คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 66 : 66. เรื่องมันซับซ้อน


     อัพเดท 8 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 189 Overall : 78,997
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 66 : 66. เรื่องมันซับซ้อน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 860 , โพส : 13 , Rating : 75% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


#66. เรื่องมันซับซ้อน

 

 

            อาการปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงไหล่ทำให้คนเจ็บที่กำลังขยับตัวตอนตื่นถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับเสียงคราง เฮร์มิทค่อยๆ ขยับลืมตาขึ้นมาอย่างยากเย็น กลิ่นสมุนไพรฉุรจมูกตอนที่เผลอสูดเอาอากาศเข้าปอด จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนจะหมดสติไป โดนหามขึ้นเตียงในสภาพที่แขนข้างหนึ่งยกไม่ขึ้น กับใบหน้าเปอะเปื้อไปด้วยคราบน้ำตาของใครบางคน....เจ้าปีศาจลูกผสม

 

            "อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่คนเจ็บบนเตียงจะขยับตัว ไอ้เจ้าอัลล์ที่จ้องอยู่แล้วก็พุ่งผ่านม่านเข้ามาหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตคู่นั้นกระพริบปริบๆ จดจ้องใบหน้าคนเจ็บราวกับจะให้แน่ใจว่าเห็นคนเจ็บลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ ฝ่ามือขาวยื่นมาแตะบนเสี้ยวใบหน้าของเฮร์มิทแผ่วเบาอย่างกับกลัวว่าถ้าแตะต้องแล้วจะไปกระทบกระเทือนแผลอย่างงั้น

 

            "อัลล์..." เสียงแหบแห้งของเฮร์มิทเรียกชื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว ดวงตาคู่นั้นเริ่มคลอไปด้วยน้ำใสตอนที่ได้สบตากัน ใบหน้าเจ้าตัวนั้นเลื่อนเข้ามาใกล้..คงเพราะไม่รู้ตัว

 

            "เจ็บไหม..คุณเฮร์มิทยังเจ็บอยู่รึเปล่า..." เจ้าอัลล์ถามเสียงสั่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นตอนที่ชำเลืองมองไปตรงแผลบริเวณไหล่แล้วก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี...ทำหน้าเหมือนตัวเองเจ็บเสียงยิ่งกว่าคนที่นอนอยู่นั่น

 

            "ไม่เจ็บแล้ว เจ้าคนขี้แย.." พอพูดไปแบบนั้น เจ้าคนที่อดทนรออยู่ข้างเตียงน้ำตาก็เลยร่วงเผาะๆ ลงมาทันที

 

            "ผะ..ผม...ไม่ได้...ขี้แย..สักหน่อย..ฮึก..ฮื้อ.." ก็ยังจะเถียงทั้งที่น้ำมูกน้ำตาถูกป้ายปาดไปทั่วหน้านั่นน่ะนะ

 

            เฮร์มิทกลอกตาไปมาอย่างอ่อนใจ มีอย่างที่ไหนตัวเองเป็นคนเจ็บแต่กลับต้องมาปลอบใจเจ้าคนเฝ้าไข้ที่หมอบซบอยู่บนอกพร้อมกับสะอึกสะอื้น ทำได้แค่โอบไหล่เล็กนั้นไว้ด้วยแขนอีกข้างพร้อมกับลูบแผ่นหลังเล็กที่สั่นสะท้านนั้นไปมา จนเจ้าตัวยอมเงยหน้าขึ้น(ทิ้งคราบเลอะเทอะไว้ที่เสื้อคนอื่นเขาอีกนะ!) แล้วนี่มันจะรู้ตัวไหมว่าขึ้นมาซบอกคนอื่นเขาแบบแนบชิดขนาดนี้

 

            "ไม่เป็นไรแล้ว...ไม่เป็นไร..." เสียงแหบแห้งของคนเจ็บที่กำลังปลอบโยนคนที่กำลังพยักหน้ารัว พร้อมกับยกมือปาดคราบน้ำตาบนหน้า...ให้มันเลอะไปกว่าเดิม...(เพื่อ!!)...ไอ้คนมองนี่ขัดใจมาก แต่ก็ทำอะไรได้ไม่มาก เพราะยังขยับตัวได้ไม่ถนัด

 

