คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 78 : 78. หมู่บ้านกลางทะเลทราย 1


     อัพเดท 16 เม.ย. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 195 Overall : 79,003
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 78 : 78. หมู่บ้านกลางทะเลทราย 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 535 , โพส : 5 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


78. หมู่บ้านกลางทะเลทราย 1

 
 

แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ของวัน ทำเอาลืมตามแทบไม่ขึ้น สถานที่ที่อยู่เบื้องหน้า ณ บัดนี้ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาเลย เสื้อคลุมสีดำสนิทที่ใช่ห่อตัวดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรปีศาจเมืองหนาวอย่างนีลเลย ยิ่งพอมีลมพัดมา ก็พัดพาเอาความร้อนระอุรอบๆ มาด้วย ไม่ต่างจากการเดินเข้าไปใกล้กองไฟที่กำลังลุกไหม้เลยแม้แต่น้อย..และนั่น ก็ทำให้รู้ว่า..บางครั้งการทำอะไรตามใจมนุษย์(บางคน)มันก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก

 

ไม่อย่างนั้น ปีศาจน้ำแข็งจะมาโผล่กลางทะเลทรายแบบนี้ได้ยังไง....ใช่! ฟังไม่ผิดหรอก ทะเลทราย...ไกลสุดลูกหูลูกตา...มองไปทางไหนก็มีแต่คลื่นทรายใหญ่เท่าภูเขา ถามว่ามาโผล่ที่นี่ได้ไง....นั่นก็เพราะ..

....

 

"ไปบ้านฉันไม่ได้แน่" เจไนท์พึมพำบ่นกับตัวเอง

"ก็แน่ล่ะสิโว้ย!" เฮร์มิทแทบจะกระโดดสองขายันไอ้คนที่เป็ฯเจ้าของแผนการพาหนี แต่ดันไม่คิดที่ไป

"เข้าป่าไหม? ให้อัลล์มารับ!" เจไนท์อีกครั้ง คราวนี้มันทำหน้าตามีความหวัง แววตาเป็นประกาย ซึ่งก็ถือว่าเป็นแผนการที่ดี...ในระดับหนึ่งเท่านั้นแหละ!

"อัลล์กับคุณเวสต์สนิทกัน.." นีลพูดขัดขึ้นมาก่อนที่เจ้าเพื่อนตาสองสีจะรีบยกมือเห็นด้วย..อย่างออกนอกหน้า...ทั้งสองคนทำเสียงถอนหายใจยาวเหยียดอย่างหมดหวัง แล้วก็แค่แวบเดียวมันก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากันแล้วก็'ยิ้ม'แบบมีพิรุธสุดๆ ก่อนจะหันมองมาทางเจ้าเพื่อนปีศาจที่ยืนพิงอยู่กับต้นไม้...ราวกับว่ามีคำพูดลอยออกมาจากแววตาของทั้งคู่..."ปราสาทผมอยู่ทางตอนเหนือสุดของที่นี่ เวลาเดินทางด้วยเท้าอย่างน้อยก็ประมาณ 3 วัน" นีลพูดต่อโดยไม่รอให้ทั้งสองคนออกความเห็น

"เฮ่อ...เอาไงล่ะทีนี้" 

"มันใช่เรื่องที่แกจะต้องมาถามตอนนี้ไหมห่ะ!" เฮร์มิทเริ่มของขึ้น

"เดี๋ยวๆ!! ฉันว่าเรายังมีอีกตัวเลือก"

"ตัวเลือกไหนฟ่ะ!"

"บ้านแกไง!"

ถึงกับอึ้งไปเลยสิไอ้คุณเจ้าของบ้าน อารมณ์เหมือนโล่งใจในตอนแรก...แต่ทำไมรู้สึกว่าลึกๆ แล้วกำลังโดนหลอก...และตกลงไปในหลุมพรางที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ของไอ้เพื่อนเจ้าชายจอมเจ้าเล่ห์เข้าเสียแล้ว อะไรมันจะพอดิบพอดีซะเหลือเกิน!

