โซ่รักสีรุ้ง [ชุดบ่วงดวงใจ เล่ม 2]

ตอนที่ 14 : โซ่รัก...บทที่ ๕ {จูบแสนหวาน} 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 พ.ย. 59



***ขอเปลี่ยนจากคำว่าเธอเป็นหล่อนค่ะ ***

ไม่ใช่เรื่องงาน แล้วก็ไม่ได้โกรธด้วย...แต่พี่หึง!”

                คะ?”

                ดวงตาอันอ่อนหวานที่ทอดมองมามีความงุนงงและคาดไม่ถึง สายรุ้งไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน หล่อนไม่เคยมีคนรัก ไม่เคยสัมผัสกับความหึงหวงของหนุ่มๆ และแม้จะคบกับพนมกรมาแรมปี เขาก็ไม่เคยแสดงอารมณ์ในลักษณะนี้มาก่อนเช่นกัน

                “หึง? หึงรุ้ง...หรือคะ

                แล้วจะให้พี่หึงใคร

                สุ้มเสียงยังคงห้วนกว่าปกติ จนสายรุ้งชักวางตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนอึ้ง พูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่ เมื่อมองสบดวงตาอันเข้มข้นรุนแรงด้วยอารมณ์อันคุกรุ่น หล่อนเพิ่งเข้าใจในตอนนั้นเองว่าหล่อนไม่ได้รู้จักพนมกรในทุกแง่มุมอย่างที่คิด...อย่างน้อยๆ ตอนนี้ เขาก็เสมือนเป็นคนอีกคนที่หล่อนไม่รู้จัก

                พี่ไม่ชอบให้รุ้งไปสนิทสนมกับหมอนั่น

                แล้วคำเรียกนั่นอีก หมอนั่น หล่อนไม่ชอบเอาเสียเลย

                สายรุ้งขมวดคิ้ว ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ขณะที่ดวงตาฉายวาบถึงความไม่พอใจ

                เพราะสายรุ้งเป็นคนไม่ซับซ้อน พนมกรจึงจับความรู้สึกได้ง่าย แม้เพียงแค่มองสบตาเขาก็เข้าใจอารมณ์ของหล่อนอย่างทะลุปรุโปร่ง

                พี่ขอโทษ พนมกรรีบปรับอารมณ์ของตนเองในทันที...สายรุ้งคือ คนพิเศษ ที่เขาต้องเฝ้าฟูมฟักทะนุถนอม พี่อาจจะหึงรุ้งมากเกินไปจน... เขานิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนไหวไหล่ ...จนทำตัวเหมือนเด็ก

                เขาทอดถอนใจ คลายความเคร่งเครียดด้วยการคลายอ้อมกอดของตนออกเล็กน้อย ก่อนเกยปลายคางบนศีรษะของหล่อน

                “รุ้งอาจจะไม่พอใจที่พี่ทำตัวแบบนี้ แต่พี่ห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ เห็นรุ้งอยู่กับคุณศิวนาถทีไร พี่เป็นต้องโมโหทุกที

                ชายหนุ่มกลั้นใจเรียกชายคนนั้นว่าคุณ ทั้งที่อยากจะเรียกว่า ไอ้ เต็มแก่

                ขอโทษด้วยนะรุ้ง พี่จะพยายามปรับปรุงตัวเอง จะไม่งอแงแบบเด็กๆ เหมือนวันนี้อีก

                ร่างอันแข็งขืนในอ้อมกอดของเขาผ่อนคลายลง เขาได้ยินหล่อนผ่อนลมหายใจยาวก่อนเขยิบตัวเข้าหาเขา...เพียงเท่านี้ เขาก็รู้แล้วว่าหล่อนให้อภัย ความขุ่นเคืองที่มีมาก่อนหน้านี้มลายหายสิ้นไปหมดแล้ว

                รอยยิ้มจุดขึ้นบนมุมปากราวอิสตรี...อย่างสมใจและพึงใจ

                โกรธพี่หรือเปล่าคะ

                ไม่บ่อยนักที่เขาจะใช้คำ คะ ขา กับหล่อน ส่วนใหญ่เขาจะใช้เวลาต้องงอนง้อหรือออดอ้อนหล่อนเท่านั้น

                รุ้งจะโกรธทำไมคะ รุ้งแค่ไม่เข้าใจเฉยๆ

                สายรุ้งเงยหน้าสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับมาวับหวานและทำให้หัวใจของเขาแช่มชื่นเช่นเดิม

                ไม่เข้าใจว่า?”

