คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 63 : 63. เช้าที่วุ่นวาย


     อัพเดท 19 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 191 Overall : 78,999
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 63 : 63. เช้าที่วุ่นวาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1178 , โพส : 8 , Rating : 67% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


63. เช้าที่วุ่นวาย

       


    

            แสงแดดในตอนสายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้อง ใครบางคนที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้นทั้งที่ไม่อยาก...แต่ด้วยความอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกจึงต้องตื่นขึ้นอย่างช่วยไม่ได้...แล้วก็พบว่าร่างหายไม่สามารถขยับได้ดั่งใจ..สิ่งแรกที่เฮร์มิทคิด 'ผีอำ' (?) ....ผีที่ไหนจะกล้ามาอำในนี้ฟ่ะ!! ปราสาทใหญ่ของปีศาจเนียนะ!!

 

            "เฮ้ย!!" ไม่ตกใจคงไม่ไหวล่ะงานนี้...ใครที่เคยบอกว่านอนจนรากงอก...มันมีอยู่จริงแบบนี้นี่เอง!!!

 

            ไอ้เจ้าลูกผสมที่เมาแล้วหลับสนิท...มันจะสนิทไปไหม!! ยกมือไม้แข้งขามากอดก่าย และที่สำคัญมันคงไม่รู้ว่าตัว...เลือดในกายเสี้ยวหนึ่ง(ที่เป็นภูติหรือนางไม้อะไรนี่แหละ!!) มันกำลังรากงอกฝังตัวเองลงไปกับเตียงโดยยึดคนที่อยู่ในอ้อมแขนมันแนบลงไปด้วย ...สภาพไม่ต่าองจากคนที่โดนมัดติดกับเตียงแบบแนบแน่นหรอกนะ!!

 

            "อั๊ก!! อะ...ไอ้...ตะ...ตื่น..." มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ขยับตัวไม่ได้แล้ว ครั้นจะตัดไอ้ที่พันรอบตัวอยู่นี่ออกก็ไม่กล้า ไม่รู้ว่าจะกระทบกระเทือนอะไรเจ้าตัวรึเปล่า...แล้ว...ไอ้เสียงกรนเบาๆ นี่มัน....จะสบายไปไหม!!!!

 

            "อะ..อั...ล..." ยิ่งอีกฝ่ายขยับ อ้อมแขน(?)ที่รัดก็ยิ่งแน่น

 

            ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูห้องเหมือนระฆังช่วยชีวิต แต่...เฮร์มิทมันจะขยับลุกไปเปิดได้ยังไง จะตะโกนเรียกรึ...?...ถ้าทำได้คงว้ากใส่ไอ้คนขี้เซาตรงนี้ก่อนแล้ว!!

 

...........

 

            สองคนที่อยู่หน้าประตูห้องหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย สายจนป่านนี้ก็น่าจะตื่นได้แล้ว หรือเมื่อคืนเจ้าอัลล์จะโดนเหล้าหวานเล่นงานจนลุกไม่ขึ้น?? เจ้าปีศาจน้ำแข็งขมวดคิ้วตอนที่เห็นเจไนท์แนบหูกับประตูแล้วกลอกตาทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะทำหน้ายุ่งส่ายหัวไปมา

 

            "ฉันว่ามันแปลกๆ...."

 

            สวบ!!

 

            ฉึก!!

           

"จ๊าก!!!" เจไนท์ร้องเสียงหลง...กระโดดหลบให้พ้นจากประตู...ก็เพิ่งจะเอาหน้าแนบลงไปตะกี้เพียงแค่แวบเดียว ปลายมีดแหลมมันก็เสียบทะลุมาจากข้างใน เฉียดแก้มไปอย่างน่าหวาดเสียว...คือที่มันตกใจเพราะดันไปคิดภาพตามว่าหากยังเอาหน้าแนบอยู่เมื่อตะกี้ล่ะก็....หยึ้ย!!!

 

            เปรี๊ยะ!!

 

            "เฮ้ย!! นีล..เดี๋ยว...."

 

            ตูม!!!

 

            แหลกละเอียดครับท่านงานนี้!!

            ประตูห้องคงไม่ต้องรอใครมาเปิดหรือคำอนุญาตจากคนข้างใน ก็ในเมื่อการ์ดเชิญเป็นมีดปลายแหลมเมื่อตะกี้ ส่วนไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งที่ว่าเย็นชาสุดขั้ว...เผลออึดใจเดียวมันดันแช่แข็งประตูห้องแล้วระเบิดตูมภายในพริบตา!