.....ก็นั่นแหละ และใครมันจะไปคิดว่าจะมาโผล่เอากลางทะเลทรายแบบนี้...มองไปไกลสุดลูกหูลูกตาก็ยังเห็นแค่ภูเขาและทะเลทรายทอดยาว ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีหมู่บ้านหรือสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่

"นายไหวไหม?" เจไนท์หันมาถาม ทั้งที่ตัวเองสละเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้เจ้าปีศาจไปอีกตัว สภาพนีลตอนนี้เหมือนถูกห่อด้วยผ้าจนเหลือแต่ลูกตา ทำได้แค่พยักหน้าตอบกลับไปทั้งอย่างนั้น

ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนระอุไปทุกอณูแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกนักหรอกที่ปีศาจทางเหนือจะไม่เคยมาเยือน...ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะไม่ชอบทนกับสภาพอากาศ เช่นเดียวกับปีศาจทะเลทรายที่ไม่ชอบไปอยู่ในสถานที่ที่หนาวเย็นและปกคลุมไปด้วยหิมะอย่างทางตอนเหนือ

"ว้าวววว" เสียงนั้นมาจากเจ้าตัวเล็กที่ถูกบังคับให้อยู่ในเสื้อคลุมของเจ้าของบ้าน...โดนขู่ว่าถ้าไม่ทำตามคำสั่งจะไม่พามาด้วย...เจ้าอัลล์ เจ้าลูกภูตที่ตื่นเต้นได้กับทุกเรื่องที่เห็น ตั้งแต่ในตลาดจนกระทั่งออกมานอกเมือง มันก็ยังไม่หยุดอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่เห็น

"บอกว่าอย่าซนไง" เฮร์มิททำเสียงดุ เจ้าคนที่โผล่หัวออกมาจากเสื้อคลุมก็หันมาทำหน้าย่นใส่ แล้วมุดเข้าไปในเสื้อคลุมอีกฝ่ายตามเดิม

"นี่แกมาถูกทางแน่นะ ไม่ได้จะเอาพวกเรามาทิ้งกลางทะเลทรายใช่ไหม?" เจไนท์ถาม ชักเริ่มไม่แน่ใจตอนที่ไอ้เจ้าของบ้านมันหันมาแสยะยิ้มให้นี่แหละ

"เดี๋ยวก็รู้ หึ หึ"

 

เสียงหัวเราะแบบมีเลศนัยประหลาดๆ ของไอ้คุณเจ้าบ้านที่มันเดินตากแดดลุยทรายที่ร้อนระอุได้สบายๆ (ก็แหงล่ะ บ้านมันนี่!) และถ้าตาไม่ได้ฝาดเพราะร้อนจนเห็นภาพหลอนเองไปล่ะก็นะ จะเห็นว่าที่แขนของไอ้เจ้าเพื่อนตาสองสีมันเหมือนมีเกล็ดสีทองเหมือนทะเลทรายสะท้อนวูบวาบกับแสงแดดจนเห็นเป็นลวดลายชัดเจนในบางครั้ง และแน่นอนว่าเจ้าตัวมันก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง

 

เฮร์มิทส่งสัญญาณให้ทั้งสามคนหยุดรออยู่ใต้ร่มโขดหิน ส่วนตัวเองเดินขึ้นหยุดยืนนิ่งอยู่บนเนิน มันถอดผ้าปิดตาออกแล้วทอดสายตามองไปไกลราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะมากวักมือเรียกให้ทั้งสามปีนตามขึ้นไป แล้วเดินนำ มันไม่ได้พูดอะไรนอกจากหันมาคว้าตัวเจ้าลูกภูตขึ้นมาบนอ้อมแขน เพราะเห็นลักษณะการเดินลากเสื้อคลุมจนขาจมลงไปในทรายถึงเข่าแบบนั้น คงได้ถูกทรายดูดหายไป ไม่ก็กลิ้งลงเนินไปแน่ๆ 

