คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 80 : 80. กลางป่าทะเลทราย


     อัพเดท 30 ส.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 199 Overall : 79,007
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2015 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 80 : 80. กลางป่าทะเลทราย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 632 , โพส : 7 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


80. กลางป่าทะเลทราย

 

ค่ำคืนกลางทะเลทรายอากาศเย็นลงต่างจากตอนกลางวันลิบลับ นั่นทำให้เจ้ามังกรหิมะที่ได้รับคำสั่งให้เฝ้าอยู่ข้างนอกไม่บ่นอิดออดทั้งที่ไม่มีลานน้ำแข็งให้มันนอนขด แต่ลมด้านนอกค่อนข้างแรง เสียงที่พัดผ่านหลังคาดังหวีดหวิวเหมือนได้ยินเสียงร้องของตัวอะไรสักอย่างตลอดเวลายามเมื่อสายลมทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบสงบ และความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางก็ทำให้คณะเดินทางทั้งสี่ที่นอนเรียงกันถึงกับหลับสนิท

 

เสียงหวีดหวิวยังคงดังให้ได้ยินเป็นระยะแม้ว่าจะผ่านไปค่อนคืนแล้ว เจ้ามังกรที่นานๆ ทีจะได้นอนในร่างเดิมมันกำลังเคลิ้มหลับอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีเส้นใยสีขาวบางเบาลอยตามลมเข้ามาในอาณาเขตมันเริ่มจับตัวโยงกันเป็นรูปเป็นร่างในความเงียบ พร้อมกับเงาสีดำที่กำลังขยับคลืบคลานมาในความมืด

 

เส้นใยสีขาวอ่อนนุ่มค่อยๆ ถักทอเป็นรูปร่างห่อหุ้มร่างของคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงนิททราแรงขยับยกแผ่วเบาไม่ได้ทำให้คนที่กำลังหลับใหลลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างเล็กถูกยกลอยขึ้นผ่านหน้าต่างดูดาวที่เปิดกว้างออกมาได้อย่างง่ายดาย และด้วยความที่ถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยเส้นใยรอบตัว อากาศและลมเย็นด้านนอกจึงไม่ทำให้ระคายเคืองผิวแม้แต่น้อย

 

ดวงตาสีแดงทั้งสี่แวววาวในความมืดราวกับว่ามันได้ของที่ถูกใจ ปลายลิ้นยาวแลบเลียเขี้ยวแหลมคมที่ยื่นออกมาจากมุมปาก เหยื่อตัวน้อยที่ยังหลับกำลังถูกใยสีขาวถักทอห่อหุ้มจนมิดไปทั้งตัว ด้วยความที่มันคิดเอาเองว่าเหยื่อที่ตกขึ้นมาได้ ช่างง่ายดายเสียเหลือเกิน ปีศาจแมงมุมชะโงกหน้าก้มลงมองผ่านช่องหน้าต่างลงไป ...ยังมีอีก..ยังมีเหยื่อเหลือให้เลือกอีกเพียบ หากจะตุนเสบียงไว้ตอนนี้ก็คงไม่มีใครว่า

 

แหมะ!...

 

เมือกเหนียวหนืดที่หยดลงมาโดนแขนส่งกลิ่นเหม็นสาบจนรู้สึกได้ ....เจ้าปีศาจน้ำแข็งลืมตาขึ้นมาจนได้ แต่ก็เหมือนจะสายไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งตัวโดนห่อหุ้มด้วยเส้นใยสีขาวจนแทบขยับไม่ได้ ไม่ต่างจากดั้กแด้ที่โผล่พ้นใยเหลือแค่ส่วนหัวที่ยังพอขยับไปมา ดวงตาสีแดงทั้งสี่ของปีศาจแมงมุมหันมาจ้องพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ น้ำลายไหลย้อยหยดลงมาจากมุมปาก พร้อมกับเขี้ยวยาวที่ขยับเข้ามาใกล้ แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ 'เหยื่อ' ที่ไม่ทางสู้ มีความรู้สึกหวาดกลัวบนใบหน้าแล้วแววตาเลยแม้แต่น้อย

 

ปีศาจแมงมุมเอียงคอมองเหยื่อที่เพิ่งตกมาได้ด้วยความประหลาดใจ เจ้าเหยื่อตัวน้อยที่ไม่มีทางสู้ กลับสงบนิ่งไม่มีวี่แววหวาดกลัวหรือกรีดร้องวิงวอนขอชีวิตอย่างที่คิด ทั้งที่ตอนแรกกะจะหันมาพ่นใยปิดปาก แต่กลับผิดคาดไปมาก

 