 

            แล้วภาพที่ผู้มาเยือนเลือดร้อนเห็นก็เล่นเอายืนอึ้ง เมื่อไอ้เพื่อนตาสองสีมันเหมือนโดนเถาวัลย์หรือรากไม้อะไรสักอย่างพันแน่นรอบตัว เหลือแค่ส่วนหัวกับแขนข้างหนึ่งที่ยังขยับได้(มันกำลังโบกไปมาขอความช่วยเหลือ) ส่วนไอ้เจ้าปีศาจที่น้ำแข็งเพิ่งระเบิดกำลังยืนตะลึงกับสิ่งที่เห็น เพราะตอนแรกคิดว่ามีผู้บุกรุกถึงได้รีบเข้ามาแต่นี่....

 

            "อ๊ะ...อืม..." เจ้าคนขี้เซาขยับตัวลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เพราะเสียงระบิดเมื่อกี้รบกวนมันก็เลยขมวดคิ้วเข้าหากันตอนที่ปรายตามองมา

 

            "แค่กๆ อะ..อัล...ล์..." เฮร์มิทกำลังดิ้นทุรนทุราย เพราะไอ้คุณเพื่อนสองคนที่เข้ามามันไม่คิดจะช่วยเหลืออะไรเลยนะสิ!! มัวแต่ยืนอึ้งอยู่นั่น!!

 

            "อ๊ะ!!" ไอ้เจ้าลูกเสี้ยวที่เพิ่งจะรู้ตัวรีบหดแขนขา(?) ที่เลื้อยยาวเป็นรากไม้กลับเข้าที่เหมือนเดิม ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมานั่งทำตาโตนั่งมองฝ่ามือของตัวเองด้วยใบหน้าซีดเผือด

 

            "แค่กๆ เฮือก...." ส่วนไอ้คนที่โดนกอดแนบแน่นก็กำลังสำลักลมหายใจตัวเอง ก่อนจะสูดอากาศเข้าปอดอย่างหิวกระหาย...นี่ถ้านานกว่านี้อีกหน่อยคงได้ขาดใจ หรือไม่...ก็คงต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างกับแขนของไอ้เจ้าลูกเสี้ยวนั่น

 

            "ผ..ผะ..ผม...ผมทำอะไรลงไป?" เจ้าอัลล์ถามเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

 

            "ไม่ใช่...นายไม่ได้..."

 

            วูบ

 

            โครม!!!

 

            เฮร์มิทยังพูดไม่ทันจบตัวอะไรบางอย่างก็โฉบเข้ามาทางหน้าต่างพุ่งเข้าใส่ไอ้เพื่อนเจ้าชายที่ยืนอยู่ปลายเตียง แต่ก่อนที่มันจะเข้าถึงตัวมันก็โดนฟาดด้วยดาบ(เน้นว่าฟาด เพราะถ้ามันเอาจริงคงได้ขาดสองท่อนไปแล้ว) ร่างของเจ้าตัวประหลาดผู้บุกรุกจึงลอยข้ามเตียงกระแทกเข้ากับผนังก่อนจะร่วงลงมาบนเตียง ทำเอาสองคนที่เพิ่งตื่นกระโดดหลบพัลวัน

 

            เจ้าปีศาจน้ำแข็งขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะสาวเท้าไปยังหน้าต่างบานใหญ่เมื่อเห็นเงาดำวูบวาบลอยอยู่ข้างนอก...เพราะเจ้าพวกนี้มันไม่ได้มาตัวเดียว แต่ที่น่าแปลกคือปีศาจกินเนื้อพวกนี้มันไม่น่าจะโฉบเข้ามาหาอาหารในนี้ ถ้าไม่มีสิ่งล่อ

 

            ....สิ่งล่อ.....เพียงแค่คิดนีลก็หันกลับไปมองใครบางคนที่ยืนถือดาบเตรียมพร้อมอยู่กลางห้องกับเพื่อนอีกสองคน....ผลของการทักทายกันยามเช้าปรากฎเป็นรอยเส้นจางๆ บนแก้ม และด้วยความที่ยังคงตกใจกับภาพบนเตียง เจ้าตัวก็คงยังไม่รู้ตัวว่ามีเลือดซืมออกมา....กลิ่นคาวมันช่างหอมหวาน....