 

"ผมเดินเองได้" เจ้าอัลล์หันไปพูดใส่หน้างอ แต่ยังอยู่ในข้อตกลงระหว่างทางที่ว่าจะเชื่อฟังเจ้าของบ้านทุกคำ ก็เลยทำได้แค่หงุดหงิดออกแรงดิ้นไม่ได้

"รู้!" เฮร์มิทหันมาตอบสั้นๆ แล้วเดินต่อ มีหันมามองเพื่อนอีกสองคนข้างหลังเป็นระยะๆ 

 

...คนอย่างเจไนท์...ทำได้แค่มองตามหลังไอ้เจ้าเพื่อนตาสองสีไปด้วยความอิจฉาริษยาขั้นสุด พลางเหล่มองคนข้างกาย...แล้วปลง..ต่อให้ลำบากกว่านี้คนอย่างเจ้าปีศาจน้ำแข็งไม่มีทางที่จะเอ่ยปากร้องขอให้ช่วยแน่ แผ่นหลังนั้นยังคงตั้งตรงสายตามองไปข้างหน้าไม่มีวี่แววเหนื่อยอ่อนแสดงออกมาให้เห็น ...แค่เจไนท์ยืนคิดภาพตามว่าแบกนีลไว้บนหลัง...

 

"...เจไนท์"

 

"คุณเจไนท์"

 

"ห่ะ...! ห่ะ!?" อ้าวเวร! เผลอแป๊บเดียว เจ้าปีศาจน้ำแข็งเดินนำหน้าไปโน่นแล้ว แถมยังโดนไอ้เจ้าของบ้านมันตะโกนเรียกอีกต่างหาก 

 

"ยืนเหม่อทำอะไร เมาแดดเรอะ!?" เฮร์มิทถามยังไม่วายยิ้มเยาะเย้ย ส่วนหนึ่งก็สมน้ำหน้ามันด้วยที่ดันเลือกมาทางนี้เอง

 

"คนอย่างเจไนท์ ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้เว้ย"........เกี่ยว??

 

บ่นพึมพำกับตัวเองพลางวิ่งไปรวมกับพวก ก่อนจะหันมองไปข้างหน้าแล้วก็พบว่า...ตาฝาด! ใช่สิมันต้องตาฝาดแน่นอน เจไนท์ขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง..ก็ไม่ใช่ว่ากระหายน้ำหรือว่าอะไร แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าที่เห็นเป็นทะเลสาบขนาใหญ่มีต้นไม้น้อยใหญ่สีเขียวตัดกับบริเวณรอบๆ ที่เป็นภูเขาทราย สิ่งปลูกสร้างบ้านเรือนที่อยู่โดยรอบ นี่ถ้าตาไม่ฝาดก็ต้องบอกว่า...'ไม่อยากจะเชื่อสายตา' ใครมันจะไปรู้ว่ามีเมืองที่อุดมสมบูรณ์สวยงามอย่างกับสวรรค์ท่ามกลางทะเลทรายร้อนระอุขนาดนี้ แถมยังอยู่ห่างจากเมืองหลวงอย่างเนียร์ใช่เวลาเดินทางไม่ถึงวันด้วยซ้ำ

 

"นี่มันเรื่องโกหกชัดๆ" เจไนท์พึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ที่เขาว่ากันว่ากลางทะเลทรายมีดินแดนที่เรียกว่าสวรรค์..มันอยู่ตรงหน้านี่เอง  

 

"ไม่มีใครหาเมืองนี้เจอ นอกจากคนที่มีเชื้อสายของหมู่บ้านนี้" เฮร์มิทยังคงยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

