โซ่รักสีรุ้ง [ชุดบ่วงดวงใจ เล่ม 2]

ตอนที่ 31 : โซ่รัก...บทที่ ๑๐ {แผนการขั้นสุดท้าย} 100% + ตอนพิเศษ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 ธ.ค. 59




ควันสีเทาม้วนตัวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะกลืนหายไปกับความมืดยามราตรี

                พนมกรมองควันนั้นจนจางหาย ทอดถอนใจหนึ่งครั้ง ก่อนบดปลายบุหรี่กับขอบระเบียง

                ...นานแล้วที่เขาไม่ได้สูบบุหรี่ ก็เพราะสายรุ้งนั่นแหละที่ทำให้เขาหยุดสูบไปเกือบปี

                ไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะเลิก เขาไม่ได้ ติด มัน เพียงแต่ใช้มันเพื่อคลายความกดดันและความเครียดเป็นครั้งคราวเท่านั้น

                ช่วงหลัง...ยาคลายเครียดของเขาไม่ใช่บุหรี่ แต่เป็นหล่อน เด็กสาวที่เขาไม่เคยมองว่าสวย อีกทั้งยังจืดชืด ไร้ชีวิตชีวา ทว่าน่าแปลก เพียงแค่มองหล่อน เห็นรอยยิ้มของหล่อน ได้สบตาหล่อน อะไรที่มันคั่งค้างหรืออัดแน่นอยู่ในอกก็พร้อมที่จะสลายไปได้ในทุกวินาที

                เขาไม่ได้พบหน้าหล่อนกี่วันแล้วนะ...สี่วัน? ห้าวัน? ไม่สิ จะเป็นอาทิตย์แล้วต่างหาก

                เป็นครั้งแรกที่พนมกรรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป...เพราะหล่อนงั้นหรือ?

                เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด หากเพียงวินาทีก็ส่ายหน้า...ไม่หรอก คงเป็นเพราะความเคยชินมากกว่า

                คนที่เคยเจอหน้ากันทุกวัน เคยใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างน้อยก็สองสามชั่วโมง เคยยิ้ม เคยหัวเราะ เคยพูดคุย เคยจับมือ โอบกอด และ...จูบ จะแปลกอะไรที่จะคิดถึงกันเมื่อยามห่างกันเช่นนี้

                เขาคิดถึงหล่อน...พนมกรยอมรับกับตัวเอง

                เป็นความคิดถึง ที่ผสมปนเปกับอะไรบางอย่างซึ่งตัวเขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้

                ชายหนุ่มทอดถอนใจเป็นครั้งที่เท่าไรก็คร้านจะนับ พนมกรสูดลมหายใจยาว ดีดบุหรี่ที่ดับแล้วลงกับพื้น ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง

               

บีเอ็มดับเบิ้ลยู ซีรี่ส์สี่แล่นผ่านประตูใหญ่ด้วยความเร็วตามแรงอารมณ์ของคนขับ...เป็นครั้งแรกที่เขาหงุดหงิดกับสถานการ์ที่เผชิญอยู่จนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

                เขาอยากพบหน้าสายรุ้ง

                อยากกอด อยากหอมและ...อยากจูบ

                เขาคงเป็นบ้าไปแล้วที่รู้สึกเช่นนั้นกับผู้หญิงที่ไม่ใช่สเปกและเขายังมองหล่อนเป็นเด็ก!

                พนมกรหัวเราะแผ่ว พลางส่ายหน้ากับอารมณ์อันไม่คงเส้นคงวาของตัวเอง เขาผ่อนเท้าที่เหยียบคันเร่ง ทำให้รถลดความเร็วลง

                คงเพราะเขาใจร้อนอยากได้หล่อนมาเป็นเมียเร็วๆ กระมัง

                ก็เหมือนทุกครั้ง เมื่อหวังในสิ่งใด...เขาย่อมอยากได้มันมาโดยเร็ว เพียงแต่ครั้งนี้เขาใจร้อนเกินไปสักหน่อยก็เท่านั้น

                ขับรถมาได้สักพักใหญ่ๆ พนมกรก็ตบไฟเลี้ยวชิดริมฟุตปาธ เขาปิดไฟ ดับเครื่อง และนั่งเอนกายพิงเบาะรถ สองตาทอดมองข้ามฝั่งถนนไปยังบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ตรงข้าม

                เวลาสี่ทุ่ม...ไฟนีออนยังส่องสว่างไปทั่วบ้านหลังนั้น

                เขานั่งนิ่ง รอคอย ระหว่างรอ อดไม่ได้ที่จะจุดบุหรี่สูบ

                ชายหนุ่มเปิดกระจก พาดแขนกับขอบหน้าต่าง มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ มืออีกข้างเคาะพวงมาลัย

                นานเป็นชั่วโมง...เมื่อเข็มนาฬิกาขยับเคลื่อนมาถึงเลขสิบสอง เที่ยงคืนพอดิบพอดี ไฟในบ้านหลังนั้นก็ค่อยๆ ดับ คงเหลือไว้เพียงสามดวง คือไฟประตูด้านหน้า ไฟในห้องทางปีกซ้าย และไฟในห้องปีกขวา...ห้องที่เขาเฝ้าดูแทบไม่คลาดสายตามาเกือบสองชั่วโมง