นีลไม่ได้สนใจเขี้ยวและเสียงขู่ฟ่อของปีศาจแมงมุม แต่กำลังสนใจวิธีการที่ตนเองถูกลักพาตัวออกมามากกว่า แล้วก็พบว่า ขอบหน้าต่างดูดาวดูเหมือนจะเอื้อประโยชน์ ให้ใยของปีศาจแมงมุมที่ปล่อยให้ลอยตามสายลมมายึดไว้ได้อย่างลงตัว ส่วนไอ้เจ้ามังกรที่สั่งให้เฝ้าหน้าประตู...ตอนนี้มันก็มีสภาพไม่ต่างกับนายของมันสักนิด ถ้ามองจากตรงนี้ สภาพเหมือนมังกรในดักแด้อย่างไงอย่างงั้น อย่างน้อยมันก็รู้ตัวแล้วและกำลังพยายามดิ้นรนออกมาจากดักแด้ของมันอยู่ แต่ใยของแมงมุมสร้างไว้ให้เหนียวและยืดหยุ่น มันเป็นกลไกที่ธรรมชาติสร้างขึ้นก็เพื่อไว้จับเหยื่อให้อยู่หมัด ไม่มีทางที่เหยื่อจะดิ้นรนหนีไปได้ทั้งที่มีชีวิต

 

ผมว่า...คุณจับมาผิดตัวแล้วนั่นคือประโยคทักทายที่นีลพูดกับปีศาจแมงมุมที่ยังดูเหมือนจะอยู่ในอาการงง

 

..ที่นีลพูดแบบนั้นก็เพราะ...ตอนก่อนจะล้มตัวลงนอน ใครบางคนได้จัดแจงเอาเสื้อคลุมตัวใหญ่ของตัวเองมาคลุมให้

 

ปีศาจแมงมุมหรี่ตามองเหยื่อที่ยังอยู่ในอารมณ์สงบนิ่งด้วยความประหลาดใจ ประสาทรับกลิ่นไม่มีทางทำงานผิดพลาดแน่ เห็นที่คงจะต้องพิสูจน์และสั่งสอนให้เหยื่อที่แสนจะอวดดีตรงหน้ามันสำนึกบ้างแล้วว่าอะไรเป็นอะไร

 

…. “แฮ่...

 

เปรี๊ยะ!!

 

ปลายเล็บยาวฟาดลงมากะจะฝากรอยแผลไว้บนใบหน้าที่แสนเย็นชาของเหยื่อที่ถูกยึดเอาไว้ กลับปะทะเข้ากับกำแพงแข็งแกร่งที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น คมเขี้ยวของปีศาจแมงมุมกรีดกับกำแพงเหมือนเสียงร้องโหยหวน นัยน์ตาสีแดงจ้องเขม็งด้วยความงุนงง แต่ก็ยังไม่ลดความพยายามที่จะกดเขี้ยวลงมาแต่ก็ไม่เป็นผล แถมยังไม่ได้ทำให้เจ้าเหยื่อจอมอวดดีมีสีหน้าสลดหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย

 

ไม่มีประโยชน์หรอกนีลบอกเสียงเรียบ สายตาของปีศาจแมงมุมยังคงมองมาด้วยความสงสัย เพราะในเขตดินแดนแห่งนี้ไม่น่าจะมีใครใช้เวทย์ได้ ไม่ว่าจะเป็นจอมเวทย์ที่เก่งแค่ไหนก็ตาม

 

“...แค่ความสามารถเฉพาะตัวนีลตอบคำถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ..ก็ถูกที่ว่าอยู่ที่นี่ไม่สามารถใช้เวทย์ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากลไกการป้องกันตัวของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าปีศาจจะใช้การไม่ได้เสียเลย เกราะเวทย์ที่กำลังกางป้องกันตัวอยู่นี่ก็เช่นกัน

 

ปีศาจแมงมุมเบิกตากว้าง ก่อนจะวางมือจากเจ้าเหยื่อตัวเล็กจอมอวดดี และแม้ว่าจะรู้สึกหงุดหงิดเคียดแค้น แต่ก็รู้ว่าไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่าการจับเจ้าตัวเอาอย่างนั้น...อย่างน้อยก็ยังโชคดีที่ยังมีเหยื่อให้เลือกอีก

 

และเหมือนนีลจะรับรู้ถึงความคิดของปีศาจแมงมุมได้ แต่ด้วยความที่ตัวเองยังถูกยึดเอาไว้ด้วยใยเหนียวๆ ของแมงมุม การใช้เวทย์ไม่ได้ก็เท่ากับไร้ประโยชน์

 

เจไนท์!!!เป็นครั้งแรกที่ตะโกนสุดเสียง และเป็นครั้งแรกที่คนอย่างนีลร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นโดยไม่ทันคิด และชื่อของคนแรกที่นึกถึงก็คือเหยื่อ...ซึ่งเป็นมนุษย์….

 

…..ไม่ทันได้คิดเลยว่า หากอีกฝ่ายออกมาจริงๆ จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปกว่าเดิมเสียอีก

 

……………….

 

….. “เจ…..”

 

……. “......ไนท์

 

เสียงคล้ายลมกระซิบแผ่วเบาผ่านหู คนที่กำลังนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนเพียงแค่ขมวดคิ้วเข้าหากันทั้งที่ยังหลับตา แต่ก็ยังไม่วายพลิกตัวเอื้อมมือไปความหาร่างของใครบางคนที่จำได้ว่านอนอยู่ข้างๆ

 

…..ว่างเปล่า….