...นี่สินะ ที่เขาร่ำลือกันว่า ไม่ว่าจะตามหาสักแค่ไหน ก็จะไขว้คว้าได้เพียงแค่ภาพลวงตา นักเดินทางหลายคนแล้วที่ต้องสังเวยชีวิตตัวเองเพื่อตามหาเมืองสวรรค์ที่ว่าเพียงแค่ขอให้ได้สัมผัสของจริงแค่เพียงสักครั้ง เพราะเงื่อนไขแบบนี้นี่เอง เมืองสวรรค์แห่งทะเลทรายแห่งนี้จึงมีอยู่จริงแค่เพียงเรื่องเล่าเท่านั้น คนอย่างเจไนท์โชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้เข้าไปให้เห็นเองกับตา ...ไม่คิดเลยว่าแผนการที่วางไว้มันจะได้ผลยอดเยี่ยมยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก

 

"ฉันจะบอกแม่ว่าเพราะแก..ถึงต้องกลับมาบ้านเป็นโขยงแบบนี้" เสียงเฮร์มิททำให้คนที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอารมณ์ซะเหลือเกินอย่างเจไนท์ถึงกับอารมณ์สะดุด แล้วหันมาแยกเขี้ยวใส่

 

"อ้อ...แล้วอีกอย่าง อย่าเพ่นพ่านให้มาก หมู่บ้านนี้ไม่คุ้นกับคนแปลกหน้า" เฮร์มิทบอกอย่างใจเย็น...

 

...อันที่จริง...ไม่ต้องบอกก็ได้มั้ง..เพราะทันทีที่เท้าของคนทั้งสี่เหยียบย่างเข้าเขตหมู่บ้าน บรรยากาศกดดันโดยรอบก็พุ่งเข้ามาอย่างเปิดเผยราวกับมีดวงตาที่มองไม่เห็นนับสิบๆ คู่จับจ้องมองมาพร้อมกับเสียงสวบสาบประหลาดตั้งแต่ก้าวแรก...เจ้าอัลล์ที่ทำท่าจะขอลงเดินเองถึงกับกอดคอเจ้าของบ้านอย่างเฮร์มิทเอาไว้แน่นกว่าเดิม ...นี่ถ้าไม่ใช่ตอนกลางวันล่ะก็ มันจะเหมือนเรื่องสยองขวัญสั่นประสาทจนทำให้ขนทั้งร่างลุกขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเลยทีเดียว

 

"ผม...ควรจะทำเรื่องขออนุญาตเสียก่อน ตามมารยาท" เป็นเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่พูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศน่าขนลุกกลางวันแสกๆ 

 

"ขะ..ขออนุญาตอะไร?" เจไนท์หันไปถามเจ้าตัว ทั้งที่ยังสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ ด้วยท่าทางหวาดๆ...คือมันไม่รู้ว่ากำลังกลัวอะไรนี่แหละที่มันน่ากลัว!

 

นีลกลอกตาขึ้นมองหน้าคนถามด้วยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับถอนหายใจ ก่อนจะลดหมวกเสื้อคลุมออกจากศีรษะ ใบหน้านั้นยังคงราบเรียบ

 

"ไม่ต้องหรอก! คนพวกนี้เป็นเพื่อนผมเอง" ประโยคแรกเฮร์มิทหันมาพูดกับเจ้าเพื่อนปีศาจที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับ ส่วนประโยคหลังเหมือนพูดขึ้นมาลอยๆ แต่แล้วเสียงสวบสาบที่ดังควบคู่มาด้วยตลอดทางก็เงียบหายไปเสียอย่างนั้น 

 

คราวนี้เจไนท์เลิ่กลั่กมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีพร้อมกับมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง ส่วนเจ้าอัลล์ตอนนี้ซบหน้าไปกับไหล่เฮร์มิทเรียบร้อยแล้ว

 

"เอ่อ...ใครจะช่วยอธิบายอะไรก็ได้ให้ฉันฟังได้ไหม?" ทนอึดอัดไม่ไหวอีกต่อไปไอ้เจ้าชายจอมกะล่อนมันก็เลยยกมือขึ้น(อย่างมีมารยาท) เพื่อนสองคนสบตากันก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกันอีกรอบ

 

"ปีศาจทางเหนือ ไม่ถูกกับปีศาจทะเลทราย..." คำอธิบายจากนีลทำให้เจไนท์ขมวดคิ้ว...นั่นเพราะมันรู้อยู่แล้ว มันก็เหมือนกับจิ้งจอกกับหมาป่าที่จะไม่อยู่รวมฝูงเดียวกัน แล้วกรณีนี้...?

