The SAGA : ชีวิตของจอมมารอย่างข้าช่างน่าเบื่อจริงๆ

  • 97% Rating

  • 17 Vote(s)

  • 24,441 Views

  • 515 Comments

  • 492 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    24,441

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 : จอมมารกับศีรษะยักษ์(ไอ้...ไอ้หัวยักษ์นั่นมันอะไรน่ะ... : จอมมาร)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 เม.ย. 54

จบเรื่องดอลล์มาสเตอร์เรียบร้อย แม้ความจริงแล้วเกรเทลอยากอยู่สักสองสามวันเพราะสังหรณ์ใจว่าหนีออกมาแบบนี้ เจ้าคนนั้น ที่ปกติมีงานราชการกองท่วมหัวคงรู้ตัวแล้ว และเป็นไปได้อย่างสูงว่า ปลาดำ บ้านเธอต้องกำลังโดนบุกปิดล้อมพื้นที่ ถ้าเธอยังอาจก้าวเข้าไปในอาณาเขตเมื่อไร รายงานด่วนจากปีศาจที่ถูกส่งมาเฝ้าระวังจะต้องแล่นไปถึงมือราชาปีศาจแน่ๆ

แต่น่าเศร้า...ด้วยความ หวังดี จนเกินไปของจอมมารที่ช่วยปลุกมาสเตอร์ให้ตื่นขึ้นดูจะไม่ได้รับการมองว่าเป็น ความหวังดี สักเท่าไรนัก ชาที่ถูกเสิร์ฟตอนบ่ายจึงมีรสเค็มปะแล่มๆ อีกทั้งอาหารที่เสิร์ฟมื้อเย็นจึงมีรสชาติพิสดาร ยังไม่นับกระแสอำมหิตจากสองตุ๊กตาที่เหมือนพร้อมจะกระโจนมา ฆ่า-หั่น-ศพ เธอทุกเวลา ติดแต่ว่ามาสเตอร์ไม่อนุญาตก็เท่านั้น

แต่...สาเหตุหลักๆ ที่เกรเทลยอมกลับปราสาทไม่ใช่เพราะการถูกกลั่นแกล้งๆ เล็กๆ น้อยๆ นี่หรอก...อันที่จริง...จอมมารออกจะรู้สึกสนุกสนานเสียมากกว่า เพราะยังไงตุ๊กตาสองตัวนี้ก็ไม่มีวันทำอะไรเธอได้อยู่แล้ว การกลั่นแกล้งพวกนี้จึงถือเป็นสีสันเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

สาเหตุหลักที่เกรเทลต้องทิ้งความบันเทิงๆ เล็กๆ น้อยๆ กลับมานั่นเพราะรู้สึกผิดปกติ...

อำนาจมืดทุกอย่างในโลกถือเป็นอำนาจโดยชอบธรรมของจอมมาร เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเธอรู้สึกได้ว่าอำนาจมืดบนโลกกำลังเพิ่มขึ้นพรวดพราดอย่างไร้สาเหตุ ทั้งยังมีจุดกำเนิดความมืดอยู่ในทิศที่ตั้งปราสาทของเธอด้วย ดังนั้นแม้จะเสียดาย แต่เธอก็ยังรีบเคลื่อนย้ายตัวเองกลับมา

เพื่อมาเจอกับ...

กับ...

...กับอะไรสักอย่างที่เกรเทลเองก็บรรยายออกมาไม่ถูก...

อืม...เหนือปราสาทเธอมีศีรษะ...หรืออะไรที่คาดว่าน่าจะเป็นศีรษะ เพียงแต่ว่ามันเป็นสีแดงเลือดตลอดทั้งหัว และขนาดใหญ่กว่าปกติสักร้อยเท่าได้ เส้นผมสีดำยาวแผ่สยายราวกับสาหร่าย ตาเรียวสีขาวทั้งลูกไม่มีตาดำ และปากเบิกกว้างที่พ่นก้อนพลังดำๆ...แล้วยัง...ยัง...หะ หูสามเหลี่ยม ขนปุกปุยสีขาวขนาดมหึมาที่อยู่บนศีรษะนั่น...

