คัดลอกลิงก์เเล้ว

[KNB][MidoxTaka]คำสัญญาที่ไม่ใช่การเลิกลา

โดย lnw K

"วันที่เราสองคนห่างกัน นายยังจำข้อความที่ฉันบอกไปได้มั้ย ...มิโดริมะ"

ยอดวิวรวม

188

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


188

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 มี.ค. 59 / 14:20 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องเก่ายังไม่สร่าง เรื่องใหม่ก็เปิดขึ้นซะแล้ว 555
เรื่องนี้เป็นฟิคที่ไรท์เขียนนานแล้วแต่ไม่ได้ลง เลย เอามาลง กลัวบูด(?) 
ตัวละครก็คือ
มิโดริมะ ชินทาโร่


ทาคาโอะ คาซุนาริ




เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 1 มี.ค. 59 / 14:20

บันทึกเป็น Favorite


…….

            นี่ๆชินจังคราวนี้ฉันเอาจริงแล้วนะ

            “ได้สิ ยังไงๆนายก็แพ้ฉันอยู่แล้วแบบไม่ต้องเพิ่งเครื่องรางด้วยนาโนดาโยะ

            “มั่นใจไปเถอะคราวนี้ฉันจับเคล็ดได้แล้วล่ะ ไม่พลาดแน่!

            มิโดริมะแค่ดันแว่นขึ้นกับประโยคที่ดูมั่นใจเต็มร้อยนั่นของทาคาโอะและทาคาโอะก็เริ่มตั้งท่า

            “จังเก็งโป้ง!!…”ทาคาโอะร้องออกมาเสียงดังประกอบกับที่วาดมือออกมาเป็นกระดาษแต่มิโดริมะกลับออกกรรไกร

            “อะไรกันๆๆๆ ไม่จริงน่าทำไมชินจังชนะอีกแล้วอ่ะ ฉันว่าฉันจับเคล็ดได้แล้วเชียวนะทาคาโอะดีดดิ้นอยู่กับที่จนคนมองรู้สึกรำคาญลูกตาและรู้ว่ามันเลยเวลามามากแล้ว

            “จะยังไงก็ช่าง ไปประจำที่ได้แล้วทาคาโอะ เดี๋ยวสายมิโดริมะขึ้นไปนั่งซาเล้งสบายๆแล้วมองทาคาโอะที่เดินไปประจำที่แบบเอื่อยๆก่อนจะเริ่มถีบมันให้เคลื่อนที่ไปอย่างเคย

            “จำไว้เลยนะชินจัง ฉันจะต้องเป่ายิงฉุบให้ชนะชินจังให้ได้!ทาคโอะประกาศก้องแต่คนที่มีชื่ออยู่ในนั้นกลับทำแค่ดันแว่นแล้วเหยียดยิ้มน้อยๆอยู่หลังหนังสือดูดวงนั่น

 

 

            วันเวลาผ่านไป ทำให้ทุกอย่างที่เคยมีมาเหลือแค่ความทรงจำที่ประดับเป็นความสุขเล็กๆของชีวิตวัยเรียนก่อนจะแยกย้ายกันไปในที่สุด

 

            นี่ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ ที่เราแยกกับทาคาโอะและทุกคนไป มิโดริมะที่ซึ่งกลับมาจากเกียวโตด้วยสภาพสวมเสื้อโค้ทตัวยาวทับเชิ้ตสีเทากับกางเกงสีดำจากที่ทำงานและเขาก็ทำงานเป็นหมอตามความฝัน สาเหตุทั้งๆที่เขาน่าจะทำงานอยู่โตเกียวกลับถูกย้ายให้ไปอยู่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเกียวโตแทนนั่นเอง

            มิโดริมะเดินเลาะไปตามสวนสาธารณะในโตเกียวซื่งเป็นที่แห่งความทรงจำกับใครคนหนึ่ง มันทำให้ความหลังในวันวานยิ่งทำให้คิดถึงเขาคนนั้น

            มิโดริมะเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงโรงเรียนที่เขาเคยอยู่ชูโตคุ