            "ฮึก! ผะ..ผมจะไปเอาสมุนไพรมาให้อีกนะ ฟืดดดดด" ....สภาพ....!! หน้าตาเลอะเกรอะกรังดวงตาชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาแบบนั้น ใครมันจะกล้าให้ออกไปวิ่งเล่นข้างนอก....เฮร์มิท...ผู้แปรสภาพตัวเองเป็นผู้ดูแลไปโดยปริยาย

 

            "ไม่ต้อง..!..เออ...ขอแค่น้ำก็พอ" พอบอกไปแบบนั้น เจ้าลูกภูตมันก็โดดพรวดลงไปจากเตียงกระวีกระวาดเทน้ำใส่แก้วมาให้ เห็นแล้วก็อ่อนใจ ทั้งที่มีเรื่องมากมายต้องถาม ไหนจะเจ้าเพื่อนสองคนที่ป่านนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัว กับเรื่องราวต่อจากตอนนั้นก่อนที่จะสลบไป แต่..เจ้าปีศาจตาสองสีกลับเลือกที่จะเก็บงำความสงสัยเอาไว้อีกสักพัก แล้วเล่นบท...'คนเจ็บ'..ต่อไปอีกสักนิด...

 

            หลังจากวางมือจากแก้วน้ำ เจ้าลูกภูตก็ลงมือบดสมุนไพรที่อยู่ในถ้วยต่อ ก่อนจะเอามาวางแปะให้รอบๆบาดแผลของคนเจ็บพร้อมกับชำเลืองมองสังเกตอาการเป็นระยะๆ อย่างกับว่าจะละสายตาไม่ได้ยังไงยังงั้น

 

            "ไปจำมาจากไหน?" เฮร์มิททนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว ก็ดูท่าทางของเจ้าลุกภูตมันจะรู้ดีเหลือเกินว่าอะไรเป็นอะไร แถมสมุนไพรที่แปะอยู่รอบๆ แผลยังช่วยให้รู้สึกเย็นสบายอีกด้วย

 

            "ถามท่านแม่มา..." คราวนี้เจ้าอัลล์ตอบเสียงเบาพร้อมกับอาการหลบสายตา เป็นเฮร์มิทที่ขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วจ้องเขม็ง

 

            "ถาม?....ที่ไหน?" เจ้าคนที่ยังหลับสายตาตอบคำถามด้วยการพยักหน้าหงึกๆ

 

            "ก็...คือ...ตอนที่คุณเฮร์มิทหลับ ผมก็เลยเข้าไปถาม...ในป่า..." คำตอบนั้นทำเอาคนฟังใจหายวาบ ปฏิกิริยาต่อมาคือการคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็กแล้วจับไว้แน่นด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังโกรธ เพราะเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันยังไม่ทันได้สะสาง แล้วไอ้เจ้าลูกผสมซื่อบื้อนี่ก็ดันเสี่ยงออกไปเนี่ยะนะ!!

 

            "ใครใช้ให้ออกไปตอนฉันนอนเจ็บอยู่นี่หา!!!" เฮร์มิทตะโกนลั่นอย่างเหลืออดพร้อมกับจับพลิกตัวเจ้าลูกภูตตรงหน้าไปมาเพื่อสำรวจความเสียหาย(?)

 

            "ไม่มีใครใช้ ผมออกไปเอง ไปเอายามาให้..." เจ้าอัลล์เถียงกลับบ้าง คราวนี้มันทำหน้างอคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างคนไม่ยอมแพ้ แต่เฮร์มิทกำลังยกมือกุมขมับตัวเองพร้อมกับกัดฟันกรอดเพื่อข่มอารมณ์ ...ไอ้ที่ดีใจมันก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาล่ะก็....

 

            "แล้วนี่ไอ้สองคนนั่นหายหัวไปไหน??" เมื่อฟาดงวงฟาดงากับไอ้คนไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวแล้วไม่มีประโยชน์ ก็จำต้องหาจำเลยมารับผิดชอบ...ซึ่งจนบัดนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัว!! นี่มันไม่คิดจะมาดูใจเพื่อนมันเลยรึไงฟ่ะ!!

 

            ไอ้เจ้าลูกผสมทำหน้างอพร้อมกับยกมือกอดอกแล้วเชิดหน้าไปอีกทางแทนคำตอบ!