 

นั่นทำให้เจไนท์ขมวดคิ้วเข้าหากันหนักกว่าเดิม และแม้จะเพลียแค่ไหนยังไงก็มั่นใจได้ว่าคนอย่างเจ้าปีศาจน้ำแข็งไม่มีทางที่จะนอนดิ้นจนถึงขนาดตกเตียงไปได้แน่ๆ ...ในความมืดที่มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ข้างนอกสาดส่องเข้ามา ที่นอนข้างกายกลับว่างเปล่า เจไนท์ผลุดลุกขึ้นนั่งด้วยความเร็วแสง กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะพบว่าบนเตียงเหลือเพียงตนเองและไอ้คุณเพื่อนเจ้าของบ้าน...นีลไปไหน? อัลล์ก็ไม่อยู่?

 

เฮร์มิท!!

 

เจไนท์ไม่ได้โวยวายแต่เขย่าตัวไอ้คนข้างๆ ที่กำลังหลับเป็นตายให้ตื่น

 

เฮร์มิท!! ตื่นสิโว้ย!!

 

แทบจะยกเท้าประเคนสีข้างไอ้คนหลับลึกสักทีสองที ไม่ก็ยันให้มันกลิ้งไปติดผนังอีกด้าน เผื่อมันจะได้รู้ว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ มันไม่ได้นอนอยู่ที่เดิมแล้ว มันส่งเสียงจิ๊จ๊ะประหนึ่งว่ารำคาญที่โดนกวนตอนกำลังหลับ แล้วขมวดคิ้วเข้าหากันพูดเสียงพึมพำ

 

คนจะนอน อย่ามากวน

 

ถ้าไม่ตื่นจะเอาไม้จิ้มตาแล้วนะเป็นคำขู่ที่น่ากลัวมากเจไนท์

 

ถ้าแกไม่มีเหตุผลอันควรล่ะก็...ฉันนี่แหละจะเอามีดจิ้มตาแกเอง!และคนอย่างเฮร์มิทมันก็ดันไม่รับมุกซะด้วย...จะเอาจริงตลอดไอ้นี่!!

 

...แม้จะทำเสียงหงุดหงิดรำคาญยังไง สุดท้ายมันก็ยอมลืมตาขึ้นมา...สีหน้านี่..อย่างกับจะตื่นมาเพื่อฆ่าคนปลุกมันอย่างไงอย่างงั้น

 

ถ้าไม่อยากตายก็รีบๆ พูดมา

 

แล้วไอ้คนกวนประสาทไว้ลายอย่างเจไนท์...ถามว่ามันกลัวคำขู่ไหม??...ไม่เลย! มันไม่ได้พูดตอบไปแต่กลับพยักหน้าไปทางที่นอนอีกฝั่งหนึ่งพร้อมกับชี้นิ้วกลับมาทางฝั่งของตัวเอง

 

เฮ้ย!!เฮร์มิทที่ยังครึ่งหลับครึ่งตื่นถึงกับลุกพรวดขึ้นมานั่งในสภาพหน้าตาตื่น

 

เป็นไงล่ะ!คราวนี้เจไนท์ทำสีหน้ารำคาญใส่บ้าง

 

นี่อย่าบอกนะว่าออกไปกินลมชมวิวกันสองคนตอนนี้!!เจ้าของบ้านอย่างเฮร์มิทพูดอย่างคนหัวเสียพลางเสยผมยุ่งๆ ของตัวเองแล้วโดดลงไปจากเตียง แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ในใจก็รู้ดีว่า...มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ และคนอย่างเจ้าปีศาจน้ำแข็งมันก็ไม่ได้มีอารมณ์สุนทรีย์ขนาดจะพาไอ้เจ้าลูกภูติออกไปตะลอนๆ ข้างนอกโดยไม่บอกกล่าวกัน

 

มันผิดปกตินะ เหมือนจะได้ยินเสียงนีล...แม้ในใจลึกๆ แล้วเจไนท์จะคิดว่าตัวเองหูแววไปเอง

 

มันก็ต้องไม่ปกติอยู่แล้วนะสิ! ไม่มีใครออกไปข้างนอกตอนนี้กันหรอกเฮร์มิทกระโจนพรวดไปถึงประตูหลังห้องแล้วกระชากเปิดออกทันที...สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำเอาเพื่อนทั้งสองคนถึงกับตัวเย็นเฉียบ

 

...ภาพของไอ้เจ้ามังกรตัวใหญ่ที่โดนใยสีขาวพันรอบตัว มันพยายามอย่างหนักที่จะดิ้นสลัดตัวเองให้หลุดออก แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถขยับไปไหนได้ ปากถูกพันธนาการเอาไว้อย่างแน่นหนา ปีกถูกรัดแน่นแนบติดกับลำตัว ขาทั้งสองพับงอเข้ากับลำตัว...นั่นเพราะว่ามันคงกำลังนอนหลับอยู่ตอนที่โดนจู่โจม

 

บ้าเอ๊ย! ปีศาจแมงมุม!เฮร์มิทวิ่งออกไปหาไอ้เจ้ามังกร มันกำลังส่งสายตาขอความช่วยเหลือ แต่มีดสั้นที่อยู่ในมือดูเหมือนจะช่วยอะไรไม่ได้ ใยของปีศาจแมงมุมทั้งเหนียวและทนทานยิ่งกว่าอะไร

 