                “เรื่องหึงไงคะ ก็คุณศิกับรุ้งเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องกันเท่านั้นเอง

                รุ้งคิดว่าเขาเป็นเจ้านาย แต่คุณศิเขาคิดว่ารุ้งเป็นลูกน้องหรือเปล่า

                “ก็ต้องคิดสิคะ สายรุ้งตอบทันควันโดยไม่เสียเวลาคิด คุณศิไม่มีทางคิดอะไรเกินเลยกับรุ้งหรอกค่ะ

                รู้ได้ยังไงคะ พนมกรจับปลายคางของหล่อน บีบเบาๆ อย่างหยอกล้อ รุ้งของพี่ออกจะน่ารักแบบนี้ ใครไม่หลงก็บ้าแล้ว

                ฮื้อ...ไม่ใช่แล้วค่ะ หล่อนส่ายหน้าพลางหัวเราะร่วน มีพี่กรคนเดียวแหละค่ะที่เห็นว่ารุ้งน่ารัก

                ก็ดีน่ะสิ ให้พี่เห็นรุ้งน่ารักคนเดียวก็พอแล้ว จะได้ไม่มีใครมาแย่งรุ้งไปจากพี่

                บรรยากาศเดิมๆ กลับคืนมา...สายรุ้งมองเขาด้วยความขวยเขิน แก้มนวลแดงระเรื่ออย่างน่ารัก ริมฝีปากเต็มอิ่ม สวยด้วยสีปากตามธรรมชาติเม้มเข้าหากัน คนมองเสียดายที่จะไม่ได้มองมันอีกจึงวางนิ้วโป้งลงบนนั้น...แผ่วเบาราวปีกผีเสื้อ แต่กลับทำให้หล่อนสะท้าน

                รุ้งเป็นของพี่แล้ว...คนพูดถึงกับแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเอาแต่ใจ ...เป็นแล้วต้องเป็นเลย รู้ไหม

                ริมฝีปากคู่นั้นสั่นระริก เชิญชวน...น่าแปลกเหลือเกิน กับผู้หญิงคนอื่นที่ทาลิปสติกสีแดงจัดจ้า แถมยังส่งจูบยั่วยวน เขายังไม่รู้สึกอยากจูบมากเท่านี้เลย

                สายรุ้ง ยั่ว เขา โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยสักนิด

                เขาพยายามห้ามตัวเองแล้ว...รู้ว่าสายรุ้งไม่ชอบการสัมผัสจาบจ้วงเกินกว่ากอด และจับมือ หากยากเกินจะห้ามใจ ในที่สุด ความปรารถนาก็กำชัยชนะ เขาโน้มหน้า ประทับจุมพิตลงบนเรียวปากนั้น ...สนิทแนบ และเต็มไปด้วยความโหยหา ราวกับไม่ได้สัมผัสกับสิ่งนี้มานานแสนนาน

                จูบนั้นประทับลึกซึ้ง เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความเสน่หาจนสายรุ้งครางผะแผ่ว

                กว่าจะยั้งใจตัวเองได้ สายรุ้งก็แทบหลอมละลายในอ้อมกอดเขาเสียแล้ว

                พนมกรถอนริมฝีปากออก ลมหายใจถี่กระชั้น และร้อนจัดรินรดบนพวงแก้มของหล่อน

                พี่หวงรุ้งเหลือเกิน อยากแต่งงานเสียวันนี้พรุ่งนี้...เขาทอดถอนใจ พลางเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกลา หัวใจของรุ้งพี่ไม่อยากแบ่งให้ใคร รุ้งต้องรักพี่ เป็นของพี่คนเดียว อย่าแบ่งหัวใจให้ใครนะคะ

                คำตอบของสายรุ้งคือการซุกซบใบหน้าลงบนอกของเขา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

468 ความคิดเห็น

  1. #88 Teamjai Incham (@teamjai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 03:58
    รออีบุค์ค้ามาใวๆๆๆนะคะ
    #88
    0
  2. #87 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 23:10
    รอebookค่ะ  ออกเร็วๆ น้าจารีบไปโหลด รอมานานแล้ววว
    #87
    0