 

            ................

 

            แม้ว่าจะได้รับอนุญาตให้เข้ามาพักรักษาตัวในเขตหมู่บ้านได้แล้ว แต่บรรยากาศโดยรอบก็ยังไม่เป็นที่วางใจนัก สถานที่พักพิงชั่วคราวของคณะเดินทางจึงอยู่ที่เรือนพยาบาลกลางหมู่บ้าน...แน่นอนว่าได้รับการคุ้มกัน(เรียกว่าจับตามองก็ได้!)อย่างแน่นหนา เจ้าปีศาจกวาดสายตามองรอบๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา

 

            "นายไม่ต้องเครียดแบบนั้นก็ได้ ฉันอยู่ด้วยทั้งคน" เจไนท์โน้มตัวลงกระซิบบอกด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน ...เจ้าปีศาจน้ำแข็งปรายตามองกลับมาด้วยสีหน้าราบเรียบ

 

            ".....เหมือนตอนที่...คุณเกือบโดนกินเมื่อตอนกลางวัน?" คำถามเสียงราบเรียบนั้นทำเอาคนฟังถึงกับสะอึกหันไปแยกเขี้ยวใส่

 

            "เหอะ!! คนที่กินฉันได้ มีแค่คนเดียว...!" สาบานได้นะเจไนท์ว่านั่นเป็นการเถียงเพื่อต้องการจะเอาชนะจริงๆ แล้วดูมันทำหน้าแบบว่าภูมิใจซะ

 

            เจ้าปีศาจน้ำแข็งถึงกับหยุดกึก...ใช่ว่าจะไม่รู้ความหมาย เพราะสายตาเย็นชานั้นปรายมองมาและมุมปากหยักยิ้มเล็กน้อยแวบหนึ่ง

 

            "ถ้ารู้อย่างงั้น ก็กรุณาอย่าปล่อยเนื้อปล่อยตัวง่ายๆ แบบนั้นอีก...นะครับ..." นั่น...ไม่ใช่คำขอร้องแน่ๆ ทั้งน้ำเสียงเย็นชาและสายตาจริงจังแบบนั้น เกิดเป็นเจไนท์...ก็ดันไปดีใจกับคำขู่ของปีศาจแบบนั้น...แต่ก็ดันยิ้มออกมาไม่ได้..เพราะขืนทำหน้าระรื่นออกไปล่ะก็...เสี่ยงจะโดนจับแช่แข็งแน่ล่ะคืนนี้

 

            นีลและเจไนท์เป็นตัวแทนของคณะเดินทางมาพบกับผู้นำของหมู่บ้านเพื่อหารือเรื่องที่เกี่ยวกับความเข้าใจผิดจนเป็นเรื่องเป็นราวถึงกับเลือดตกยางออกเมื่อตอนกลางวัน ...ชาวบ้านมารวมตัวกันอยู่แล้วตรงลานกลางหมู่บ้าน พอคนแปลกหน้าทั้งสองคนเดินเข้ามาในบริเวณ ทางเดินก็แหวกออกเป็นสองฝั่ง....ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนอยู่กลางวงล้อมไม่ต่างจากเมื่อตอนกลางวัน

 

            "เราชื่อเจไนท์ ส่วนนี่คือนีล..." เจไนท์ทำท่าจะพูดบางอย่างต่อท้ายชื่อเจ้าปีศาจน้ำแข็ง แต่ก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้ดีกว่า(ไม่งั้นอาจจะแตกตื่นกันอีก) "พวกเราเป็นนักเรียนของเนียร์ ด้วยความสัตย์จริง..." เอ่ยแนะนำตัวและกล่าวยืนยันตัวตนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก็อย่างน้อยๆ คนในหมู่บ้านก็ยอมให้เพื่อนอีกคนที่ยังเจ็บได้นอนพักผ่อน แทนที่จะลากมาบูชายัญ เอ๊ย!! ลากมายืนยันกันกลางหมู่บ้านแบบนี้

 