แม้จะมองข้ามอัญมณีเม็ดบักเอ้กที่เรียงกันเป็นรูปหัวใจมีศรปักใต้ตาไปแล้ว แต่หูขาวๆ ปุกปุยนั่น...จอมมาร...จอมมารทำใจมองข้ามมันไม่ลงจริงๆ

แล้วศีรษะอันไม่รู้จอธิบายว่าน่ารักน่าชังดีหรือน่ากลัวดีก็อ้าปาก พ่นลูกดำๆ ออกโจมตี พื้นหน้าปราสาทระเบิดออกเป็นหลุม เสาหินหักๆ ต้นหนึ่งลอยลิ่วเฉียดตัวจอมมารไป

เกรเทลรู้สึกอธิบายอารมณ์ตอนนั้นไม่ถูกจริงๆ

ไอ้...ไอ้หัวยักษ์นั่นมันอะไรน่ะ...

เหล่าปีศาจที่สิงอยู่ในปราสาทพยายามโจมตีเจ้าหัวยักษ์นั่น แต่เหมือนเอาไม้ซีกไม่งัดไม้ซุง เพราะนอกจากมันจะไม่สะเทือนแล้ว เหมือนเจ้าหัวนั่นจะเริ่มโกรธ อ้าปากพ่นก้อนพลังดำๆ ออกมาโจมตีใส่อีกต่างหาก

“จอมมารกลับมาแล้ว!” ปีศาจตัวไหนสักตัวตะโกนขึ้น แล้วคนอื่นๆ ในบริเวณโดยรอบก็หันมา พากันตะโกนโห่ร้องเป็นทอดๆ

“เฮ้ย! ท่านจอมมารกลับมาแล้ว!

“ท่านหญิงเกรเทลมาแล้ว! รอดแล้วโว้ย!

จอมมารหรี่ตาแปลกๆ ให้กับเสียงตะโกนโห่ราวกับทัพร่อแร่ใกล้ถูกตีแตกเห็นกำลังเสริม แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ปีศาจชั้นสูงผิวเทาตัวหนึ่งก็มาคุกเข่าข้างหน้าเธอ

“นายหญิงครับ”

“เกิดอะไรขึ้น ดิลอง” จอมมารถามเสียงเย็น แล้วดิลอง เอลฟ์มืดผู้ควบตำแหน่งทั้งพ่อบ้านและผู้ดูแลปราสาทก็ตอบอย่างนอบน้อม

“หลังจากท่านจอมมารไป คุณหนูลามัวร์ก็เบื่อเป็นอย่างมาก เลยไปค้นหนังสือที่ห้องสมุด พบตำนานโบราณเก่าแก่ที่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับคำสาปของตระกูลเซียร์เทียร์เข้า จึงลองใช้เวทย์โบราณในหนังสืออัญเชิญ...เอ่อ...”

...กระทั่งดิลองผู้อยู่มาเกือบจะหมื่นปีและมีนิสัยสงบเยือกเย็นก็ยังไม่สามารถหาคำบรรยายเจ้าศีรษะยักษ์นั่นได้เช่นกัน

“มันพยายามไปที่เมืองครับ เห็นว่าจะทำลายล้างโลก พวกเราพยายามตรึงมันไว้ที่นี่ แต่เริ่มจะเกินกำลังแล้ว...”

ตูม...ฟิ้ว...

อะไรที่หน้าตาเหมือนหอคอยปราสาทปลิวผ่านตัวทั้งคู่ไป ดิลองทำหน้ากระอักกระอ่วน ส่วนเกรเทลเหลือกตามองฟ้า

“ข้าหายไปแค่สามวัน ลามัวร์น่าก็อัญเชิญเจ้า...นั่น...” เกรเทลก็เองบรรยายมันไม่ค่อยจะถูก “มาทำลายล้างโลกแล้วรึ ข้าว่าสมควรให้เธอมาเป็นจอมมารแทนข้าจริงๆ”