            เขาเดินเข้าไปข้างในโดยฝ่าเข้าไปผู้หญิงในระแวกนั้นต่างมองเขาด้วยดวงหน้าเขินอาย ก็วันนี้เขาไม่ได้ใส่แว่นมาเพราะลืมหยิบแต่โชคดีที่มีคอนแทคเลนส์ในยามฉุกเฉิน ใช่ว่าเขาจะชอบใส่หรอกนะแต่ทำงานยุ่งทุกครั้งก็มีบ้างที่ลืมเลยต้องพกติดตัว เขาเดินเข้ามาแล้วตรงไปยังโรงยิมที่เป็นที่ซ้อมชมรมบาส

            เขาเดินเข้ามาในยิมแบบเอื่อยๆ บางคนที่เป็นตัวสำรองหันมามองเขาพลางขมวดคิ้วที่เขาเข้ามาโดยพละการ

            ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา หน้าตาของเขานั้นคุ้นมาก จะเป็นใครไปได้นอกจาก

            “ไง ไม่เจอกันนานนะมิโดริมะ เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ แล้วแว่นล่ะไปไหนแล้วมิยาจิตบหลังรุ่นน้องของตัวเองป้าบใหญ่จนคนตัวสูงถึงกับหน้าเบ้ นี่ยังแค้นเขาตั้งแต่ยังอยู่ที่ชูโตคุรึไงกันนะ

            “ลืมกว่าจะเค้นเสียงออกไปได้ก็นานพอให้มิยาจิเบนสายตาไปมองการแข่งของชูโตคุได้หลายช็อดที่เดียว

            “คนอย่างแกเนี่ยนะ เหลือเชื่อจริงๆ ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ล่ะมิยาจิเอ่ยถามแม้สายตายังไม่ละไปจากสนามแข่ง

            “ก็แค่มาดูการซ้อมเท่านั้นมิโดริมะกล่าวอย่างเรียบๆก่อนจะถอดเสื้อโค้ทวางที่ม้านั่งข้างๆขวดน้ำหลายขวดที่บ้างตั้งบ้างนอน

            “ไม่ออกกำลังกายสักหน่อยล่ะ ฉันล่ะอยากรู้ว่าไอ้ชู้ตสามแต้มของแกยังคงสภาพอยู่มั้ยมิยาจิพูดไปอย่างนั้นเพื่ออยากรำลึกความหลังที่เคยร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันในการแข่งที่ผ่านมา

            “ไม่ล่ะกะจะดูและ…”

ตุบ ตุบ..

            ยังไม่ทันที่จะพูดจบลูกบาสก็กลิ้งมาแตะที่เท้าซะก่อน มิโดริมะก้มหน้ามองลูกบาสก่อนจะเงยหน้าขึ้นก็พบสายตาของมิยาจิที่สื่อออกมาวาง แกต้องเล่นมิโดริมะถอนหายใจก่อนจะอุ้มลูกบาสขึ้นมาประคองไว้สองมือแล้วตั้งท่าชู้ต พอวางฟอร์มท่าเสร็จก็กระโดดแล้วชู้ตออกไปทันที สายตาของสมาชิกทีมชูโตคุที่กำลังเล่นอยู่ในสนามต่างมองลูกบาสที่ลอยไปยังแป้นเหมือนจับวางนั่น และแล้วลูกก็ลงห่วงเชือกอย่างสวยงาม

            ลูกบาสหล่นจากห่วงกระแทกกับพื้นโรงยิม ทุกคนในที่นั่นนิ่งอึ้งมีแต่มิยาจิเท่านั้นที่ยังพูดคุยกับมิโดริมะเรื่องลูกชู้ตที่ยังได้เรื่องทุกครั้ง

            “แล้วแกมาทำอะไรที่นี้ล่ะมิยาจิมองมิโดริมะจากหางตาแล้วก็ต้องย้ายสายตาหันไปสั่งพวกที่เล่นในสนามเล่นต่อไปแถมใครแพ้โดนฝึกเพิ่มอีก2เท่า

            “ก็ป่าว แค่อยากมาดูว่ายังได้เรื่องอยู่มั้ยเท่านั้นมิโดริมะทอดสายตาไปยังสนามเหมือนกับมิยาจิดูพวกมัธยมปลายพวกนั้นเล่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเอาอดที่จะยกยิ้มบางๆขึ้นมาไม่ได้

