพวกเรา แต่มีอยู่ส่วนหนึ่งที่เข้าถึงไม่ได้ ติดต่อไม่ได้....มองไม่เห็น...ทำไมนะ.." เสียงบ่นพึมพำของเจ้าปีศาจลูกเสี้ยวคล้ายบ่นอะไรคนเดียวมากกว่าจะรายงานข่าวที่เฮร์มิทอยากรู้

 

                "โอเค!! เสียเวลามามากแล้ว ฉันไปก่อนล่ะ" เจ้าปีศาจตาสองสีเริ่มหัวเสียทั้งที่ไม่ใช่ความผิดใคร แต่เหมือนการที่อยู่นอกสายตาจะเป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดมากกว่า

 

                "จะไปไหนเหรอ??" นั่นแหละ เจ้าอัลล์ถึงได้หันมาถามหน้าซื่อๆ ทำเอาคนที่กำลังหงุดหงิดอยู่เป็นทุนเดิมแทบจะระเบิดตัวเองและรอบบริเวณให้เป็นจุณ

 

                "อย่ามายั่วฉันตอนนี้นะอัลล์ ไม่มีอารมณ์!!" จากน้ำเสียงรอดไรฟันและเสียงกัดฟันกรอดๆ นั่นก็พอจะมองออกอยู่หรอก แต่คู่สนทนาดันเป็นเจ้าลูกเสี้ยวปีศาจผู้ไม่สนใจสิ่งใดเลยนี่สิ

 

                "อะไรล่ะ ผมแค่แปลกใจว่าทำไมถึงหาพวกคุณนีลไม่เจอ แต่มีที่หนึ่งที่เข้าไปไม่ได้ มันน่าแปลกไหมล่ะ" เจ้าอัลล์เถียงเหมือนเป็นการตะโกนใส่เสียมากกว่า

 

                "หานีล?" ทั้งที่ยืนคุยอยู่กับต้นไม้เนี่ยะนะ!! "มองไม่เห็นแล้วยังไง?" เฮร์มิทถามต่อทั้งที่ยังคงความหงุดหงิดเอาไว้อย่างครบถ้วน นี่ถ้าไอ้เจ้าลูกเสี้ยวตรงหน้ามันยังอธิบายอะไรไม่รู้เรื่องแบบครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้อีกล่ะก็..คงไม่ได้ไปถึงไหน

 

                "ป่ามายาไม่เคยหลอกผม" อัลล์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นสีหน้าจริงจัง แต่คนฟังกลับขมวดคิ้วเข้าหากันเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรในใจ..อย่างหนัก - -'

 

................

               

                ทางฝั่งของฟอเรนท์ก็กำลังรีบเร่งสืบหาตำแหน่งที่อยู่ของทั้งสามคน แต่การจะมาวิ่งวนอยู่ในป่ามายาที่ไร้ทิศมันไม่ใช่เรื่องง่าย ขนาดปีศาจสายเลือดบริสุทธิ์ผู้ซึ่งสร้างอาณาเขตกั้นระหว่างเขตแดนทั้งสองก็ยังมืดแปดด้าน โชคดีที่เวสต์นึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่งขึ้นมาได้

 

                ตามคำบอกเล่าของภูตน้ำไม่ได้ทำให้ทั้งสามคนสบายใจขึ้นมาได้เลย และโชคร้ายที่ตัวช่วยอย่างอัลล์ถูกไหว้วานให้ออกไปสำรวจที่มาของสิ่งแปลกปลอมระบุที่มาไม่ได้ของอะไรบางอย่างที่กำลังรุกรานป่า มีเพียงเบาะแสเล็กน้อยแค่ทิศทางที่มาของเรื่องแปลกๆ นั่น และฝากฝังให้ภูตนางไม้น้องสาวต่างมารดาซึ่งเป็นแม่ของอัลล์ให้ช่วยนำทางไปยังทิศนั้น

 

                "ทำไมถึงเป็นสามคนนั่น" ไทนอสถามขณะที่ทั้งสามยังมุ่งหน้าไปตามทางที่เหล่านางไม้บอก อีกสองคนเพียงแค่หันมาสบตากันแล้วเลือกที่จะเงียบแทนคำตอบ

 