นีลกับอัลล์ล่ะ!!คำถามของเจไนท์ยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เฮร์มิทมองไปรอบบ้าน นัยน์ตาสีอำพันแวววาวแม้จะอยู่ในความมืด เส้นใยสีขาวเบาบางที่ยังหลงเหลือลอยอยู่บนอากาศ

 

แย่แค่ไหนเจไนท์แทบจะตะโกนออกมา ในใจตอนนี้ร้อนรนไปหมด แม้จะไม่ต้องพูดอธิบายอะไรก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว

 

ถ้าโชคดี ก็ยังมีชีวิต” ….ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิดต้องเรียกแม่...ไม่สิ ไม่ทัน..เพราะพิษที่อยู่รอบบริเวณบ้านทำให้ลูกชายอย่างเฮร์มิทรู้ดีว่าตอนนี้แม่ตัวเองคงกำลังอยู่ในสภาพจำศีล เจ้ามังกรยังคงพยายามดิ้นไปมา และเฮร์มิทก็รู้ว่าหากอาศัยไอ้เจ้านี่ต่อกรกับปีศาจแมงมุมมันไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่กว่าจะช่วยให้มันหลุดออกมา….คงไม่ทันการ

 

ฉันไปด้วยแน่ อย่ามาตัดกันออกแบบนี้ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไร แค่หันไปสบตา ไอ้เพื่อนเจ้าชายที่กำลังสาละวนอยู่กับการตัดใยแมงมุมมันก็พูดสวนกลับมาด้วยสีหน้าเอาจริง

 

แกได้ไปด้วยแน่….รับรองว่ามีประโยชน์ หึหึเสียงหัวเราะสุดสยองของไอ้เพื่อนตาสองสี...ไม่ได้ทำให้เจไนท์ที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะห่วงใครบางคนฉุกคิดขึ้นมาได้เลยว่า….ตัวเองจะมีประโยชน์ยังไง..

 

…………………

 

เส้นใยสีขาวที่ยังคงหลงเหลืออยู่อย่างเบาบางทำให้เฮร์มิทและเจไนท์เดาได้ว่าปีศาจแมงมุมใช้แรงลมในการพาใยของตัวเองข้ามเข้ามาในอาณาเขตของบ้านได้ และแน่นอนว่ามันช่างขึงกันได้พอดิบพอดีกับขอบหน้าต่างดูดาว...จะโทษใคร??..ช่างมันก่อนเถอะนาทีนี้

 

กำแพงดินที่เฮร์มิทสร้างขึ้นทำให้ทั้งคู่สามารถเดินข้ามอาณาเขตบ้านออกไปได้ ใยแมงมุมสีขาวทอดยาวเข้าไปในป่าลึก และคนพื้นที่อย่างเฮร์มิทย่อมรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ควรเหยียบย่างเข้ามาในตอนที่ฟ้ามืดแบบนี้ แม้ว่าจะมีเลือดแม่อยู่ในกายแต่อีกครึ่งหนึ่งก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ดี ขืนเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าบางทีอาจจะกลายเป็นเหยื่อไปโดยไม่รู้ตัว

 

อย่าอยู่ห่างจากฉันเด็ดขาดเฮร์มิทหันมาสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นห่วง แต่เพราะมันจะเป็นเรื่องยุ่งยิ่งกว่ายุ่งเข้าไปอีกถ้าเกิดไอ้เพื่อนเจ้าชายตัวยุ่งนี้เกิดอะไรขึ้นมา และแม้ว่าเจไนท์จะรู้สึกรำคาญในความเป็นมนุษย์ของตัวเองด้วยการแสดงออกทางสีหน้า แต่มันก็ยอมทำตามแต่โดยดี

 

เอาเชือกมาล่ามเลยป่ะ” ...นี่แน่ใจว่ายอมแต่โดยดีแล้วนะ! เฮร์มิทหันมาถลึงตาใส่ อยากจะฟาดปากไอ้คนกวนสักที แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะ

 

ล่ามปากแกก่อนเลยดีมะเฮร์มิทหันมามองด้วยหางตา แต่คนอย่างเจไนท์มันก็หาได้สะทกสะท้าน แต่ก็ยอมเดินตามติดไปแต่โดยดี

 

บรรยากาศในป่ายามค่ำคืนที่มาพร้อมกับเสียงหวีดหวิวของสายลมทำให้บรรยากาศรอบตัวดูวังเวงแปลกๆ แม้ว่าป่าไม้ในแถบนี้จะไม่ใช่ป่าดิบชื้นและรกครึ้มเหมือนป่ามายา แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทุกครั้งที่กิ่งไม้ใบไม้ไหวตามแรงลมสะท้อนกับแสงของพระจันทร์ ให้ความรู้สึกเหมือนมีเงาของอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวตามมาตลอดทาง

 

พรืดดดดด

 

เฮ้ย!!เกือบไปแล้วเจไนท์เกือบไปแล้ว! ก็มัวแต่มองซ้ายมองขวาระวังโน่นนี่ มันก็เลยไม่ได้ดูว่าเผลอไปเหยียบอะไรเข้า เกือบจะลื่นหงายไปข้างหลังดีว่ายังทรงตัวได้คว้ากิ่งไม้ข้างๆ ไว้ได้ทัน ที่ปลายเท้าเหมือนมีอะไรเหนียวๆ ติดอยู่

 

ระวัง!!เสียงตะโกนของเพื่อนร่วมทางอย่างเฮร์มิทตะโกนบอกในขณะที่เจไนท์กำลังก้มดูปลายเท้าตัวเอง ด้วยสัญชาตญาณพอได้ยินเสียงตะโกนมันก็เลยรีบเอี้ยวตัวหลบ ปลายของแหลมสีเงินของมีดสั้นพุ่งเฉี่ยวจมูกไปในระยะเผาขน

 

ฉึก!