                  

            ปีศาจกินเนื้อที่ล่าเหยื่อด้วยสัญชาตญาณดิบแบบนี้ แม้เพียงได้กลิ่นคาวเลือดเพียงเล็กน้อยพวกมันก็สามารถหาเหยื่อเจอได้ไม่ว่าจะซ่อนอยู่ที่ไหน....

 

            "เกิดอะไรขึ้น???"

 

            "มีใครเป็นอะไรรึเปล่าครับ?"

 

            ฟอเรนท์และเวสต์มาถึงก่อนใครและที่ตามมาก็...นายเหนือ ท่านเสนา ส่วนที่เหลือก็ไม่ใช่ว่าจะแล้งน้ำใจ แต่โดดลงไปข้างล่างเตรียมรับมือเรียบร้อยแล้ว....ในสภาพ...ชุดนอนพร้อมรบ!

 

            ....นี่มันเรื่องบ้าอะไรแต่เช้าว่ะเนี่ย!!!

 

            ....................

 

            ตัวต้นเหตุทั้งสี่คนกำลังโดนล้อมด้วยสมาชิกทั้งหมดของปราสาท เหตุเพราะไม่รู้จะเริ่มเรื่องทั้งหมดยังไงดี ห้องที่เกิดเหตุ...สภาพเหมือนเพิ่งผ่านสงครามมาหมาดๆ ประตูห้องถูกระเบิด เตียงหัก!! สภาพเละแทะเต็มไปด้วยคราบเลือดของนักล่าผู้โชคร้าย ไม่รู้จะเริ่มต้นเล่ายังไงเรื่องมันถึงได้บานปลายมาถึงตรงนี้ได้

 

            "เอาล่ะ ไม่มีใครบาดเจ็บก็แล้วไป" นายเหนือผู้เป็นประธานใหญ่ในพิธีพูดสรุปพร้อมกับเปิดปากหาว ส่วนผู้พิพากษาตัวจริงอย่างท่านเสนาก็ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยสีหน้าเย็นชา หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันนั้นบ่งบอกถึงอาการไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

            "ระวังด้วยนะเจไนท์ ทีนี่ไม่ใช่วังหลวงที่จะวิ่งเล่นซนได้" คำตำหนิจากท่านเสนาทำเอาบรรยากาศเครียดๆ หายวับไปในพริบตาเพราะทุกคนที่ได้ยินต่างพากันหันมองไปทางเจ้าชายจอมซนตัวปัญหาก่อนจะเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นหัวเราะ

 

            "ผม ไม่ ได้ ซน!!!" แล้วมันจะเถียงกลับเพื่อ....!!!

 

            ท่านเสนาปรายตามองมาแล้วเหลิกคิ้วขึ้นสูงประหนึ่งมีคำถามย้อนกลับมาทางสายตา เพราะจะเถียงยังไงมันก็ไม่ฟังไม่ขึ้นในเมื่อตรงแก้มยังมีคราบเลือดและรอยแผลจางๆ...ที่จริงอาาจเป็นเพราะความบังเอิญ หรือไม่ก็เรียกว่าซวยก็ได้ที่ดันมาได้แผลตอนที่นักล่าออกหากินพอดี

 

            "เปลี่ยนห้องเถอะ ทีนี่คงนอนไม่ได้แล้ว" แม้ฟอเรนท์จะไม่พูดแต่ก็ดูเหมือนทุกคนจะรู้ดีกันอยู่แล้ว(นะ!!) เละขนาดนี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง นี่มันแก็งค์ตัวแสบยกกำลังสองรึไง!

 

            เช้าวันนั้นทุกคนก็เลยได้ตื่น(เต้น)กันแบบเต็มตาโดยไม่ต้องเสียแรงปลุกไล่ไปทีละคนให้เปลืองแรง ส่วนเจ้าของห้องเดิมทั้งสองคนก็ต้องย้ายไปอีกห้องที่ยังว่าง ส่วนเจไนท์ก็ต้องทำแผลไปตามระเบียบ เรื่องมันคงจะเล็กน้อยหากเกิดในเนียร์ แต่ด้วยความที่นี่เป็นถิ่นของปีศาจขนานแท้...ที่ต้องระวังเรื่องบาดเจ็บไม่ใช่เพราะอ่อนแอหรอก แต่เป็นเพราะไม่อยากวุ่นวายต่างหาก

 