                "ถ้าจำเป็น ฉันจะบอก แต่ตอนนี้ต้องหาตัวให้เจอก่อน" ฟอเรนท์บอกโดยไม่ละสายตาหันมามองหน้าคนถาม ไทนอสทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางเค้นคอเอาคำตอบอะไรได้ตอนนี้

 

                "ขอให้ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้" เวสต์พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

                "โอเคๆ งั้นก็ตามนั้น แต่งานนี้ฉันก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ โทษฐานละเลยหน้าที่" ไทนอสหมายถึงตำแหน่งควบที่ได้รับคำสั่งแกมขอร้องมาว่าให้ดูแลเจ้าชายจอมยุ่งไม่ให้คลาดสายตา และงานนี้ก็ดูเหมือนจะเล่นด้วยมากเกินไป

 

                "ฉันจะช่วยพูดให้ เพราะครั้งนี้มันเกินความรับผิดชอบของนายไปแล้ว" ฟอเรนท์บอกเสียงเครียดหยุดฝีเท้ายืนนิ่งอยู่กับที่ มีเพียงคนตัวเล็กข้างๆ ที่จับกระแสอะไรบางอย่างได้...

 

...........

 

                เจ้าปีศาจน้ำแข็งขยับเข้าไปนั่งพิงร่างแน่นิ่งของเจ้ามังกรหิมะ ฝ่ามือขาวซีดยังกดอยู่ตรงอกเพราะเจ็บจากแรงจู่โจมเมื่อครู่จนเกราะเวทย์ระเบิดออก ในตอนนี้หากดื้อดึงไปก็ไร้ประโยชน์ต้องช่วยเหลือตัวเองและปกป้องเจ้ามังกรที่กำลังบาดเจ็บ ต้องข่มใจร่ายเกราะเวทย์ครอบตัวเองและเจ้ามังกรเอาไว้ทั้งที่ใจอยากจะวิ่งออกไปตามหาใครบางคนให้มาอยู่ข้างๆ กัน

 

                เคล้ง เคล้ง  

 

                ตูม ตูมมมมมมม

 

                เสียงปะทะกันที่ดังขึ้นยิ่งทำให้ร้อนใจ นีลทำได้แค่มองหาทิศที่มาของเสียง แต่อีกฟากหนึ่งก็ได้ยินเสียงสวบสาบกำลังใกล้เข้ามา ทั้งที่อยากจะตะโกนเรียกหาแต่ก็ต้องตั้งท่าเตรียมรับมือ...

 

                กระแสลมเริ่มแปรปรวน อากาศเริ่มแปรเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด เจ้าของเวทย์ปีศาจแห่งความหนาวเย็นกำลังสร้างอาณาจักรเวทย์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนแรก อีกฝ่ายที่กำลังบุกรุกเข้ามาตอบโต้ด้วยปลายเถาวัลย์ที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ลิ่มน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นมาในอากาศอย่างน่ากลัว

 

                "หะ...หยุดก่อน...หยู้ดดดดดดด นีล!!! ฉันเอง!!"

 

                ครืน ครืน เสียงคำรามลั่นของเกราะเวทย์น้ำแข็งช่างน่าหวาดเสียว โชคดีที่เฮร์มิทเสี่ยงตะโกนบอกก่อนที่จะโผล่ออกมาให้เห็นตัว เพราะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เจ้าการ์เซียถึงกับเบรคฝีเท้าหยุดนิ่งโดยไม่ต้องบอก ส่วนเจ้าปีศาจลูกเสี้ยวถึงกับซุกตัวเข้ามาหาตัวสั่นอย่างกับลูกนก แต่พอลืมตาเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมความหนาวเหน็บไปเสียสนิท

 

                "ไวท์! ใครทำ!!" สมกับเป็นลูกเสี้ยวที่มีเพื่อนเป็นสารพัดสัตว์ มันดันโดดลงไปข้างล่างแล้ววิ่งตรงไปยังร่างของเจ้ามังกรหิมะที่กำลังบาดเจ็บก่อนจะหันมาถามคนที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงหน้า

 

                "เจไนท์ล่ะ?" เฮร์มิทถามเสียงปนหอบ ลมหายใจที่พ่อนออกมาเหมือนควันสีขาวเนื่องมาจากอากาศที่เปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บอย่างฉับพลัน

 

                "ล่อพวกมันไปอีกทาง" นีลบอกเสียงอ่อนแรงเหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มใบหน้า และฝ่ามือยังกุมอยู่ที่อก แม้จะยังคงหอบหายใจหนักๆ แต่เจ้าปีศาจน้ำแข็งกลับชะเง้อมองหาใครอีกคนด้วยความร้อนรน ยิ่งไม่เห็นเงาใครบางคนที่ต้องการเจ้าปีศาจก็เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น

 

                สวบ!

