คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Snow Prince [Yaoi]

ตอนที่ 83 : 83. เจ้าชายผู้ถูกลืม I


     อัพเดท 9 เม.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: นิยายวาย, yaoi, A little vampire, vampire, แวมไพร์, snow prince, วายแฟนตาซี, ปิศาจ, งู, ภูต, หมาป่า, จิ้งจอก
ผู้แต่ง : '@'Panda VamWolf'@' ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '@'Panda VamWolf'@'
My.iD: https://my.dek-d.com/samorai
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 187 Overall : 78,995
1,611 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2014 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 83 : 83. เจ้าชายผู้ถูกลืม I , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 766 , โพส : 6 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


#83. เจ้าชายผู้ถูกลืม I


ตรงกลางระหว่างขบวนมีบุคคลสำคัญของงานยืนในชุดเต็มยศยืนอยู่ด้านหลังท่านรองเสนามาดนิ่ง ใบหน้ายังคงราบเรียบ มีเพียงสายตาเย็นชาที่เหลือบมองใบหน้าของทุกคนในบริเวณ ...หากจะหาใครที่ทำให้รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกได้ยิ่งกว่าไอ้เจ้าปีศาจน้ำแข็งล่ะก็...คงไม่พ้นคนตรงหน้านี่แหละ

 

            “มีอะไรอย่างงั้นรึ?” คำถามมาจากบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหลัง ในขณะที่ยังไม่มีใครกล้าขยับตัว...วัตถุสีขาวบางอย่างก็โฉบวูบด้วยความเร็ว ที่น่าแปลกคือก็ยังไม่มีใครหรือองครักษ์คนไหนขยับตัวอีกเช่นกัน

 

            “ไวท์!! อย่าเกาะหัวสิโว้ย!!เสียงโวยวายอันคุ้นหูดังมาจากบุคคลที่ยืนอยู่ในตำแหน่งหลังสุด ผู้ซึ่งโดนเงามืดปิดบังหน้าตาเอาไว้ แต่ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเจ้ามังกรหิมะได้

 

            เจ้าไวท์มันรู้ดีว่าเจ้านายน้อยของมันกำลังหงุดหงิดแค่ไหน คืออันที่จริงมันก็ชอบอยู่หรอกที่มีไอเย็นแผ่ไปรอบๆ แบบนี้ แต่...เรื่องอารมณ์หงุดหงิดนี่ไวท์จะไม่ทน และคนที่เป็นต้นเหตุก็ควรได้รับผลตอบแทน เช่นการโฉบขึ้นไปเกาะอยู่บนหัวของเจ้าตัว โดยไม่สนใจว่าจะแต่งหล่อมาเต็มยศแค่ไหน

 

            เจไนท์ทำได้แค่ส่งเสียงโวยวาย และสุดท้ายก็ต้องปล่อยให้ไอ้เจ้ามังกรหิมะมันปักหลักอยู่บนหัวอยู่ดี เพราะยิ่งต่อสู้ก็เหมือนจะยิ่งทำให้ผมที่เซ็ตทรงมาอย่างดีดูยุ่งเหยิงไปอีก และแวบหนึ่งที่หันไปสบตาเจ้าปีศาจน้ำแข็งผู้เป็นนายก็ไม่เห็นว่ามีทีท่าจะช่วยห้ามปราม =_=

 

            “ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องไปรับ ก็ไม่เชื่อน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอบ่งบอกว่าคนพูดก็กำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิด..หรือไม่ก็กำลังกลบเกลื่อนอ้าว...แล้วนี่พวกนายมารออะไรกัน?” จนป่านนี้ไอ้เจ้าชายตัวป่วนนามว่าเจไนท์มันเพิ่งจะโผล่หัวออกมาจากหลังพี่ชายถึงได้เห็นว่ามีคนอื่นนอกเหนือจากเพื่อนสนิทยืนอยู่ด้วย...ช้าไปไหม

           

            ทีนอร์ซและพรรคพวกที่ถอยหลังไปยืนตั้งแถวตรงถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นใบหน้าอันแสนคุ้นเคย...นักเรียนจากปราสาทจันทราสุดกวนทำไมถึงได้ไปเดินร่วมขบวนกับเจ้าชายรัชทายาทได้? แล้วแถมด้วยการแต่งองค์ทรงเครื่องเรียกได้ว่าเจ้าชายได้อย่างสนิทปาก(ต่างกับตอนที่อยู่ที่เนียร์อย่างกับคนละคน)