 

"ที่นี่คือหมู่บ้านปีศาจทะเลทราย" เฮร์มิทอธิบายต่อ และคนหัวไวอย่างเจไนท์มันก็ร้อง อ้อ'ด้วยความที่เป็นคนฉลาดก็เลยปะติดปะต่อเรื่องได้เร็วชั้นยอด...แต่...มันก็มีลืมตกหล่นอะไรไปอยู่ดีนั่นแหละ

 

"เฮ้ย!! เดี๋ยวนะ! ไม่ดิ! งั้นกลับเถอะ! กลับกันเดี๋ยวนี้เลย!!" และกว่าจะรู้ตัวว่าได้พลาดอะไรไป เจไนท์มันก็โดดพรวดเข้าไปรวบตัวเจ้า'ปีศาจทางเหนือ'เอาไว้ในอ้อมแขนด้วยความหวงแหน ...อย่างกับว่าถึงตอนนี้มันจะช่วยอะไรได้

 

"มาถึงตอนนี้ที่นี่ จะให้กลับ! แม่ได้ตามไปแหกอกแน่" เฮร์มิทขู่ซ้ำ จะสมน้ำหน้ามันมากกว่านี้หรอก ถ้าไม่ติดว่าไอ้คนตัวเล็กกว่าในอ้อมแขนนั่นมันดันส่งสายตาเย็นชามาให้....มาถิ่นคนอื่นมันยังไม่ยอมกลบเกลื่อนกลิ่นอายตัวเองเลยแม้แต่น้อย ภูเขาน้ำแข็งกลางทะเลทรายเลยนะ เอากะมันสิ

 

"ไว้ค่อยขอขมาท่านแม่ทีหลังได้ไหม?" คราวนี้เจไนท์ถามเสียงอ่อน และยังไม่ยอมปล่อยเจ้าปีศาจออกจากอ้อมแขนง่ายๆ ...นี่มันเพิ่งจะรู้ตัว? ว่าควรกลัว?

 

"ไม่ได้โว้ย!"

 

"แล้วทำไมไม่บอกก่อนวะ"

 

"แล้วแกได้ถามก่อนไหมล่ะ!" 

 

"เอ่อ..ผมว่า...เรามีแขกฮะ" เสียงเจ้าอัลล์ที่ซุกหน้าอยู่กับไหล่ของเฮร์มิทพูดขึ้น ไอ้สองคนที่กำลังตั้งท่าเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายมันถึงได้หยุดแล้วหันไปมอง

 

"ท่านแม่...." เสียงพึมพำของเฮร์มิท ส่วนเจไนท์ตอนนี้กำลังอ้าปากค้าง...

 

 

...........

 

 

......ก็จะไม่ให้ตะลึงเหมือนโดนมนต์สะกดได้อย่างไง ก็ในเมื่อคนที่ไอ้เจ้าเพื่อนตาสองสีมันเรียกว่า'ท่านแม่'เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยายหรือไม่ก็รูปวาดอย่างไงอย่างงั้น ..ไหนที่ไอ้คุณลูกมันขู่ว่าจะโดนแหกอก!...โน่นเลยเจไนท์นึกไปถึงคุณป้าประจำโรงอาหารที่ปราสาทจันทราตอนของขึ้นเมื่อเจอนักเรียนที่ไม่ยอมเข้าแถว

 

"ได้ยินว่าลูกพาเพื่อนมา...น่าสนใจดีนี่..." เสียงพูดที่ราวกับเสียงกระซิบลอยตามลม กับรอยยิ้มที่ฉาบบนใบหน้าสวยงามนั่นทำไมทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวูบยังไงก็ไม่รู้ 

