โซ่รักสีรุ้ง [ชุดบ่วงดวงใจ เล่ม 2]

ตอนที่ 21 : โซ่รัก...บทที่ ๘ {ล่อลวง} 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 พ.ย. 59



ฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว เมฆดำทะมึนคลี่คลุมไปทั่วบริเวณ ยิ่งดึกสงัดเช่นนี้รอบด้านก็ยิ่งมืดมิด ถนนมีน้ำขังเป็นแอ่ง บรรดามอเตอร์ไซค์ต่างขับผ่านไปอย่างทุลักทุเล รถบางคันก็จอดแอบริมทางคงรอให้ฝนซาลงกว่านี้จึงออกเดินทางต่อ ถนนตลอดสายแม้มีแสงไฟข้างทางแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก คนขับจึงต้องระมัดระวังและขับช้ากว่าปกติ แสงไฟหน้ารถสาดส่องฝ่าความมืด เห็นเพียงไฟท้ายของรถคันหน้าอยู่ไกลลิบ

                ขอโทษนะรุ้งเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียใจอย่างจริงๆ จังๆ พี่ตั้งใจจะส่งรุ้งกลับบ้านก่อนค่ำแท้ๆ แต่ไอ้เจ้าเพื่อนตัวดีมันก็ไม่ยอมให้กลับ หนำซ้ำรถยังมาติดๆ ดับๆ อีกว่าพลางเหลียวซ้ายมองขวาแล้วทอดถอนใจยาว ดึกป่านนี้จะหาร้านซ่อมที่ไหนได้

                ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เป็นเหตุสุดวิสัยนี่คะ พี่กรไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย เมื่อกี้รุ้งก็โทร.บอกป้าพิศแล้ว เสียดายไม่ได้คุยกับคุณพ่อเพราะท่านเพิ่งบินไปญี่ปุ่นเมื่อตอนเย็นนี้เองค่ะ

                อ้าว...แล้วถ้าท่านกลับมา รุ้งจะโดนดุไหม น้ำเสียงของพนมกรเป็นกังวลชัดเจน ยามเขาหันมามองหล่อน แววตาที่ทอดมองมามีรอยครุ่นคิดหนักหน่วง

                ไม่หรอกค่ะ หล่อนคลี่ยิ้มปลอบใจ แม้ในใจจะนึกหวั่นไม่น้อย ไว้รุ้งเตี๊ยมกับป้าพิศก็ได้ค่ะ คุณพ่อไม่อยู่คงไม่รู้หรอกว่ารุ้งกลับกี่โมง

                หากเป็นเมื่อก่อน สายรุ้งจะกล้าทำเช่นนี้หรือเปล่า...พนมกรนึกสงสัย

                เกือบสองปีที่รู้จักกันมา ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ไม่เคยออกจากกฎระเบียบที่ผู้เป็นบิดาขีดเส้นกำหนดไว้เลยแม้แต่น้อย สายรุ้งเพิ่งจะเปลี่ยนไปหลังเรียนจบ เสมือนว่าหล่อนมีความคิดและความรู้สึกเป็นของตัวเองมากขึ้น ไม่ถึงขั้นเป็นเด็กใจแตก หากก็ เกเร กว่าที่เคยเป็น เช่นกลับบ้านไม่ตรงเวลา หรือโกหกท่านสองสามครั้งเพื่อจะใช้เวลาอยู่กับเขาให้มากขึ้น...เป็นเพราะหล่อน ติด เขาหรือเปล่า เขาไม่แน่ใจนัก อีกทั้งยังไม่คิดเข้าข้างตัวเอง

                พนมกรยกยิ้ม ก่อนมันจะเลือนหายไปเพียงชั่วพริบตา

                แย่จริง

                สิ้นเสียงนั้น รถคันหรูที่เคยสมรรถภาพดีเยี่ยมมาตลอดกลับกระตุกรัวๆ สภาพเหมือนไปไม่ไหวเสียแล้ว

                เป็นเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว

                เขาทำเสียงราวกับระอาและหงุดหงิด ก่อนจะตบไฟเลี้ยว พารถจอดเทียบริมทางเดินเท้า

                ถนนสายนั้นโล่งกว้าง มีรถผ่านมาน้อยคัน ค่อนข้างเปลี่ยวและวังเวงจนสายรุ้งเป็นกังวล

                รถเสียหรือคะ

                เพียงชั่ววินาทีหลังถามจบ เครื่องยนต์ก็ดับสนิท...เป็นคำตอบให้กับหล่อนโดยที่พนมกรยังไม่ทันตอบด้วยซ้ำ

                เฮ้อ... ชายหนุ่มถอนหายใจ พ่นลมออกจากปากอย่างหงุดหงิด แล้วทิ้งกายพิงเบาะรถอย่างแรง มืออีกข้างทุบพวงมาลัยเสียทีหนึ่ง บอกชัดว่าหงุดหงิดเสียเต็มประดา วันนี้ซวยจริงๆ!! ไอ้รถบ้านี่ก็ดันมาเสียอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้