            “เออใช่ ทาคาโอะไม่ได้มากับแกด้วยเหรอ ฉันก็นึกว่าจะมาด้วยกันมิยาจิถามถึงคนที่เคยอยู่ข้างมิโดริมะตลอดในช่วงที่พวกเขาอยู่ที่ชูโตคุในตอนนั้น

            “…”มิโดริมะไม่เอ่ยอะไรแต่ขอตัวกลับก่อนโดยให้เหตุผลว่า เดี๋ยวมันจะมืดมากไปกว่านี้ มิยาจิก็ไม่ได้พูดอะไรอีกแถมไม่รั้งที่จะถามเพราะเจ้าตัวเขาไม่ตอบก็จะไม่ยุ่ง

           

 

            เมื่อมิโดริมะเดินออกจากโรงยิมของชูโตคุแล้วก็เดินทอดน่องไปบนฟุตบาทเรื่อยๆผ่านสวนสาธารณะที่เขาเคยผ่านกับใครคนหนึ่ง ทำไมเขาถึงได้คิดถึงนักนะ คิดถึงรถลากที่เราเคยนั่ง(แล้วเขาลาก)มิโดริมะถอนสายตาจากสวนสาธารณะที่เป็นสถานที่แห่งความทรงจำก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินกลับบ้าน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นคนๆหนึ่งใส่ชุดพนักงานบริษัทแต่ถอดสูทนอกออกแล้วนั่งชิงช้าก่อนจะโยกมันไปมาเบาอย่างสบายใจ คนๆนั้นคือคนที่ทำให้เขาคิดถึงแทบคลั่งอยู่ในตอนนี้

            ทาคาโอะ

            มิโดริมะมองทาคาโอะค้างอยู่อย่างนั้นจนคนที่โดนมองรู้สึกตัวจนต้องเงยหน้าขึ้นมาหาสายตานั้น พลันสายตาก็พสานเข้ากับมิโดริมะที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว เจ้าตัวถึงกับตกใจลุกจากชิงช้านั่นแล้วหยิบสูทนอกขึ้นมาถือก่อนจะเดินหนีสถานที่นั้นไปและพยายามหลบสายตาของมิโดริมะที่มองมาด้วย

            ทำไม ทาคาโอะ

            พอเห็นทาคาโอะเดินหนีตนมิโดริมะก็ตัดสินใจเดินตามทาคาโอะไปเพื่อคุยเรื่องนั้นให้รู้เรื่องกัน

            ทาคาโอะเดินเร็วๆจนเปลี่ยนเป็นวิ่งในที่สุด ถ้าเป็นมิโดริมะเมื่อก่อนก็คงก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแต่ตอนนี้เขาไม่ใช่มิโดริมะคนนั้นแล้ว

            มิโดริมะวิ่งตามทาคาโอะไป สักพักพอวิ่งไประยะห่างที่เอื้อมมือจับข้อมืออีกฝ่ายได้แล้วก็คว้าไว้แล้วออกแรงดึงให้คนที่วิ่งหันมาซบกับอกตัวเองมิโดริมะกอดทาคาโอะไว้แน่นจนเจ้าตัวดิ้นรนไม่ได้ แล้วก็ทำให้ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขนกำลังร้องไห้ แต่ทำไมล่ะ?

            ทาคาโอะ นาย”…เป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ เพราะอะไร? มิโดริมะไม่กล้าเอ่ยประโยคที่ถัดจากนั้นออกไปตัวเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่มันติดอยู่ในคอไม่ยอมเอ่ยออกไป

            ปล่อยนะชินจัง…”ทาคาโอะพูดด้วยเสียงสั่นๆ เนื่องมันปนกับเสียงสะอื้นของเขานั่นเอง

            มิโดริมะได้ยินที่ทาคาโอพูดมาอย่างนั้นก็กอดแน่นขึ้นกว่าเดิมโดยไม่พูดตอบโต้อะไรกับทาคาโอะ เป็นอย่างนี้เนิ่นนาน จนในที่สุดมิโดริมะก็คลายอ้อมกอดเพื่อที่จะได้มองหน้าคนในอ้อมกอดชัดๆ

