โซ่รักสีรุ้ง [ชุดบ่วงดวงใจ เล่ม 2]

ตอนที่ 16 : โซ่รัก...บทที่ ๖ - {หัวใจอันซับซ้อน} 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 ส.ค. 59



ถึงจะอยู่ไกล...หล่อนก็ยังเห็นรอยยิ้มกว้างขวางประดับบนริมฝีปากราวอิสตรีคู่นั้น

                ออกมาหาพี่หน่อยสิ เขาเว้นระยะอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนเอ่ยชวน ไปเที่ยวกัน

                คะ? เที่ยวไหนคะ

                เถอะน่า เดี๋ยวรุ้งก็รู้เอง

                เจ้าหล่อนทำเสียงอึกอัก จนถูกรบเร้าเป็นคำรบสองจึงบอกออกไปด้วยน้ำเสียงเอื่อยอ่อย

                รุ้งต้องขอคุณพ่อก่อนนะคะ

                ไม่รู้ว่าคนฟังทำสีหน้าเช่นไร เพราะเขาหมุนตัวหันหลังให้หล่อน และนิ่งเงียบไปอึดใจใหญ่ๆ

                คุณพ่อยังไม่ตื่น...

                “พี่ไม่พาไปไหนไกลหรอกหล่อนยังพูดไม่ทันจบ เขาก็พูดขึ้นมาเสียก่อน น้ำเสียงยังทุ้มนุ่ม และจังหวะจะโคนผิดแผกไป...ราวกับเขากำลังขุ่นเคืองใจกึ่งระอา รับรองว่าพี่จะมาส่งรุ้งก่อนค่ำ จริงๆ รุ้งก็โตแล้ว ไปไหนมาไหน ไม่ต้องขออนุญาตทุกเรื่องก็ได้...ฝากคนในบ้านบอกคุณอาก็ได้ว่าไปกับพี่ อยู่กับพี่คุณอาคงไม่ห่วงเท่าไรหรอก

                ไม่รู้ว่าเพราะกลัวเขาโกรธหรือเปล่า สุดท้ายหลังจากชั่งใจอยู่นานหล่อนก็ตอบตกลงแต่โดยดี

 

สายรุ้งใช้เวลาเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าไม่ถึงสิบนาที จากเสื้อตัวโคร่งกับกางเกงย้วยๆ เปลี่ยนเป็นเดรสลายสก็อตสีเขียวแก่ แขนยาวสามส่วน กระโปรงยาวถึงครึ่งน่อง หล่อนแต่งตัวเรียบร้อยเช่นนี้เสมอ ไม่เคยสวมชุดแนบเนื้อ เผยร่องอกหรือสั้นจนเห็นขาอ่อนเหมือนผู้เป็นพี่สาวแม้แต่ครั้งเดียว ใบหน้าของหล่อนตบแต่งด้วยแป้งเพียงบางเบา เผยให้เห็นผิวเนื้ออันอ่อนใส บลัชออนสีชมพูอ่อนมักจะจางหายไปอย่างง่ายดายและแทนที่ด้วยแก้มซับสีเลือดฝาดตามธรรมชาติ คงมีเพียงลิปสติกเท่านั้นที่หล่อนแต่งแต้ม เข้ม กว่าปกติ...สีชมพูอมส้มทำให้ใบหน้านั้นดูแปลกตาไปเล็กน้อย

                พนมกรเห็นคราแรกถึงกับแปลกใจ เขาเลิกคิ้วน้อยๆ จับจ้องริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อนอย่างไม่คุ้นเคย

                ลิปสติกใหม่หรือ เป็นคำถามแรกหลังจากได้พบหน้ากัน ไม่เคยเห็นใช้สีนี้มาก่อน

                สายรุ้งยิ้มหวาน ตาเป็นประกายเปี่ยมสุข

                “พี่ฝนให้ค่ะ

                คำตอบยิ่งทำให้คนฟังทำสีหน้าประหลาด ราวกับไม่เชื่อ และคาดไม่ถึง

                จริงหรือ

                ค่ะ หล่อนพยักหน้าหงึกหงักพลางเดินเข้ามาใกล้ พี่ฝนซื้อมาแล้วไม่ชอบ จะทิ้งก็เสียดายก็เลยยกให้รุ้งค่ะ