            บรรยากาศโดยรอบหลังจากประกาศตัวออกไป....ปกคลุมไปด้วยความเงียบ...สายตาทุกคู่จ้องมองมายังคนแปลกหน้าทั้งสองราวกับมีข้อโต้แย้งในใจ คาดว่าเหตุปะทะกันเมื่อตอนกลางวันคงเป็นเรื่องเล่าลือกันเกินความจริงไปแล้ว...และไอ้เจ้าคนที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นข้างๆ นี่มันก็ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับหรือโต้ตอบใดๆ แต่พอเจ้ามังกรตัวเล็กที่อยู่บนไหล่ขยับปีก(เพราะมันแค่เมื่อย!) ชาวบ้านก็แตกฮือ บ้างก็หยิบอาวุธขึ้นมาตั้งท่าโจมตี

 

            ริมฝีปากบางเพียงแค่เหยียดยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก พลางปรายตามองคนข้างๆ ราวกับมีคำถามที่รู้กันเพียงสองคน 'นี่หรือ?..คือความเชื่อใจของมนุษย์?' หากแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้คิดที่จะกางเขตเวทย์หรือเรียกอาวุธออกมา นั่นทำให้ชาวบ้านเริ่มลังเลอีกครั้ง...ตอนที่เห็นเจ้ามังกรตัวเล็กบนไหล่คลอเคลียซุกไซกับใบหน้าราบเรียบนั่นราวกับกำลังอ้อนขอ และเพียงเจ้าตัวสะบัดฝ่ามือแบออก เกล็ดหิมะสีขาวก็ปรากฎขึ้นมาให้ไอ้เจ้ามังกรได้ตีปีกดีใจอีกครั้ง ก่อนมันจะโฉบของกินในมือนายน้อยของมันลงคอแล้วบินไปเกาะบนไหล่อีกคนแทน

 

            "ให้มันน้อยๆ หน่อยเหอะไวท์!! ขากลับจะจับใส่กรง!!" เจไนท์ขู่ด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะร้องครางซีดเพราะกรงเล็บแหลมคมนั้นจงใจจิกลงมาหนักกว่าเดิม ....ลืมไปไหม?...ว่าอยู่ท่ามกลางสายตาคนทั้งหมู่บ้าน! (สร้างบรรยากาศครอบครัวได้ส่วนตัวมากๆ)

 

            "พวกเราคงต้องขออภัยที่เข้าใจพวกเจ้าผิดไป...ข้าชื่อวิลล์เป็นผู้รักษาการหมู่บ้านนี้..." ชายวัยกลางคนแหวกฝูงชาวบ้านเดินเข้ามาหานีลและเจไนท์ด้วยท่าทางเป็นมิตร....(กว่าคนอื่น)

 

            "จะเป็นพระคุณมาก หากท่านช่วยชี้แจ้ง..." เจไนท์คล้ายจะรับบทตัวแทนในการเจรจาไปโดยปริยาย เพราะไอ้เจ้าปีศาจ...มาด้วยก็จริงแต่ก็นิ่งได้นิ่งดีในทุกสถานการณ์ เดายากว่าภายใต้ใบหน้าที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชาแบบนั้นกำลังคิดอะไร

 

            วิลล์พนักหน้าพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะเชื้อเชิญทั้งสองเข้าไปข้างในหอประชุมกลางหมู่บ้านเพื่ออธิบายถึงต้นเหตุของการเข้าใจผิดทั้งหมด เมื่อคลายความคลาบแคลงต่อกันไปได้กว่าครึ่ง คนในหมู่บ้านก็ลดการขึงขังลง จากการปะทะเมื่อกลางวันตอนนี้จึงเปลี่ยนเป็นการรับรองแขกผู้มาเยือนแทน

 

            "สมัยก่อนหมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่สงบสุข อาชีพที่เลี้ยงพวกเราทั้งหมู่บ้านคือการเกษตร ไม่เคยยุ่งวุ่นวายกับโลกภายนอก จนกระทั่งเจ้าพวกนั้นเข้ามารุกรานเข้ามา ออกคำสั่งให้ผลิตเสบียงเพื่อส่งให้เมืองหลวง แต่พวกมันไม่เคยพอ นับวันจะยิ่งเรียกร้องมากขึ้น จนกระทั่งผู้นำหมู่บ้านคนก่อนไม่ยอมฟังคำขอของพวกมัน ถึงได้ถูกสังหารอย่างทารุณต่อหน้าพวกเราทุกคน" สีหน้าของวิลล์บ่งบอกว่ายังคงเจ็บปวดน้ำเสียงเคียดแค้น บรรยากาศรอบข้างคล้ายถูกหยุดเอาไว้ชั่วครู่