            ผ่านไปหลายปีแล้วจริงๆสินะ ทาคาโอะ

            ทาคาโอะ นายยังเหมือนเดิมเลยนะมิโดริมะมองคนในอ้อมแขนนานไปหน่อยจนคนถูกมองหน้าขึ้นสี

            ปล่อยเดี๋ยวนี้นะชินจัง ฉันอึดอัดทาคาโอะพูดเสียงอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง

            ปล่อยแล้ว สัญญาว่าจะไม่หนีกันก่อนมิโดริมะพูดเสียงจริงจัง จนทาคาโอะยังต้องกลั้นขำแต่แล้วก็พยักหน้าให้คนตัวสูงมั่นใจว่าเขาจะไม่หนี

            มิโดริมะเห็นอย่างนั้นก็คลายกอดให้คนตัวเล็กมีอิสระเหมือนดังเดิม แล้วมิโดริมะก็เริ่มออกเดินทำให้ทาคาโอะต้องเดินตามอย่างเลิกลัก ทาคาโอะเหลือมองเสี้ยวหน้าของคนตัวสูงอย่างคิดถึงแต่เขาก็เพิ่งจับความผิดปกติของหน้าได้ว่ามีสิ่งหนึ่งที่หายไป

            ชินจัง แล้วแว่นหายไปไหนแล้วอ่ะ

            “ลืมไว้ที่ทำงานมิโดริมะพูดออกมาแบบเหมือนทำใจได้แล้ว

            เออ! ชินจังรู้ยังว่าในทีมของชูโตคุปีนี้มีโค้ชมาใหม่ล่ะ

            “อืม โค้ชคนนั้นก็คือรุ่นพี่มิยาจิ…”มิโดริมะพูดแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไรนักแต่คนฟังนี้สิถึงกับขำจนตัวงอ

            ฮ่ะๆ มิยาจิซังเนี่ยนะ รู้สึกสงสารชูโตคุปีนี้ชะมัดเลย ฮ่าๆๆๆมิโดริมะหยุดมองทาคาโอะที่ขำจนเว่อร์เกินไป

            ทาคาโอะเรื่องในตอนนั้นน่ะในที่สุดมิโดริมะก็บังคับให้ตัวเองเข้าประเด็นซะที เพราะเขากลับมาที่โตเกียวครั้งนี้ก็มาเพื่อนเรื่องนี้

            เรื่องอะไรเหรอชินจังทาคาโอะสะดุ้งไปนิดแต่ก็กลบเกลื่อนโดยยิ้มออกมาแทน

            เรื่องที่นายบอกฉันตอนจบการศึกษานั้นละคราวนี้มิโดริมะไม่คิดที่จะอ้อมค้อมทำเอาทาคาโอะเงียบสนิทแล้วชะงักฝีเท้าไปทันที

            มิโดริมะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนข้างหลังตัวเองก็หยุดเดินแล้วหันหลังไปมองว่าเป็นอะไร ก็เจอทาคาโอะที่ทำหน้าเหมือนคนขวัญเสียเขาก็หยุดนิ่งไปอีกคน

            มิโดริมะตั้งสติแล้วเดินไปหาทาคาโอะช้าๆเพื่อดูอาการของอีกฝ่ายว่าเป็นอะไร แต่พอเดินไปทาคาโอะก็ถอยหลัง เขาลองเดินไปอีกสองก้าวทาคาโอะก็ถอยสองก้าว

            นายกำลังทำอะไร ทาคาโอะ

            ทาคาโอะ นี่นายจะเล่นอะไร ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะมิโดริมะมองคนที่ยืนนิ่งก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้นแล้วก้าวเข้าไปหาแต่ทาคาโอะก็ถอยหลังไปอีก มิโดริมะฉุนขาดก้าวครั้งเดียวถึงตัวอีกฝ่ายคราวนี้เขาจับแขนทั้งสองข้างเอาไว้อีกทอดหนึ่งด้วยความกลัว

             ใช่ เขากลัว กลัวว่าคนๆนี้จะหายไปจากข้างกายเขาอีกครั้ง

 

 