                ครั้นหันมามองหล่อน สีหน้าของเขาแสดงถึงความเสียใจไม่น้อย

                พี่ซ่อมรถไม่เป็นซะด้วย

                ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

                หล่อนว่าพลางมองซ้ายขวา หน้าหลัง ใจชื้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าบริเวณนั้นไม่ได้เปลี่ยวอย่างที่คิด มีอาคารพาณิชย์สองสามแห่ง บ้านคนอีกสี่ห้าหลัง และโชคดีเหลือเกินที่มีโรงแรมเล็กๆ อยู่ไม่ห่างไปนัก แต่น่าเสียดายอยู่หน่อยที่ไม่มีร้านซ่อมรถแถวนี้เลยสักร้าน

                เดี๋ยวรุ้งโทร.พาน้าพันดีกว่าค่ะ เผื่อว่าน้าพันจะมารับได้

                หล่อนล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนอุทานเบาๆ

                แย่จัง โทรศัพท์รุ้งแบตหมด ไม่มีแบตสำรองด้วยสิ ของพี่กรล่ะคะ

                ยังถามไม่ทันจบประโยค คนถูกถามก็โชว์โทรศัพท์ในมือของตัวเอง

                แบตหมดเหมือนกันจ้ะ

                สายรุ้งอ้าปากค้าง สีหน้ากังวลชัดเจน

                ถ้างั้น...จะทำยังไงดีคะ พี่กรมีแบตสำรองหรือที่ชาร์ตไหม ชาร์ตในรถได้หรือเปล่าคะ

                ไม่ได้เอามาเลย ทั้งสายชาร์ตทั้งแบตสำรอง เขาถอนหายใจอีกเฮือก พี่ใช้ไม่ได้เลย พารุ้งมาลำบากแท้ๆ

                อย่าว่าตัวเองแบบนั้นสิคะ สายรุ้งมองไปรอบกาย กัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ ก่อนเสนอว่า เราพักแถวนี้ก่อนดีไหมคะ พรุ่งนี้เช้าค่อยหาร้านซ่อม

                พนมกรหันไปมอง แล้วพยักหน้า

                ก็ดีเหมือนกันนะรุ้ง

                เขาว่าก่อนถอดเสื้อสูทที่สวมอยู่ออก เอี้ยวตัวคลุมเสื้อนั้นลงบนศีรษะของหล่อน

                พี่ไม่มีร่ม ใช้เสื้อพี่ไปก่อนนะ พูดจบก็รีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมไปอีกฝั่ง เปิดประตู รอให้หล่อนเดินลงมา

                สายรุ้งจับเสื้อของเขาด้วยสองมือ หนาวจนตั่วสั่นเมื่อก้าวออกจากรถ ฝนกระหน่ำลงมาจนเปียกปอนไปหมด แม้จะมีเสื้อคลุมอยู่ก็ไม่ช่วยอะไรมากนัก

                รีบไปเถอะ

                เขาล็อกรถเรียบร้อย ก็โอบเอวหล่อนแล้วพาข้ามถนนไปอีกฝั่งหนึ่ง

                ในความมืด สายรุ้งไม่อาจมองเห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายมาด คาดหวัง ตื่นเต้น และสมใจ!

                ดวงตาที่แสนอ่อนโยนและเป็นมิตรราวเทพบุตร บัดนี้ไม่ต่างอะไรจากปีศาจที่กำลังจะกลืนกินเหยื่อที่มันหมายปอง!




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

468 ความคิดเห็น

  1. #118 ดารณี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:39
    ไรท์เค้าคลอดน้องแล้วค่ะ
    #118
    0
  2. #117 ดารณี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:39
    ไรท์เค้าคลอดน้องแล้วค่ะ
    #117
    0
  3. #108 pam18566 (@pam18566) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:50
    ไรต์อัพอีกรึป่าวเนี่ย รอมาเดือนกว่าแล้วนะ อือๆๆๆๆไรต์หายไปไหนนน
    #108
    0
  4. #106 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 09:46
    ร้ายนักพี่กร
    #106
    0
  5. #105 เปิ้ล (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 08:09
    ร้ายลึกร้ายจริง โดนทิ้งแล้วจะรู้สึก
    #105
    0
  6. #104 รอร้อรอรักร้ากก (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 00:04
    รออีบุ้คนะค่า ตุลานี้เจอกับอีบุคใช่มั้ยคะ รอซื้อๆๆเลย รอมานานก็ร้อๆ รอสมน้ำหน้า เห้ย รอดูหน้าพี่กรตอนอยากได้ลุกเมียกลับคืน 55553
    #104
    2
    • 25 กันยายน 2559 / 14:29
      อีบุ๊ค สิ้นเดือนพ.ย.นะคะ ^^
      #104-1
    • #104-2 ร้อรอค่ะ (จากตอนที่ 21)
      26 กันยายน 2559 / 03:22
      เค้าก็จะรอร้อรอ ทั้งอีๆๆๆๆบุ้คและหนังสือนะคะ ^____^
      #104-2
  7. #103 Mikorinchi (@Mikorinchi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 11:04
    แหมพี่กรร้ายนักนะ โดนรุ้งทิ้งแล้วจะรู้สึกกกก
    #103
    0
  8. #102 Mika (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 09:52
    จะแต่งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอพี่กรจะทำอะไร
    #102
    0