 

            "ไม่มีทาง! สาบานได้ว่าไม่มีใครสั่งให้ทำแบบนั้น" เจไนท์แย้งออกมาทันที

 

            "แต่คนพวกนั้นมีตราสัญลักษณ์แสดงตัว...เหมือนที่ท่านมี..." ...นี่เอง...คือเหตุผลที่ทั้งขบวนเดินทางโดนโจมตีหนักกว่าเดิม เจไนท์ทำเป็นเนียนหลบเลี่ยงสายตาเย็นชาที่เหล่มองมา(อย่างน้อยก็จะให้เฮร์มิทรู้ไม่ได้เด็ดขาด) แต่ก็ยังไม่วายทำปากขมุบขมิบก่นด่าตัวเองไปด้วย

 

            "ผมอยากเห็น..." ประโยคแรกนับตั้งแต่เดินเข้ามา เจ้าปีศาจน้ำแข็งพูดแทรกเสียงเรียบ สิ่งที่นีลอยากเห็นไม่ใช่สัญลักษณ์ระบุตัวตนหรือยศสูงศักดิ์อะไรนั่น แต่ที่อยากเห็น...คือสิ่งที่ไอ้เจ้าพวกนั้นมันทำได้ต่างหาก ขนาดปราการป้องกันหมู่บ้านนี้เข้มแข็งขนาดฝึกเจ้าสิบตานั้นแทนหมาเฝ้าบ้านธรรมดาได้ แสดงว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น

 

            "น่าสนุกแฮะ" เจไนท์เริ่มทำตาเป็นประกายพร้อมกับหักนิ้วตัวเองเสียงดังกรอบๆ ไม่สนใจสายตาเย็นชาของเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่มองมา

 

            "มันอาจเป็นเรื่องสนุกสำหรับพวกท่าน...แต่พวกมันเป็นปีศาจดีๆนี่เอง!" น้ำเสียงของผู้รักษาการวิลล์ฟังเหมือนคนที่ความอดทนใกล้สิ้นสุดลงเต็มที ใบหน้ามีแววเครียดจัดชัดเจน

 

            ไอ้คนที่ทำท่าทางสนุกสนานออกนอกหน้าถึงกับสลดวูบลงทันที แถมยังโดนสายตาเย็นชาของไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งมองมาอย่างตำหนิอีก(งานนี้เรียกว่าโดนสองเด้ง)

 

            คำว่าปีศาจบวกกับสีหน้าและน้ำเสียงรังเกียจชัดเจนนั่นทำให้เจ้าปีศาจตัวจริงที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นหรี่ตาลง แววตาเย็นชาคู่นั้นไหววูบน่ากลัว

 

            "ถ้าเป็นแบบนั้น ก็จัดการไม่ยาก...." น้ำเสียงราบเรียบบวกกับสายตาเย็นชาที่มองตรงไปยังคู่สนทนาอย่างเปิดเผย จากการปะทะกันเมื่อตอนกลางวัน ภาพที่เจ้าคนตัวเล็กนี่ถือดาบและสามารถล้มเจ้าสัตว์ประหลาดสิบตาได้ภายในพริบตานั่นทำให้วิลล์รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้พูดเล่นแค่สนุกปาก ...และอะไรบางอย่างในแววตาคู่นั้นทำให้รู้สึกหนาววูบไปถึงสันหลังอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

            ....รู้สึกไปเองไหม? ว่าบรรยากาศมันเริ่มเย็นลง....

 

            "เอ่อ..เอาเป็นว่าเราจะช่วยพวกท่านจัดการเรื่องนี้เอง ในฐานะ...นักเรียนของเนียร์...ก็แล้วกัน" เจไนท์รีบตัดบทสรุปความ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด

 

            "พวกเราจะจัดการปัญหาของพวกเราเอง!" ใครบางคนแย้งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว ราวกับว่าพร้อมแล้วที่จะออกรบอีกครั้ง

 

            "โดยการจับสัตว์พวกนั้นมาทรมานให้รับคำสั่ง?" เจ้าปีศาจถามกลับเสียงสูง อีกฝ่ายที่ทำใจกล้าถึงกับสลดวูบในพริบตา