พลาดไปอย่างฉิวเฉียด พร้อมกับลมหายใจที่ขาดช่วงไปวูบหนึ่งของเจไนท์ เพราะมีสั้นเล่มนั้นมันพลาดเป้าปักลงบนต้นไม้ด้านหลัง และเงาของตัวอะไรบางอย่างก็วิ่งแหวกพุ่มไม้หายไปในความมืด

 

จิ๊! พลาด...

 

..คือ...พลาดอะไรในความหมายของมัน!!!?? …….เจไนท์ถามตัวเองในใจ ก่อนจะตัดสินใจเรียกดาบของตัวเองมาถือติดมือไว้ แต่ก็เหมือนว่าสิ่งที่คิดไว้มันจะไม่เป็นผล

 

เอานี่ไป ให้ยืมก่อนเฮร์มิทยื่นดาบของตัวเองให้ไอ้คุณเพื่อนเจ้าชายที่เงยหน้ามามองด้วยสายตางุนงง ..ก็อยากจะอธิบายอยู่หรอกอยู่ที่นี่ใช่เวทย์ไม่ได้บอกได้แค่สั้นๆ แค่นั้น และนั่นก็ยิ่งทำให้เจไนท์งงหนักไปอีก

 

หมายความว่าไง!?” ว่าแล้วว่าต้องมีคำถามนี้ตามมา

 

ก็ตรงตัวนั่นแหละนี่ก็ยังจะมีเวลามากวนประสาท

 

ทำไมแกไม่บอกกันก่อน! แล้วนีล….”

 

ไอ้หมอนั่นมันรู้อยู่แล้วเหอะ

 

...รู้?...ไปรู้กันตอนไหนฟ่ะ?

 

นี่ไม่คิดจะบอกกันเลยสินะเจไนท์พึมพำเสียงเหมือนบ่นกับตัวเอง สีหน้าหงุดหงิดนั่นคงกำลังคิดถึงผู้รู้ความอีกคนอยู่แน่ ...มันก็ไม่แปลกหรอกเพราะปกติก็ไม่ค่อยจะพูดจาอะไรกับใครเขาอยู่แล้ว

 

……………….

 

….. “เจ…..”

 

……. “......ไนท์

 

...ไอ้คนที่กำลังอยู่ในอารมณ์น้อยใจไม่ดูเวล่ำเวลาหันไปสบตากับไอ้คุณเพื่อนเจ้าถิ่นซึ่งมันก็หันมามองในจังหวะเดียวกัน ชั่วเสี้ยววินาทีไม่ต้องมีคำพูดใดๆ ต่อ ทั้งสองคนหันหน้าไปทางเสียงเรียกที่ได้ยินแล้วออกวิ่งทันที ไม่มีช่วงจังหวะให้ได้หยุดหันมาปรึกษาหารือ ไม่มีเวลาให้หยุดคิดว่าจะเอายังไง เพราะหลังจากวิ่งพรวดโผล่พ้นแนวพุ่มไม้ออกไป ข้างหน้าเป็นลานโล่งและภาพที่เห็นก็ทำให้ทั้งสองคนใจหายวาบ

 

เส้นใยสีขาวระโยงระยางขึงระหว่างต้นไม้ รู้สึกได้ว่าบรรยากาศโดยรอบบริเวณเย็นลงจนผิดปกติ ด้านหนึ่งเป็นเจ้าปีศาจน้ำแข็งที่โดนใยสีขาวห่อตัวยึดติดกับใยที่ขึงระหว่างต้นไม้ สายตามองไปอีกทางด้วยสีหน้าจริงจัง และนั่นก็ทำให้ทั้งสองคนที่เพิ่งจะโผล่มาแทบหัวใจหยุดเต้น เพราะปลายแหลมของกรงเล็บปีศาจแมงมุมกำลังทำท่าจะเสียบเข้าไปในดักแด้อีกอัน...นั่นก็แปลว่า

 

หยุดนะโว้ย!!เฮร์มิทตะโกนออกไปด้วยความโกรธจัด ในใจมันเต้นเร็วจนน่ากลัวว่าจะหลุดออกมาจากอก ภายใต้ใยดักแด้สีขาวอันนั้น...จะยังมีเจ้าลูกภูตที่ยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่า แค่คิดเลือดในกายก็เดือดพล่าน ปีศาจแมงมุมชะงักหยุดกึก มันหันมาเอียงคอกลอกตาก่อนที่จะแสยะยิ้มน้ำลายยืด

 

คืนนี้คงได้อิ่มเอมเปรมปรีเหมือนมีปาร์ตี้ของกินมาเสิร์ฟให้ถึงที่เหยื่ออีกสองตัวที่อุตส่าห์ใจดีทิ้งไว้ดันรนหาที่ตายวิ่งมาหาถึงที่นี่

 

ฉึบ!