            นี่ ชินจังฉันมีเรื่องจะบอกล่ะทาคาโอะในชุดจบการศึกษาของมัธยมปลายชูโตคุ ถือกระบอกใส่เกียรติบัตรของมิโดริมะดวงแววตาขี้เล่นดังเดิมส่วนมิโดริมะก็ทำแต่เดินทำหน้านิ่งก่อนจะดันแว่นแล้วพยักหน้าให้ช้าๆ ทาคาโอะก็จัดการลากมิโดริมะมาหลังโรงยิมทันทีเพราะในช่วงนี้จุดที่พวกเขาสองคนยืนอยู่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาและเงียบมาก

            มีอะไรล่ะทาคาโอะมิโดริมะถามขึ้นหลังจากถูกลากมาบรรยากาศก็น่าอึดอัดมากเพราะคนที่ลากมาไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลย

            เอ่อ คืออย่างนี้นะชินจัง คือ ฉันขอ ขอเอ่อทาคาโอะพูดตะกุกตะกักแล้วหน้าแดงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทำเอามิโดริมะมองอย่างสนใจ

            “คือ เอ่อ คือ ฉันขอกระดุมเม็ดที่สองของนายมั้ย!!!”ในที่สุดทาคาโอะก็พูดออกมา มิโดริมะก็อึ้งไปทันที อะไรนะ ทาคาโอะพูดอะไรนะ

            “เมื่อกี้นายว่าไงนะทาคาโอะ …”เขาไม่ได้ตั้งใจแกล้งทาคาโอะว่าไม่ได้ยินว่าเขาพูดว่า ขอกระดุมเม็ดที่สองของตัวเองหรอกนะ โอ๊ะ!

            ห้ะ! โหย ชินจัง ความกล้าของฉันมันหายไปหมดแล้วนะจะให้พูดซ้ำมันคงทำไม่ไดแล้วล่ะทาคาโอะโอดครวญ

            มิโดริมะแกล้งทำหูทวนลมต่อไปไม่ได้ยินเรื่องพูด แต่ทาคาโอะก็นิ่งเงียบไปจนตัวรู้สึกอึดอัดทำอะไรไม่ถูกเลยตัดสินใจกระชากกระดุมเม็ดที่สองของตัวเองยัดใส่มือที่มีผ้าพันเอาไว้ของมิโดริมะทันทีก่อนจะพูดทิ้งท้ายแล้ววิ่งหนีจากไปว่า

            “…ฉันให้นายไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่านายจะปามันทิ้งรึป่าว จะยังไงก็ช่างเถอะเนอะ ยังไงฉันก็รักแต่ชินจังอยู่ดี แล้วเจอกันใหม่นะชินจัง

            มิโดริมะได้แต่ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง มองกระดุมของทาคาโอะในมือของตัวเองด้วยสมองว่างเปล่า

มันหมายความว่ายังไงกัน ทาคาโอะ

 

ในปัจจุบันฉันก็ยังหาความหมายนั้นอยู่ว่า จริงๆแล้วฉันคิดยังไงกับนายกันแน่

ทาคาโอะยังคงนิ่งเงียบแถมยังก้มหน้าทำให้ตอนนี้อ่านสีหน้าไม่ออกว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ประจวบกับที่ฟ้าเริ่มมืดลงตามเวลาของการเคลื่อนที่และหมุนเวียน มิโดริมะซึ่งเป็นคนนิ่งๆอยู่แล้วเลยไม่ได้อึดอัดอย่างไรและคนที่ตัวเล็กกกว่าตนก็ยังไม่เอ่ยปากพูดสิ่งใดเหมือนกัน ทุกๆครั้งที่เขาเงียบจะมีทาคาโอะชวนพูดอยู่เสมอ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่ ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดอะไรกันสักอย่าง จนมิโดริมะที่พูดขึ้นมาขัดบรรยากาศเงียบงันและมาคุแห่งนี้

นี่ ทาคาโอะ...มิโดริมะลองเรียกร่างเล็กดู ปรากฏว่าไม่มีอะไรตอบสนอง

...