 

"เจ้าอัลล์คนนี่ของผม ส่วนนี่เพื่อน นีล กับเจไนท์" เฮร์มิทแนะนำอย่างเป็นทางการ(เรียกได้ว่าประกาศกร้าวกันต่อหน้าเลยก็ว่าได้) ไอ้เจ้าคนที่แปะอยู่บนอ้อมแขนของคนอื่นมันถึงได้ออกแรงดิ้นขอลงมายืน แล้วโค้งหัวทักทายด้วยรอยยิ้มใสซื่อที่ใครก็ตามที่มองจำต้องยิ้มตอบอย่างช่วยไมได้ ส่วนเจไนท์ก็ยอมปล่อยคนในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ และโค้งทักทายผู้ใหญ่ตรงหน้าตามมารยาท

 

"สวัสดีจ้ะเด็กๆ มาสิ ไปพักที่บ้านกันก่อนเถอะ" คำเชิญชวนมาพร้อมกับรอยยิ้มอีกเช่นเคย และก็ไม่รู้ว่าทำไมคนฟังถึงได้ก้าวขาตามไปอย่างว่าง่าย

 

"ท่านแม่ไม่ดุสักหน่อย!" เจไนท์หันไปกระซิบบอกเฮร์มิทที่กำลังยกมือนวดขมับตัวเอง ไอ้เจ้าตาสองสีมันพ่นหายใจออกอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะหันมาบอก

 

"แม่ฉันไม่ดุ...แต่แม่ฉัน'กิน'"

 

เจไนท์หยุดกึก หันมามองหน้าเพื่อนอย่างไม่ไว้ใจ รู้สึกว่าในใจลึกๆ มีคำถามที่อยากจะถามต่อ เหมือนจะอยากรู้ แต่อีกใจก็ไม่อยากรู้...อาจจะดีกว่า

 

"คงไม่ได้หมายถึง....อย่างงั้นหรอกใช่มะ!" เจไนท์ชี้ไปที่ท่านแม่ที่กำลังเดินจับมืออัลล์ไปตลอดทาง...ภาพนั้นมันดูยังไงก็เป็นท่านแม่ที่แสนใจดี๊ใจดี

 

"อ้อ..สบายใจได้ แม่ฉันไม่ชอบมังสวิรัส" ...หมายถึงเจ้าอัลล์มันเป็นภูตไม้ไง...

 

"งั้นหรอกเหรอ" เจไนท์ค่อยโล่งอก

 

"ช่าย...ไม่'กิน'พวกเดียวกัน ไม่ต้องกลัว" ตอนพูดหันไปพยักหน้าพลางยิ้มให้นีล แต่ดันหันมาส่งรอยยิ้มแปลกๆ ให้เจไนท์พร้อมกับไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า...ยังอีก...มันยังไม่รู้ตัว

 

ไม่หรอกม้างงงงง มันก็แค่เรื่องบังเอิญ(เจไนท์คิดในใจ) ก็ถ้านับสมาชิกตอนนี้ นีลเป็นปีศาจ...แน่นอนว่าไม่ได้อยู่ในเงื่อนไข เจ้าอัลล์เป็นพืช(อันนี้ก็อาจจะดูแรงไปหน่อย อย่าให้เจ้าตัวมันรู้เชียว) งั้นที่เหลือ..

 

"ยะ...อย่าบอกนะ.." 

 

"ก็...ตามนั้น..."