 

            “ระ..ไรอัส...นะ...นี่นาย...ลาดีสควบคุมตัวเองไม่ให้เสียงสั่นแทบจะไม่ได้ ที่หนักสุดคงจะเป็นหัวหน้าแก๊งอย่างทีนอร์ซที่กำลังยืนหน้าซีดเหงื่อตกไม่กล้าขยับตัวต่อหน้าเจ้าชาย...คนเดียวกับที่ตัวเองเคยหมายหัวเอาไว้

           

            “ความแตกซะแล้วเหรอ...งานเปิดตัวสุดอลังของท่านพี่ล่มซะล่ะแถมเจ้าตัวมันยังหันไปตบไหล่เจ้าชายรัชทายาทอย่างสนิทสนมอีกต่างหาก งานนี้เรียกได้ว่าช็อคตาตั้งกันเลยทีเดียว ตอนแรกก็ทำท่าจะเกิดเรื่อง..กลายเป็นได้เรื่องอย่างใหญ่ไปแทน

           

            “อ้าว...นี่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนเหรอ?” เจ้าชายรัททายาทไรอัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุดเซ็ง

 

            เจไนท์เหลือบมองไปทางเพื่อนกลุ่มนักเรียนปราสาทจันทราที่ยังช็อคค้าง ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย

 

            “ก็...คุ้นๆ ว่าเรียนอยู่ที่เดียวกัน แต่ก็...ไม่ได้รู้จักสนิทสนมอะไรนะจบประโยคเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากไอ้คุณเพื่อนตาเดียว มันกำลังเม้มปากอย่างสุดกำลังแล้ว แต่ก็เข้าใจว่าอดไม่ได้จริงๆ แต่ใครบางคนที่ยังยืนนิ่งมองมาด้วยสายตาเย็นชาไม่ไหวติงนี่สิ...น่าเป็นห่วง…(ห่วงตัวเองนะ)

 

            และคำตอบแบบนั้นก็ยิ่งทำให้อีกฝ่าย...มีคำถามที่ต้องตอบ เมื่อสายตาของท่านรองเสนามาดนิ่งปรายมองไปโดยไม่ต้องเอ่ยถาม เกิดความเงียบสนิทรอบบริเวณ

 

            “ผมว่าจวนได้เวลาที่เจ้าชายไรอัส และเจ้าชายเจไนท์จะต้องเข้าไปในงานแล้วเสียงของอาจารย์ไทนอสเหมือนระฆังช่วยชีวิต เพราะเห็นท่าว่าทีนอร์ซและพรรคพวกเหมือนจะยืนนิ่งเหมือนลิ้นจุกปาก ...ไม่็อาจโดนสายตาเย็นชานั่นสาปให้กลายเป็นหินไปหมดแล้วก็เป็นได้

 

            “อืม...นั่นสินะ..งั้นก็ไปพร้อมๆ กันนี่แหละเจ้าชายไรอัสยื่นมือไปแตะไหล่ท่านรองเสนาก่อนจะก้าวเดินมาอยู่ข้างหน้าขบวน โดยมีท่านรองเสนาเซเรสขยับไปเดินในตำแหน่งขวามือ และเจ้าชายเจไนท์เลื่อนมาเดินเคียงคู่กันทางด้านซ้ายมือ และคงไม่ต้องแปลกใจว่าจะแยกเจ้าชายไม่ออก เพราะที่ไหล่ซ้ายของทั้งคู่มีมังกรสีขาวตัวเล็กเกาะอยู่...ในที่สุดไวท์มันก็ยอมทำตามมังกรของท่านพี่ไรอัส

 

            ขบวนเดินเข้างานถูกจัดเรียงใหม่ๆ สดๆ กันตรงนั้น มีองครักษ์ของเจ้าชายรัชทายาทเดินตามหลัง แล้วถึงจะตามด้วยอาจารย์ไทนอส, อาจารย์ประจำห้องพยาบาลเวสต์, ผู้ช่วยตัวเล็ก และปิดท้ายขบวนด้วยนักเรียนของปราสาทจันทรา แม้ว่าบางคนจะมีสีหน้าซีดเผือดเหมือนกำลังจะเป็นลมก็ตาม