                พนมกรเหงื่อซึม เขารู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปอายุสิบหกอีกครั้ง...ตอนที่กล้าปีนรั้วเข้าไปหาสาวเป็นครั้งแรกในชีวิต

                ในครั้งนั้น พ่อของเขาเพิ่งกลับมาทำธุรกิจอีกครั้งหลังจากระหกระเหินมานานหลายปี เรียกว่าเป็นช่วงสร้างเนื้อสร้างตัวก็ว่าได้ ฐานะของเขายังไม่ร่ำรวย เพียงแต่พอมีพอกินเท่านั้น ทว่าสาวที่เขาจีบนี่สิ เป็นลูกมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของจังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออก เมื่อถูกกีดกัน เขาก็หน้ามืดตามัวปีนเข้าไปหาสาวคนนั้นโดยไม่เกรงกลัวอันตราย ครั้ยถูกจับได้เขาก็โดนซ้อมแทบปางตาย หลังจากวันนั้นพ่อก็พาเขาย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพจึงไม่ได้พบหน้าหล่อนอีกเลย

                ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอด เปิดประตู โยนบุหรี่ลงบนพื้น แล้วใช้เท้าเหยียบและบี้จนไฟมอด จากนั้นจึงก้าวอาดๆ ตรงไปยังรั้วสูงท่วมศีรษะ

                โดยไม่เสียเวลาคิด เขาปีนข้ามรั้วเข้าไปด้านใน สองตาจับจ้องเป้าหมายแน่วนิ่ง

                อย่างไรวันนี้เขาก็ต้องได้เห็นหน้าหล่อน

                ได้เห็น ได้กอด ได้หอม และ...ได้จูบ อย่างที่โหยหามาตั้งเจ็ดวัน!




ตอนพิเศษ 2

บันทึกของชายหนุ่มผู้ไม่รู้หัวใจตัวเอง ๒

                 

เธอยืนอยู่ตรงนั้น...ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่อง เธอดูตัวเล็กและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

เธอเหลียวมองไปรอบๆ มือที่ประสานกันไว้ด้านหน้าขยับยุกยิก

ความหวาดหวั่นนั้นทำให้ผมมองอย่างนึกขัน...

ผมรอจนวินาทีสุดท้าย จึงได้ก้าวออกไป

ผมยืนอยู่ต่อหน้าเธอ ยื่นมือออกไป...รอคอยให้เธอวางมือลง

ตาสบตา ผมเห็นความโล่งใจและคำขอบคุณในดวงตาสุกสกาวคู่นั้น

มือของเธอเล็ก และนิ่ม น่าทะนุถนอมจนผมไม่กล้าบีบแรง

ตัวของเธอเล็ก ศีรษะของเธออยู่แค่แถวๆ หน้าอกของผมเท่านั้น

ยามผมกอดเธอ แก้มของเธอก็แดงปลั่ง เพราะเขินอายหรือตื่นเต้นก็ยากจะเดา

เสียงของเธอกังวานใส ฟังแล้วรื่นหู และทำให้อารมณ์ของผมดีขึ้นเป็นเท่าตัว

จากที่คิดว่า...เธอน่าเบื่อดั่งขนมเค้กที่ลืมใส่น้ำตาล ผมกลับพบว่ามันไม่เป็นเช่นนั้นเลย

เธอน่าสนใจในแบบฉบับของเธอเอง...ความไร้เดียงสา รอยยิ้มบริสุทธิ์ และดวงตาแสนหวาน ทุกอย่างในตัวเธอทำให้ผมอยากครอบครอง

ในตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจอารมณ์ของผมนัก แต่วันนี้ผมเข้าใจแล้ว...

เธอดึงดูดความสนใจของผมตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้เห็นรูปของเธอ

และเมื่อเธอวางมือลงบนมือผม...มืออันเรียวเล็กจนเกรงว่าถ้าบีบแรงมันจะแตกสลาย

ผมประคองมือนั้นอย่างอ่อนโยน พร้อมกับความรู้สึกในส่วนลึก

...ความรู้สึกที่ว่าอยากเป็นเจ้าของ...อยากได้เธอมาเคียงข้าง...และอยากให้เธอเป็นผู้หญิงของผมนับตั้งแต่วันนั้น




มาอัปให้อ่านกันต่อค่าาา เป็นฉบับยังไม่ได้อีดิท อาจมีคำผิดบ้างนะคะ ต้องขออภัยล่วงหน้าค่ะ

ระหว่างนี้ยังสั่งจองได้ถึง 20 ธันวาคมนะคะ จัดส่งประมาณ 10 มกราคม

สั่งจองได้ที่ www.sasiaksornbook.com ค่ะ

แล้วพบกันตอนหน้า แผนการขั้นสุดท้าย ๒


ขอบคุณสำหรับการติดตามและทุกยอดจองนะคะ _/\_


หายหน้าหายตาจากการอัปนิยายในเว็บมานานนน
ตอนนี้คลอดลูกแล้ว จะกลับมาอัปเหมือนเดิมแล้วค่าา
ฝากติดตามด้วยนะคะ ^__^
   

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

468 ความคิดเห็น

  1. #152 Teamjai Incham (@teamjai) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 04:35
    อีบุคออกตอนไหนคะ
    #152
    1
  2. #151 Mika (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:01
    อ่านแล้วเศร้ากรรักรุ้งแต่ไม่รู้ตัวไม่ยอมรับ
    #151
    0