            "ทำไม....?" ใครบางคนตั้งคำถามขึ้นมาครึ่งๆ กลางๆ ตอนที่กำลังเดินผ่านโถงทางเดินเพื่อกลับห้องพัก เพราะแต่ละคนออกมาในสภาพที่ยังไม่พร้อมนัก ....อย่างท่านเสนามาดนิ่งผู้ซึ่งเนี้ยบไปทุกกระเบียดนิ้วก็ยังมีแอบผมกระดกเล็กน้อย

 

            นายเหนืออาเธอร์หันกลับมามองหน้าคนถามพลางเลิกคิ้วมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยแววสงสัยนั่น ดวงตาเย็นชาคู่นั้นหรี่มองตรงมาอย่างเปิดเผย และแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้เปิดปากถามต่อให้จบประโยคแต่คนฟังก็พอจะเดาได้ไม่ยาก

 

            "ทำไมข้าถึงไม่โดดเข้าใส่เจ้าเด็กนั่นด้วยความกระหายหิว? ท่านเสนากำลังสงสัยเช่นนั้น?" อาเธอร์เป็นฝ่ายต่อคำถามที่ยังค้างคานั้นให้จบประโยค และก็คงทำได้ดีเสียด้วย เพราะใบหน้าอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันที

 

            นายเหนือแห่งปีศาจคลี่ยิ้มตรงมุมปากก่อนจะก้าวเท้าเดินกลับมาสองสามก้าว เพื่อเผชิญหน้ากับท่านเสนาช่างสงสัยอย่างไม่กลัวเกรง หากแต่ใบหน้านั้นยังคงระบายรอยยิ้มอารมณ์ดีไม่มีวี่แววของโทสะเจืออยู่เลยสักนิด ก่อนจะเอ่ยถามกลับบ้าง

 

            "มนุษย์เองก็มีหลากหลายรูปแบบไม่ใช่หรือ? แย่งชิง เห็นแก่ตัว และเข่นฆ่ากันเองโดยไร้เหตุผล"

 

            "...นั่นเพราะความอยู่รอด" รีมัสเถียงกลับทันควัน ท่านเสนาที่ได้ฉายาว่าเยือกเย็นและเย็นชากลับตอบคำถามอีกฝ่ายด้วยโทสะแบบนั้นอย่างไม่กลัวเกรง หากแต่คำตอบนั้นกลับทำให้อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอคล้ายอารมณ์ดี

 

            "ปีศาจก็เช่นกันท่านเสนา...หากท่านจะลองคิดกลับกันดู..." คำพูดทิ้งท้ายของนายเหนืออาเธอร์ ก่อนที่เจ้าตัวจะหมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้ท่านเสนารีมัสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดและเดินแยกไปอีกทาง

 

........................

 

            ทางด้านผู้อพยบทั้งสี่ที่กำลังตกอยู่ในสภาพวิกฤติ อันเนื่องมาจากเจ้าปีศาจลูกเสี้ยวกำลังลงโทษตัวเองด้วยการนั่งกอดเข่าเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้มุมห้อง ขังตัวเองอยู่ในความคิดไม่ยอมพูดไม่ยอมจาตั้งแต่เกิดเรื่องจนย้ายห้อง ทำเอาอีกสามคนมองหน้าสบตากันเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก....คนหนึ่งก็ฉายาปีศาจน้ำแข็งพูดอะไรปลอบใจใครไม่เป็น อีกคนก็กำลังตกอยู่ในสภาวะเจ็บตัวเนื่องจากออกแรงเกินไป(ไม่เจียมสังสารไหล่เกือบหลุดอีกรอบ) ส่วน...อีกคนที่น่าจะเป็นคนในสุดมันก็ดันตกอยู่ในสภาวะผู้ถูกกระทำซะงั้น แค่จะเดินเข้าไปใกล้ๆ ไอ้เจ้าลูกภูตมันก็ทำท่าจะเบียดตัวติดกับเก้าอี้เสียให้ได้

 

            "อัลล์!! ออกมานี่เลยมา อย่าให้ฉันต้องใช้กำลัง!!" พูดก็แล้ว อ่อนโยนก็แล้วมันก็ไม่เป็นผล เห็นทีคงต้องทำอะไรสักอย่าง!! ....เสียงร้อง 'โอ๊ย!' ดังขึ้นตั้งแต่เฮร์มิทมันเริ่มคิดล่ะ!! (โดนเจไนท์เอื้อมมาตบกะโหลก)