 

            ประตูห้องโถงถูกเปิดออก บรรยากาศงานเลี้ยงที่ประดับประดาไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงต้อนรับก็ดังขึ้นอย่างได้จังหวะ เจ้าชายทั้งสองเดินเข้างานผ่านผ้าแพรสีทองที่ปูกับพื้นยาวไปถึงแท่นบัลลังก์ ซึ่งมีองค์คิงและองค์ควีนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ตรงเก้าอี้สีทองด้านข้างมีหญิงสาวต่างวัยนั่งยิ้มราวกับกำลังรอคอยให้เจ้าของงานทั้งสองเข้ามา หนึ่งในนั้นเป็นน้องสาวสุดสวยเจ้าหญิงเซรีน และเก้าอี้อีกตัวเป็นของมารดาของเจไนท์

 

            งานเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นเมื่อองค์คิงได้กล่าวอวยพรวันคล้ายวันเกิดให้แก่บุตรชาย และหลานชายผู้มีวันคล้ายวันเกิดวันเดียวกัน บนฟลอร์เต้นรำวันนี้เจ้าหญิงเซรีนได้รับเกียรติให้เลือกคู่เต้นเพื่อเปิดฟลอร์ และเจ้าชายผู้ถูกเลือกก็ทำให้แขกในงานแปลกใจอยู่ไม่น้อย

 

น้องเบื่อท่านพี่ไรอัสกับท่านพี่เซเรสแล้ว ท่านพี่เจไนท์มางานทั้งทีให้เกียรติเต้นรำกับน้องนะคะ..แล้วใครกันเล่าที่จะปฏิเสธรอยยิ้มสดใสของน้องหญิงได้ และเจไนท์ก็ยังไม่วายกรอกตาบนและยักคิ้วหลิ่วตาประหนึ่งผู้ชนะให้ชายอีกสองคนผู้ถูกทอดทิ้ง ก่อนจะควงเจ้าหญิงออกไปกลางฟลอร์

 

ดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่แขกในงานเริ่มจับคู่กันออกไปรอ ...นักเรียนของปราสาทจันทราที่ได้รับคำสั่งให้มาสังเกตการณ์บางคนก็เหมือนกับใช้งานเลี้ยงนี้เป็นงานพบปะครอบครัวไปด้วยในตัว


เฮ้...อย่าบอกนะว่ากำลังคิดจะแช่แข็งยัยเจ้าหญิงนั่นเฮร์มิทกระซิบถามเจ้าเพื่อนปีศาจที่ยืนมองใครบางคนที่กำลังเต้นรำอยู่กลางฟลอร์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาเพราะเจ้าตัวยืนอยู่ในเงามืด

 

ผมรู้จักคุณเซรีนนีลตอบเสียงเรียบสายตายังคงไม่ละจากตำแหน่งเดิม อันที่จริงจะว่ารู้จักก็ไม่ใช่ซะทีเดียว แต่เป็นเพราะก่อนหน้านั้นรู้จักเพราะเป็นน้องสาวของคุณไรอัส และมีตำแหน่งเป็นคู่หมั้นของคุณเซเรส และอีกอย่างสายตาก็ไม่ได้จับจ้องไปที่เจ้าหญิง แต่กำลังจับจ้องไปที่ใบหน้าของอีกคนต่างหาก อะไรบางอย่างในรอยยิ้มนั่น...ทำให้รู้สึกกังวล...แต่ในแง่ของปีศาจอาจจะเรียกว่ามีสังหรณ์แปลกๆ

 

นายหายไปไหนกันมา รู้ไหมว่าฉันต้องเจอกับอะไร!?” เฮร์มิททำเสียงหงุดหงิด ในขณะที่มือก็แย่งแก้วน้ำที่มีเครื่องดื่มสีสวยออกก่อนมันจะถึงปากเจ้าลูกภูติ

 

