The SAGA : ชีวิตของจอมมารอย่างข้าช่างน่าเบื่อจริงๆ

  • 97% Rating

  • 17 Vote(s)

  • 24,444 Views

  • 515 Comments

  • 492 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18

    Overall
    24,444

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 : หลานสาวของจอมมาร (ท่านน้าาาาา! : หลานสาว)[RW]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 ม.ค. 56

ชีวิตอันน่าเบื่อ ตอนที่ 3 : หลานสาวของจอมมาร

 

หลังจากแวะทักทายดูหน้าเลล่า เจ้าสาวหมาดๆ ของเซอร์เฮมล็อตไปเล็กน้อย แล้วนั่งนินทาอดีตอัศวินแห่งแสงกันไปสักยกหนึ่ง พอให้รู้ว่าภรรยาของอดีตอัศวินแห่งแสงคนนี้เป็นสาวร่าเริงที่คุยง่าย เธอกับสามีไม่เคยมีความลับต่อกัน ดังนั้นเมื่อเฮมล็อตแนะนำตัวเกรเทล เจ้าตัวก็ยินดีที่มีจอมมารมาเยี่ยมบ้าน จัดแจงต้อนรับอย่างดี ถามว่าแกงหน่อไม้ขาวที่เธอทำฝากเฮมล็อตไปตอนจอมมารอาละวาดครั้งที่สิบอร่อยไหม นั่นเธอทำเอง จอมมารก็ตาโต เพราะที่เธอเข้าเมืองรอบนี้ก็ตั้งใจจะมาหาหน่อไม้ขาวไปให้พ่อครัวในปราสาททำแกงแบบนั้นให้กินเหมือนกัน เจอคนทำแบบนี้ก็ดี จะได้ข้อสูตรไปด้วยเลย

พอได้สูตรสมใจ เกรเทลก็แวะตลาด กว้านซื้อโน่นนี่ที่น่าสนใจไปเกือบหนึ่งเกวียน จนเมื่อหมดธุระ นอกจากหน่อไม้ขาวหนึ่งเกวียนที่เจ้าพระราชานั่นหาให้แล้ว เธอก็ยังได้ของฝากกลับไปอีกหนึ่งเกวียน

ตอนแรกเฮมล็อตสงสัยแทบตายว่าเกรเทลจะขนเจ้าสองเกวียนนี่กลับปราสาทดำที่อยู่ในหุบเขายังไง แต่ก็ต้องอึ้งทึ่งเมื่อเห็นเธอดีดนิ้วเปาะ ใช้เวทย์ส่งเจ้าเกวียนคันเบ้อเริ่มนั่นหายไปในพริบตา ก่อนที่ตัวเองจะหายตามไปติดๆ

 

เมื่อเกรเทลมาถึงปราสาท สิ่งแรกที่รอต้อนรับ คือร่างบางในชุดกระโปร่งฟูฟ่องเลอะเลือด และใบหน้าที่มีน้ำตาไหลหยดแหมะๆ เปียกพื้นปราสาทของหลานสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน

“มัวร์” เกรเทลเรียกอย่างแปลกใจ “ตื่นแล้วเหรอ”

ที่เกรเทลทักเธอแบบนั้น นับว่ามีเหตุผลอยู่

ลามัวร์น่าเซล เซียร์ เทียร์  ยัยหนูชื่อยาว ลูกของพี่สาวเธอ พี่สาวเพิ่งแต่งงานไปเมื่อไม่กี่ร้อยปีก่อน สามีของพี่สาวเป็นคนจากเผ่าโบราณ ตามสายเลือดแล้วถือเป็นโคตรเหง้าตระกูลบรรพบุรุษของปีศาจหลายๆ สาย รูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์ทุกประการ เพียงแต่ค่อนข้างอายุยืน ชอบดื่มเลือดสด และไม่ค่อยสู้แสงเท่าไรนัก