เอลฟ์ดำไม่มีความเห็นกับประโยคหลัง จึงเปลี่ยนมาถาม

“เรียนนายหญิง...ไม่ทราบว่าจะจัดการยังไงดีครับ”

“ให้ทุกคนถอยไปซะ ข้าจัดการเอง”

จอมมารสะบัดมือ แล้วก้าวเข้าไป ดิลองที่คุกเข่าอยู่ก็น้อมรับคำสั่ง ใช้เสียงอันกึกก้องของตัวเองออกคำสั่งคำเดียว พวกปีศาจที่สู้ก็ถอยไป

เมื่อที่โล่ง จอมมารก็ยื่นมืออกไป แล้วเริ่มร่ายมนตร์

“ในนามแห่งความมืด ความมืดอันเป็นอนันต์...”

ข่ายมนตร์ชั้นสูงนับสิบปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เปล่งแสงสีเลือดพร้อมปล่อยอำนาจพุ่งเข้าปะทะกับหัวยักษ์เหนือปราสาท ฝากรอยแผลแหว่งไว้บนใบหน้านั่นทันที

เมื่อโดนโจมตี เจ้าศีรษะใหญ่ยักษ์ก็เริ่มโกรธ เบนเป้าหมายมายังเกรเทลทันที

ปากใหญ่ๆ นั่นอ้ากว้าง จอมมารรีบวางค่ายมนตร์ป้องกัน แล้วรวบรวมพลังมืดมาไว้ในตัว ตรียมจะร่ายมนตร์ขั้นสูงกว่านี้เพื่อโจมตี...แต่...

แต่...ต้องโทษที่เจ้าศีรษะนั่นลูกตาใหญ่ซะเปล่า แต่ดันสายตาสั้น แม้จอมมารจะยืนอยู่นิ่งๆ กางเกราะเตรียมรับมือ ก็ยังยิงพลาด ไปโดนพื้นข้างๆ เสียแทน

พื้นที่โดนพลังอัดเข้าไประเบิดเป็นหลุม เกิดแรงสะเทือนและรอยแยกแผ่กระจายไปบริเวณนั้นอย่างรุนแรง ค่ายมนตร์ป้องกันของเกรเทลไม่ครอบคลุมถึงพื้นใต้เท้า ดังนั้นจอมมารที่ตั้งสมาธิรวบรวมพลังก็เลยเสียสมดุล เอียงคว่ำล้มกับพื้น ค่ายมนตร์ป้องกันหายไป เศษหินกระเด็นเฉียดหน้าวูบ ฝากรอยแผลเรียกเลือดบนใบหน้าเธอ

ไม่ต้องรอให้เธอตะกายตัวลุกกขึ้น พลังมืดลูกที่สองก็ตามมาติดๆ จอมมารยื่นมือไปข้างหน้า พยายามรวบรวมพลัง เตรียมจะกางเกราะรับ แต่ในเวลาแค่นี้ไม่สามารถเรียกใช้มนตร์ป้องกันชั้นสูงได้ จึงทำใจรับความเจ็บไว้ส่วนหนึ่งแล้ว

พลังมืดลูกที่สองพุ่งเข้ามา จอมมารหลับตา ในมือกางเกราะป้องกันที่เหมือนจะไร้ประโยชน์ไว้ ในวินาทีที่เหล่าปีศาจกำลังอึ้ง ร่างดำๆ ร่างหนึ่งก็โฉบลงมาจากฟ้า แขนข้างหนึ่งดึงจอมมารมาโอบไว้  กดศีรษะเธอให้แนบอก อีกมือหนึ่งยื่นออกไป ปล่อยพลังอำนาจมืดรุนแรงเข้าปะทะก้อนพลังนั่น

ก้อนพลังทั้งสองสลาย จอมมารลืมตาแต่แต่ไม่มีโอกาสได้มอง เพราะตัวเธอถูกกดไว้แนบกด รัดแน่นราวกับหวงแหนจนไม่อาจดิ้นหลุดได้ เห็นแต่เส้นไหมสีดำยาวที่ตกระบ่า หูแหลมๆ ที่สวมปลอกสลักลายราวงศ์ และปีกนกสีดำที่แผ่กว้าง