เจ้าปีศาจน้ำแข็งใช้ความเงียบแทนคำตอบ ปล่อยให้เจ้าเพื่อนตาเดียววุ่นวายกับของกินและเครื่องดื่มของเจ้าลูกภูต ...เรื่องราวเพียงเสี้ยวเดียวที่รู้มาจากคุณเซเรสทำให้นีลเกิดคำถามในใจมากมายที่ต้องการคำตอบ หากแต่ก็เลือกที่จะเก็บมันไว้อย่างใจเย็น ความสัมพันธ์อันซับซ้อนของสายเลือดเป็นสิ่งสำคัญที่ไม่อาจตัดให้ขาดได้ในแง่ของมนุษย์ และหากมีลาภ ยศ ตำแหน่งอันสูงศักดิ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้วยิ่เป็นเรื่องยาก ...เพราะสิ่งนี้มนุษย์ถึงได้เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ มักใช้ความฉลาดที่ตนพึงมี สิ้นเปลืองไปกับเรื่องไร้สาระแทนที่จะให้ความสำคัญกับชีวิตซึ่งได้มาจำนวนจำกัดเพียงหนึ่งลมหายใจ

 

…. ‘เจไนท์ถูกปลูกฝังให้โตมากับความเกลียดชังนั่นคือสิ่งที่เซเรสบอกกับนีลได้ หากนั่นเป็นความจริง แล้วทำไม..ใบหน้านั้นถึงได้มีรอยยิ้มเปื้อนอยู่ตลอดเวลา หรือนั่นเป็นเพียงมายาที่มนุษย์สร้างขึ้น? และปีศาจอย่างนีลก็ยากที่จะเข้าใจ

 

ไม่เห็นจะต้องสนใจ เพราะยังไงก็เป็นแค่เจ้าชายที่ถูกลืมอย่างที่เค้าว่ากันนั่นแหละวะ!เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อใครบางคนพูดประโยคนั้นจบ โดยไม่ทันเห็นว่ามีใครบางคนยืนอยู่ในเงามืดอย่างเงียบๆ

 

เจ้าชายผู้ถูกลืม’.....?

 

ถึงว่าสิ ไม่มีใครรู้เลยว่าไอ้หมอนั่นเป็นเจ้าชาย แล้วมาเรียนที่เนียร์ เพราะแบบนี้นี่เอง ฮ่าๆนัยน์ตาสีนิลไหววูบเมื่อรู้ว่าบุคคลที่สามในบทสนทนนานั้นเป็นใคร

 

หรือพวกเราจะเรียกว่าเป็นเจ้าชายตกกระป๋องดีวะ ฮ่าๆๆเจ้าพวกนั้นพากันหัวเราะชอบใจ ยกแก้วขึ้นมาชนกันราวกับกำลังเฉลิมฉลองให้ตัวเอง

 

เป็นครั้งแรกที่นีลรู้สึกหัวเสียกับคำพูดแย่ๆ ของมนุษย์ ทั้งที่ไม่ได้พาดพึงถึงตัวเองแม้แต่น้อย เจ้าปีศาจน้ำแข็งสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะผ่อนระบายออกมาอย่างอดทน เพราะแม้ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ไม่สามารถระบายอารมณ์กลางห้องจัดเลี้ยงได้

 

อู้...ๆๆ แอ้วอิดอากเสียงร้องอู้อี้ฟังไม่เป็นภาษาพูดเมื่อนักเรียนจากปราสาทจันทราทั้งกลุ่ม อยู่ๆ ก็โดนแก้วน้ำที่เย็นจัดจนน้ำแข็งเกาะดูดติดปากจนดึงไม่ออกพร้อมๆ กัน

 

เอิดอะไออึ้น!