ตระกูลฝ่ายพี่เขยเป็นตระกูลต้องสาป ทุกคนในตระกูล ไม่ว่าสายในหรือสายนอก แม้จะแต่งเข้าและไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวดองกัน หากเข้ามาเป็นคนในตระกูล จะตกอยู่ภายใต้คำสาปนี้ทั้งนั้น พี่สาวเกรเทลเอง พอแต่งงานก็ต้องสาปเช่นกัน แต่คำสาปไม่เชิงว่าร้ายแรงมากมาย แค่ทำให้บางครั้ง คนในตระกูลจะนอนหลับนานเป็นสิบปี บางทีก็ร้อยปี พันปี ถ้าถึงเวลาก็ตื่นขึ้นมาเองบ้าง แต่ก็มีบ้างที่หลับจนแห้งตาย

หลานสาวคนนี้...ลามัวร์น่า เท่าที่เกรเทลจำได้ เห็นว่าห้าสิบปีก่อนเพิ่งนิทรายาวไป มาตอนนี้ ดูเหมือนจะตื่นแล้ว

“น้าเกรเทล...” ลามัวร์น่าเริ่มเบะปาก หยาดน้ำใสๆ เม็ดโตๆ ซึมออกมาเอ่อล้นเต็มสองตา

“เป็นอะไร” จอมมารชักใจไม่ดี มองหน้าหลานสาวตัวเอง ก่อนจะรู้สึกผิดสังเกต “เกรย์ล่ะ...เกรย์หายไปไหน”

เกรย์คือปีศาจรับใช้ที่เกรเทลปั้นเป็นของขวัญวันเกิดให้หลานสาวเมื่อครั้งกระโน้น ปกติจะยู่กับมัวร์ตลอดเวลา แต่ตอนนี้ เกรย์หายไปไหน ทำไมปล่อยให้มัวร์มาที่ปราสาทดำนี่คนเดียว แถมยังในสภาพเลอะเลือดอีกด้วย ไม่รู้ว่าเลอะเพราะบาดเจ็บอะไรมา หรือเลอะเพราะรีบกินแล้วรีบมากันแน่สิน่า

แต่ไม่ว่าจะเลอะเพราะอะไร แต่ทันทีที่ถามถึงเกรย์ หลานสาวคนดีถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที

“น้าเกรเทล ช่วยเกรย์ด้วย!

...งานเข้าซะแล้วสิ

 

ปราสาทสีเทา ในหุบเขาสีเทา ปกคลุมด้วยหมอกทึบตลอดปี คือที่อยู่ของตระกูลเซียร์-เทียร์ ตระกูลเผ่าโบราณจากยุคหนึ่งแผ่นดิน เกิดก่อนสมัยที่แผ่นดินจะแตกแยกออกเป็นทวีปเหมือนตอนนี้ แม้จะอายุยืน แต่เพราะคำสาป ทำให้จนตอนนี้ ก็เหลือเพียงเชื้อสายไม่กี่คนเท่านั้น

“ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...” หลานสาวคนดีเริ่มเล่า หลังจากพาคุณน้ามายังที่เกิดเหตุได้เป็นผลสำเร็จ “ข้าจำได้ว่าระหว่างห้าสิบปีที่หลับยาว ข้าตื่นขึ้นมาสองสามครั้ง ครั้งแรกเกรย์ยังอยู่เฝ้าข้าเหมือนเดิม แต่พอครั้งที่สอง เหมือนจะมีอะไรบางอย่างบุกเข้ามาในห้อง ข้าเห็นเกรย์สู้เลือดอาบ แต่ยังไม่ทันทำอะไรก็หลับไปอีกแล้ว...”

น้ำเสียงของเธอดูจะแค้นใจกับคำสาปนี้มาก “พอตื่นมาครั้งที่สาม ข้าเห็นเกรย์นอนอาบเลือดที่พื้นห้อง ขะ ข้ารีบลุกขึ้นไปดู แต่สุดท้าย...พอแตะตัวเขาได้ข้าก็ล้มลงไปอีก เพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อวาน...”