จอมมารตกตะลึง แต่คนที่กอดเธอไว้ยังไม่ปล่อยมือ แผ่อำนาจมืดสีดำออกรอบตัว เป็นพลังมืดบริสุทธิ์ของปีศาจเลือดแท้ที่กระทั่งเกรเทลเองก็ไม่อาจทำได้

พลังมืดชั้นสูงนั่นรวมเป็นก้อนพลัง เป็นอำนาจมหาศาลที่ดุดันรุนแรง เมื่อมันพุ่งอัดเข้ากับศีรษะยักษ์นั่นก็ไม่เกิดระเบิด แต่ติดหนึบกับเจ้าหัวยักษ์นั่นราวกับโรคร้าย จากนั้นก็ค่อยๆ กลืนกินมันเข้าไปทั่งร่าง เจ้าศีรษะยักษ์กรีดร้องลั่น สั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขา

เกรเทลมีโอกาสได้ยินเสียงกรีดร้องของมันเพียงครู่เดียว สองมือของคนที่โอบเธออยู่ก็เลื่อนเข้ามาช่วยปิดหูให้

การกลืนกินเป็นไปอย่างเชื่องช้าแต่ทรมาน...เนิ่นนาน...จนเมื่อพลังมืดลดลงจนเท่าปกติ มือที่ปิดหูอยู่นั่นก็ยอมปล่อยมือ

กลืนตะวัน กลืนจันทรา...มหาเวทกลืนฟ้า...กลืนได้ทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่ท้องฟ้าและผืนดิน...

จอมมารที่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนเม้มปาก...

ไม่นึกว่าจะมีโอกาสได้เห็นกับตา...

การที่อำนาจมืดบนโลกพุ่งขึ้นสูงพรวดแล้วหายไปส่งผลกระทบต่อจอมมารพอสมควร เดิมทีเกรเทลไม่ใช่ปีศาจเต็มตัว แต่เป็นลูกครึ่งพราย ทั้งยังเกิดมาผิดปกติ พลังอำนาจในตัวไม่ค่อยเสถียรอยู่แล้ว มาเจอการเปลี่ยนแปลงแบบนี้เข้าไปก็รู้สึกหมดแรง ไม่มีปัญญาแม้จะขยับตัว ได้แต่นิ่งว่าง่ายอยู่แบบนั้น

ร่างที่กอดเธออยู่กระชับแขนเข้ามา รัดร่างจอมมารให้แนบอกราวกับหวงแหน เกรเทลได้ยินเสียงถอนหายใจดังแผ่ว ก่อนที่ร่างเธอจะลอยวืดขึ้นจากพื้น

เมื่อโดนอุ้มแบบนี้ เกรเทลที่มีโอกาสได้เห็นหน้าคนช่วยชัดๆ ก็ถอนหายใจ แต่ไม่ได้ประหลาดใจอะไร เพราะเดาได้อยู่แล้ว

ผมสีดำยาวแทบจรดพื้น...ปีกสีดำ...ตาเรียวสีแดงเย็นชาที่หยิ่งผยองราวกับไม่เห็นใครในสายตา...เครื่องหมายราชวงศ์ปีศาจ...แล้วยังเครื่องหมายดาวห้าแฉกใต้ดวงตา แสดงยศฐานะของราชาปีศาจ...เกรเทลเอง ถ้าปลดสะกด ใต้ตาเธอก็จะมียศดาวหกแฉกของจอมมารเช่นกัน

ในหมู่ปีศาจชั้นสูงมีกระแสนิยมอยู่เรื่องหนึ่ง...คือการจำแลงร่างตนให้คล้ายมนุษย์ สะกดพลังส่วนหนึ่งไว้ในร่างอันบอบบางของมนุษย์...คล้ายกับการที่ชนชั้นสูงของมนุษย์นิยมแต่งตัว ใส่เสื้อผ้าพลิ้วหลายชั้นราคาแพง พวกปีศาจเอง ก็นิยมห่มหนังมนุษย์เดินไปเดินมาเช่นกัน

และร่างที่อุ้มเธออยู่นี้ คือร่างเดิม ของราชาปีศาจ ร่างแท้จริงเพียงหนึ่งเดียวเมื่อครั้งเกิดมา

 “แม็กซิมัส...”