 

อ๊า...อ๊วยอั๊นอ๊วยยยยย

 

วงสนทนาเล็กๆ ของนักเรียนปราสาทจันทราแตกตื่น ทุกคนพากันวิ่งกรูไปทางห้องน้ำเหตุเพราะกลัวจะขายหน้าแขกในงาน เมื่อแก้วเครื่องดื่มติดปากแน่นยิ่งกว่ากาวแถมยังรู้สึกแสบร้อนอย่างกับโดนน้ำแข็งกัด

 

เจ้าปีศาจน้ำแข็งถอนหายใจออกมายาวเหยียด

 

ฉันรู้นะ...ว่านายอยู่ตรงนั้นเสียงคุ้นหูไม่ต้องหันไปดูหน้าก็รู้ว่าเป็นใคร

 

ผมก็กำลังรอให้สังเกตเห็นอยู่เหมือนกัน

 

ไม่มีเรื่องอยากถามเหรอ?” เจไนท์แหย่ถามลองเชิง แน่นอนอยู่แล้วว่าคำตอบคือความเงียบ ในเงามืดนั้นเจไนท์อยากเห็นว่าอีกฝ่ายทำสีหน้ายังไง

 

ผมอยากให้คุณเจไนท์บอกเองมากกว่าเจ้าปีศาจตอบกลับหลังจากปล่อยให้ดนตรีในงานบรรเลงไปครึ่งเพลง ดูยังไงนั่นก็ไม่ใช่ใบหน้าของคนที่ถูกปลูกฝังความเกลียดชังให้ ใบหน้าของคนขี้เล่นและยิ้มกวนประสาทตลอดเวลา หากแต่แวบหนึ่งในรอยยิ้มนั่นยามเมื่อสายตาคู่นั้นมองไปทางงานเลี้ยง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยจนคนมองรู้สึกได้ ...แต่ก็เพียงแค่วูบเดียว

 

นั่นคือท่านแม่ของฉันเอง เอาไว้จะพานายไปรู้จักเจไนท์หันมาบอกคนข้างๆ พร้อมรอยยิ้มอารมณ์ดีเหมือนเคย ก่อนจะเบือนหน้าไปทางงานเลี้ยง

 

นีลทอดสายตามองไปทางฟลอร์เต้นรำ ตรงกลางฟลอร์เป็นองค์คิงและหญิงสาวสวยวัยกลางคนซึ่งไม่ใช่องค์ควีน หากเป็นท่านแม่ของอีกฝ่าย...แล้วทำไมสายตาที่มองถึงได้ดูเศร้าหมองแบบนั้น...นั่นคือคำถามที่นีลไม่ได้เอื่อนเอ่ยออกไป

 

แกร๊ก...ครืดดดดดด

 

เสียงประตูห้องโถงถูกเปิดออกในขณะที่องค์คิงและท่านแม่ของเจไนท์ยังคงยืนอยู่กลางฟลอร์ ทุกอย่างเหมือนจะถูกสั่งให้หยุดนิ่งเมื่อมีกลุ่มคนอีกขบวนเดินเข้ามาในงาน และเมื่อเพลงบรรเลงเงียบลงเสียงฝีเท้าของขบวนแขกที่เพิ่งมาถึงจึงเด่นชัด น่าแปลกที่ดูเหมือนจะมีเพียงคนที่เดินนำหน้าเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เหมือนจะแต่งตัวเข้ากับงาน แต่ขบวนที่ตามมาด้วยข้างหลังนั่น ล้วนแล้วแต่เป็นทหารรับใช้ในชุดคลุมสีดำพร้อมอาวุธครบมือนับด้วยสายตาคร่าวๆ ไม่ต่ำกว่า 30นาย

 

“...ทะ...ท่านพ่อ..แม่ของเจไนท์หน้าซีดตอนที่เอ่ยชื่อแขกผู้มาเยือน

 

ไม่เป็นไร...ข้าเพียงแค่มาอวยพรวันเกิดให้หลานชาย...แขกผู้มาเยือนกล่าวเสียงดังก้องไปทั่วห้องโถง

 

ท่านมหาเสนาไรอัสก้าวไปยืนเคียงข้างองค์คิงโดยไม่ต้องรอคำสั่ง แต่คิงเลโอนาร์ดกลับยกมือขึ้นห้ามเอาไว้

 

ขออภัยท่านไคโอริกซ์ ที่ข้ามิได้ไปเรียนเชิญท่านด้วยตัวเอง ได้ยินว่าท่านเพิ่งเข้าเมืองมาคิงเลโอนาร์ดตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ หากแต่อีกฝ่ายกลับเหยียดยิ้มมุมปากตอบกลับมา บรรยากาศงานเลี้ยงราวกับถูกสะกดให้หยุดอยู่นิ่งไปชั่วขณะ แขกที่ยังอยู่ในงานไม่มีใครกล้าขยับตัว แต่สายตาทุกคู่มองตรงมายังตรงกลางห้องโถงด้วยความกระหายใคร่รู้

 

ขออภัย วันนี้งานเลี้ยงเลิกแล้ว เชิญทุกท่านกลับบ้านได้!