 

            "ไม่พูดก็ไม่รู้เรื่องนะอัลล์" ...คำสอนนี้มาจากใครนะ??? มาจากไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งครับท่าน!!! กล้าไปสอนเขาด้วยเหรออออออ

 

            "โอเค! เอางี้! ไหนลองบอกมาสิ ว่าทำไมต้องไปหลบอยู่นั่น มีอะไรซ่อนไว้เหรอ?" เหมือนจะได้ผล เมื่อเจ้าตัวรีบส่ายหัวรัวตอบคำถามของเจไนท์ทันที...แถวบ้านเรียกว่าร้อนตัว

 

            ทั้งสามคนหันมาสบตากันอย่างอ่อนใจอีกครั้ง ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงได้รากงอกติดกับเก้าอี้ตัวนั้นแน่ แต่ยังไม่มีใครคิดแผนการอะไรออกก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากมุมมืด

 

            "อัลล์...!! ไอ้เจ้านี่....!" เฮร์มิทไม่รอเวลาอีกแล้วตอนนั้น ใจมันอยากเดินเข้าไปแล้วกระชากเจ้าตัวมาถามให้รู้เรื่อง

 

            "อย่า!!...อย่าเข้ามา!!....ฟืด!!...ผมไม่อยาก...ไม่อยากให้ทุกคนเห็นเป็นตัวประหลาด ฮึ่ก!....ฟืด!!" เจ้าลูกภูตแทบจะตะเกียกตะกายลงไปซ่อนหลังเก้าอี้ คำตอบที่ทำให้เพื่อนสามคนถึงกับยืนนิ่ง ได้ยินเพียงเสียงสะอื้นหนักๆ ดังก้องท่ามกลางความเงียบ

 

            เพราะมันกังวลเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า กลัวที่ตัวเองเผลอกลับไปเป็นภูตนางไม้ กลัวใครจะล่วงรู้ และกลัวว่าคนที่พบเห็นจะหวาดกลัวและถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด...ตลอดมาถึงได้แต่ใช้ชีวิตอยู่ในป่ามายาไม่ได้ออกไปไหนเหมือนเด็กวัยเดียวกัน ไม่เคยมีเพื่อนเพียงเพราะหวาดกลัวสิ่งนั้น....กลัวตัวเอง....

 

            "อัลล์!!" คราวนี้เฮร์มิทหมดความอดทนแล้วจริงๆ ถึงได้ตวาดเสียงดังลั่นห้องทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งมุดหายเข้าไปหลังเก้าอี้ด้วยท่าทีลนลาน

 

            "อย่า...!! อย่ามอง...อ๊ะ!!" เจ้าปีศาจลูกผสมลนลานยกมือปิดป้องร่างกายและใบหน้าของตัวเอง ก่อนที่สองมือจะถูกใครบางคนกระชากจนตัวปลิวหวือหลุดจากที่ซ่อนไปปะทะเข้ากับอกอีกฝ่ายจนต้องหลับตาแน่นเพราะมันไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหนแล้ว

 

            "ดูนี่อัลล์!! ลืมตาขึ้นมา!!" เสียงขู่กระโชกนั้นทำให้ต้องลืมตาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

            เจ้าปีศาจลูกผสมมันก็เบิกตากว้างตอนที่เห็น ดวงตาสองสีที่เคยเห็นว่ามันแปลกแล้วยังมีอะไรที่แปลกกว่านั้น เมื่อร่างกายซีกหนึ่งของคนตรงหน้าราวกับถูกประดับประดาด้วยเครื่องประดับไล่เรียงกันเป็นชั้นเหมือนเกล็ดของสัตว์บางชนิด แถมดวงตาข้างหนึ่งยังแวววับเป็นเส้นยามอยู่ในที่ที่ไม่มีแสงอีก อัลล์อ้าปากค้างจ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ราวกับกำลังหลงใหล

 

            "คุณเฮร์มิท...สวย...." เสียงพึมพำนั่นทำให้เจ้าลูกครึ่งอย่างเฮร์มิทถึงกับหมดอารมณ์พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนปรายตาหันกลับไปมองเพื่อนอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังซึ่งคนหนึ่งมันกำลังนอนกลิ้งเกลือกเนื่องจากหัวเราะไม่หยุด กับอีกคนที่แม้จะทำหน้านิ่งๆ แต่ก็กำลังกลอกตาไปมาด้วยสีหน้าที่ปลงสุดๆ

 

            .....นี่ไอ้เจ้าลูกผสมนี่มันลืมไปแล้วรึไงว่าเมื่อกี้กำลังร้องไห้จะเป็นจะตายด้วยเรื่องอะไร!!

