Hey You! อ่อยอยู่ รู้เปล่า? [Yaoi - สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 13 : HEY 5 : เกิดเหตุ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    17 มี.ค. 60

5

เกิดเหตุ

 

“พี่ฟราน มึงว่างป่ะ”

 

“ถ้าจะเรียกมึงไม่ต้องเติมคำว่าพี่ให้กูก็ได้นะเจี๊ยบ”

 

ผมหันไปพูดกับ น้องรหัส ที่เดินมาหยุดอยู่ข้างหน้า สนิทกันครับ สนิทจนทุกวันนี้ไอ้เด็กนี่แม่งแทบจะกระโดดเหยียบหัวอยู่ล่ะ 

 

“เจี๊ยบบิดามึงเหรอพี่ ก็บอกว่าชื่อเจเจครับ พูดกรอกหูให้ฟังมาปีสองปี ยังมาเจี๊ยบๆ อยู่ได้”

 

อื้อหือ มาเป็นคำคล้องจอง นับวันความเคารพของน้องมันเริ่มหายไปทุกที ปีหน้าสรรพนามคำว่าพี่ที่มันใช้เรียกคงจะสาบสูญไปเหมือนกัน 

 

ไอ้เด็กเปตรเอ๊ย

 

“ตัวมึงเตี้ยตัวเท่าลูกเจี๊ยบนี่หว่า”

 

“เลิกไร้สาระก่อน ช่วยผมยกของไปให้พวกฝ่ายประกอบฉากหลังเวทีหน่อยดิ คนอื่นเขาวุ่นวายกันหมด ไม่มีใครว่างสักตัว”

 

“กูกำลังเลื่อยไม้อยู่ป่ะเจเจี๊ยบ หรือเห็นกูนั่งเล่นไพ่ป๊อก?”

 

“เอาเวลาสร้างสรรค์ผันชื่อมาทำประโยชน์ดีกว่าพี่ ไปช่วยน้องรหัสแป๊บเดียว น้ำใจมึงอ่ะพี่ มีรึเปล่า~

 

“มีคนหนึ่งนะที่กูเห็นว่ามันว่าง ทำตัวไร้ประโยชน์ด้วยการจิ้มโทรศัพท์ ไอ้ห่านั่นแหละ มึงไปจิกหัวมันมาใช้งานได้เลย กูอนุญาต”

 

“ไหนวะพี่?”

 

“ที่แม่งนั่งอยู่ตรงเสานั่น... เอ้า หายไปไหนวะ” พอหันไปมองอีกทีพื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่าไร้เงาสิ่งมีชีวิต

 

“หมายถึงพี่ทัพรบน่ะเหรอ รายนั้นปล่อยไปเถอะ พูดตามตรงผมไม่อยากยุ่ง เคยไปคุยด้วยครั้งหนึ่งแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นรากหญ้าเวลาพี่แกมองยังไงไม่รู้ เนี่ยๆ แม่งทำท่างี้เลย!”

 

เอ่อ เจี๊ยบ อินเนอร์กับแอคติ้งมึงมาเต็มจนแทบลุกปรบมือให้อ่ะ

 

ผมมองเจเจโคฟเวอร์เป็นทัพรบที่ทำสีหน้าท่าทางหยิ่งยโสขณะหลุบตามองคนอื่น แล้วก็พอเข้าใจเลยว่าไอ้เจี๊ยบรู้สึกยังไง ขนาดผมสูงไล่เลี่ยกับไอ้ทัพเวลาโดนมันจ้องแบบนี้ทีไร แทบอยากจะกระโดดเอาหน้าแข้งฟาดคอ

 

“เออ ก็ได้” 

 

หากไม่ตอบรับท่าทางไอ้เจเจคงรบเร้าไม่เป็นอันทำงานแน่แล้วผมก็ขี้เกียจไปยุ่งกับไอ้ทัพด้วย

 

เบื่อหน้ามันอ่ะครับ

 