 

วัตถุสีเงินพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว แต่ทว่า ณ ที่แห่งนี้ ราวกับว่าเป็นรังของแมงมุมไปเสียแล้ว ทุกที่เต็มไปด้วยใยของแมงมุมทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น ปลายมีดสั้นของเฮร์มิทพุ่งไปด้วยความเร็วและหยุดค้างกลางอากาศก่อนที่จะถึงตัวเป้าหมายด้วยซ้ำ

 

บ้าเอ๊ย!เสียงเฮร์มิทกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

 

อย่าเข้ามา!เป็นเสียงของนีลที่ร้องห้ามเจไนท์ที่กำลังอาศัยจังหวะนี้เข้าไปช่วยไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งแต่ก็โดนร้องห้ามเสียก่อนคุณจะเข้ามาติดกับดักไปด้วยนีลบอกต่ออย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลาและสายเกินไป

 

บ้าเอ๊ย! จะทำไงละทีนี้ เวทย์ก็ใช้ไม่ได้!!เจไนท์สถบออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะหวดดาบในมือฟันเส้นใยสีขาวที่เห็นตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดอ้าว...เฮ้ย!!” ….แน่นอนว่า...ดาบในมือก็ดันติดกับดักใบแมงมุมไปแล้วเรียบร้อย แถม...ไอ้...เอ่อ...ใครบางคนแถวนี้มันยังเผยไต๋บอกใครต่อใครว่าตอนนี้ไม่มีทางสู้แล้ว

 

ไอ้….!!” คราวนี้เฮร์มิทหันมาแยกเขี้ยวใส่พวกเดียวกัน แถมด้วยเสียงกัดฟันที่เน้นหนักกว่าเดิม แถมด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆ ของใครบางที่ยังติดอยู่บนใย...

 

ปีศาจแมงมุมแสยะยิ้มโชว์เขี้ยวยาวสีขาวด้วยความยินดี...นี่ถ้ามันโดดปรบมือได้มันคงทำไปแล้ว ใยสีขาวเริ่มขยับอีกครั้ง มันค่อยๆ ถักทอไปรอบๆ ลานกว้างราวกับกำลังสร้างอาณาเขตของมัน มันกำลังตัดสินใจอย่างใจเย็น แต่ก็ยังตกอยู่ในสภาวะหิวกระหายอย่างที่สุด เหยื่อที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดตอนนี้คงเป็นทางเลือกที่ดี...แล้วจากนั้นค่อยไปออกแรงวิ่งไล่จับเหยื่อตัวใหม่ที่เพิ่งได้มา ให้เลือดมันหมุนเวียนเล่น

 

ชั่วเสี้ยวเวลาความเป็นความตายไม่กี่นาที เฮร์มิทหันไปสบตาเจ้าเพื่อนปีศาจ...นี่ขนาดพยายามแล้ว มันก็ทำได้แค่ทำให้บริเวณนี้เย็นขึ้น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีมีทางเสียเมื่อไหร่

 

โทษทีนะ มันจำเป็น.....

 

เฮร์มิทหยิบมีดสั้นขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อมตอนที่กรงเล็บของปีศาจแมงมุมกำลังจะตะปบลงไปบนตัวเหยื่อซึ่งก็คือเจ้าลูกภูต

 

ฉึบ!

 

อ๊ากกกก

 

คมมีดกลับเฉือนลงบนต้นแขนของเจไนท์ เลือดสีสดไหลอาบลงบนท่อนแขน คนโดนแทงหันมามองพร้อมกับกุมแผลที่แขนตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ

 

โทษที มันจำเป็น ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ

 

กลิ่นคาวเลือดของเหยื่อที่แท้จริงกำลังส่งกลิ่นหอมโชยชวนให้นักล่าที่กำลังจะสังหารเหยื่อที่จับเอาไว้ถึงกับชะงัก ปีศาจแมงมุมหันขวับกลับมามองพลางแสยะแยกเขี้ยวน้ำลายยืด และแม้ว่าจะเป็นปีศาจที่ฉลาดแค่ไหนแต่ยังไงก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับความกระหายอยากที่กำลังบ้าคลั่ง ปีศาจแมงมุมเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งเข้าใส่เหยื่อที่กำลังเลือดท่วมทันที

 

เปรี๊ยะ

 

เปรี๊ยะ

 

เปรี๊ยะ!!!

 

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม

 

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว นั่นเพราะเศษซากเส้นใยสีขาวที่เคยรายล้อมอยู่รอบบริเวณได้ถูกแช่เย็นจะกลายเป็นน้ำแข็งก่อนจะระเบิดแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ เจ้าของใยปีศาจแมงมุมกระเด็นไปอีกทาง ...และเหยื่อที่ถูกห่อหุ้มเอาไว้ก็หลุดจากกรงเล็บร่วงลงมา โชคดีที่เฮร์มิทไหวตัวทันวิ่งไปรับเอาไว้ได้ทัน

 

ฉึก!!!