พูดถึงตรงนี้ เด็กสาวก็เริ่มไหล่สะท้าน ทำท่าจะเป่าปี่อีกรอบ

เกรเทลกวาดตามองห้องนอนที่เละเทะเหมือนเคยมีตัวอะไรบางอย่างฟัดกันในนี้ ผนังด้านหนึ่งมีเลือดสาดกระจาย แม้รอยเลือดจะแห้งกรังเป็นสีดำแล้ว แต่ร่องรอยที่ฟ้องเด่นชัด คือร่างสูงผอมที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น เนื้อตัวเต็มไปด้วยเกล็ดเลือดแห้งกรังสีเข้ม บ่งบอกว่าเคยบาดเจ็บสาหัส

ดูจากสภาพชุดของมัวร์แล้ว...เจ้าตัวคงต้องลงมานอนคลุกเลือดข้างๆ เกรย์แน่ๆ แล้วหลับไม่รู้เรื่องจนถึงเมื่อวาน ตื่นมาอีกทีก็เจอเกรย์นอนนิ่งสนิทเลือดเต็มตัวอยู่ข้างๆ เลยขวัญเสียขนาดหนัก

เกรเทลคุกเข่าลงกับพื้น ใช้ปลายนิ้วแตะลงที่กลางหน้าผากของปีศาจรับใช้ ใช้พลังหยั่งดูชีพจร

พอลามัวร์น่าเห็นน้าตัวเองเริ่มดูสภาพเกรย์แล้วก็เริ่มใจชื้นขึ้นหน่อยๆ พยายามอ้าปากเล่าต่อ

“ตะ...ตอนแรกข้าวิ่งไปห้องของท่านพ่อท่านแม่ ทุบประตู ร้องตะโกนอยู่ทั้งคืน แต่พวกท่านไม่ตื่น ข้าลองวิ่งลงไปข้างล่าง แต่ไม่รู้ว่าระหว่างที่หลับไปเกิดอะไรขึ้น ตุ๊กตารับใช้พังหมดทุกตัว กองอยู่บนพื้น...ไม่มีเหลือใครอยู่ในปราสาทเลย...”

ชักไม่ปกติแล้วสิ...

เพราะใช้เวทเคลื่อนย้ายจากปราสาทดำมายังห้องนี้โดยตรง เกรเทลจึงไม่มีโอกาสเห็นสภาพข้างล่าง หลังจากคิดอยู่ชั่วครู่ เธอก็ละมือออกจากปีศาจรับใช้

“เจ้านี่ยังโชคดีนะ เอาตัวเข้าแลกปกป้องเจ้านาย แม้บาดเจ็บแทบตายก็ยังอยู่เฝ้าเจ้า แต่เพราะบาดเจ็บมากไป ร่างกายเลยเข้าสู่สภาวะจำศีล”

“ยังไม่ตายใช่ไหมคะ” ลามัวร์น่าถามเสียงเครืออย่างคาดหวังเต็มที่ เกรเทลเองก็พอเข้าใจความรู้สึกของแม่หนูนี่ดีอยู่หรอก

ก็นะ...เกิดมาได้ไม่ถึงสิบปีดี พ่อแม่ก็มาหลับเป็นตาย จนตอนนี้สองร้อยปีแล้วก็ยังไม่ยอมตื่น ตลอดเวลามีแต่เกรย์อยู่เป็นเพื่อน ถึงอย่างไร ก็นับว่าผูกพันกับเจ้านี่มากกว่าพ่อแม่แน่ๆ

เกรเทลเคารพเลฮาน่าพี่สาว ในฐานะที่เป็นพี่ แต่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกับพี่สาวมากนัก กับหลานคนนี้ก็ไม่ได้สนิทมากมาย เห็นว่าชีวิตน่าสงสารถึงได้เอ็นดูหลอมปีศาจให้เป็นของขวัญ แต่พอเห็นเค้าหน้าของพี่สาวที่มีส่วนคล้ายมารดามองมาอย่างวิงวอนน่าสงสาร สุดท้าย เธอก็ยอมตกปากรับคำ

“ข้าจะปลุกให้”

มือเรียวขาวซีดโบกมือครั้งหนึ่ง ไม่มีพิธีกรรมและคาถาใดๆ แต่ลามัวร์น่าสัมผัสได้ถึงพลังที่รุนแรงที่แผ่ออกมา จึงรีบถอยห่าง

เปรี้ยง!