 

แขกผู้มาเยือนเป็นคนสุดท้ายของงานประกาศก้อง และไม่ต้องรอให้ใครออกคำสั่ง เหล่าทหารองครักษ์ในวังก็ขยับเข้าตรึงพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว องครักษ์หลวงรักษาตำแหน่งวางกำลังรอบองค์คิง รองเสนาเซเรสและหัวหน้าองครักษ์เอเลน ยืนขนาบข้างเจ้าชายรัชทายาทไรอัส โดยให้จีมัส และริโอคุ้มครององค์ควีนที่ยืนยันจะอยู่ในห้องโถง ส่วนชานอฟได้รับคำสั่งให้คุ้มกันเจ้าหญิงเซรีนออกไป ส่วนทหารในวังที่เหลือรับหน้าที่ต้อนแขกและพวกเหล่าขุนนางคนสำคัญออกจากงานทางประตูห้องอีกฝั่ง ในขณะที่อาจารย์ของปราสาทจันทราก็กันพวกนักเรียนออกไปอีกทางเช่นเดียวกัน

 

ให้มันเป็นเรื่องระหว่างเราเถอะไคโอริกซ์องค์คิงยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม

 

ก็ดีเหมือนกัน ข้าชอบคุยเรื่องครอบครัวไคโอริกซ์เหลือบมองการคุ้มกันคนสำคัญของคนในวังด้วยแววตาไม่พอใจนัก สายตาเหมือนกำลังมองหาใครบางคน

 

ท่านปู่...

 

เสียงเรียกของหลานชายดังมามาจากมุมมืดของห้องโถง ...หลานชายคนสำคัญที่คนในวังแห่งนี้ไม่เคยมองเห็น ในขณะที่ทุกคนมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แล้วทำไมหลานชายของไคไอริกซ์ผู้นี้ถึงได้ไปยืนเดียวดายอยู่ตรงมุมห้องที่มืดมิดอย่างอดสูเช่นนั้น ….นั่นยิ่งทำให้อารมณ์โกรธปะทุรุนแรงขึ้นมาอีก

 

ไคไอริกซ์กำดาบในมืออย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดจนสันกรามปูดนูนขึ้นมา และในขณะที่กำลังถูกความโกรธเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นว่าในขณะที่หลานชายกำลังจะก้าวออกมาจากมุมที่มืดมิดตรงนั้น ยังมีเงาในชุดคลุมสีดำสนิทของใครบางคนก้าวตามเป็นเงาออกมาด้วย

 

……

 

หลานชายข้า! ทำไมเจ้าถึงต้องไปยืนอยู่ในความมืดแบบนั้น ในเมื่อนี่มันเป็นวันเกิดของเจ้าเหมือนกัน!ไคไอริกซ์ตะโกนเสียงดังลั่นราวกับระบายความโกรธออกมามากกว่าจะอยากได้คำตอบ ภาพที่มองเห็นคือหลานชายเหมือนไม่มีความสำคัญใดๆ ในห้องแห่งนี้ ไม่สำคัญขนาดที่องครักษ์ส่วนตัวก็ไม่จำเป็นต้องมี ในความคิดของคนเป็นปู่แล้วเหมือนกับว่าไม่มีใครสนใจใยดีไม่ว่าจะเป็นหรือจะตาย

 

ท่านปู่กำลังเข้าใจผิด เป็นผมที่เลือกมายืนอยู่ตรงนี้เองในคำพูดธรรมดานั้นราวกับมีความนัยอะไรบางอย่างแฝงไว้

 

ข้าปล่อยให้เจ้าเข้ามาในงาน เพราะไอ้คนที่เจ้านับถือว่าเป็นพี่ สัญญาว่าจะยกย่องให้สมเกียรติ เจ้ารู้ไหมว่าคนในงานพวกมันเหล่านั้นพูดถึงเจ้ากันว่ายังไง!!