 

            "แล้วคนที่ฆ่ามันก็คือท่าน!!" อีกฝ่ายเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ หากแต่เจ้าคนที่ถูกชี้หน้าพร้อมข้อกล่าวหานั้นกลับคลี่ยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น...แต่ไอ้เจ้าชายคนข้างๆ นี่เกร็งจนตัวแข็งล่วงหน้าไปแล้ว

 

            "ไม่ได้ฆ่านะ!!" ใครบางคนตะโกนเสียงดังลั่นมาจากข้างหลัง หลังจากฝูงชนที่รายล้อมแหวกออกเป็นทางก็พบว่าผู้ร่วมในคณะเดินทางตัวเล็กกำลังแบกคนเจ็บเดินเข้ามาอย่างทุลักทุเล

 

            "ห่ะ??" ไม่ใช่แค่เฉพาะคนในหมู่บ้านเท่านั้นที่งุนงง ทั้งเฮร์มิทและเจไนท์เองก็อยู่ในอาการเดียวกัน

 

            "นั่นน่ะ ...ไม่ได้เรียกว่าการฆ่าหรอกนะครับ" นีลหันไปพูดกับคนข้างๆ ที่ยังทำหน้างุนงง แววตาเย็นชาที่มองคนอื่นเบือนกลับมองไปทางเจไนท์ราวกับจะต่อว่า....ซึ่งไอ้คนที่เข้าใจผิดมันก็ยังคงอยู่ในอาการงงเพราะที่เท่าที่เห็นกับตาเมื่อตอนกลางวัน..เลือดท่วมขนาดนั้น แถมยังแน่นิ่ง...มันก็ไม่น่ารอด...

 

            "นาย! คราวหลังก็ช่วยบอกให้มันเร็วๆ กว่านี้ได้ไหม??" เจไนท์เค้นเสียงรอดไรฟัน ไม่สนใจกรงเล็บของไอ้เจ้ามังกรที่จิกลงบนไหล่ตอนที่เห็นว่านายมันโดนดุ

 

            "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน! นายสองคนรู้ไหม ไอ้เจ้านี่มันออกไปในป่าโน่น" คราวนี้เป็นเฮร์มิทที่รวบรวมพลังทั้งหมดตะโกนใส่เพื่อนทั้งสองคนตอนที่โดนหามมาใกล้ เจไนท์และนีลละสายตาจากกันออกจากโหมดส่วนตัวชั่วคราว แล้วทำหน้างงปนตกใจ(ถึงแม้ว่าจะดูแทบไม่ออกก็เถอะ)

 

            "ออกไปตอนไหน?" โดนทั้งสองถามกลับมาแทบจะพร้อมกันแบบนั้น เฮร์มิทถึงกับยกมือตบหน้าผากตัวเองอย่างปลงตก ...นี่ก่อนจะได้ช่วยพวกชาวบ้าน คงต้องเคลียร์เรื่องส่วนตัวกันให้จบทั้งหมดทุกเรื่องเสียก่อน ไม่งั้นคงไม่เป็นอันต้องทำอะไรต่อแน่!!

 

           

            =======================







โผล่มาอัพอย่างงงๆ ง่วงๆ (ไม่มีใครทวงเราก็ลั่นล้ากันต่อปายยยย) คริ คริ
สำหรับศึกภายในนั้น จะมีการสอบสวนกัน(อย่างลับๆ)แน่นอน
ติดตามข่าวสารอัพเดทเป็นระยะๆ ได้ในแฟนเพจข้าพเจ้า
ฟามลับ! และไม่มีการเปิดเผยที่มาที่ไปนะจ้ะๆๆ

ปล. มันเขี้ยวนีลและเจ้าอัลล์มากมาย ถ้าไม่จับกดซะบ้างคงไม่หาย >x<
(โดนสาป!!) 