สายฟ้าทรงอานุภาพเส้นหนึ่งฟาดลงมาอย่างรุนแรง ทะลุหลังคาปราสาท ผ่าลงมายังร่างที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นทันที

อานุภาพอันรุนแรงของสายฟ้าอาบร่างของเกรย์จนเป็นสีทอง สว่างจ้าจนลามัวร์น่าที่ไม่ค่อยทนแสงถึงกับแสบตาแสบผิว แทบปรือตามองไม่เห็น ได้แต่หวังว่า ท่านน้าคงยังไม่ได้คิดจะย่างสดเกรย์มาเป็นอาหารค่ำ

ผ่านไปเกือบนาที สายฟ้าสีทองที่ผ่าลงมาจึงหยุดลง มีกลิ่นไหม้เล็กน้อยลอยทั่วห้องจนผู้ร่ายคาถาต้องมุ่นคิ้ว

นี่เธอย่างสดเกรย์ไปแล้ว?

แต่ร่างของเกรย์ไม่มีรอยไหม้ เลือดเกราะกรังที่อยู่ทั่วตัวก็หลุดออกไป ด้วยอานุภาพของสายฟ้าที่อาบพลังปีศาจไว้เต็มที่ ทั่วตัวจึงไม่หลงเหลือบาดแผลใดๆ แต่เพราะหลับนานเกินไป จิตใจจึงเข้าสู่ฝันส่วนลึก ตอนนี้เหลือแค่รอสักพัก ให้จิตสำนึกหลุดออกมาจากฝัน เจ้าตัวก็จะตื่นขึ้นมาเอง

เมื่อไม่ใช่เกรย์ เกรเทลก็หันไปมองหลานสาว เธอทรุดอยุ่บนพื้น ทั่วตัวมีรอยไหม้ แขนส่วนที่โผล่พ้นเสื้อเริ่มขึ้นสีเกรียมแบบพอดีกิน ตากลายเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดในตาแตกฝอยจนซึมไหลอาบแก้ม

“กระทั่งแสงของสายฟ้าปีศาจก็ทนไม่ได้หรือนี่” เธอว่าอย่างแปลกใจ เดินเข้าไปตรวจดูสภาพ

“เกรย์เป็นอย่างไรบ้างคะ” อีกฝ่ายร้องถาม ตาที่โดนแสงเสียดแทงจนเลือดอาบพยายามลืมขึ้นมอง แต่โดนเกรเทลดีดหน้าผากอย่างหมั่นไส้ไปทีหนึ่ง

“เดี๋ยวก็ฟื้น ตอนนี้ห่วงตัวเองก่อนเถอะ ข้าไม่นึกว่าแค่แสงจากสายฟ้าก็ทนไม่ได้ ไม่ใช่แสงอาทิตย์สักหน่อย” เกรเทลเริ่มร่ายเวทย์รักษา พร้อมๆ กับช่วยถ่ายพลังให้อีกฝ่าย เท่าที่เธอจำได้ พี่เขย...พ่อของมัวร์ก็ไม่ถึงกับไม่สู้แสงขนาดนี้นี่ นอกจากแสงที่ค่อนข้างบริสุทธิ์อย่างแสงอาทิตย์แล้ว จะแสงจากเวทย์หรือสายฟ้าก็ทนได้หมด หนังหนากว่าลูกสาวมากมายหลายเท่า

“คนอื่นคงทนได้ แต่ข้าทนได้แค่แสงจากเทียนเท่านั้นล่ะค่ะ” อีกฝ่ายตอบ “ข้าเกิดมาอ่อนแอ ถ้าไม่ใช่แสงจากเทียนโลหิตก็สู้แสงอื่นไม่ได้เลย กระทั่งแสงสลัวที่ผ่านหมอกนอกปราสาทก็ยังโดนนานไม่ได้”

“...เจ้าอยู่มาได้ยังไงจนป่านนี้เนี่ย”

เกรเทลไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย เธอได้ยินบ้างว่าหลานคนนี้ร่างกายอ่อนแอ ก็นึกว่าแค่ป่วยง่ายกว่าคนปกติเท่านั้น ไม่นึกว่าที่ร่างกายอ่อนแอนี่จะเพราะไม่ค่อยสู้แสงนี่เอง

“แต่ตอนเจ้าไปปราสาทข้าครั้งก่อนโน้นก็ยังเห็นเล่นดี๊ด๊ากับยามโครงกระดูกหน้าปราสาทอยู่นี่”

“ปราสาทท่านเป็นข้อยกเว้น” หลานสาวตอบ สภาพแผลเริ่มดูดีขึ้นมาหน่อยแล้ว แต่ตายังอาบเลือดมองไม่เห็นอยู่ “ปราสาทท่านเต็มไปด้วยไอมืด มีแต่ความมืดอัดแน่น ต่อให้มีแสง แสงก็สกปรกเกินกว่าจะบาดผิว...”

“มัวร์!

จู่ๆ ก็มีเสียงร้องเรียกอย่างตระหนก ส่งผลให้เจ้าของชื่อสะดุ้ง หันควับไปยังต้นเสียงแม้อาการตัวเองจะยังไม่หายดี

“ดูเหมือนจะฟื้นแล้ว” จอมมารว่า แล้วถอยห่างออกมา ปล่อยให้ปีศาจรับใช้ที่เพิ่งฟื้นปราดไปดูเจ้านาย

แม้ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่เมื่อเกรย์ฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นเจ้านายบาดเจ็บ เขาก็ไม่มีสติไปสนใจว่าเหตุใดนายหญิงเกรเทลถึงมาอยู่ที่นี่ พุ่งความสนใจไปยังร่างของลามัวร์น่าที่เต็มไปด้วยบาดแผล (ที่ใกล้จะหายแล้ว) ทันที ปีศาจรับใช้หนุ่มประคองเจ้านายตัวเองอย่างระมัดระวัง ยกแขนตัวเองขึ้นกัดจนเลือดซึม แล้วยื่นมันเข้าไปจ่อที่ปากของเจ้านาย

“ดื่มนี่ครับ”

เพราะหลับยาวมาเกือบห้าสิบปีบวกกับได้รับบาดเจ็บ พอลามัวร์น่าได้กลิ่นเลือด สัญชาตญาณดิบที่อยู่ในสายเลือดก็ถูกกระตุ้น ปากอ้าออกกว้างราวกับไม่มีขากรรไกร เขี้ยวเล็กๆ สองซี่ยืดยาว ก่อนจะจัดการ ฝังเขี้ยวคมๆ ลงที่แขนของปีศาจรับใช้ทันที

เกรเทลได้ยินเสียงดูดเลือดสวบๆ ท่าทางเอร็ดอร่อย จอมมารนิ่วหน้าเล็กน้อยอย่างรู้สึกเจ็บแทน ถึงอย่างไรเกรย์ก็ยังคงหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย สิ่งที่ฉายวับในดวงตามีแต่ความเป็นห่วงจากก้นบึ้งหัวใจ อย่างที่จอมมารใส่ให้ในตอนที่หลอมเขาขึ้นมาเป็นของขวัญ

พอได้เลือดมาหล่อเลี้ยง บาดแผลที่อยู่บนตัวของลามัวร์น่าก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ตาที่มีเลือดซึมก็หายเป็นปกติ ทิ้งไว้แต่คราบเลือดบนแก้มที่ถูกปีศาจหนุ่มค่อยๆ เอาแขนเสื้อเช็ดให้อย่างเบามือ

เธอรอจนหลานสาวจัดการ กินข้าวเช้า เสร็จแล้ว จึงค่อยเอ่ยปากถาม

“เกรย์ เกิดอะไรขึ้น”

เจ้าของชื่อเหมือนจะเพิงนึกขึ้นได้ว่านายหญิงยังอยู่ตรงนี้ สีหน้าน้ำเสียงจึงเปลี่ยนมานอบน้อมทันที

“เรียนนายหญิง ก่อนหน้านี้มีปีศาจชั้นสูงตนหนึ่งบุกเข้ามาที่ปราสาท อยากได้คนเผ่าโบราณไปเป็นของสังเวยแก่ราชาปีศาจ ข้าเลยกางพลังป้องกันคุณหนูแล้วสู้กับมัน ขับไล่มันออกไปได้ แต่ข้าอ่อนหัดนัก สู้เสร็จก็ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน ได้แต่จำศีลไปทั้งแบบนั้น ทำให้คุณหนูต้องตกใจ...”