 

กี๊ซซซซซซซซซเสียงระเบิดยังไม่ทันจางหาย เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

ปลายแหลมของลิ่มน้ำแข็งปลายแหลมที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้ที่มาพุ่งเข้าใส่ร่างของปีศาจแมงมุมราวกับพายุฝน แม้ว่าจะไม่โดนจุดตายในทันที แต่ก็ถูกขาสองข้างทำให้กระเด็นไปอีกทาง ขาข้างหนึ่งถูกปักยึดกับโคนต้นไม้ โดนที่ปลายแหลมของน้ำแข็งเสียบคาเอาไว้อย่างน่าสยดสยอง เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วบริเวณ

 

….ในความคุ้มคลั่งหิวกระหายของนักล่า ยังมีปีศาจอีกตนที่อันตรายกว่า

 

นีลก้าวออกมาจากเส้นใยสีขาวที่เคยพันรอบตัวเอาไว้อย่างแน่นหนา บัดนี้มันได้แตกละเอียดลงไปกองกับพื้นราวกับเป็นเศษแก้ว นัยน์ตาสีนิลของเจ้าปีศาจน้ำแข็งปัดนี้แวววาวราวกับถูกย้อมไปด้วยสีเลือด สีหน้าเจ้าตัวช่างเย็นชาดูไม่ออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์โกรธ….ระดับไหน...ขนาดเจไนท์ยังไม่กล้าที่จะขยับตัว สองเท้าก้าวเข้าไปหาปีศาจแมงมุมที่กำลังทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ขาข้างหนึ่งยังโดนตรึงติดกับต้นไม้

 

นีล...อย่า.....มองมาทางฉันนี่...นีล….” เจไนท์ส่งเสียงเรียกหวังให้อีกฝ่ายได้สติ ทั้งที่ยังเจ็บแผล มือข้างหนึ่งกดปาดแผลที่เลือดยังไหล อยากด่าไอ้คนก่อเรื่องก็อยาก แต่มันยังไม่ใช่เวลา

 

อากาศรอบบริเวณยังคงเย็นลงอย่างต่อเนื่อง เสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับแผ่นน้ำแข็งที่กำลังแตกร้าวยังคงดังอยู่ให้ได้ยินเป็นระยะ นั่นยิ่งทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลงไปอีก เจ้าปีศาจน้ำแข็งยังคงไม่ละสายตาไปจากนักล่าที่ไร้หนทางสู้ตรงหน้า

 

เปรี๊ยะ

 

เปรี๊ยะ

 

นีล... เจไนท์ยังคงส่งเสียงเรียก หวังว่าจะได้ผล...

 

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม ตูมมมมมมมมมมมมมมม

 

กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

 

เสียงราวกับภูเขาน้ำแข็งระเบิดลงตรงหน้า และลิ่มน้ำแข็งนับร้อยที่พุ่งตรงไปยังศัตรูตรงหน้าจนแทบจะมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ยินแค่เสียงกรีดร้องโหยหวนชวนสยองก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง พายุน้ำแข็งกลางทะเลทรายหยุดลงแล้ว…..

 

ผู้อยู่ในเหตุการณ์ทั้งสองถึงกับยืนแข็งเป็นรูปปั้น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น แทบจะต้องกลั้นหายใจตอนที่ฝุ่นผงได้จางลง...ร่างของปีศาจแมงมุมยังคงแน่นิ่งอยู่ที่เดิมเพราะขาข้างหนึ่งยังคงโดนตรึงเอาไว้กับต้นไม้ และส่วนที่เหลืออื่นๆ ของร่างกายก็ยังครบถ้วนไม่ได้แหลกเป็นผงฝุ่นไปกับพายุเมื่อกี้….ที่จะไม่เหมือนเดิมก็คงเป็นสติ…! ดูจากใบหน้าที่ยังอยู่ในท่ากรีดร้องอ้าปากค้างดวงตาเหลือกถลน

 

….นี่คือความปราณีของเจ้าปีศาจน้ำแข็งแล้ว

 

ผม...ไม่ให้อภัยคุณหรอกนะนีลหันมาบอกเฮร์มิทที่ยังยืนนิ่ง ในมือยังคงถืออาวุธที่ใช้ก่อเรื่อง และพอมันรู้ตัวมันก็แทบจะโยนทิ้งให้ไกลอย่างกับถือของร้อนเอาไว้ หันไปกอดเจ้าลูกภูตที่ยังไม่ได้สติเอาไว้ราวกับจะใช้เป็นเกราะกำบัง….มันจะช่วยอะไรได้ ถ้าเกิดไอ้เจ้าเพื่อนปีศาจมันเอาจริงขึ้นมา

 

เอ่อ..คือ...ส่วนเจไนท์ที่ยังยืนเอามือกุมแผลก็ทำได้แค่ยิ้มแหยๆ ก็งานนี้มันได้เป็นกระสุนเลือดเลยนี่! ….จะว่าไป ไอ้บ้าเฮร์มิทมันก็ไม่น่าจะแทงซะแรงขนาดนี้เลยนี่หว่า

 