“ต้องอย่างงี้สิพี่รหัส”

 

เฮ้อเกิดเป็นไอ้ฟรานนี่โคตรเป็นคนที่ประชาชนต้องการตัวจริงๆ ควรดีใจหรือเสียใจ  

 

ผมวางงานที่ทำแล้วเดินตามหลังเจเจไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ใต้ตึกอย่างช่วยไม่ได้ น้องรหัสผมมุดเข้าไปในห้องนั้นสักพักก็ทยอยขนกล่องลังสามกล่องออกมา 

 

ฮะ? แค่นี้ยกคนเดียวก็ได้มั้ง กล่องก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดที่ต้องใช้คนอื่นมาช่วยสักหน่อย 

 

สงสัยไปได้แค่เสี้ยวนาทีก็มารู้ซึ้งถึงความจริงก็อีตอนก้มลงไปยก...

 

“แอร่กกก หนักฉิบหาย!”  

 

“อ้าวๆ ระวังๆ เดี๋ยวเอวเคล็ด”

 

“ยัดอะไรไว้ในนี้บ้างวะ มึงให้กูมาช่วยแบกหินเหรอเจี๊ยบ”

 

“อย่าบ่นเป็นคนแก่น่า อ่ะ มึงยกอันนี้ไปพี่ เบาสุดแล้ว” เจเจช่วยเลือกมาให้กล่องหนึ่ง ดูน้องมันยกสบ๊ายสบายแต่ไอ้ที่ว่าเบาก็ยังหนักสำหรับผมอยู่ดี ตัวแค่นี้จะถึกไปไหนเนี่ย

 

“ถามจริง มึงไม่รู้สึกหนักหน่อยเรอะ?”

 

“หนักสิ แต่กำลังเก็บสีหน้าอยู่ ขืนมีสาวๆ เดินผ่านมาคะแนนความมาดแมนแฮนด์ซั่มของผมจะได้พุ่ง” อ้าว ทำดีหวังผลนี่หว่า “แล้วพี่ไหวป่ะ ไม่งั้นผมจะได้ยกสองลัง”

 

ขอบคุณที่ถามเหมือนเป็นห่วง ทั้งที่มือมันกำลังเตรียมโยนกล่องนั่นมาให้ผม

 

“อะ... เออ กูไหวๆ เอาทับมาเลย” 

 

ผมโกหก...

 

ความจริงกูนี่แบบแทบอยากโยนทิ้งทุกวินาที แต่จะปล่อยให้น้องมันยกคนเดียวคูณสองก็ดูน่าสงสารกว่า เสร็จจากนี่หวังว่าหลังผมคงจะไม่เคล็ดขัดยอก 

 

ในใจก็แอบคิดว่าตัวเองถูกแกล้งป่ะวะ?

 

อารมณ์ผมเหมือนต้องเดินแบกบ้านแบกภูเขาตามเจเจมาด้านหลังเวที ทางก็แคบแถมยังรกไปหมด   

 

“เอาของมาให้แล้ว จะให้วางตรงไหน” 

 

เจเจตะโกนถามเพื่อนมันที่กำลังตอกไม้ต่อเวทีอยู่บนนั่งร้าน แล้วแทนที่ไอ้น้องคนนั้นจะส่งเสียงบอกเลย กลับต้องให้พวกกูเงยหน้ามองถึงจะได้คำตอบว่ามันกำลังชี้นิ้วไปทางไหน

 

คณะผมชักจะมีพวกแปลกๆ เพิ่มขึ้นมาทุกวี่ทุกวัน เริ่มอยู่ยากกันจริงๆ

 

ปึง!

 

เจเจวางกล่องลังบนโต๊ะเป็นคนแรกแล้วถึงมาช่วยผม

 

โห...!!!