จอมมารผู้ไม่เคยเรียกนามของอีกฝ่ายเลยตั้งแต่เจอกันพึมพำขึ้น แล้วเจ้าของชื่อก็ก้มมองคนในอ้อมแขนด้วยแววตายากหยั่งถึง

“เจ้าไม่เคยเรียกชื่อข้าเลย”

“ข้าก็เรียกอยู่นี่ไง” จอมมารว่าอย่างอ่อนแรง “เจ้าคือแม็กซิมัส...หรือไม่ใช่?”

ผู้ถูกเรียกว่า แม็กซิมัสทำสีหน้าจนใจ แววตาที่เรืองแดงนั่นเริ่มเศร้าหมอง แล้วมือหนาก็แตะแก้มที่ถูกหินบาดเป็นเลือดของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“เจ้าบาดเจ็บ” ในน้ำเสียงแฝงแววโกรธเกรี้ยว แต่คนเจ็บก็ยังยิ้มอย่างไม่รู้สึกอะไร

“ข้าถามท่านเสมอว่าทุกครั้ง...ท่านยิ้มจากใจจริงหรือเปล่า”

“อยู่กับเจ้า ข้ายิ้มจากใจเสมอ” อีกฝ่ายรับ

“เช่นนั้นก็ยิ้มสิ” เกรเทลเอื้อมมือแตะใบหน้าอีกฝ่าย “ยิ้มแบบที่ท่านชอบยิ้มอย่างไร”

มือของเกรเทลเย็นเฉียบ ทั้งยังชื้นอย่างพราย แต่ราชาปีศาจก็ยกมือกุมมือเธอไว้ จับมันแนบแก้ม ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ กระทั่งเหล่าปีศาจที่มองอยู่ห่างๆ ก็ไม่กล้าเข้ามาขัด

“ทำไมถึงออกมา...”

“ปล่อยข้าได้แล้ว” จอมมารถอนหายใจ จงใจไม่ตอบคำถาม

“ข้ารักเจ้า...รักมาตลอด...”

สี่พันปี...

จอมมารหลับตา

“แต่ข้า...ไม่ได้รักท่านแล้ว”

----------------------------
ฉึบฉับ ตัดจบ!

ตอนหน้าย้อนอดีตนุ อะฮุๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

101 ความคิดเห็น

  1. #506 ........ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 19:26
    ค้างง่า.......แต่ไม่ว่ายังไงเราก็จะรอ...
    #506
    0
  2. #498 Eternal Night (@nareerat-far) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 11:18
    ม่ายยยยย มันค้างคาใจเป็นอย่างยิ่ง ทำแบบนี้ฆ่ากันเลยดีกว่า YoY
    #498
    0
  3. #497 BlackKnight of Justice (@iceevemonza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 12:30
    ไม่ทำต่อแล้วหรือครับ
    #497
    0
  4. #495 satita (@satitana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 20:50
    ชอบมากค้าาา สนุกมากกก อยากเเนะนำเพื่อไม่ให้เกิดการดองที่ทำให้เกิดความรู้สึกค้าง เขียนพล็อตเรื่องสั้นๆว่างู้นงั้นงี่ แล้วถ้าสมมติว่าจะดองก็เอามาโพส ทีนี้คนอ่านก็จะไม่ค้างแล้วเย้ :))
    #495
    0
  5. #493 Little Pinkie (@pinkzahahaha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 00:46
    ขอให้แม็กซิมัสคู่กับเกรเทลด้วยเถิดดดดด พลีสสสสสสสสสสสส~
    #493
    0
  6. #490 toy6342 (@toy6342) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 17:29
    สนุกมาก มาอัพต่อไวๆน้าา
    #490
    0
  7. #489 rainny (@sprite-pipe) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 14:13
    ไรท์ทำร้ายย T Tอัพต่อเถอะพลีสสสสส กราบล่ะ
    #489
    0
  8. #485 MoDerato (@-fernan345-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 17:53
    กำ....
    ความโหดร้ายที่สุดเวลาอ่านนิยาย=___=
    คือการที่ถึงจุดไคลแมกแล้วไม่มีการอัพต่อ..
    U_U พลีสสสสส อัพต่อเถอะซักตอนก็ยังดี ได้โปร๊ดดด
    #485
    0
  9. #483 >>KiYo = SaYa<< (@francis1896) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 22:42
    ท่านคะะะะะะ ะ

    อัพต่อเถอะค่ะะะะะะ ะ!!!!