                เสียงสวบสาบที่ได้ยินทำเอาทั้งสามสะดุ้งวาบหันไปทิศทางเดียวกัน สัญชาตญาณป้องกันตัวตื่นขึ้นทันที เฮร์มิทเตรียมอาวุธลับในมือไว้พร้อม หากอีกฝ่ายพุ่งเข้ามา

 

                "อย่า..."  นีลร้องห้าม ก่อนจะวิ่งตรงไปทางเสียงฝีเท้าที่ได้ยินทั้งที่ยังไม่เห็นแต่กลิ่นคาวบางอย่างที่ลอยมาแตะจมูกทำเอาเลือดในกายพุ่งพล่าน ในอกมันปวดหนึบร้อนรนจนมือไม้สั่น

 

                สวบ!!

 

                หมับ

 

                อ้อมแขนเล็กคว้าคนตัวโตกว่าที่เอนตัวล้มลงมาเอาไว้ได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะกระแทกพื้น แต่ด้วยน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาก็ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับทรุด

 

                "บ้าเอ๊ย!! เกิดอะไรขึ้น" เฮร์มิทวิ่งเข้ามาช่วยประครอง คนหนึ่งกำลังอ่อนแรงอีกคนกำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนก เข้าใจว่าเจ้าปีศาจมันไม่ได้กำลังกลัวศัตรู แต่มันกำลังตกใจและหวาดกลัวตัวเอง เมื่อเห็นสภาพของไอ้เพื่อนเจ้าชายที่ล้มลงมาด้วยสภาพโชกเลือด ลมหายใจหอบแผ่ว...

 

                เจไนท์พลาดท่าในที่สุดตอนที่กำลังวิ่งไปอีกทางเพื่อหาที่หลบภัยและซ่อนตัวได้ ปลายแหลมของอาวุธเข้าปักตรงไหล่เสียหลัก และอีกดอกตรงต้นขาก่อนล้มกลิ้งลงไป โชคยังเข้าข้างที่ตรงนั้นเป็นหลุมพอดีจึงใช้ซ่อนตัวได้ เสี้ยววินาทีนั้นใบหน้าของใครบางคนลอยเด่นในความทรงจำ กัดฟันทนลากสังขารที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงเดินหน้ามาเรื่อยๆ ไม่รู้ทิศทาง เสียงตะโกนเรียกของเฮร์มิทดังแว่วให้ได้ยินเพียงแผ่วเบาในโสตประสาท แต่ที่ชัดเจนคือสายตาเศร้าสร้อยของใครอีกคนที่ทอดมองมา

 

                "ขะ..ขอโทษ...ขอโทษ..." คนเจ็บยังคงฝืนพูด ทั้งที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

 

                เหมือนมีก่อนน้ำแข็งเย็นเยียบจุกตรงลำคอทำให้ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมา แต่นีลก็ไม่อาจละสายตาจากคนตรงหน้าได้แม้เสี้ยววินาที ไม่กล้าแม้แต่จะพริบตา กลิ่นคาวเลือดที่เคยกระตุ้นความอยากกระหายบัดนี้ไม่ได้ทำให้เจ้าปีศาจรู้สึก ฝ่ามือที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนบัดนี้กลับเย็นชืด สั่นเทาและอ่อนแรงเหลือเกิน ไหล่กว้างที่เคยปกป้องชุ่มโชกไปด้วยเลือด รอยยิ้มที่เคยมีกลายเป็นใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด.......

 

                “ผม จะ ไม่ ยก โทษ ให้!