“อ้อ...” จอมมารพยักหน้า แม้จะแปลกใจเล็กน้อยที่ได้ยินชื่อราชาปีศาจ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร “ข้าได้ยินเหมือนกันว่าจะถึงงานครบรอบห้าพันปีของราชาปีศาจ พวกปีศาจที่อยากได้หน้าต้องอยากหาของกำนัลดีๆ ไปถวายอยู่แล้ว”

ถึงเจ้าตัวจะไม่ค่อยอยากได้เท่าไรก็เถอะ...

“เอาข้าไปสังเวยแล้วมันมีดียังไงหรือคะ” ลามัวร์น่าถามแทรกขึ้น

“เผ่าโบราณอย่างเจ้ามันขึ้นชื่อเรื่องตายยาก ถ้าไม่เจอแสงแดดเข้าจังๆ จะเอาอาวุธหน้าไหนมาฟันก็ไม่ตายทั้งนั้น ต่อให้โดนดาบอาบพลังศักดิ์สิทธิ์ของอัศวินแห่งแสงฟันคอขาด ก็ยังงอกใหม่ขึ้นมาได้” แล้วจอมมารผู้ช่ำชองเรื่องมนตร์พิธีกรรมก็ใช้นิ้วจับคาง “รู้สึกว่า...ถ้ากรีดเลือดเผ่าโบราณมาวาดค่ายมนตร์ชั้นสูง ประกอบพิธีในวันจันทร์สีเลือดแล้วกินหัวใจสดๆ พร้อมทั้งเครื่องใน นอกจากอำนาจจะเพิ่มพูน อายุจะยืนยาว ยังทำให้ต้านต่ออาวุธทุกชนิด ยิ่งอาวุธประเภทแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ปีศาจเกลียดนักยังฟันไม่เข้า ก็สมควรอยู่หรอก...”

พอได้ยินวิธีประกอบพิธีแล้ว ลามัวร์น่าก็ร้องอึ๋ย อดท้วงไม่ได้ “ราชาปีศาจก็อำนาจมากอยู่แล้ว จะเอาข้าไปกินอีกทำไม”

เกรเทลยักไหล่ “เจ้าตัวเขาไม่อยากได้หรอก ยังอยู่ได้เป็นหมื่นปี จะอยากอายุยืนขึ้นไปอีกทำไม แถมอยู่มาตั้งห้าพันปี พลังปีศาจในตัวบวกกับพลังจากมงกุฎราชาทบกันก็มากพอจะสูสีกับจอมมารอย่างข้าอยู่แล้ว เก่งสุดในแดนปีศาจ แต่เก่งไปกว่านี้ก็ไม่เห็นจะได้อะไร ยังไงก็ไม่มีทางเก่งไปกว่าข้าอยู่ดี”

“งั้นท่านน้าก็เก่งกว่าราชาปีศาจอีกน่ะสิ!

“แหงสิ!” จอมมารแหวเข้าให้ “ข้าเป็นผู้ดูแลพลังมืดทั้งหมดบนโลกนะ! พลังของข้าคือพลังมืดทั้งหมดที่อยู่บนโลก ต่อให้จอมมารนั่นเอาเผ่าเจ้ามาฆ่ากินอีกสักสิบคนจนอำนาจสูงขึ้นพรวดๆ อำนาจที่มันได้ ข้าก็ได้ด้วย เป็นตำแหน่งที่ขี้โกงดีไหมล่ะ”