 

 พอได้เอาภาระทุกอย่างออกจากมือ ร่างกายเบาหวิวเหมือนกับเกิดใหม่ ผมทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง ต่อไปต้องหัดออกกำลังกายมากขึ้นกว่านี้แล้ว

 

“ขอพักแป๊บ ปวดแขน ลากกูมาทรมานชัดๆ”

 

“ทำตัวเป็นคนแก่ไปได้ ลุกมาเถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงขนมตอบแทน แต่มึงต้องจ่ายนะพี่ฟราน ไปๆ ให้ไวๆ” นี่คือเรียกว่าเลี้ยงแล้วงั้นเหรอ

 

“เฮ้ย รอกันด้วยสิ” 

 

ผมตะโกนบอกไอ้เจเจที่เดินนำหน้าไปลิ่วไม่คิดรอกัน แล้วท่าทางมันดี๊ด๊า จนอยากเขวี้ยงรองเท้าใส่หัว “อย่าวิ่งสิเว้ย เดี๋ยวก็ชนข้าวของพังหรอก” 

 

“ผมไม่ใช่เด็กนะเฟ้ย อ๊ะ!” 

 

พูดยังไม่ทันขาดคำ น้องรหัสก็ดันซุ่มซ่ามสะดุดขาตัวเองเสียจังหวะเดินเซไปชนกับนั่งร้าน เสียงโวยวายจากเพื่อนมันด้านบนส่งมาให้ด้วยความไวแสง ฉับพลันสายตาผมเหลือบไปเห็นไม้จ๊อยท์หลายมัดตั้งซึ่งพิงนั่งร้านกำลังเอียงลงมาโดยที่เจเจไม่ทันได้หันหลังไปดู

 

เวรแล้ว...

 

“ไอ้เจี๊ยบระวัง!”

 

โครม!!!



..........................................................

ตายแล้ววววว ตายๆๆๆ T^T 

(เดี๋ยวๆ ตายเลยเหรอ??)

BY : ต้นผัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

525 ความคิดเห็น

  1. #497 paechpeach♡、 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 18:36
    เห้ยยยยยย ใครจะเป็นคนไปบังไว้ให้เนี่ย ไม่กล้าเดา55555
    #497
    0
  2. #467 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 15:18
    เกิดไรขึ้นนะ
    #467
    0
  3. #449 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 20:53
    ไม่ใช่ฟรานเอาตัวไปรับแทนนะ
    #449
    0
  4. #413 passorna (@Lompat_LB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    เกิดอะไรขึ้นนนนนน
    #413
    0
  5. #65 It's CRACK! (@mukzababin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 12:29
    ฟรานวิ่งไปรับจนเจ็บตัว ทัพเลยต้องพากลับบ้าน... //เดาล้วนนน
    #65
    0
  6. #38 missmaud (@missmaud) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 22:18
    ร่างโปร่งของฟรานรีบบินไป 'ฟิ้วววว' รับร่างเจเจี๊ยบที่อ้อนแอ้นอรชรเยี่ยงอิสตรีรับไว้ในอ้อมแขนอบอุ่น สองสายตาที่ประสาน ใบหน้าที่--
    #เขียนเองรังเกียจเอง
    #38
    0
  7. #37 moonmore (@evermorefullmoon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 21:35
    Nooooo พี่ฟรานนนนน
    #37
    0
  8. #36 PPPM_Bear (@PPPM_Bear) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 20:26
    มาต่อไวๆนะคะ
    #36
    0
  9. #33 Tomagojji (@ChanikranQuote) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 13:19
    หรือพี่ฟรานผักเจออกพี่ทัพรบเข้าไปพอดี ฟาานกับทัพล้มทับกัน ปากโดนกันพอดี อร้ากกก
    #33
    0
  10. #32 olpn (@olpn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 11:41
    พี่ฟรานเอาตัวไปบังให้น้องใช่ป่ะล่ะ หรือไม่ก็พีคทัพรบโผล่มาไรงี้
    #32
    0
  11. #31 Tomagojji (@ChanikranQuote) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 11:23
    แล้วฟรานก็ไปบังเจไว้ละทัพก็บังตัวฟรานอีกที55555
    #31
    0