 

ท่านพ่อ...ได้โปรด...แม่ของเจไนท์เริ่มร้องไห้และอ้อนวอนโดยมีองค์คิงช่วยประคองตัวเองไว้

 

ผมไม่สนคำพูดของคนพวกนั้น และผมก็ไม่ได้ต้องการเกียรติอะไรนั่นด้วย

 

เจไนท์!!!

 

ไคไอริกซ์รู้สึกเหมือนโดนหลานชายฉีกหน้า ตวาดลั่นและบันดาลโทสะด้วยการคว้าดาบของทหารที่อยู่ใกล้มือขว้างตรงไปยังหลานชายด้วยความเร็วเพียงเสี้ยววินาที เร็วเกินกว่าที่ใครจะขยับเข้าไปขวางได้ทัน และที่สำคัญไปกว่านั้นเจ้าตัวเองก็ไม่ได้คิดจะหลบหรือป้องกันทั้งๆ ที่จะทำก็ไม่ใช่เรื่องยาก

 

ตูม!!

 

เสียงระเบิดดังลั่น เศษผงสีขาวปลิวกระจายไปทั่วบริเวณและก่อนที่มันจะตกถึงพื้นมันก็ละเหยไปในอากาศราวกับเป็นเพียงละอองน้ำ

 

เปรี๊ยะ!!! เปรี๊ยะ!!

 

ดาบเล่มเดิมยังคงลอยแน่นิ่งอยู่ในอากาศ ปลายแหลมของมันจรดอยู่ตรงตำแหน่งหน้าผากของเจไนท์อย่างแม่นยำ เพียงแต่...เหมือนกับมีกระจกใสกางกั้นระหว่างปลายดาบกับตัวของเจไนท์เอาไว้ ทุกคนในห้องตกอยู่ในความตะลึงค้างกับเหตุการณ์หวาดเสียวที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แม่ของเจไนท์ยกมือขึ้นป้องปากก่อนจะเป็นลมหมดสติไปในอ้อมแขนขององค์คิง

 

เงาปริศนาในชุดคลุมสีดำก้าวออกมาจากข้างหลังของเจไนท์ ใบหน้าขาวซีดราบเรียบหากแต่แววตาสีนิลนั้นไหววูบไปมาอย่างน่ากลัว

 

ชีวิตของคุณ คุณจะไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร เพราะสุดท้ายแล้วมันก็เป็นของผมอยู่ดี..เจ้าปีศาจน้ำแข็งพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชา

 

 

===================

 


ดึกแล้ว...ลงนิยายได้ อิอิ

ขอตัดจบแต่เพียงเท่านี้นาจา....เพราะตอนต่อไปจักขอท้าวฟามเรื่องของเจไนท์สักเล็กน้อย

อย่าเพิ่งเบื่อกันน๊า อยู่ด้วยกันจนงานเลิกก่อน >..<

#คิดถึงทุกคนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ...คือ...คือ...คือการไปปั่นนิยายต่องายยยย 555+ >3<      

           

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Snow Prince [Yaoi] ตอนที่ 83 : 83. เจ้าชายผู้ถูกลืม I , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 766 , โพส : 6 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1602
นีลแบบ สามีข้าใครอย่าแตะ มากเว่อ5555
Name : Sed leo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sed leo [ IP : 27.145.249.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2560 / 22:35
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1497
นีล นายหล่อขึ้นมาเลยอะ555555
Name : 1141320 [ IP : 103.26.23.238 ]

วันที่: 4 พฤษภาคม 2559 / 10:34
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1495
ง่าาาา

งานดราม่ากำลังมา
Name : entirom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entirom [ IP : 223.206.245.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2559 / 01:52
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1494
ทำไมนีลเมะจัง. เปลี่ยนตอนนี้ทันมั้ย กรี๊ดดดดดด. เขิน
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 223.24.81.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2559 / 22:35
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1493
อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย
น้องนีลเป็นพระเอกแทนดีมั้ยลูก
ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 202.44.232.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2559 / 01:03
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1492
รู้สึกตอนสุดท้ายนีลดูหล่อ ถถถถ
Name : I_To_Se < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I_To_Se [ IP : 49.230.23.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2559 / 01:01
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android