                อ้อ... เขาพึมพำในลำคอ มุมปากยกเล็กน้อยเหยียดหยัน ดวงตาสว่างวาบขึ้นมา...เสมือนไม่พอใจ หากก็เพียงอึดใจเดียวจนคู่สนทนาจับความรู้สึกไม่ได้

                ถ้าชอบก็คงไม่ยกให้รุ้งหรอกใช่ไหม

                ประโยคถัดมาพูดรัวเร็ว และแผ่วเบาเพียงในลำคอ จนคนที่ยืนใกล้ๆ ฟังไม่ทัน

                คะ?”

                “ช่างเถอะ เขาโบกมือตัดบท กวาดสายตามองหล่อนรวดเร็ว ก่อนแตะต้นแขนนุ่มพาเดินไปยังประตูรถฝั่งคนนั่ง

                ไปกันดีกว่า รีบไปจะได้กลับมาทัน

                เขาเปิดประตูให้หล่อน รอให้หล่อนนั่งเรียบร้อย จึงก้มตัวคาดเข็มขัดนิรภัยให้

                เราจะไปไหนกันคะ

                คนถูกถามยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา ครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนตอบ

                ยังเหลือเวลาอีกเยอะ แวะดื่มกาแฟสักหน่อยดีกว่า พูดพลางไล้หลังมือกับแก้มนุ่ม วันนี้รุ้งต้องอยู่กับพี่ทั้งวัน

                คะ? ทั้งวันเลยหรือคะ

                อื้ม...ชดเชยที่ไม่ได้เจอกันตั้งสามวันไง

                เขาปิดทุกคำพูดที่จะเปล่งออกมาจากปากเล็กๆ นั้นด้วยจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผาก สายรุ้งตาเบิกโต นั่งตัวแข็งค้าง ในหยุดเต้นไปชั่วขณะ

                จุมพิตของเขา ไม่ว่าจะเร้าร้อนหรืออ่อนโยน หล่อนก็ยังไม่ชินเสียที

                ครั้งนี้ก็เช่นกัน จูบนั้นส่งผ่านความรู้สึกบางอย่าง พุ่งปราดเข้าสู่หัวใจ...ยิ่งเมื่อเขาเอ่ยประโยคถัดมา แก้มหล่อนก็เห่อร้อน ใจหวิวหวามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

                อยากทำมากกว่านี้เขาพูดพร้อมกับแตะปลายนิ้วบนปากของหล่อน นุ่มนวล เนิบช้าแต่กลับทำให้หล่อนสะท้าน เขาหยุดพูด ทอดถอนใจ แล้วผละจาก ไม่นานหลังจากนั้นรถก็เคลื่อนตัว

 

พนมกรขับรถออกนอกตัวเมือง มุ่งไปทางใต้ แวะดื่มกาแฟสดข้างทางเกือบครึ่งชั่วโมงจึงออกเดินทางต่อ เกือบสามชั่วโมงกว่าจะถึงจุดหมาย

ชายหนุ่มพารถคู่ใจ เลี้ยวจากถนนใหญ่สู่ถนนสายเล็ก เลยจากปากซอยไปประมาณห้าสิบเมตร จึงจอดข้างทางเดินเท้า หน้าร้านแห่งหนึ่งที่ประตูเหล็กด้านหน้ายังเปิดครึ่งๆ กลางๆ

                เขาปลดเข็มขัดนิรภัย ดับเครื่อง ก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้หล่อน

                ลงมาสิ

                เรามาทำอะไรที่นี่คะ

                สายรุ้งกวาดมองรอบกาย ร้านรวงส่วนใหญ่เพิ่งจะเปิด ผู้คนยังน้อย ทั้งๆ ที่ปกติแล้วนักท่องเที่ยวจะพลุกพล่าน