 

***************

 มาต่อแล้วอะไรแล้วนะ

 

PS : ขยายความคำว่า “พิจารณาตัวเอง” หมายความว่า...กำลังพิจารณาไม่ได้หมายความว่าจะทิ้งขอรับ  =/\=

อาจจะไม่ยืดเยื้อหรือเวิ่นเว้อเหมือนพวกตัวแสบ แต่ก็จะนำไปสู้จุดจบให้ได้

แค่คิดว่ามันมีอะไรบางอย่างหายไป บางทีก็เหมือนขาดๆ เกินๆ อาจจะต้องพิจารณาตัวเองว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนนี้ขอรับ

T^T

 

ขอบพระคุณที่ติดตามกันเนืองๆ

@PANDA



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 51 : 51. จู่โจม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1230 , โพส : 9 , Rating : 25% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1223
ใครแว๊ะ
Name : KiHaE*129 [ IP : 182.53.49.81 ]

วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 20:58
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1152
พึ่งจะได้กลับมาอ่านก้อได้กินมาม่ารอบดึกซะงั้นอ่ะ



สรุปใครมันเปนคนทามกันเนี่ยยย



นีลลูกอาละวาดให้พังกันไปข้างเลยนะ



กล้ามาทำร้ายคนสำคัญได้ไงเนี่ยยยย
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 223.206.4.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 02:49
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1082
พึ่งจะได้โงหัวออกมาโลกภายนอก ออกมาเติมพลังซะหน่อยยย
ตอนนี้ช่างดราม่าสุดๆเลย นู๋นีลจะแผ่รังสีอำมหิตออกมาได้แล้วมั้งเนี่ย
สถานการณ์ตึงเครียดสุดยอด กดดันอ่าาา
Name : mheeboo [ IP : 125.24.52.33 ]

วันที่: 9 เมษายน 2556 / 10:42
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1071
รับผิดชอบด้วยยย ทำให้เราร้องไห้ ;;____;; สงสารปีศาจน้อยยย ฮึกกกกก
ทำไมใจร้ายยยยย ทำเจ้าชายงี่เง่าเจ็บตัวได้ขนาดนี้ (เจไนท์: -*- นี่เราป่วยอยู่นะ เกือบตายนะเห็นมั๊๊ย)
เรา: แล้วใครใช้ทะเลอทะล่า ออกไปล่อศัตรู ทั้ง ๆ ที่สังขารเดี้ยงซะขนาดนี้
นีล: พยักหน้าหงึกหงัก (ประมาณว่าเห็นด้วยสุด ๆ )
เจไนท์: เอามือปิดตา แล้วชี้ไปที่คนแต่ง : p แฮ่

ตอนนี้สนุกมากกกก ลุ้นมากกก T^T แต่..พระเอกเดี้ยงซะขนาดนี้ จะมีปาฎิหาริย์มั๊ย
ว่าแต่..คนที่ลงมือหนักขนาดนี้เป็นใคร ใช่พวกเดียวกับปีศาจน้อยหรือเปล่า ทำไปเพื่ออะไร?
แยกคนรักกัน มันผิดดดดดนะจะบอกให้ = =++ ใจร้าย ใจดำ ไม่มีมนุษย์ธรรม ขาดจรรยาบรรณ ห่วย ด๋อยยยยย

ชิส์ .. เม้นพอหอมปากหอมคอ? จะรอติดตามตอนต่อๆๆๆๆๆไปนะคะ -/\- กราบสวัสดี
Name : kabu [ IP : 171.96.12.91 ]

วันที่: 26 มีนาคม 2556 / 23:06
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1070
เห็นจากในเมล์ว่ามาอัพต่อแล้วเลยรีบตามมาอ่าน ตกลงใครเป็นคนทำร้ายพวกนีลล่ะเนี่ยแถมมีฝีมือมากซะด้วยและทำร้ายเกือบทุกคนได้อีก ตามลุ้นกันต่อจ้า สู้ สู้นะไรท์เตอร์
Name : kittykid [ IP : 124.122.161.143 ]

วันที่: 23 มีนาคม 2556 / 09:31
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1069
Name : cuteymummy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cuteymummy [ IP : 110.49.242.104 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2556 / 21:50
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1067
งืออออ เจไนท์   ใครทำเนี้ยยย
นีลโมโหแล้วอ่า แล้วเมื่อไหร่ฟอเรนจะมา 

โอ้ย ลุ้นไม่ไหวแล้วววว
Name : KaNaMe_Demon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaNaMe_Demon [ IP : 171.100.169.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2556 / 23:55
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1066
ฟอเรนเร็วหน่อยๆๆ เจไนท์แย่แล้วววว
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.8.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2556 / 20:27
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1065
เจไนท์ TT^TT
Name : Eve [ IP : 61.90.32.173 ]

วันที่: 20 มีนาคม 2556 / 17:09
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android