โซ่รักสีรุ้ง [ชุดบ่วงดวงใจ เล่ม 2]

ตอนที่ 30 : โซ่รัก...บทที่ ๑๐ {แผนการขั้นสุดท้าย} 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    22 ก.ย. 61




ผมรักรุ้ง

                ผมยินดีและเต็มใจจะรับผิดชอบทุกอย่าง

                ผมสัญญาว่าจะดูแลรุ้งให้ดีที่สุด

                แค่ลมปาก ยากนักที่ใครจะเชื่อ ยิ่งเป็นคุณดิลกด้วยแล้ว คำพูดของเขาก็เปรียบเสมือนสายลม ผ่านเข้าหูซ้าย ทะลุออกหูขวาไม่มีทีท่าว่าท่านจะรับรู้หรือใส่ใจ

                พนมกรรู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง...อะไรก็ตามที่มีน้ำหนักมากพอจนทำให้ท่านเชื่อเขาหมดหัวใจ

                ผมกำลังตามสืบว่าใครเป็นคนถ่ายรูปพวกนั้น เขารีบพูดเมื่อเห็นคุณดิลกกำลังจะเดินจากไป ท่านแทบจะไม่เหลือบแลกระเช้าดอกไม้ที่เขาถือไว้ หน้าเขาท่านก็แทบไม่มอง

                ประโยคนี้ได้ผลเพราะทำให้ท่านชะงักได้

                จากกล้องวงจรปิดของโรงแรม ถึงจะเห็นหน้าไม่ค่อยชัด แต่น่าจะพอตามหาตัวได้

                พนมกรสบตาท่าน ไม่สะทกสะท้านแม้จะโกหกคำโต

                ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนถ่ายภาพเหล่านั้นเป็นใคร เพราะเขาเองนี่แหละเป็นคนสั่งการ...สั่งให้ตามเก็บภาพเขาและสายรุ้งตั้งแต่เดินเข้าลงแรม ขึ้นลิฟต์ ไปจนถึงเข้าห้องพัก และยังสั่งให้ส่งภาพนั้นให้คุณดิลกด้วย

                เขารู้ว่าเขาเลว...แต่เพื่อเป้าหมายที่วาดหวัง เขาจำต้องทิ้งความมีศีลธรรมไว้เบื้องหลัง

                ในโลกที่อยู่ยากเช่นนี้ จะมัวแต่ทำตัวเป็นคนดีไม่ได้หรอก!

                เถอะ...ไว้เขาแต่งงานกับสายรุ้งเมื่อไร เขาจะชดใช้ความเลวทรามทุกอย่างให้กับหล่อนเอง

                ถ้าเจอตัวแล้ว ผมจะลบไฟล์ที่มันมี...

                กว่าจะหามันพบคุณดิลกขัดขึ้นมา ดวงตายังวาววับด้วยโทสะ ภาพบ้าๆ นั่นคงไปถึงมือนักข่าวแล้ว!”

                ท่านทอดถอนใจหนักๆ ก่อนโบกมือไล่

                ไป...กลับบ้านไปซะ แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก บ้านนี้ไม่ต้อนรับแก

                คุณพ่อ... เขาครางเสียงละห้อย พลางเหลือบมองไปด้านบน...สายรุ้งยังคงอยู่ในห้อง หล่อนถูกสั่งไม่ให้ลงมาพบหน้าเขา แม้แต่ไปทำงานที่บริษัท คุณดิลกก็ยังไม่ให้ไป เขาแวะไปหาหล่อนสองสามครั้งแต่ก็ต้องผิดหวังกลับมาเพราะหล่อนไม่ได้เข้าบริษัทเป็นอาทิตย์แล้ว

                เขาควรทำอย่างไร...

                พนมกรซ่อนความกระวนกระวายไว้ภายใต้ใบหน้าเศร้าเสียใจ

                เขาโทร.หาหล่อนไม่ได้เพราะคุณดิลกยึดโทรศัพท์หล่อนไว้

                แต่เขาจำเป็นต้องพบหล่อน...แล้วจะทำอย่างไรจึงจะพบหล่อนได้เล่า

                ผมขอโทษ เขาเอ่ยด้วยสุ้มเสียงสำนึกผิด ผมผิดผมรู้ตัวดี และผมพยายามจะไถ่โทษ...

                ทางเดียวที่จะแกจะไถ่โทษคือหายตัวไปซะ อย่าให้ฉันหรือยัยรุ้งเห็นหน้าแกอีก

                แต่ผมรักรุ้ง เขาประกาศกร้าว น้ำเสียงจริงจังหนักแน่น เฉกเช่นเดียวกับแววตา...แบบที่ถ้าตัวเองได้เห็นก็คงประหลาดใจไม่น้อยที่ความจริงจังโชนฉายออกมาจากดวงตาคู่นั้นอย่างชัดแจ้ง

                รัก? ถ้าแกรักรุ้งจริงคงต้องใช้เวลาพิสูจน์อีกนาน...นานมากเลยละ สิบปีไหวหรือเปล่า

                ไม่ไหว! เขารอไม่ไหว...แค่หนึ่งเดือนเขาก็รอแทบไม่ได้แล้ว!

                ความไม่พอใจถูกเก็บซ่อนลึกเร้น พนมกรมองสบตาท่านแน่วนิ่ง

                ได้ครับ ผมรอได้

                ท่านยกยิ้ม ส่ายหน้าน้อยๆ

                แล้วเราจะได้รู้กัน

                ก่อนเดินจากไปท่านกำชับเด็กรับใช้ทุกคนว่าไม่ให้เขาขึ้นไปพบผู้เป็นลูกสาว และห้ามไม่ให้หล่อนลงมาพบเขาด้วย

               






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

468 ความคิดเห็น

  1. #150 Teamjai Incham (@teamjai) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:06
    อีบุคมายัง
    #150
    0
  2. #149 Montaa (@Montaa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 22:22
    E-book จัดมา
    #149
    0
  3. #148 Angiemammy (@Angiemammy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:46
    ขอebook  ด่วนๆๆๆค่ะรอมานานมากกกกกกกๆๆๆๆๆ
    #148
    0