ทาคาโอะเงยหน้ามาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้จากที่เรียกดีๆมิโดริมะก็เริ่มใช้การสั่งแทน

...ทาคาโอะส่ายหน้าเบาๆให้คนสูงกว่าตนเห็น

ทาคาโอะ ขอร้องล่ะ เงยหน้ามาคุยกันก่อนได้มั้ย

ฉันจะไม่เงยหน้าให้ชินจังเห็นฉันในสภาพนี้หรอก ฉันมันอ่อนแอเกินไป ขอโทษด้วยนะ

ฉันจะพูดแล้ว แต่จะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น...มิโดริมะเว้นจังหวะเพราะเผลอกลั้นหายใจก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วโน้มคอไปกระซิบข้างหูของทาคาโอะว่า ... พูดจบก็ดึงตัวทาคาโอะมากอดไว้แน่น

ทาคาโอะตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของคนตัวสูงทันที

มะ..เมื่อกี้ชินจังพูดอะไรนะ ไม่มีทางหรอกน่า

ตะ แต่ชินจังแต่งงานแล้วนะใช่ ที่ผมพูดอย่างนี้เพราะชินจังแต่งงานแล้วนะ ถ้าชินจังยังไม่ได้แต่งงานผมคงไม่เห็นแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างขวาของชินจังหรอก แต่เขามาสารภาพกับผมแบบนี้เขาไม่คิดบ้างเหรอว่าคนอย่างผมที่รับฟังจะรู้สึกอย่างไร ...ใจร้ายจังชินจัง

หือ? นายพูดอะไรทาคาโอะ นายเอาข่าวนี้มาจากไหน?...

ไม่นะ ชินจัง...แต่งงานแล้วจริงๆเหรอ ผมแทบจะทรุดทั้งๆที่อยู่ในอ้อมแขนของร่างสูง แต่ประโยคต่อมาที่ออกจากปากขอมิโดริมะสร้างความสงสัยกับผมยิ่งกว่า

“…ทาคาโอะ ฉันยืนยันได้เลยว่าฉันยังไม่ได้แต่งงานกับอะไรทั้งนั้น

ตะ..แต่ เรื่องแหวน...

อันนี้..ฉะ ฉันใส่ไว้เพื่อรอคนตรงหน้ามาสวมด้วยกันกับฉันเท่านั้นล่ะมิโดริมะพูดจบก็เบือนหน้าหนีและคลายอ้อมกอดให้ร่างเล็กได้มีอิสระหลังจากที่ตัวเองบอกความจริงไป

ทาคาโอะชะงักไปอีกรอบและรับรู้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เขากำลัง...อาย

ชินจังทาคาโอะขานชื่อคนตัวสูงด้วยเสียงที่เบาหวิวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงตรงหน้าแบบตรงๆ

“…”มิโดริมะยังคงยืนนิ่ง

...ขอบคุณนะทาคาโอะพูดเสียงสดใสแล้วยิ้มให้มิโดริมะอย่างมีความสุขที่สุด

อืมมิโดริมะเห็นอย่างนั้นก็รับด้วยเสียงที่บ่งบอกถึงความสุขเช่นเดียวกับทาคาโอะแต่ยังคงความนิ่งเอาไว้

แล้วก็...รักนะชินจัง


************************************

Talk กะ Writer

เปิดตัวกับนิยายสั้นเรื่องแรกและคงเป็นเรื่องสุดท้าย(มั้ง) ถ้าวันไหนเบื่อๆหรือคิดบทของนิยายหลักไม่ได้เดี๋ยวหาคู่อื่นๆของเรื่องๆมาเขียนดีกว่าเนอะ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ lnw K จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 10:37
    เขินมั๊ยล่ะคะะะะะะะ

    ฉันเขินสิิิิ อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย <3

    น่ารักดีค่ะ ชอบบบบ

    มิโดทาคา บันไซ!!!

    // เขินอย่างกับพี่เขียวมาขอตัวเองแต่งงาน
    #2
    1
  2. #1 pasation (@pasation) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 20:59
    ชอบคู่เนี้ยไรท์แต่งคู่นี้นะ
    #1
    2
    • #1-1 นิจิคาตะ K.S.P (@sandy4869) (จากตอนที่ 1)
      6 มีนาคม 2559 / 14:38
      มันจะดีเร้อออ ฮ่ะๆ เดี๋ยวจะลองหลายๆคู่ดู ตามนั้น
      #1-1
    • 16 มีนาคม 2559 / 12:59
      ลงฟิคนี้ใช่ไหมค่ะ
      #1-2