ลามัวร์น่าพยักหน้าหงึกๆ

“นายหญิงรู้จักกับราชาปีศาจด้วยหรือครับ” เกรย์อดถามไม่ได้

“ก็รู้” จอมมารนิ่วหน้าเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ช่างเรื่องนั้นเถอะ ข้าว่าช่วงนี้ไปอยู่ปราสาทข้าก่อนไหมล่ะ อย่างน้อยก็จนกว่าจะพ้นพิธีครบรอบของราชาบ้านั่น ไม่งั้นได้มีปีศาจตัวอื่นพุ่งมาจับเจ้าไปสังเวยอีกแน่ๆ”

ข่ายอาคมที่กางคุ้มปราสาทก็โดนปีศาจชั้นสูงนั่นพังจนเละแล้ว จะกางใหม่เดี๋ยวก็โดนพังอีก หนีไปอยู่ปราสาทจอมมารดูจะลอดภัยกว่า เพราไม่ว่าปีศาจหน้าไหน ก็ไม่หาญกล้าพอจะบุกรังของจอมมารแน่ๆ!

ลามัวร์น่าเองก็คิดว่าเป็นความคิดที่ดี แต่เธอยังกังวล

“แล้วปราสาท...”

ถ้าปีศาจตัวอื่นมาจับเธอแล้วไม่เจอจะอาละวาดพังมันรึเปล่า ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านเธอนะ

“ข้าจะทิ้งปีศาจสองสามตัวไว้เฝ้า กางเวทย์คลุมให้ใหม่ด้วย...”

“แต่ท่านพ่อท่านแม่...”

ยังหลับสนิทไม่รู้เรื่องอยู่เลย

“ปล่อยให้โดนจับไปก็ดีเหมือนกัน เผื่อว่าจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนโดนควักหัวใจแล้วอาละวาดพังปราสาทราชานั่นจนเละ”

“แล้วข้างล่าง...”

โดนปีศาจบุกซะเละเทะ พวกตุ๊กตารับใช้ก็โดนพังซะเละ แบบนี้ใครจะคอยปัดกวาดปราสาทไม่ให้ฝุ่นจับล่ะ...

เกรเทลถอนหายใจ “เอาเป็นว่า ข้าจะกางเวทย์ป้องกัน กำบัง อำพราง บลาๆๆ ไว้ แล้วจะทิ้งปีศาจสักโขยงหนึ่งไว้เฝ้าปราสาทเจ้า จะใช้มันให้เก็บกวาด ทำความสะอาด ซ่อมแซมปราสาท แล้วก็อารักขาพ่อแม่เจ้าให้ดีๆ ถ้ามีปีศาจหน้าไหนบุกมา ข้าจะใช้พลังเขียนแปะติดหน้าปราสาทตัวเป้งๆ เลยว่า ถ้าใครกล้าบุกที่นี่ เท่ากับหาเรื่องจอมมาร อยากตายก็เข้ามา พอใจรึยัง!?

หลานสาวตัวดีพยักหน้าทันที

“งั้นไปกันเลยค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #499 Zeferus (@noeiwarn9731) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:21
    จอมมารเลี้ยงต้อยสินะคะ 555555555
    #499
    0
  2. #473 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 17:02
    ชอบมากเลยค่ะ ;))
    #473
    0
  3. #427 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 00:05
    ฮาได้อีก><
    #427
    0
  4. #411 นักเวทย์ปีศาจ (@alisia-w-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2555 / 15:54
    เอิ่ม...แบบนี้ก็มีด้วย เหอๆ
    #411
    0
  5. #189 Lazy>_<Girl (@tp2102) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:17
     จอมมารน่ารักโคตร

    มัวร์ก็น่ารัก

    ชอบมากๆๆๆ
    #189
    0
  6. #188 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 22:56

    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ชอบๆๆๆๆๆๆ  เกรเทลน่ารักอ่ะ
    ดูท่าจะรักหลานสาวน่าดูเลยนะ