นีลเดินตรงเข้ามาหาคนเจ็บด้วยสีหน้าเย็นชา แต่ใครมองก็รู้ว่ามีรังสีอมหิตสีดำทะมึนลอยเป็นเงาอยู่โดยรอบ ฝ่ามือเย็นเฉียบยื่นมาจับแขนข้างที่เจ็บเอาไว้ เจไนท์จำต้องปล่อยมือที่กดบาดแผล ดวงตาสีนิลเหลือบมองสบตา ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปหาฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเลือด ปลายลิ้นเล็กบรรจงเลียอย่างแผ่วเบาพร้อมกับสายตาที่เหลือบมองจ้องมาให้คนเจ็บรู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับโดนสะกดจนไม่ทันได้ระวังว่าฝ่ามือของเจ้าปีศาจเลื่อนไปปิดปากแผลเอาไว้ให้เสียเอง และในช่วงเวลาที่คนเจ็บกำลังใจสั่นหวั่นไหวไปกับความยั่วยวนตรงหน้า ….เจ้าปีศาจน้ำแข็งก็ฝังเขี้ยวลงไปบนแผลเรียบร้อยแล้ว

 

ซี้ดดดด นีล...ช้าหน่อย...ซี้ดดดดเสียงดูกลืนของเหลวลงคออย่างหิวกระหาย แน่นอนว่าเจไนท์ไม่ได้คิดจะผลักเจ้าตัวออก...จนกว่าอีกฝ่ายจะพอใจ และก็รู้ดีว่าแผลตรงที่โดนแทงเลือดคงจะหยุดไหลเรียบร้อยแล้วเช่นกัน





….

 

……

 

……

 

เออ...ก็ได้...จะเอาแบบนี้ก็ได้….คิดว่าฉันไม่อยู่ตรงนี้เลยก็ได้ มีกันแค่สองคนไปเล้ยยยย….จะคิดว่านี่เป็นโทษของฉันก็แล้วกัน!

 

ณ ยามใกล้รุ่งสางของวันนั้น...ยังมีเสียงใครบางคนบ่นแว่วๆ ให้ได้ยิน…..









เฮร์มิท…...อย่าไปแหย่ให้ปีศาจตัวจริงมันโมโหอีกเชียว




==============

 

อุ๊ต๊ะ!! ผลจากการเก็บหอมรอมริบ วันล่ะบรรทัดสองบรรทัด

บรรจบให้ครบบท 5555+ ก็อัพได้ในรอบ...เอิ่ม....ไม่นับดีกว่าเนาะ

และพอจะกดอัพ...เน็ตก็กันมาปิ๊วไปอี๊กกกก เน่าได้อี๊กกกก

ไอ้ที่จัดไว้ทำไว้...หลุดจ้าาา เหมือนโดนลงโทษไงก็ไม่รู้งิ

เอาเป็นว่าถ้ายังรักกันตามกันก็จะพยายามเก็บหอมรอบริบให้ได้บ่อยๆ

(คืองานข้าน้อยเยอะเอาเป็นเอาตายมั่ก T^T) ก็ยังรักกันซ่ำเหมออออนะ

รักแล้วรักเลย แต่รอเค้าหน่อยน้าาาาา 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 80 : 80. กลางป่าทะเลทราย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 632 , โพส : 7 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1599
ความหวงสามีจองคุณนีลช่างร้ายกาจยิ่งนัก
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 171.99.227.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2560 / 04:51
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1484
มีประโยชน์มากกกกกกก
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 203.150.125.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:52
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1469
-////- ถึงแม้ในเวลาโกรธเป็นพายุน้ำแข็งแบบนี้ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความควีน
เฮือกกกกกกกกกกก...
สรุปว่ามีประโยชน์แบบนี้เองสินะ T_T' อื้มมมมม... ประโยชน์มหาศาลจริง ๆ วินาศสันตะโรพังเป็นแถบ
แต่ว่า... หลังจากห้ามเลือดแล้ว มันก็เอ่ออ.. เอ่ออออ.. !!!!!

#จินตนการสำคัญกว่าความรู้ =,.= ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจินตนาการต่อเองได้ !!!!

Name : liew [ IP : 58.8.191.181 ]

วันที่: 11 พฤศจิกายน 2558 / 23:13
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1468
ในที่สุดก็มา
Name : ลันลาบาย [ IP : 49.237.129.160 ]

วันที่: 6 ตุลาคม 2558 / 19:14
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1466
มีเรื่องตลอดเวลาเลยยย
นีลโกรธน่ากลัวมากก
ติดตามๆๆๆๆ
Name : popo~ [ IP : 171.96.181.19 ]

วันที่: 8 กันยายน 2558 / 22:33
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1462
แล้วเก็บหอมรอมริบมาอัพต่ออีกน้า ชอบนีลมาก
Name : yukihana [ IP : 171.96.181.42 ]

วันที่: 1 กันยายน 2558 / 19:12
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1461
โอ๊ยยยย จบได้ฮาแหลก รอต่อปายยยยยยยยย
PS.  Action speak louder than word. การกระทำสำคัญกว่าคำพูด
Name : TwinTelL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TwinTelL [ IP : 27.55.64.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 สิงหาคม 2558 / 10:47
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android