 

            เกิดเป็นเฮร์มิทต้อง(กัดฟัน)ทน!!! ยังไงก็ต้องอธิบายต่อสินะ!!

 

            "ฉันก็เป็นลูกครึ่ง นายยังว่าเป็นตัวประหลาดอีกไหม?" คำตอบเหรอ? ไอ้เจ้าอัลล์มันส่ายหัวรัวทันทีเลยทีเดียว แถมยังยิ้มแป้นทั้งที่หน้าตายังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา และมันยังไม่เลิกลูบไปตามเกล็ดที่แขนอย่างกับว่าชอบใจนักหนา

 

            "ผมก็เป็นปีศาจ...." เจ้าปีศาจน้ำแข็งพูดเสียงเรียบ เจ้าอัลล์จ้องมองมาด้วยสายตาสงสัยเพราะมันรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร แต่เฮร์มิทพยักหน้ากลับมาเหมือนจะถามต่อ

 

            นีลถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ

 

            "ผมเป็นปีศาจ...แต่ไม่มีปีกเหมือนท่านลุงและท่านพี่ แต่ผมไม่คิดว่าตัวเองประหลาด" คำอธิบายแบบฉบับคนพูดน้อยที่แสนมั่นใจและเย่อหยิ่ง ทั้งสั้น กระชับ ฉับไว และเข้าใจ(ก็ต้องเข้าใจ!!) ชัดเจน เพราะสีหน้าเย็นชามาดนิ่งนั้นไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แววตาคู่นั้นจ้องมองไปยังอัลล์และเฮร์มิทเหมือนต้องการสื่อให้รู้ในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด

 

            และใครบางคนที่ยังนอนเกลือกอยู่บนเตียงมันก็ลุกขึ้นมานั่งด้วยสีหน้าเซ็งอย่างสุดซึ่งเนื่องจากตัวเองยังอยู่ในสถานะ 'มนุษย์' เต็มขั้น....กลายเป็นคนนอกโดยสมบูรณ์ และคนอย่างเจไนท์จะไม่ทน!

 

            "โอเค!! งั้น....ฉันที่ชอบคบกับปีศาจ เป็นมนุษย์ประหลาด...พอจะเข้าพวกได้ไหม!!?" ปีศาจทั้งสามตนในห้องหันไปมองคนพูดก่อนจะหันมาสบตากัน ไอ้เจ้าอัลล์มันก็ยิ้มกว้างไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวอะไรกับใครเขา ต่างจากเฮร์มิทที่แสร้งทำหน้าหงุดหงิด ส่วนเจ้าปีศาจน้ำแข็งก็เพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย

 

            "เออ!! แกมันมนุษย์ประหลาด!!" เฮร์มิทประชดพร้อมกับเหล่อมองด้วยหางตา...นั่น...ได้ข่าวว่าคนที่มันพูดด้วยมีศักดิ์เป็นถึงเจ้าชาย!!

 

            "เดี๋ยวนะ!! ฉันยังไม่ได้เอาคืนเรื่องแผลนี้เลย" เจไนท์เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้แล้วลุกขึ้นมาโวยวายเรื่องแผลที่หน้าด้วยท่าทางเอาเรื่อง

 

            "ฉันได้ข่าวว่ามีใครบางคนเอาคืนให้แล้ว...." คราวนี้เฮร์มิทเหล่มองไปทางเจ้าเพื่อนปีศาจน้ำแข็งที่ยังคงยืนนิ่ง

 

            "...ผมเปล่า..!" นีลสวนกลับทันทีที่มองสายตารู้ทันของเจ้าเพื่อนตาสองสีนั่นเข้า....นีลเอ๊ย!! อาการแบบนั้นเขาเรียกว่า'ร้อนตัว!' ทำเอาเฮร์มิทจอมเสี้ยมถึงกับหลุดหัวเราะออกมา ...ไอ้เรื่องที่ระเบิดประตูห้องชาวบ้านเขาจนแหลกละเอียดนั่น...สาบานได้ว่าไม่ได้ตั้งใจ?