                รุ้งไม่นึกว่าพี่กรจะพารุ้งมาถึงหัวหิน

                ตอนอยู่มหา'ลัย รุ้งก็เอาแต่เรียนไม่ค่อยได้ไปไหน เรียนจบแล้วก็เปิดหูเปิดตาบ้างสิ ว่าพลางจับแขนหล่อน ดึงให้ลงจากรถ มา...ลงมาก่อน

                จะพารุ้งไปไหนคะ

                คนถูกถามบุ้ยปากไปทางด้านหลัง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.หาใครคนหนึ่ง

                ผมอยู่หน้าร้านแล้วครับ มาเช้าไปนิด ขอโทษนะครับพี่โย รบกวนพี่โยหรือเปล่าครับเนี่ย อ้อ...ครับๆ ขอบคุณครับ

                มือของเขายังคงจับที่ต้นแขนของหล่อน ครั้นคุยโทรศัพท์เสร็จ หย่อนใส่กระเป๋ากางเกงเรียบร้อยก็กึ่งดึงกึ่งลากให้หล่อนเดินตาม

                ร้านยังไม่เปิดนี่คะ

                สิ้นเสียงนั้น หล่อนก็ได้ยินเสียงดังกริ๊ก ประตูเปิดออกพร้อมกับหญิงวัยสามสิบปลายๆ ผู้มีผมดัดเป็นลอนทั่วทั้งศีรษะยืนยิ้มทักทายอยู่ตรงหน้า

                เข้ามาสิกร หนูรุ้งด้วยจ้ะ

                หญิงสาวเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้จัก

                กรเขาเล่าเรื่องหนูให้พี่ฟังบ่อยๆ น่ะ ชอบส่งรูปมาให้พี่ดูด้วย บอกว่าแฟนน่ารักอย่างนู้นน่ารักอย่างนี้ รักจนจะเป็นจะตายเลยละ พี่ยังไม่เคยเห็นกรเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ

                ไม่ต้องถาม คำตอบก็พรั่งพรูจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดคู่นั้นอย่างง่ายดาย

                มาๆ เข้ามาก่อนจ้ะ พี่เตรียมของไว้พร้อมแล้ว

                ของ คืออะไร สายรุ้งคิดไม่ออก หันไปมองหน้าคนรักด้วยแววตามีคำถาม เขากลับส่งรอยยิ้มมาให้พลางบอกว่า

                ตามพี่โยไปสิ พี่จะนั่งรอตรงนี้ พร้อมกับพูด เขาชี้นิ้วไปยังโซฟาบุหนังสีขาวครีมที่วางชิดผนังห้อง นานไหมครับพี่โย

ประโยคหลัง เขาตะโกนถามคนที่ผลุบหายลับผ่านประตูกระจกอีกชั้นหนึ่งเข้าไปด้านใน

                น่าจะนะกร ถ้าอยากให้ถูกใจกรก็คงต้องใช้เวลาหน่อยล่ะจ้ะ...มาจ้ะหนูรุ้ง เปิดประตูเข้ามาได้เลย

                ยิ่งฟัง สายรุ้งก็ยิ่งสงสัย หล่อนปักหลักยืนอยู่ข้างเขา ไม่ยอมก้าวตามคนที่กำลังเรียกหล่อน

                พี่กรทำอะไรคะ จะแกล้งอะไรรุ้งหรือเปล่า

                โธ่...พี่จะแกล้งอะไรรุ้งเล่า

                เขารั้งเอวหล่อนมากอด ก้มหน้ากระซิบข้างหู

                แค่จะแปลงโฉมรุ้งให้เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด...ก็เท่านั้นเอง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

468 ความคิดเห็น

  1. #92 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:20
    รอEbook  ค่ะ. กำลังหวานเลย พี่กรจะใจร้ายลงเหรอเนี้ย
    #92
    0
  2. #91 Nurin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 13:00
    ยังอ่านไม่จุใจ รออ่านในเล่มค่ะ..
    #91
    0