 

"...ห่ะ!!" วะ...ว่าไงนะเว้ยเฮ้ย!!!!!!!!! เจไนท์ทำท่าจะกระโดดล็อคคอไอ้เพื่อนตาสองสีที่กำลังยิ้มเยาะ

 

"เฮร์มิทอย่าพูดจาเหลวไหล" รอยยิ้มและน้ำเสียงเย็นเฉียบของท่านแม่ทำให้ไอ้สองคนที่กำลังจะวางมวยกันหยุดชะงัก รอยยิ้มของท่านแม่...มองยังไงก็ยังคงรู้สึกเสียวสันหลังวูบได้ตลอดสิน่า

 

ชั่ววูบหนึ่งที่ท่านแม่หันมายิ้มให้ลูกชาย แววตาคู่นั้นเหลือบมองมาทางเจ้าปีศาจตัวเล็ก ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มตรงมุมปาก ใช้เพียงแค่เวลาไม่กี่วินาทีก่อนจะหันกลับไปจูงมือเจ้าลูกภูตเดินนำหน้าไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เวลาแค่นั้นก็มากพอสำหรับนีล เจ้าปีศาจน้ำแข็งไม่ได้หลบสายตาสีอำพันคู่นั้นที่มองตรงมาอย่างเปิดเผย คำว่า'กิน'ที่เจ้าพวกนั้นมันพูดเล่นกัน ไม่ได้ทำให้รู้สึกสะทกสะท้าน...นั่นเพราะปีศาจจะไม่ยุ่งกับเหยื่อที่มีเจ้าของแล้ว...

 

 

เสียงสวบสาบที่ออกมาต้อนรับตั้งแต่เข้าหมู่บ้านมาแม้ว่าหูคนธรรมดาจะไม่ได้ยินแล้ว นั่นก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีความเคลื่อนไหว เพราะเหตุนั้น เจ้าปีศาจน้ำแข็งมันถึงได้ไม่คิดจะกลบกลิ่นอายตัวเองเลยแม้แต่น้อย ปกติเมืองสวรรค์แห่งนี้ไม่ใช่ใครก็ตามที่จะสามารถเข้ามาเหยียบได้ ไม่ว่าจะปีศาจด้วยกันหรือแม้แต่มนุษย์เองก็ตาม เพราะมันไม่ต่างกับ'เหยื่อ'ที่เหยียบย่างเข้ามาในรังของอสรพิษ ต่อให้หาทางเข้าหมู่บ้านเจอ ก็ใช่ว่าจะได้ออกไปแบบมีลมหายใจ...

 

 

ตอนแรก..ก็คิดว่ามีเพื่อนเป็นลูกครึ่งธรรมดา(?) ผิดที่ใครล่ะที่ไม่ถามที่มาที่ไป บ้านช่องอยู่ยังไงไม่ถาม แล้วเป็นไงล่ะ

 

******************


 

ลากสังขารมาอัพ...เอามาเสิร์ฟแค่นี้ก่อนนะ T^T

ไม่ได้หยุดยาวแบบใครเขาอ่ะค้าบบบบ (นี่ปั่นในเวลางานล้วนๆ //จุ๊!)

ติดไว้แค่นี้ก่อน ไปปั่นต่อเนืองๆ T_T



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 78 : 78. หมู่บ้านกลางทะเลทราย 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 535 , โพส : 5 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1597
แสดงความเป็นเจ้าของกันใหญ่เลยน้าาาา
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 171.99.227.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2560 / 03:35
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1482
แสดงความเป็นเจ้าของ
ซึ่งเจ้าตัวมันก็ไม่รู้
ฮ่าๆๆๆๆๆ

ปล. คนที่เป็ฯเจ้าของแผนการ (เป็น ผิดค่ะ)
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 203.150.125.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:12
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1457
http://image.dek-d.com/24/824966/106410634
Name : .... [ IP : 171.6.161.204 ]

วันที่: 3 พฤษภาคม 2558 / 15:09
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1456
ปูเสื่อรอ = ^ = '
Name : *3* [ IP : 171.6.161.204 ]

วันที่: 3 พฤษภาคม 2558 / 15:09
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1455
ลุ้นได้ลุ้นดีจริงๆ
Name : เพลิงเจ้าหญิงซาตาน < My.iD > [ IP : 110.168.232.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2558 / 22:40
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android