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามเจ้าค่ะ

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 66 : 66. เรื่องมันซับซ้อน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 860 , โพส : 13 , Rating : 75% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1586
งานเข้าไม่ได้หยุดได้หย่อน แต่หลังๆมานี้นีลเย็นชาขึ้นเยอะ แถมควีนขึ้นเยอะเลยด้วย จากน้องนีลน้อยผู้น่ารักและใสซื่อ กลายเป็นราชินีหิมะแสนเย็นชาไปแล้ว
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 171.97.50.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2560 / 01:01
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1400
555

แต่ละคน

Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 202.28.119.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 03:56
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1354
เอิ่มมมม!!!  แต่ละนายยยยไหวกันมั้ยพี่น้องงง

เคลียร์กันด่วนๆเลยจ้าาาา   เหมือนมันเป็นปัญหาครอบครัวยังไงก้อไม่รุ้แฮะ
PS.  เพราะ "หู" มันไม่ได้อยู่ที่ "หัวใจ" จะห้ามไม่ให้รักยังไง "หัวใจ" ก็ไม่มีวันได้ยิน
Name : blackjackal < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackjackal [ IP : 171.5.83.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2556 / 02:36
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1328
มาต่อด่วนนนนนนเลยยยนะะ. ชอบบบบ
Name : May' Tipakorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ May' Tipakorn [ IP : 171.96.81.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2556 / 23:19
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1327
อ่านแล้วงงๆ มึนๆ ใครพูดประโยคไหนหว่า ?? เด๋วอ่านใหม่ 5555

แล้วที่ว่าไม่ได้ฆ่า หมายความว่าไงหว่า งงจุงเบย ???
ปริศนางอกเงย รอลุ้นตอนต่อไป
Name : mheeboo [ IP : 27.55.26.35 ]

วันที่: 2 พฤศจิกายน 2556 / 12:07
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1326
อ่านแล้วงงๆ มึนๆ ใครพูดประโยคไหนหว่า ?? เด๋วอ่านใหม่ 5555

แล้วที่ว่าไม่ได้ฆ่า หมายความว่าไงหว่า งงจุงเบย ???
ปริศนางอกเงย รอลุ้นตอนต่อไป
Name : mheeboo [ IP : 27.55.26.35 ]

วันที่: 2 พฤศจิกายน 2556 / 12:06
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1323
-3-
เอาอีกตอนๆๆๆ>[]<
อยากอ่านอีกค่ามาทีละนิดไม่พอ>_<
PS.  http://writer.dek-d.com/oom-kanyarat/writer/view.php?id=928098 ฝากด้วยนะคะ
Name : |||No_Name||| < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ |||No_Name||| [ IP : 111.84.132.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2556 / 20:47
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1322
กลุ่ม4คน1ตัวนี้ดูเป็นครอบครัวสุขสันต์มากๆ น่ารัก>/////<
ปล.สนใจสถานการณ์ตรงหน้าบ้างนะลูก
Name : KaNaMe_Demon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KaNaMe_Demon [ IP : 27.145.34.20 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2556 / 11:04
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1320
อ่านแล้วชักงง รีบมาอัพต่อน้าไรท์เตอร์
Name : kittykid [ IP : 124.120.99.53 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2556 / 20:58
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1319
กรี๊ดกรีาดดด ด

อัลล์น่ารักอ๊ะ >[]<
PS.  มันผิดมากเหรอ...? กับการทำในสิ่งที่ต้องการน่ะ??
Name : RabBiTaN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RabBiTaN [ IP : 183.88.235.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2556 / 16:01
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1318
อะนะ น้องดาต้องให้ถวงด้วยเหรอจ๊ะ วันหนังพี่จะทวงบ่อยๆๆถ้าไม่ม่อัพ
Name : cat [ IP : 125.24.218.160 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2556 / 14:48
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1317
หึหึหึหึหึหึ

แต่ละคนไม่เครียดกับสถานการณ์ตรงหน้าเลย

แต่เฮอร์มิทไม่เป็นอะไรมากก็ดีเเล้วล่ะ

และๆๆๆๆๆสั้นไปนะ ยังอ่านไม่จุใจเลยอ่ะ
Name : Wins_Sha [ IP : 115.67.37.14 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2556 / 14:30
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1316
เอ่อ
สถานการ์ณตรงหน้าอ่ะ เคลียร์ก่อนใหม
ปัญหาส่วนตัวทีหลัง

ไวท์ยังน่ารักน่าฟัดเหมือนเดิม กรี๊ดดดดด

ดูท่า จะไปไม่ถึงโรงเรียนก่อนเปิดเทอมแน่เลย
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 101.51.0.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2556 / 13:27
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android