 

            “เหรอ...งั้นก็แล้วไป หึ หึ” แล้วคนฉลาดอย่างเจไนท์มีรึที่มันจะปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้ จากที่หน้าตาหาเรื่องเมื่อกี้มันก็มองหน้าเพ่อนสองคนสลับกันไปมาก่อนจะหัวเราะเสียงเหมือนคนโรคจิตออกมาแล้วกลิ้งเกลือกไปบนเตียงอีกรอบ...อันที่จริงก็อยากจะคว้าตัวใครบางคนมากอดแน่นๆ ด้วยความมันเขี้ยวมากกว่า แต่ติดที่ว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง แถมยังมีเจ้าเด็กภูตที่แสนจะใสซื่อ(มากๆ)อีกคนอยู่ด้วยนี่สิ มันถึงทำได้แค่กอดหมอนแล้วกลิ้งไปมา

 

            นีลกับเฮร์มิทหันมาสบตากันอีกครั้งแล้วถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย และเชื่อเถอะว่าที่คิดในใจก็ไม่ต่าง...'มนุษย์ประหลาด' แบบนี้มีคนเเดียวนามว่าเจไนท์!

 

**********************

 

ครบรสกันเลยทีเดียวคราวนี้ ทั้งตื่นและเต้น XD

ปนดราม่า(แบบงงๆ) กร๊ากกกกกกก เหมือนข้าน้อยจิมั่วมาก

อย่างน้อยก็ไม่มีหมีออกมาวิ่งเล่นแถวนี้น่ะนะ ฮี่ๆๆ -..- (หัวเราะเสียงโรคจิตเหมือนเจไนท์)

งานนี้เฮร์มิทคือผู้ถูกเลือกนะฮ้าบบบ ให้เป็นพี่เลี้ยงเด็กเอ๋ออย่างเจ้าอัลล์

แต่...แม่ยกเขาเยอะนะ(ถึงจะมาทีหลังก็เถอะ) ชอบเด็กกันล่ะเซ่ะ!! - -+

ป้อล้อ...ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านกันนะฮ้าบบบ

ผิดพลาดประการใดแจ้งได้บอกขอรับ ;)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 63 : 63. เช้าที่วุ่นวาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1178 , โพส : 8 , Rating : 67% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1304
อัลล์จังน้อยน่ารักจิงๆเชียว กว่าเฮร์มิทจะได้แอ้ม สงสัยจะอีกนาน กร๊ากกกก
Name : mheeboo [ IP : 115.31.142.221 ]

วันที่: 26 กันยายน 2556 / 11:05
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1298
555555
อัลล์น้อย
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 202.12.97.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2556 / 15:48
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1288
หนูอัลล์กับเฮร์มิทน่ารักกก >////<

เจไนท์ลูกฟีลลิ่งหนูมันจะแบ๊วเกินหน้าเกินตาน้องนีลไปแล้วนะลูก 5555
Name : KaNaMe_Demon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaNaMe_Demon [ IP : 27.145.34.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2556 / 20:35
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1287
หุหุหุ!!!!!



น่ารักกันซะ



อิชชี่มากมายยยยยยยย



ส่วนหนุอัลล์ก้อเอ๋อได้ใจจิงจังชักจะสงสารเฮร์มิทแล้วแหะ



ท่าทางจะสื่อความรู้สึกให้ถึงหนุอัลล์ได้ยากเพราะเค้าไร้เดียงสาขั้นสุดยอดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 101.108.150.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2556 / 22:31
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1286
(#โบกธงตามประสาแม่ยกเฮร์มิท)

คู่นี้สุโค่ยยยยย ย

อัลล์นน่ารักมาก!
PS.  มันผิดมากเหรอ...? กับการทำในสิ่งที่ต้องการน่ะ??
Name : RabBiTaN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RabBiTaN [ IP : 49.48.222.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2556 / 18:34
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1285
ชอบๆ น่ารักดี เจไนท์แปลกจริงๆ
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 180.214.208.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2556 / 18:28
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1284
สนุกมากค่ะูู
Name : moongray < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ moongray [ IP : 180.180.196.125 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2556 / 16:18
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1283
รอไรท์คนเดียวเลอ ฮิๆ ชอบนีลมาก 

นิสัยต่างกับเอเลนสุดขั้ว แต่น่าเอ็นดูมาก 

สู้ๆ นะค้าบ
Name : ไอ่แก้มบวม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ไอ่แก้มบวม [ IP : 110.164.75.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2556 / 12:48
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android