    Y v Y !!!!
    #483
    0
  10. #482 Phery fair (@sleep-nemesis) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 20:10
    ค้างงง ไม่รุ้จะเชียใครดี เหมาหมดได้มั้ยยย รอตอนต่อไปอยุ่น้าา
    #482
    0
  11. #481 koryu_jay (@koryu_jay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 15:36
    รอฉันรอเธออยู่ แต่ไม่รู้เธออยู่หนใด เง้อ ค๊าง ค้างแหละไรท์เตอร์
    #481
    0
  12. #480 สาคูปากหม้อ (@yuyu35) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 21:33
    ค้างโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
    #480
    0
  13. #478 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 18:18
    เอาล่ะสิ ,, นายคนนี้จะง้อได้หม๊นี่ ,,
    #478
    0
  14. #465 yayha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 15:58
    ไรเตอร์ เมื่อไหร่จะอัพเนื่ย!!!!!!!!!!!
    #465
    0
  15. #462 Kazania (@sirapak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 15:52
    อยากอ่านต่ออ่ะแงๆๆๆๆๆๆๆ TT[]TT
    #462
    0
  16. #460 icegesus (@icegesus) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 00:29
    มีความเป็นมืออาชีพหน่อยก็ดีน่ะครับ อย่าทั้งผลงานค้างคาไว้เลย มันไม่ดี
    ปล.อยากอ่านต่อโว้ย เมื่อไรจะมา หา! เฮ้ย มาอัพต่อครับ
    #460
    0
  17. #458 งึมงำ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 22:21
    จอมมารรรรรรรรรรร TT^TT
    #458
    0
  18. #445 องก์หญิงคิคุ (@famellakuk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 22:01
    ค้างอ่ะ ค้างมากกกกกอยากอ่านต่อจังเลย รีบๆมาต่อให้ทีสิค่ะไรเตอร์ รีดเดอร์จะลงแดงตายละ
    #445
    0
  19. #444 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 21:16
    บร๊ะเจ้า!!!
    ตัดฉึบงี้เลยหราาา
    ค้างกินสิฮะ
    ต่อไวๆเน้อ
    #444
    0
  20. #441 ~mist~ (@chikachika) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 18:31
    อ๊ากกกกกกกก ข้ารู้ว่าท่านยังไม่ว่าง หาเวลาว่างๆไม่ได้ แต่...กร๊าซซซซซซซซ
    #441
    0
  21. #435 ผู้คลั่ไคล้นิยาย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 00:36
    writer จ๋า ทำไรอยู่รีบๆแต่งตอเถอะน้าาาาา
    #435
    0
  22. #434 O-v-O (KillerChoc) (@lada-rada) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 12:41
    กลับมาเถอะ...ไรท์เตอร์ TT^TT
    #434
    0
  23. #433 ningnong321 (@ningnong321) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 04:29
    ไรท์เตอร์!!!!!!!!!!!! ได้โปรดกลับมาอัพเถอะ!!!!!!!!!!!! อยากรู้ว่าเป็นไงต่อน้า~ เชียร์คู่นี้สุดๆเลย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 ตุลาคม 2555 / 04:33
    #433
    0
  24. #431 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 00:48
    ....มีโอกาสจบแบบมีความสุขไหมเนี่ย!
    #431
    0
  25. #424 ซากุระโก๊ะ (@pinkyanee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 19:54
    ตัดจบอย่างนี้มาตบหน้ากันเลยดีกว่า!!!!!!   มาอัพต่อซะดีๆเลยนะ TT^TT
    #424
    0