    #188
    0
  7. #187 aisouno (@aisouno) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 20:34
    ขำประโยคสุดท้าย จอมมารน่ารักมาก เกรย์ก็น่ารัก มัวร์ก็น่ารัก
    #187
    0
  8. #186 sillfai (@sillfai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2554 / 13:33
     =v= ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆ
    #186
    0
  9. #185 Apart' Kz (@a-part) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 21:44
    ช่างเป็นจอมมารที่อืม.....
    #185
    0
  10. #184 +Jk' GUMIGU+ (@zennou-no-noa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 12:17
     ..อะ..เอ่อ จอมมารพูดบลาๆ = =
    #184
    0
  11. #183 Roon (@Roon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2554 / 23:48
    ไม่ได้คิดจะเมนต์...แต่ก็ต้องเมนต์อีกละ =.,=

    อันนี้ไม่มีเรื่องจะคุย แต่แค่แอบสะกิดใจกับสำนวนที่เปลี่ยนไปในบทนี้

    อืม...ขอถามไรท์เตอร์  ก่อนจะแต่งบทนี้...ท่านได้อ่านนิยายจีนโบราณมาก่อนหรือไม่? 

    สำนวนที่เขียนออกมามันบ่งบอก...โดยเฉพาะพวกประโยค  'เรื่องนี้ นับว่า...'  แบบนี้นี่ใช่เลยทีเดียว  (ฮา)

    ไปอ่านบทต่อไปก่อนละค่ะ
    #183
    0
  12. #182 MOLLY (@alohazababin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 10:15
    Love this story mak ka
    It is UNIQUE!
    #182
    0
  13. #181 I love BM (@itnojoke008) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2554 / 12:51
    = = (อ่านไปเอือมไป)
    #181
    0
  14. #180 I love it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 00:32
    น่ารักจังมีเขียนแปะเตือนไว้ด้วย ชอบๆ
    #180
    0
  15. #179 Cartoon~AholiC (@cartoonaholic) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2554 / 00:21
    บรรยายได้สนุกมากค่ะ จอมมารนี่สุดโต่งไปเลย...อยากตายก็เข้ามา.... อ่านแล้วยิ้มทั้งเรื่อง ชอบวิธีที่ค่อยๆอธิบายข้อมูลมาทีละนิดเท่าที่จำเป็น แล้วก็แทรกเข้าไปในเรื่องได้แบบเป็นธรรมชาติมากเลยค่ะ นิสัยของตัวละครก็หลากหลาย แต่ชอบเกรเทลจังเป็นคุณน้าที่ไม่ยอมแก่จริงๆ หนูลามัวร์นี่รู้สึกว่าจะเกิดมามีกรรมจริงๆ เกรย์ก็น่ารัก
    #179
    0
  16. #178 Dark Mask (@looknamkerd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 19:06
    ลามัวร์น่าน่ารักจังเลยเเฮะ เเต่ยังไงเกรเทลก็น่ารักกว่าอยู่ดี^^
    #178
    0
  17. #177 marirano (@queenrace) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 12:08
    ก๊ากกกกกกกกกก เรื่องนี้นี่โคตรขำยิ่งกว่าอะไรดีอ่ะ 555555555+
    #177
    0
  18. #176 *...white_k@...* (@snowwhite37) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 21:52
    5555+ สนุกมากค่ะ
    #176
    0
  19. วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 16:05
    เกรย์น่าร้ากกกกกกกก
    #175
    0
  20. #174 Mamela (@megurine) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 09:53
     สรุปคือเก่งที่สุดในโลกเลยใช่ไหมเนี่ย... เท่ค่า~  ><
    #174
    0
  21. #173 GiGaS_[Amaki Haruka] (@vista282) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 07:47
    555+ >O<
    #173
    0
  22. วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 20:46
    สนุกค่ะ

    มาอัพไวๆนะค่ะ จะรอ ><
    #172
    0
  23. #171 ::Estatua del pecado:: (@Princess_ch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 18:52
    ประโยคสุดท้ายของท่านจอมมารช่างเด็ดขาดจริงๆ ข้าขอคำนับ (สำรวม)
    #171
    0
  24. #170 Princess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 18:49
    สนุกมากๆ ค่ะ
    #170
    0
  25. #169 voodoo princess (@davillboy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 18:29

    สนุกอ่ะ อัพไวๆน่ะ ไม่ได้เร่งแต่หนูรออยู่น่ะเค๊อะ! \ ^0^ /

    #169
    0